Dag 379 van 2555: mijn tosti en ik

gratis DIP Lite cursusAlweer een aantal jaren geleden ontdekte ik dat mijn fysieke lichaam niet zo blij wordt wanneer ik tarwe producten eet en ik dan een pijn ervaar die ik niet vrijwillig ga uitlokken. Dus heb ik o.a. op dit aspect van geen tarwe eten mijn dieet aangepast. Aangezien dit niet het enige product is waar mijn fysieke lichaam op reageert probeer ik zo nu en dan of de reactie op dat specifieke product nog steeds hetzelfde is. Uit eten gaan of bij anderen te ten worden gevraagd zijn vaak bij uitstek momenten waarop ik mijn dieet ietsje losser neem. Soms eindigt dat met nare fysieke gevolgen en soms niet. In ieder geval is het aanmeten van een specifiek dieet niet iets dat statisch is maar iets dat door de tijd heen kan veranderen aangezien het fysieke lichaam ook verandert.

Nu heb ik niet echt veel momenten waarop ik denk dat ik iets mis aan lekkere dingen door mijn dieet. In de loop van de tijd heb ik veel alternatieven gevonden en ben ik eten ook anders gaan waarderen, minder emoties op de menukaart zetten bijvoorbeeld. Op dinsdag zijn mijn beide kinderen tijdens de lunch thuis en vinden zij het lekker om dan tosti’s te eten. Heel lang deed mij dat niets, totdat ik de geur die ik produceerde toch wel heel lekker vond ruiken. Als test at ik eens een tosti en zei tegen mijzelf dat ik niets mistte. Hier zat natuurlijk al een addertje onder het gras, want als mijn uitgangspunt is of ik iets wel of niet mis dan is dat een emotioneel geladen startpunt. Gaandeweg nam ik vaker een tosti aangezien ik van dit witte brood geen pijn of last had. Ik ontdekte dat volkoren producten meer symptomen gaven. Een mooi moment dus om de tosti in mijn leven te verwelkomen! Ik ging op dinsdag ook tosti’s met de kinderen mee eten.

Na weken van tosti eten begon ik toch te voelen dat mijn fysieke lichaam het niet echt eens was met deze voedselinname. Niet dat ik pijn had maar er ontstond een disbalans. Ik onderdrukte dit omdat ik mijzelf een ‘vrijheid’ had gegeven die ik eigenlijk niet zo graag weer in wilde leveren.

“Ik wil gewoonweg die tosti kunnen eten, dat is mijn tosti en  daar blijft iedereen van af!”

Nog steeds wilde ik dit niet opgeven, het voelde alsof ik vrijheid moest inleveren, wat wel een indicatie was van hoe ik daadwerkelijk na al die jaren mijn dieet ervoer. Ik vond diep van binnen toch dat ik dingen mistte, misschien zelfs een gevoel van achtergesteld zijn. En dat knaagde dus toch van binnen, en ja het knaagde de tosti’s ook weg.

Tot ik 2 weken geleden een MindLink test deed en daar kwam als één van de eerste dingen uit dat ik een tarwe intolerantie heb. Het blijkt dat 10% van de Nederlandse bevolking dit heeft, maar voor mij was dit eigenlijk wel een bevestiging om toch eens echt te kijken naar mij en de tosti. Los van de intolerantie heb ik/had ik ook te maken met emotioneel eten en die 2 samen waren gewoonweg geen happy combinatie.

De enige manier die ik zag was het in het moment stoppen van het eten van de tosti’s en mijn emotionele band ermee in kaart te brengen en steeds mijzelf te stoppen als ik in emoties terug zakte als: ik mis het, ik mag dat toch wel, ik word tekort gedaan etc. Daarnaast zocht ik naar een oplossing die ik kon gaan eten in plaats van de tosti op dinsdag. Ik verzon een broodje op basis van tapiocameel en kokosmeel wat ik vulde met geitenkaas/courgette/tomatensaus die ik in vervolgens in het tosti ijzer stop.

Toen ik eenmaal deze beslissing had genomen om tarwe en de tosti uit mijn dieet te schrappen was er rust. Zo zag ik dat het niet willen nemen van een beslissing veel meer ruis en onrust geeft die je niet denkt waar te nemen wanneer je hem wegstopt, maar het is er natuurlijk wel. Ik ben nu 2 weken bezig en af en toe heb ik nog steeds dat ik met weemoed terug denk aan die tosti, maar dat is nog niet eens zozeer de smaak van tosti dan wel de herinneringen en emoties die eromheen zitten. In ieder geval ben ik minder opgeblazen en dat is een opluchting, pfff.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen die bij dit tosti-proces dat ik doorloop horen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te eten met emotie in plaats van te eten omdat dit mijn fysieke lichaam ondersteunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik mijzelf tekort doe wanneer ik niet alles wat mij toelacht te mogen eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een vervelende politieagent waar te nemen die mijzelf dingen verbied waardoor het leven minder kleurig en saai wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik iets mis wanneer ik geen tosti eet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen wanneer ik geen tosti eet en de rest van de wereld dit wel doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid aangetast te voelen wanneer ik op basis van gezond verstand mijzelf niet toesta om tosti’s te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van mijn zelfopgelegde dieet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik geen problemen met mijn dieet had, terwijl het moment dat ik een achterdeurtje open liet ik de vrijheid snoof en vond dat ik recht had op een tosti.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf permissie te geven om samen met de ‘geest’ tosti’s op een emotionele manier te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien en ruiken van de gesmolten geitenkaas een gelukkig gevoel te ervaren door het feit dat ik mijzelf toesta om iets te eten wat niet in mijn dieet thuishoorde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geur van geroosterd brood in het tosti-ijzer als de geur van vrijheid te ervaren waardoor de tosti velen malen beter ging smaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tot de orde te willen roepen wanneer ik zie dat ik de tosti eet vanwege mijn hang naar vrijheid onder mijn zelfopgestelde dieetjuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dieet als een juk te ervaren en niet met gezond verstand te kijken naar wat bepaalde producten in mijn lijf doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de koppeling tussen ‘het emotioneel eten van een tosti’ en ‘vrijheid’ bewust niet te willen loslaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrijheid gepaard gaat met het doen van dingen die eigenlijk niet mogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mijzelf nog meer vrijheid ontneem door producten te eten die mijn fysieke lichaam niet ondersteunen waardoor ik de gevolgen daarvan moet doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezitterig te zijn als het aankomt op het eten van een tosti omdat de tosti symbool stond voor mijn vrijheid en het rebelleren tegen gestelde regels ook al waren die door mijzelf gesteld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zomaar een product uit mijn dieet weg te laten zonder hier een juiste vervanger voor te hebben gevonden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf zie eten met emotie dit niet weg te drukken maar te onderzoeken wat erachter zit en het te stoppen in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarom ik denk dat ik meer vrijheid nodig heb en waarom ik denk dat ik dit op een sneaky manier moet nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s