Dag 380 van 2555: ramptoerisme

DIP Lite cursusMijn partner en kinderen gingen nog even een ommetje maken en ik werd meegevraagd, het was inmiddels half 11 ’s avonds. Eigenlijk vond ik het wat laat en was ik nog lekker bezig met mijn eigen dingen. Ze vertelden mij dat er een brand was gemeld in een school bij ons in de buurt en wilden even gaan kijken. Ze gingen ramptoerist spelen zo vertelden ze.

Het woord ramptoerisme en een brand triggerde mij in dat moment, wat maakte dat ik liever mijn dingetjes bleef doen dan mee te gaan. Deze woorden brachten mij terug naar 1992 waarin de Bijlmer ramp plaatsvond.

Eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen, Ik wonde in de Bijlmer als student en eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen. Samen met mijn huisgenoten stonden we op het balkon te kijken, omdat het geluid dat we hoorden niet het geluid was van de normale vliegtuigen op weg naar Schiphol. Het was angstaanjagend om een vliegtuig zo onnatuurlijk laag over je heen te zien komen en tegelijkertijd was het op een gekke manier ook spannend.

Op een bepaald moment zagen we dat het vliegtuig zo laag ging dat er iets stond te gebeuren. Ik kan mij niet goed herinneren of we rook zagen en dat de aanleiding was om te gaan kijken. In ieder geval stapten we in de auto en reden richting de plek waarvan we dachten dat het hier misgegaan zou zijn. Het was volgens mij een zondag en wij vonden dat er erg veel auto’s op de weg waren. Op een bepaald moment zagen we lange rijen mensen lopen en eigenlijk snapten we niet wat er precies aan de hand was. Ging dit om het vliegtuig of was hier iets anders aan de hand? Waarom waren er zoveel mensen? We parkeerden de auto waar het mogelijk was en liepen naar de mensen massa’s toe. Ik grapte nog: er zal toch geen vliegtuig zijn neergestort. Eenmaal tussen de mensen moest je wel meelopen met de stroom, we waren net mieren en bewogen voort naar iets dat we niet wisten. Niemand wist wat er nu eigenlijk aan de hand was en de mensen om mij heen waren daar uit nieuwsgierigheid. Op een bepaald moment zag ik vuur, een grote brand en toen we dichterbij kwamen zag ik de hulpverleners af en aan lopen. Voor ik het wist zat ik middenin een rampgebied en sprongen links en rechts mensen van hun flat naar beneden zonder dat er iemand stond om hen op te vangen. Ik besefte mij ineens dat ik ergens was terecht gekomen door mijn nieuwsgierigheid waar ik eigenlijk niet wilde zijn.

Mijn huisgenoten en ik besloten terug te keren en de hulpverleners hun werk te laten doen. Het was duidelijk dit vliegtuig was neergestort en had een flatgebouw doorklieft. Eénmaal thuis deden we de televisie aan, internet was er nog niet voor het grote publiek. Inmiddels was er een speciaal journaal ingelast en besefte ik welke ramp er zich had voltrokken in mijn achtertuin. We besloten onze ouders te bellen om te zeggen dat we ongedeerd waren, het was niet moeilijk te raden dat zij ongerust zouden zijn als zij de televisie aan zouden doen. De telefoonlijnen waren overbezet en het duurde eeuwen voordat we onze ouders aan de lijn hadden. Inmiddels had het nieuws hen ook bereikt en was het hen niet duidelijk waar het nu precies gebeurd was.

De beelden van deze ramp, het geschreeuw en de mensenmassa’s om mij heen zijn mij nog jaren bijgebleven. Op dit moment is het nog een herinnering waarvan ik dacht dat deze op de achtergrond lag. Maar zoals de ‘geest’ werkt spaart het kosten nog moeite om zo nu en dan eens een herinneringetje van zolder te halen om mijzelf te beperken in mijn keuzevrijheid. Ik ging niet mee wandelen omdat ik een naar gevoel over mij heen kreeg van de woorden ramptoerisme en brand die een lading met zich meedroegen die gekoppeld zijn aan een ervaring/herinnering uit mijn verleden. Dus beladen woorden die mij beperkten in mijn vrijheidsbeleving. In het moment dacht ik dat ik de juiste keuze maakte om geen ramptoerist te willen zijn en tegelijkertijd boorde ik mijzelf een fris wandelingetje voor het slapen gaan door mijn eigen neus. Niemand had mij gezegd dat ik mee moest gaan kijken naar de brand en uiteindelijk bleek het brandje al geblust te zijn. Mijn partner en kinderen waren fris en verkwikt terwijl ik zat te kauwen op de woorden ramptoerisme en brand, waardoor ik ook niet meer volledig hier kon zijn en mijn dingetjes doen zoals ik me dat had voorgesteld.

Een aantal zelfvergevingen op het terughalen van de herinnering:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op woorden gekoppeld aan een herinnering wat maakt dat ik een andere beslissing neem in het moment dan wanneer ik vrij ben van deze emotionele bagage en dus de woorden kan leven als wie ik ben en niet als wie ik ben geworden door het accepteren van herinneringen/emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren in het moment dat ik geen vrijheid van keuze had, terwijl ik mij vrij voelde binnen de door de ‘geest’ geleide keuze die ik maakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het genot van een ommetje te ontzeggen vanuit angst om mijn nieuwsgierigheid achterna te gaan en in een situatie te belanden waar ik later spijt van zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken in mijn keuzes door controle uit te oefenen op de situatie vanuit angst en niet vanuit wie ik zou willen zijn in dat moment, vrij van angst en mijzelf aansturend.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik een emotionele koppeling en herinnering aan een woord ervaar of zie, om dan actie te ondernemen en te bekijken waar ik mijzelf beperk door mee te gaan op de emotionele lading van het woord en mijzelf te stoppen in datzelfde moment door niet te participeren en geen keuzes te maken op basis van emoties.

Een aantal zelfvergeving op de herinnering:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen nog nieuwsgierigheid te kennen/beleven in mijn wereld op dat moment en totaal opgeslokt te worden door het idee dat ik wil weten wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel in mijn onderbuik waar te nemen die ik in het moment duid als spanning voor wat komen gaat en mij niet realiseer dat het de angst voor het onbekende is, maar juist mijzelf aanmoedig en de angst als positief label om mijzelf zo te laten leiden door de ‘geest’ die mij zegt dat het spannend en okay is om op de vleugels van de nieuwsgierigheid mij te laten leiden door dat wat komen gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het erop uit trekken al sik de mensenmassa’s zie waar ik echt niet in terecht wil komen maar mij even later toch in bevind want ik ben er nu toch, zoals de ‘geest’ mij dat verteld, en ik kan net zo goed even gaan kijken wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te willen gaan bij het zien van al die mensen en een soort van rode vlag moment te ervaren dat ik daar beter niet kan zijn, maar waar ik geen actie op onderneem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de mensenmassa’s naar het onbekende te willen lopen en het idee/gevoel te hebben dat ik niet kan vluchten als het onbekende mij niet aanstaat of gevaarlijk lijkt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen controle op mijn situatie uit te oefenen waarbij ik mij niet realiseer dat ik tot op dit punt mijzelf niet heb aangestuurd maar erop uit ben gestuurd door mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onheilspellend gevoel te ervaren al lopend in de mensenmassa naar een onbekend punt niet wetende wat ik daar zou aantreffen en dit ook fysiek te ervaren maar geen actie neem op de signalen die mijn lijf aan mij afgeeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te beseffen wat ik zie als ik bij het rampgebied aankom en mensen naar beneden zie springen, het is alsof mijn brein het niet kan bevatten en het lijkt alsof het een film is waar ik vanaf mijn bank naar kijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het zijn op een plek waar ik niet hoor te zijn omdat ik de hulp niet kan bieden die nodig is op dat moment, waardoor ik mij teveel voel en egoïstisch door het volgen van mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de voltrekking van de ramp als een surreële gebeurtenis waar te nemen en niet diep te willen laten doordringen omdat ik weet dat dit een diepe impact op mij zou kunnen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van ramptoerist zijn niet kan bevatten wat de gevolgen, van het zien van zo’n ramp op de eerste rij, later in de tijd zullen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik nieuwsgierig ben naar een mogelijk ongeluk ik eerst via internet informatie erover zoek en alleen dan er naartoe ga als ik zeker weet dat ik daar op de plek ook daadwerkelijk iets kan doen en niet als een soort van actie-junk spanning in mijn leven te brengen ten koste van anderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke koppeling of emotie/gevoel/angst die voortkomt uit deze herinnering in het moment aan te pakken, te vergeven en te corrigeren zodat het daar gestopt wordt en geen verder eigenleven meer gaat leiden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s