Dag 387: de fundering ben je altijd zelf

Boerderij_Arpisson_(2327m.)_boven_Gimillan_in_Cogne_Valley_(Italië)._Beklemmende_leegte_boven_de_boerderij_aan_het_eind_van_het_dal_02De afgelopen tijd vertoefde ik in het dal van mijn gedachten, ik daalde af naar de plek waar gedachten echt lijken, waarvan ik wist dat het daar niet goed toeven is. Toch kun je soms dingen weten, maar niet altijd op het juiste moment toepassen. Daarnaast kunnen we met onze ‘geest’ dingen zo voorspiegelen dat we echt even pas op de plaats moeten maken, ons zelf vertragen om vervolgens te zien dat we niet met de realiteit te maken hebben.

De gedachten die ik geloofde waren van een dwingende aard, ik had het ‘gevoel’ dat ik ergens in gedwongen werd. Nu weet ik dat wanneer ik ‘het gevoel heb dat’, er toeters en bellen af horen te gaan. Maar het was stil in het dal der gedachten. Het werd een gevecht met mijzelf in het dal der gedachten. Nu weet ik dat niemand mij kan dwingen of bewegen om iets te doen, de uiteindelijke keuze/beslissing om ergens in mee te gaan ligt altijd bij mijzelf. Ik maak de afwegingen, ook al lijkt de keuzemogelijkheid soms zeer beperkt en moeten we soms kiezen tussen twee kwaden. Toch is het altijd een keuze en ligt die altijd bij onszelf. Zo ook nu, waar er al heel lang iets aangeprezen werd en waar ik niet op inging, omdat het niets voor mij was op dat moment in mijn leven. De aanbiedingen werden steeds dwingender en men ging  over tot het aanpraten van een schuldgevoel. Dit was het moment waarop mijn ‘geest’ mij mededeelde dat er geen keuze meer was, het was mijzelf overgeven of…Of wat? Daar kreeg ik geen antwoord op wat er dan voor gevolgen zouden volgen. Ik vroeg het ook niet, ik was in de ban van de angst dat een ander mijn keuzes ging maken en ik geen vrije wil meer zou hebben. Dit vond allemaal plaats in het dal der gedachten, het was niet echt, ik beleefde het als echt.

Als tegenreactie op de mogelijkheid dat ik geen keuzevrijheid meer zou hebben, moest ik mijn hakken in het zand zetten en het aanbod minder maken dan mijzelf, aldus mijn ‘geest’. Dezelfde ‘geest’ die mij al mijn hele leven bijstaat en mijn beste adviseur is geworden, aldus mijn ‘geest’. Samen vechten we voor vrijheid, aldus mijn ‘geest’. Hoe kon iemand op zo’n nare manier iets aanbieden, ging er nog door mij heen, straks smeren ze het mij aan en wat dan? Dan zit ik in een situatie die ik niet wens.

Tijdens mijn verblijf in het dal der gedachten kwam het nooit in mij op dat ik het aanbod ook kon afslaan, omdat ik mijn eigen keuzes mag maken, onder welke invloeden ik dit dan ook doe. Ik kan zeggen, nu even niet, en daar hoef ik het aanbod niet minder dan mijzelf voor te maken. Het aanbod blijft het aanbod, en is het nu niets voor mij, dan kan het op een ander tijdstip wel iets voor mij zijn of het zal het nooit mijn keuze worden. Dit hangt allemaal samen met de mate van zelfoprechtheid die ik hierin heb in het moment van keuze. Laat ik mij beïnvloeden of kan ik de keuze maken omdat ik mijzelf vertrouw?

En die wetenschap werd mijn vitale verbindingslijn om het dal der gedachten te verlaten, de wetenschap dat ik eerst op mijzelf moet vertrouwen om een keuze te maken en dat dit niets te maken heeft met de keuze die mij wordt geboden door een ander. Ik hoef de ander niet te vertrouwen, ik moet mijzelf vertrouwen zodat ik weet dat ik heb gecheckt of wat de ander aanbied recht door zee is en mij niet in de problemen brengt. Het vertrouwen ligt geheel aan mijn zijde en dus als een gevolg daarvan ook de keuze.

Inmiddels sta ik weer met beide benen in mijn eigen kracht en heb ik het dal der gedachten verlaten. Wel heb ik een wijze les geleerd, waarvan ik de inhoud al kende maar niet altijd consequent doorvoerde in mijn leven. Ik ben degene op wie ik moet kunnen bouwen, niet een ander en niet de ‘geest’ die mij op dwaalsporen zet voor eigen gewin. Ik sla het aanbod nu af en wie weet wat de toekomst zal brengen.

De fundering dat ben ik zelf en als de fundering scheurtjes vertoont dan kan ik dat repareren, ook kan ik preventief al kijken of er sprake is van betonrot of een slechte deklaag om zo nare gevolgen te voorkomen. Als ik als een huis sta, dan kan ik niet alleen op mijzelf bouwen, maar de mensen in mijn omgeving kunnen dan ook op mij bouwen. Het is geen leuk idee om te weten dat men op je bouwt wanneer je zelf weet dat jouw fundering een verzameling is van reactieve gedachten. Dat wil ik voorkomen, geen dal der gedachten voorlopig voor mij en mocht ik er toch terecht komen dan vertrouw ik op mijzelf dat ik daar ook weer wijzer uitkom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s