Dag 375 van 2555: waar is MIJN GFT-container?

DIP Lite cursusEen aantal weken geleden zette mijn partner de GFT-container op de aangegeven plek op straat om geleegd te worden. Aan het einde van die dag wilde hij de GFT-container weer in de tuin terugzetten toen hij ontdekte dat die van ons er niet meer stond. Wel stond er een andere GFT-container met hetzelfde huisnummer maar een andere straatnaam erop. Mijn partner besloot deze GFT-container mee naar huis te nemen om zo toch nog iets te hebben om het groente afval in te doen. Ik merkte dat ik een beetje begon te stuiteren van dit verhaal. Hoezo een andere bak meegenomen? Ik kon mij niet verplaatsen in degene die onze GFT-container per abuis had meegenomen en ik kon mij niet verplaatsen in mijn partner die een ander zijn GFT-container had meegenomen. Ik voelde mij er absoluut niet goed onder en had sterk het idee dat we de container verwarring alleen maar groter hadden gemaakt door een andere GFT-container mee te nemen. Mijn partner snapte absoluut niet waar ik mij zo druk over maakte, waarschijnlijk stond onze bak bij de andere nummer 14 en bij de volgende leegbeurt over 14 dagen zou alles weer op zijn pootjes terecht komen.

Maar zo ging het niet. Omdat ik elke keer als ik de tuin in keek en een GFT-container zag staan die niet van ons was, besloot ik actie te nemen en bij de mensen met hetzelfde huisnummer te kijken of onze GFT-container daar stond. De tuin van deze mensen is open en ik zag een GFT-container staan, maar niet met ons huisnummer en adres achterop de container. Pas toen realiseerde ik mij hoe groot dit probleem eigenlijk was. Als zij niet per abuis onze GFT-container hebben meegenomen dan heeft iemand dat gedaan met een geheel ander huisnummer en of straatnaam. Weer kwam de onbegrip in mij op, waarom neemt iemand een GFT-container mee die niet van hem/haar is? Er kwam nu ook een meer prangend gevoel naar boven wat ik verwoordde als: ik wil mijn GFT-container terug, nu! Om de situatie nog te willen redden liep ik om het huizenblok om bij deze mensen met hetzelfde huisnummer als ons aan te bellen, maar die hadden geen werkende bel en het zag er naar uit dat er niemand thuis was. Het leek zo simpel op te lossen, maar inmiddels begreep ik dat eigenlijk iedereen die dezelfde container plek gebruikt als ons mijn GFT-container kon hebben. Ook realiseerde ik mij dat wij ingestoken waren in een probleem dat wellicht al langer bestond, waardoor mij het gevoel bekroop dat het wel eens heel lang kon gaan duren voordat ik mijn GFT-container weer terug zou hebben.

Veel van mijn buurtgenoten hebben omheinde tuinen waardoor je niet even kunt kijken of de GFT-container die zij in de tuin hebben staan wel degene is die bij het huis hoort. Het leek erop dat ik moest loslaten dat ik binnen nu en snel mijn GFT-container terug zou hebben en dat gaf mij veel onrust. Wat ik tegelijkertijd ook niet helemaal kon begrijpen en inmiddels ging mijn partner tegen het plafond als ik over onze GFT-container begon en snode plannen bedacht om hem terug te krijgen. Eén ding stond vast ik zou die GFT-container weer terug krijgen!

Na 14 dagen was het weer de beurt aan het groen afval om geleegd te worden en ik was ervan overtuigt dat mijn GFT-container aan de weg zou worden gezet en ik gemakkelijk mijn eigen container mee naar huis kon nemen. Dit vooruitzicht nam zeker een stukje onrust weg. Maar al snel maakte mijn perfecte werkelijkheid in mijn hoofd plaats voor de realiteit, niet iedereen zet elke 14 dagen zijn GFT-container aan de weg, niet iedereen scheidt zijn afval en heeft zodoende niet altijd een volle container. Er stonden zeggen en schrijven 3 containers in totaal aan de weg en daar zat niet onze eigen rechtmatige GFT-container bij. De moed begon mij in mijn schoenen te zinken en de onrust nam toe en werd elke keer als ik eraan dacht een soort van fysieke misselijkheid in mijn solar plexus. Ik voelde de drang om dit probleem voor eens en altijd op te lossen en tegelijkertijd wist ik niet hoe dit op te lossen. Zo iets simpels en ogenschijnlijk onbelangrijk probleem dat mij zo bezig hield een aantal keren per week.

Ik besloot even van mijn praktische aanpak af te wijken en eerst eens te kijken wat mij nu daadwerkelijk zo bezig hield. Was die GFT-container zo belangrijk voor mij? Kan ik niet verder leven zonder deze GFT-container? Welk gemis is er nu ik niet weet waar hij is? En wat is de angst die door mijn solar plexus heen gaat? Ik ben op zich niet gehecht aan de GFT-container, dat is simpelweg een plastic bak. Ik kan niet rustig verder leven zonder te weten waar deze bak is en hoe ik hem terug kan krijgen, dat blijft mij bezig houden. Het is niet zozeer een gemis dan wel een schuldgevoel en een angst dat ik moet boeten voor de fout van een ander. Bij het kopen en betrekken van deze woning kregen we 3 containers van de gemeente, die al in gebruik waren genomen door de vorige bewoners. In mijn veronderstelling ben ik verantwoordelijk voor het wel en wee van die containers, die heb ik in bruikleen van de gemeente gekregen, dus draag ik de zorg hiervoor. Stel ik raak deze containers kwijt en ik heb een nieuwe nodig wat doe ik dan? Ik zou dan in mijn optiek nieuwe containers bij de gemeente moeten aanvragen en moeten aangeven dat ik geen verantwoordelijkheid voor de container heb kunnen nemen. Dit laatste was iets dat ik echt niet wilde toegeven, het was immers MIJN schuld niet dat de container zoek was. Ik dacht dat er naar alle waarschijnlijkheid een boete zou volgen als bleek dat ik niet goed had gelet op mijn container en dat gaf mij stress. Hoe duur zou dat zijn? Zou ik mij nog mogen verweren? Hier kwam oud zeer naar boven waar ik in het verleden financieel moest boeten voor iets dat niet op mijn bordje hoorde. Dit alles was niet hoe het in het echte leven gaat. Als je container zoek is of stuk dan bel je het bedrijf dat in jouw gemeente daar de verantwoordelijkheid voor heeft en je krijgt een nieuwe container. Niemand die jou vraagt hoe dit precies is gekomen. Ongeloof en een gevoel van onvrede en een ‘niet eerlijk’ gevoel kwamen bij mij naar boven. Eigenlijk vond ik dat degene die met zijn ogen dicht mijn GFT-container had meegenomen maar eens op het matje geroepen moest worden. Een lichte vorm van wraak maakte zich meester van mij en ik wilde geen aanvraag doen voor een nieuwe bak, ik wilde gewoonweg MIJN GFT-container en nu werd het een strijdpunt van mijn ego.

Met Pasen maakte ik een wandelingetje met mijn partner, inmiddels een maand nadat onze GFT-container verdwenen was. Door de Pasen waren de leegdagen van de containers wat verschoven waardoor er her en der al wat containers aan de weg stonden en bij mensen voor het huis. Ik vroeg mijn partner om even te stoppen bij een plek waar veel containers stonden om te zien of die van ons erbij stond. En ja daar stond hij voor een huis om waarschijnlijk de volgende dag aan de weg gezet te worden. Ik opende de bak iets en zag dat MIJN GFT-container vol met kranten zat. Ik voelde boosheid en afkeuring opkomen en veroordeelde deze bewoners voor hun gedrag. Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat ook wij een andere GFT-container bak gebruikten de afgelopen maand, iets waar ik mij tegen verzet had, maar wat mijn partner voor zichzelf kon verantwoorden en waar ik mij bij gebrek aan alternatieven bij neergelegd had. Naar alle waarschijnlijkheid hebben wij niet anders gehandeld dan deze mensen. Ergens is ooit een bak verwisseld en hierdoor is een domino-effect ontstaan en een soort van stoelen/containerdans. Dus ja wie is de schuldige? De pot verwijten dat hij zwart ziet daar is niemand mee gebaat, de enige remedie op zo’n moment is zelfvergeving om in kaart te brengen waar je mee bezig bent en hoe je jezelf uit zo’n situatie kan krijgen.

Ik had mijzelf voorgenomen dat wanneer deze mensen de container niet aan de weg zouden zetten ik het de volgende dag zelf zou doen. Dit leek even een zelfaansturende actie tot het moment dat ik zag dat ik behoorlijk bezeten was door het hele container verhaal. Inmiddels wist ik dat ik geen boete zou krijgen van de gemeente, mocht de bak toch niet terugkomen en ik een andere bak moest aanvragen. Toch bleef ik nog hangen in deze angst dat ik de schuld zou krijgen voor iets dat ik niet gedaan had in mijn optiek. Er werd dus duidelijk een punt in mij getriggerd wat ik kan terug leiden naar mijn jeugd. Als kind ben je vaak bang om de schuld van iets te krijgen wat je volgens jou niet gedaan hebt en het punt van oneerlijkheid dat je de schuld krijgt kan heel sterk worden in jezelf. Vaak zie je als kind niet dat je op andere punten hetzelfde handelt of hebt gehandeld als dat de ander nu doet. Ik had al wel dimensies hiervan gelopen, maar dit kwam voor mij uit een onverwachte hoek, waarbij ik eerst ook niet echt begreep wat mij bezielde aangaande de GFT-container. Dus opnieuw gerichtere zelfvergeving toepassen.

Nu onze GFT-container weer terug is ben ik de verbintenis met mijzelf aangegaan om door dit ‘MIJN GFT-container’ heen te ademen, de patronen te zien voor wat ze zijn en daar niet in mee te gaan omdat de directe angst gebaseerd is op een onjuiste opinie en de onderliggende angst om ergens de schuld van te krijgen een oud patroon is dat geen dienst meer doet. Ik ben nu volwassen en kan bewust en praktisch zelfverantwoordelijkheid nemen en hoef mij niet te verschuilen achter, dat is niet eerlijk, ik kan daadwerkelijk wat doen. Zo hebben mijn partner en ik besloten om persoonlijke stickers op de 3 bakken aan te brengen wat in ieder geval ervoor zal zorgen dat het verkeerd meenemen iets minder snel zal voorkomen en zo anderen bewust te maken dat containers bij huisadressen horen en niet random gebruikt kunnen worden, dit omdat sommige mensen een container wasabonnement hebben en anderen niet. Het is dus een stukje zelfverantwoordelijkheid waarbij er een beroep op ons wordt gedaan als burger om respect te hebben voor iets wat we via belastingen hebben verkregen van de gemeente.

Daarnaast ben ik met mijzelf de verbintenis aangegaan om wanneer dit patroon van ‘bang zijn de schuld te krijgen’ zich in andere situaties zich voordoet dit te zien, te stoppen en een oplossing te bedenken hoe anders met zo’n situatie om te gaan zonder verzeild te raken in emoties die een ‘probleem’ onnodig gecompliceerd maken en veel tijd in beslag nemen in het hoofd.

2 thoughts on “Dag 375 van 2555: waar is MIJN GFT-container?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s