Dag 372 van 2555: de angst voor pijn als overerving – in de praktijk

DIP Lite cursus

Kaasschaaf Viktor

Nog geen dag nadat ik mijn laatste blog schreef, over de beleving van pijn en hoe we pijnbeleving hebben aangeleerd, gebeurde er een ongelukje dat mij de kans gaf om mijzelf te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Waarschuwing aan degene die deze blog leest en niet tegen beeldende beschrijvingen van een fysiek ongeluk kan, raad ik aan om binnen mijn blog posts te zoeken naar een andere geschikte blog om te lezen.

Het was rond de lunch dat ik besloot om een plakje geitenkaas met de kaasschaaf af te snijden. Aangezien het stukje kaas niet meer zo groot was besloot ik de korst eraf te snijden en de kaas vanaf de zijkant verder op te snijden. Dit verwijderen van de korst doe ik altijd met de kaasschaaf en met veel beleid. Zo ook die dag met het verschil dat het stukje kaas net iets in mijn linker hand bewoog, maar net niet uit mijn linker hand schoot. Ik herstelde mij en pakte het stukje kaas weer stevig beet, maar in diezelfde seconden oefende ik aanzienlijk wat druk uit met mijn rechterhand op de kaasschaaf en ging de handeling van mijn rechterhand onverstoord door zoals ik die had ingezet zonder rekening te houden met de veranderde positie van mijn linkerhand. Nu is dit klusje qua kracht net aan mijn grens en is het kracht uitoefenen net aan mijn grens minder gecontroleerd dan wanneer het gemakkelijk gaat. Dus mijn vingers van mijn linker hand waren verplaatst op het stukje kaas en mijn rechterhand oefende veel druk uit op de kaasschaaf in de veronderstelling dat de situatie ongewijzigd was. Het zal niet moeilijk te raden zijn dat dit geen happy eind had. Met veel kracht schaafde ik een plakje kaas en schaafde ik mijn duim mee, om precies te zijn mijn duimnagel.

In dat moment stond ik te kijken naar mijn eindresultaat en wilde maar niet geloven dat ik met de kaasschaaf onder mijn duimnagel was gekomen en over de breedte van de nagel een halve centimeter had los geschaafd. Dat kan niet ging er door mij heen. Aangezien ik bewust aanwezig was in dat moment besloot ik nu eens te kijken naar pijn en pijnbeleving. Ik verwachtte dat dit wat ik zag, een afgescheurde nagel over de breedte die nog aan het eind een paar millimeter vast zat, pijn zou moeten doen. Ik was met de kaasschaaf over het onderliggende vlees van mijn duim geschaafd, dus logisch gezien zou dat moeten gaan bloeden. Maar het deed geen pijn en het ging niet bloeden. Ik voelde een licht paniekgevoel in mij opkomen en ik vond dat ik moest handelen en op het ergste voorbereid te zijn. Terwijl ik van de keuken naar de woonkamer liep om een pleister te halen zag ik dat mijn duim begon te bloeden. Dit kwam bijna als een opluchting of beter gezegd een bevestiging. Ik was van mening dat het zou gaan bloeden en toen het ging bloeden vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Gewoon lekker normaal en binnen de context van wat zou moeten gebeuren, volgens de ‘geest’. Het lichte paniekgevoel ebde daar ook voor een groot deel mee weg. Nu bleef alleen de verbazing en ongeloof nog over dat het geen pijn deed en het deed geen pijn. Het uiteinde van mijn duim was gevoelig, maar over pijn kon ik niet spreken. Ik dacht nog de pijn zal later wel komen er spelen vast hormonen een rol die zorgen dat ik nu geen pijn voel als een soort van oer overlevingsdrang. Maar ook de rest van de dag ervoer ik geen pijn. Het plakken van de pleister was niet een echt aangenaam gevoel maar deed geen pijn. Elke keer vroeg ik mijzelf om aan te geven op de schaal van 1-10, waarbij 10 het ergste is, hoeveel pijn ik had. Ik kwam niet veel verder dan 1 of 2, wat ik niet zozeer pijn maar pijnlijk wil noemen. Op een gegeven moment begon mijn duim hevig te kloppen, maar ook dit resulteerde niet in pijn. In zekere zin leek ik wel teleurgesteld dat het beschadigen van mijn lichaam niet die pijn veroorzaakte die ik verwachtte. Mijn programmering zei dat ik pijn moest ervaren, ik was immers geschrokken en ik had mij serieus gesneden, ik was dus echt gewond maar het gevoel van gewond zijn dat mistte.

De volgende dag terwijl ik bezig was met de was stootte ik mijn duimnagel met pleister tegen de rand van de droger opening. Dit gebeurd wel vaker en is geen pijnlijk probleem, maar nu ervoer ik daadwerkelijk pijn, het hard duwen van mijn losse nagel in mijn duimvlees was een niet plezant gevoel. Ik haalde direct de pijnschaal erbij en ervoer een 4 aan pijn. De pijn ebde ook weer snel weg en de duim bleef niet gevoelig.

De dagen erna was het tijd om de pleister te verschonen en ik ervoer een lichte weerstand van niet willen kijken naar wat er onder de pleister zich had afgespeeld. Ook nu bespeurde ik een verwachting die me zei dat dit wel pijn zou gaan doen. Ik zag al beelden voor me hoe ik de duimnagel verder zou afscheuren omdat er plak van de pleister aan mijn losse nagel zou zijn gekomen en de pleister nu vastzat aan mijn nagel. Dit was natuurlijk allemaal niet aan de hand, ik had met zorg het gaasje van de pleister op de nagel geplaatst en het plakkende gedeelte niet op mijn nagel geplakt.

Had ik nu niet kritisch gekeken naar dit voorval dan was de kans groot dat ik op basis van herinnering, aan verschillende beelden uit mijn verleden en van buitenaf, dit hele voorval als erger en pijnlijker had ervaren. Ik had wellicht gezegd dat het pijn deed, zonder echt fysiek te voelen of het daadwerkelijk pijn deed. Dit was een echte ‘eye opener’ voor mij en ik wil hier niet mee zeggen dat pijn niet echt bestaat, het is een subjectieve beleving die gevoed wordt door herinnering en hoe we hebben geleerd pijn te ervaren door overerving van onze ouders en hen als levend voorbeeld te gebruiken. Als ik mijn arm breek dan voel ik wel degelijk pijn en dat is maar goed ook dat mijn lichaam mij waarschuwt dat er  echt iets aan de hand is. Mensen die aandoeningen hebben en pijn niet langer ervaren lopen dan ook gevaar op ernstige verwondingen. Mensen die aandoeningen hebben en juist constant pijn ervaren gaan daar echt aan onderdoor. Pijn is echt, zolang we de filter van de ‘geest’ er maar niet overheen zetten en meer drama veroorzaken dan nodig is. Dit geldt voor jong en oud en jong geleerd is oud gedaan.

Wat ik tijdens dit voorval heb gedaan is mijzelf direct te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Direct zien welke emoties, gevoelens, verwachtingen er speelden, deze waar te nemen als een patroon in mijzelf en los te laten omdat ik kon zien dat het geen nut had om aan deze patronen vast te houden. Het loslaten gaf ruimte om echt te ervaren wat er gebeurde, ik werd maar zeer kort steeds opgeslokt door mijn ervaringen gezien door de ogen van de ‘geest’. Ook heel helder om te zien wanneer je met jezelf afspreekt dat je niet jezelf gaat ervaren op basis van herinnering maar op basis van wat hier echt gebeurt in het hier en nu. Dat is gewoon mogelijk ook al zegt een stemmetje in je hoofd dat je jezelf zus en zo zou moeten voelen en gedragen. Doorbreek het oude maar eens om te zien wat het nieuwe is dat ontstaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s