Dag 376 van 2555: De Koning eren en mijn eigen emoties

Gisteren na de lunch besloten mijn partner en ik een ommetje te gaan maken om even de benen te strekken. Er zijn veel verschillende wandelroutes die we kunnen nemen en dit keer wandelden we richting het centrum om daarna te besluiten ook echt het centrum in te gaan. Op zondag zijn veel winkels open en het was redelijk bedrijvig. Morgen vindt Koningsdag in onze stad plaats dus ik was eigenlijk wel benieuwd hoever het stond met de voorbereidingen. De hele stad wordt al sinds een week of 2 versierd met allerlei vlaggen en bestickering. Er is een grote kroon gemaakt die elke dag verplaatst wordt naar een andere plek. Ik heb mij echt afgevraagd wie nu daadwerkelijk heel blij gaat worden van een mega kroon die met machines elke keer verplaatst wordt om op een andere plek te staan. Mijn hartje gaat er in ieder geval niet sneller door kloppen, waarschijnlijk de mensen die eraan verdienen wel. In tijden van crisis is het best wel cru om veel geld te steken in 1 dag om op een niet meer van deze tijd zijnde wijze een koning te eren waar we met z’n allen niet voor gekozen hebben. Het is een soort van wrat, hij is er nu eenmaal en je bent eraan gewent geraakt en je hoopt dat je op een ochtend wakker wordt en dat hij er niet meer is. Dat het probleem zich vanzelf oplost zonder dat je harde maatregelen zoals stikstof hoeft te gebruiken.

Met andere woorden, ik ben zeer ambivalent over dit soort feesten. Voor mij is het startpunt, het eren en hoger stelen van iemand die geboren is in een positie die hem/haar meer aanzien geeft,niet zuiver. Waardoor je het feest zo kunt wenden of keren als je wil maar het startpunt blijft onzuiver. Het feit dat we nu eindelijk van al die oer-Hollandse spelen af zijn in de stad waar de Koning op bezoek komt is in mijn ogen positief en het feit dat de Koning graag wil dat een stad zich profileert en dus promoot als hen de beurt valt om de landelijke Koningsdag te organiseren is ook echt geen gek idee. Toch blijft het startpunt om dit te doen en de hoeveelheden geld die erin gepompt wordt iets dat mij tegen de borst stuit. Dit moet toch ook anders kunnen denk ik dan.

Op 1 van de pleinen werd een generale repetitie gedaan waar mijn partner en ik even bleven kijken. Er stond een groot podium, 2 grote schermen, geluiden camera tenten, noem het maar op. Op 4 balkons van huizen die aan het plein grenzen stonden kinderen met verschillende blaasinstrumenten en op het grote podium werd gedanst waarbij het woord flash mob viel. De blazers, de dansers en een rapper deden een act op het Nederlands liedje van Nielson (Sexy als ik dans). Het was duidelijk dat de mensen aanwezig op her plein het naar hun zin hadden. Jonge mensen kregen de gelegenheid om zich te uiten in dans en muziek en het publiek genoot ervan. Ik zal de laatste zijn die zoiets zou willen verbieden, het is een aanstekelijk deuntje en onszelf uiten is niet iets wat we zo makkelijk doen. Muziek is een mooie aanleiding om dit te doen. Het blijft dat ik niet achter het startpunt of de aanleiding van Koningsdag kan staan.

Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gingen stond ik mee te bewegen op de muziek die aanstekelijk was. De muziek werd luid door de speakers geblazen en met name de bas die ging op zo’n wijze door mijn lijf dat het onplezierig was. Deze vibratie gaf mij een licht misselijk gevoel wat duidt op angst. Ook was het alsof de vibratie van de luide muziek op een bepaald niveau emoties los maakte. Ik voelde een soort van grote bewegende massa van energie als emoties door mijn lijf heen gaan. Een ongewone ervaring aangezien ik me niet echt emotioneel voelde, ik genoot van de muziek en wat ik zag gebeuren om mij heen. Op het moment dat mijnpartner en ik wegliepen van het plein en de vibratie minder werden ebde ook de misselijkheid en de kluwen van emoties weg. Ik besprak dit met mijn partner die dit ook ervaart met luide muziek.

Later thuis haalde ik de ervaring terug en zag dat die kluwen van emoties zo snel door mij heen gingen dat ik in dat moment mijzelf niet kon vertragen en kon zien wat de emoties waren. Ook door het terug te halen ervoer ik alleen snel opeenvolgende emoties, wat mij een zekere mate van frustratie opleverde. Wat is dit en waarom is dit er altijd bij harde muziek waarbij de muziek door mijn lijf vibreert? Een herinnering kwam naar boven waar ik een jaar of 6-7 was en naar een Taptoe met mijn ouders ging. We stonden achter hekken te kijken naar verschillende optredens van fanfares. Ik voel het geluid van de grote trom en trompetten door mijn lijf gaan en nu ik het opnieuw beleef zie ik dat ik mij onveilig en kwetsbaar voel in dat moment als kind. Dit kan je als kind niet verwoorden en ik heb dat gelabeld en weggestopt als een emotie die ik nu kan benoemen als onveiligheid en kwetsbaarheid, los van het feit of dit de juiste emotie was bij de ervaring die ik had. Mijn ‘geest’ heeft de emotie en de gebeurtenis gekoppeld en ik kan zien dat dit mijn leven lang bij mij gebleven is.

Nu op het plein was er geen reden tot onveiligheid of kwetsbaarheid toch was dat hetgeen ik voelde. Alsof ik al die keren dat ik mij zo voelde bij luide muziek met veel bas in 1 keer ervoer als een kluwen van dezelfde emotie. Terwijl er geen reden was tot onveiligheid en ik mijzelf toch zo voelde gaf dat ook nog eens frictie. Daarom heb ik met mijzelf afgesproken dat dit overlevingsmechanisme, wat ik als kind ooit heb ingezet een patroon is dat ik toen heb gebruikt om mijn ervaring te duiden en ermee om te gaan, niet langer meer nodig is. Ik weet nu wat het is en ik hoef mij niet onveilig te voelen bij luide muziek met veel bas, het is niet iets dat levensbedreigend is en ook nooit was. Ik veroordeel mijzelf dan ook niet dat ik als kind dit patroon in het leven heb geroepen. Het is klaar met dit patroon en ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te gaan en elke keer als ik die misselijkheid en het onveilige gevoel ervaar bij luide muziek mijzelf eraan te herinneren dat dit een oud patroon is dat ik mag loslaten omdat het geen doel dient. Dit is best een opluchting om mijzelf de kans te geven om het los te laten en te beseffen dat ik het kan loslaten.

De komende tijd zal ik dit proces van loslaten gaan lopen en zal ik zo af en toe terugkomen op de vorderingen of de te terugval die ik maak.

One thought on “Dag 376 van 2555: De Koning eren en mijn eigen emoties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s