Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Advertenties

Dag 377 van 2555: door onwetendheid weg te nemen komt openheid

DIP Lite cursusIn mijn vorige blogpost schreef ik over mijn ervaring met harde muziek waar veel bas of drum inzit. Hoe ik ooit als kind zo’n geluid onjuist had gelabeld omdat ik niet begreep wat dit geluid in mijn fysieke lichaam teweeg bracht. Het gaf mij angst en een onveilig gevoel waardoor ik later in mijn leven dit soort geluiden koppelde aan angst en het liefst weg willen rennen alsof er een groot gevaar dreigt. Inmiddels was ik zover dat ik wist dat er geen groot gevaar was, maar de energie van deze emotie die zich in mijn lichaam manifesteerde bij harde bas muziek vertelde mij het tegenovergestelde. Dit alles zorgde niet alleen voor een soort van overlevingsangst om te rennen voor mijn leven, maar ook voor verwarring omdat er niets was waar ik voor weg zou moeten rennen.

Mijn volgende stap zou zijn om mijzelf bloot te stellen aan dit type muziek zodat ik in werkelijkheid kon testen of ik al in staat was om te staan als mijn verbintenissen. Eigenlijk door mijzelf beter te begrijpen. Door in te zien dat ik te maken had met een oud patroon wat ik als kind had ontwikkeld om zo orde te scheppen in chaos en het niet weten.

Er deed zich plotseling zonder dat ik mij erop kon voorbereiden een kans voor om, kort maar wel effectief te zien hoe ik er nu in sta. Tijdens een wandeling kwamen we langs een pleintje waar een band zich aan het sound checken was. Terwijl ik er langs liep bedacht ik mij dat dit een goed moment was om mijzelf gade te slaan en te zien of er energetische beweging in mijn lichaam te bespeuren was. Maar dat was er niet en het was eigenlijk helemaal niet zo heftig als dat ik harde muziek tot op heden had beleeft. Ik hoorde de muziek, dacht gelijk aan mijn oude patroon en mijn verbintenissen en ademde door terwijl ik er langs liep. Wellicht ging er even in eerste instantie een klein schokje door mij heen, zo van: oh harde muziek. Waarna ik mij vrijwel meteen kon herstellen en kon zien dat dit een uitgelezen moment was om te testen of ik met de wetenschap die ik nu had ook zo heftig zou reageren. En zoals gezegd dat vond niet plaats, ik nam het waar en het was gewoon muziek dat in de openlucht werd gespeeld.

Dit bewijst wel dat wanneer we een situatie begrijpen we veel minder met emoties zo’n situatie tegemoet kunnen gaan dan wanneer het niet weten chaos oplevert. Dit pleit er dan ook voor om ons best te doen om niet alleen onszelf te leren begrijpen maar ook onze wereld om ons heen. Als kind vind je nog zoveel magisch omdat je het nog niet begrijpt. Ook volwassenen blijven hier in hangen als men angstig wordt van bepaalde ontwikkelingen binnen de maatschappij bijvoorbeeld.

Een tijdje terug toen het contactloos betalen werd geïntroduceerd sprak ik een verkoopster in een winkel die iets zei in de trant van: dat dit allemaal mogelijk is. Waarop ik haar uitlegde hoe het werkt en dat het niets mysterieus is dat niet te bevatten valt. Die boodschap kwam niet aan omdat de mevrouw zich al had geprogrammeerd in een staat van ‘oooh hoe kan dat’. Had zij zich iets verdiept hierin dan had ze gezien dat het geen grote stap vooruit was op technisch gebied. Dit beroerde veel mensen, het contactloos betalen en iemand zei tegen mij dat als je even niet oplette en je zwaaide met je bankpas dan zou je zomaar iets kunnen betalen. Volledige indianenverhalen, wanneer sta je te zwaaien met je bankpas en wanneer staat er dan toevallig iemand naast je met een pinapparaat met een bedrag onder de €25? Onwetendheid maakt angstig.

Ook bij de eerste televisies en computers vond men het een wonder wat er allemaal in dat kastje gebeurde. Onwetendheid hield en houdt mensen in de greep en onwetendheid maakt naast angstig soms ook agressief. Waar ik een gevoel ervoer dat ik voor mijn leven moest rennen had ik dat ook kunnen vertalen naar voor mijn leven vechten. Wanneer we kijken naar de onwetendheid die er is rondom andere geloven, tradities en culturen dan zien we hoe gemakkelijk dus die onwetendheid over de ander kan omslaan in agressie. Een agressie die goedgepraat wordt omdat de onwetende er van overtuigt is dat hij/zij bedreigt wordt. Er is natuurlijk maar één manier om hier een einde aan te maken en dat is jezelf informeren en dat is de jeugd informeren in de vorm van onderwijs of zelfstudie. Ware het niet dat informatie niet altijd juist is en vaak voor meer verwarring zorgt. Hetgeen dat ons hiervoor kan behoeden is door gezond verstand te ontwikkelen naast een kritisch denkvermogen en dat is binnen onderwijs nog vaak genoeg een vieze term. Laatst sprak ik met een leerkracht over de voordelen van kritisch denken bij leerlingen waarbij direct de kanttekening in alle ernst werd geplaatst dat een beetje kritisch denken okay is maar niet teveel. En waarom is dat? Dit is omdat binnen het onderwijs nog al te vaak kritisch denken verward wordt met irritant/storend gedrag. Toch jammer dat een nieuwe generatie niet wordt gestimuleerd om voorruit te komen maar juist gestimuleerd wordt om het geplaveide pad te blijven volgen.

Ik weet  één ding: na onwetendheid komt openheid van ‘geest’ en dat geeft direct handjes en voetjes aan mijn wereld. Ik kan met beide benen op de grond staan als ik mijn wereld met mijzelf erin begrijp en alle stukjes die nog onduidelijk zijn blijven zo een uitdaging om beetje bij beetje aan te pakken en te ontrafelen. Dat is iets wat ik zelf toepas en zeker ook mijn kinderen meegeef, dat is twee kritisch denkende leerlingen extra of docenten dat nu leuk vinden of niet. Een kritisch denkende leerling staat niet gelijk aan een respectloze leerling dat is de leerkracht als hij/zij in onwetendheid wenst te verblijven.