Dag 383: ik ben sterk omdat jij zwak bent

arrogant-of-zelfverzekerd-196x230Ik liep de supermarkt in al pratend met mijn partner en terwijl wij naar binnen liepen, verlieten twee mannen van stadstoezicht de winkel. Een fractie na dat dit gebeurde was het net alsof ik voor een paar seconden niet lekker in mijn vel zat, een onderbuikgevoel of frictie, in ieder geval wilde ik het negeren. Toch besloot ik dit niet te doen en te onderzoeken wat er gebeurde.

Politie, stadswachten, mensen in uniform die wettelijk gezien meer ‘macht’ binnen de samenleving hebben dan een gewone burger, daar krijg ik altijd een wat opstandig gevoel bij. Niet dat ik ze wil uitdagen of expres de wet wil overtreden, maar meer een opstandig gevoel binnenin mijzelf, een strijd met mijzelf. Waardoor dit geen acties tot gevolg heeft van mijn kant, want de ratio in mij zegt dat ik beter geen rare dingen kan doen of in de problemen raken.

Het vervelende gevoel dat ik ervoer had te maken met een overgeërfde polariteit waar ik dus al mijn hele leven mee worstel en die zich heeft verweven in mijn leven als een gewoonte. Het gaat om de polariteit superieur/inferieur gekoppeld aan de polariteit sterk/zwak. Het moment dat ik deze twee mannen in uniform stoer en macho-achtig zag lopen, die voor mij een autoritaire uitstraling hadden, triggerde mijn polariteiten allergie. Ik labelde, in een fractie, de mannen als superieur aan mij en sterker dan mij. Dit had tot gevolg dat ik automatisch binnen dit polariteitenspel inferieur en zwak was. Iets dat ik absoluut niet ambieer en wat niet hetgeen is als hoe ik mijzelf definieer. Voor luttele seconden was het even chaos binnenin mij en het voelde ronduit kut, dat wil zeggen binnen de beleving waarin ik geloof dat ik afhankelijk ben van een polariteit voor mijn bestaansrecht en wie ik ben.

Zodra we participeren in een polariteit zullen we onszelf heen en weer zwiepen van pool naar pool om steeds weer de begeerlijkste pool te bereiken. We zullen daar veel moeite en energie in steken om ons zo goed mogelijk te voelen. Zolang we zelf niet kunnen zien dat we verstrikt zijn geraakt in een polariteitenspel, zullen we ook niet in staat zijn om onszelf eruit te halen. Pas zodra we ons bewust hiervan zijn, kunnen we onszelf observeren en zo onszelf corrigeren middels een plan van aanpak.

Dus wat gebeurde er nu nadat ik mijzelf dus niet lekker in mijn vel voelde? Ik liep dus al pratend de supermarkt binnen, in mijn ooghoek zag ik de stadswachten. Ik keek naar rechts om ze goed te zien, pats boem daar was dat kutgevoel en direct daarop volgde een gedachten. “Kijk hen nu de machomannetjes, ze denken dat ze heel wat zijn maar wat ben je nu helemaal als stadswacht.” Dit is natuurlijk een zuivere backchat die mijn ‘geest’ gebruikte om mijzelf superieur te laten voelen aan deze mannen, zodat het hele probleem opgelost was en ik weer vrij adem kon halen. Zie je wel ik ben sterk, ik laat mij er niet onder krijgen.

Direct nadat ik zag wat ik deed, zag wat het patroon was, overviel mij een gevoel van schaamte gevolgd door mijzelf te veroordelen voor hoe ik dacht over anderen om mijzelf een goed gevoel te kunnen geven. Ik realiseerde mij dat ik mij dus zo inferieur moest voelen dat ik dit nodig heb om met mijzelf door één deur te kunnen, letterlijk de supermarktdeur.

De correctie die ik direct toepaste was de verbintenis die ik met mijzelf aanging om dit niet meer te herhalen omdat ik nu snap en heb gezien hoe het patroon werkt. Er ligt nu voor mij de schone taak om uit te zoeken wat ik nodig heb, wat ik mijzelf kan geven, dat ik nu mis om sterk te kunnen zijn en in mijzelf te geloven zonder dit te doen via energetisch geladen ervaringen gebaseerd op polariteiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met mijzelf een spel aan te gaan, het polariteitenspel, waarbij ik niet genoeg geloof in mijzelf maar geloof dat ik zonder een energetische geladen spel niet sterk kan zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet open te stellen en te zien wat ik mis in mijzelf waardoor ik constant vergelijk en check of ik nog wel voldoe aan het beeld dat ik heb gevormd van mijzelf om zo de werkelijkheid niet onder ogen te hoeven komen en dus anderen naar beneden moet halen om zo zelf beter uit de verf te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf wijs te maken dat ik mij goed voel als ik in mijn energetische kracht sta en niet durf te zien dat ik in mijn eigen kracht kan en mag staan zolang ik maar in mijzelf durf te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het design van ‘mij beter dan een ander voelen’ waarin ik het algemeen geaccepteerde gedrag accepteer van ‘hiërarchie binnen de samenleving waarin de één beter is dan de ander op basis van afkomst en werk’ . Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien wanneer ik in dit design van ‘mij beter voelen dan een ander’ participeer, hoe ik mijzelf tekort doe door mijzelf in een waanwereld te plaatsen waar ik altijd als de beste uit de bus kom door net zo lang gedachten/backchats te produceren dat ik mij wel beter voel dan de ander om van het rotgevoel af te komen dat ik niet genoeg ben voor mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe het design van ‘mij beter dan een ander voelen’ niet alleen mij tekort heeft gedaan maar ook de mensen om mij heen, omdat ik mij voordoe als sterk maar mij niet altijd als sterk ervaar en dus een onrealistisch/niet echt  beeld van mijzelf neerzet waardoor de ander mij niet echt te zien krijgt en ik geen levend voorbeeld kan zijn voor de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vanuit polariteit waar te nemen en mij niet te realiseren dat ik sterk kan zijn zonder de energetische aanleiding, aangezien ik vanuit een incorrect startpunt mijzelf al heb laten zien dat ik kracht vanuit mijzelf kan putten en dus in mijzelf kan geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf deze polariteit als een overlevingsdrang te ervaren, of ik eronder of jij eronder, terwijl deze strijd zich geheel binnenin mij zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen en te veroordelen over het feit dat ik deel neem aan deze polariteit en mij zo vastzet in deze positie en geen oplossingen kan bedenken hoe hieruit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf houvast te geven door mijn wereld in sterke en zwakke mensen en superieure en inferieure mensen in te delen, zodat ik makkelijker kan zien wie ik moet zijn ten opzichte van de ander gerelateerd aan de polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen omringen met zwakke mensen omdat ik mijzelf als sterk heb gelabeld en zij mij omlaag kunnen trekken naar een kant die ik niet op wil. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn minder te zijn wat eigenlijk hetgeen is dat mijn ‘geest’ mij verteld en wat ik direct wegdruk en onderdruk en beantwoord met sterk en superieur gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf uit angst voor het onbekende niet de kans te geven om te ervaren wat het is om sterk te zijn vanuit een geloof in mijzelf.

Wanneer en als ik zie dat ik superieur aan de ander wil zijn om mijn eigen inferioriteit niet te hoeven voelen, dan stop ik en adem. Ik realiseer mij dat mijn angst om inferieur te zijn werkelijk lijkt en lijkt als iets om voor te strijden, terwijl de enige strijd die plaatsvindt een strijd in mijzelf is door gebrek aan geloof in mijzelf. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf ervaringen te geven waarin ik zie dat ik goed genoeg ben op eigen kracht en niet gedreven door energetische energie, zodat ik kan geloven in mijzelf gebaseerd op echte ervaringen waarbij ik elke hang naar energetisch sterk zijn ga zien voor wat het is en besluit om daar niet meer aan mee te doen, net zolang totdat dit mijn nieuwe gewoonte wordt.

Dag 382 van 2555: het spiegelen van ‘ik weet het niet’ door een paard

DIP Lite cursus

Foto van de ‘Keulseweg’.

Er zijn van die momenten in ons leven waarop we echt denken dat we het even niet weten. Dit niet weten kan een verschijningsvorm zijn voor verschillende manieren van geen verantwoordelijkheid willen nemen voor onze eigen daden, de gevolgen van onze eigen daden of geen verantwoordelijkheid willen nemen voor het aansturen van onszelf gebaseerd op principes.

We kennen allemaal wel het stopwoord ‘ik weet het niet’ als iemand je iets vraagt en je hebt geen zin om antwoord te geven, over het onderwerp te praten en dus iemand de mond te snoeren met het ‘ik weet het niet’.

Ook kan het zijn dat we echt denken dat we ‘het niet weten’ door als het ware onszelf het slachtoffer  hiervan te maken. ‘Ik weet echt niet meer hoe ik verder moet’, in plaats van naar oplossingen te zoeken blijven we hangen in zelfmedelijden. Het is een gebrek aan leiderschap en angst voor het slagen. Dat klinkt wellicht wat vreemd, maar de meeste van ons zijn niet zozeer bang om te mislukken, ook al zeggen we dit wel vaak, we zijn veel banger om te slagen en succes te hebben. Bij succes hebben hoort zelfverantwoordelijkheid en leiderschap en als je iemand bent die dat niet wil nemen dan kan succes zelfs angstaanjagend zijn. Dus wat is er beter om te blijven hangen in het ‘ik weet het niet’ om zo zeker te zijn dat je geen succes gaat behalen?

Nu was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik mijn ‘ik weet het niet’ moment mocht ervaren in het gezelschap van een paard. Met paarden heb ik eigenlijk niet zoveel, ik was nooit een paardenmeisje als kind en ook niet later als vrouw, een paard is een paard voor mij net als alle andere dieren. Mij werd gevraagd het paard met aanwijzingen en aanraken een rondje te laten lopen. Vooraf kwam mijn onzekerheid naar boven, hoe moest ik dit doen ik ben nooit een paardenmeisje geweest. Hoe communiceer ik met een paard? Wat werkt goed en wat moet ik laten? Dus ik stelde zoveel mogelijk vragen vooraf aan de mensen die er in mijn optiek wel verstand van hadden.

Eénmaal in de bak met het paard voelde ik geen angst, maar de onzekerheid of ik het wel goed ging doen en of ik alle tips nog wel wist. Alsof ik eerst zeker wilde weten of ik alles wist en dus goed kon doen zonder het daadwerkelijk uit te proberen. Maar goed daar stond het paard, helemaal klaar voor mij en ik schoot volledig in een ‘ik weet het niet’ moment. Ik zag mijzelf er langzaam inglijden en ik zag mijzelf de strijd aangaan om eruit te komen. Het paard bleef geduldig wachten. Het werd mij duidelijk dat de strijd met mijzelf aangaan niet hetgeen was dat ik nodig had en dat ik mijzelf fysiek moest bewegen of aansporen. Voorzichtig gaf ik het paard een tikje op de bil, nog wat harder en ja het paard ging zowaar lopen. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Wat ik over het hoofd zag was het feit dat hoe veel ik ook overleg in mijn hoofd er daadwerkelijk niets gebeurd, pas als je jezelf aanstuurt en je daadwerkelijk jezelf beweegt in je fysieke werkelijkheid dan pas stuur ik mijzelf aan. Het paard liet mij dit goed zien. Het deed niets zolang ik druk in mijn hoofd bezig was. Want hoe zag ik eruit voor het paard als een stilstaand mens dat niet hier was maar in haar ‘geest’ broeierig aan het bedenken was hoe ze zichzelf vooruit kon helpen.

Dit moment was een geweldige eye opener om te zien dat ik mijzelf niet door denken en het in de ‘geest’ vertoeven uit een ‘ik weet het niet’ moment kan halen. Daarnaast liet het mij zien dat ik mijn eigen leider moet zijn, ben ik dit niet, dan zal er niets gebeuren en blijf ik waar ik ben zonder dat er enige verandering plaatsvindt. Het is echt een aanrader om eens een sessie met een equine assisted coach te doen en een paard jou punten te laten spiegelen waar je aan kan werken.

Het is mij duidelijk, het is fijn om succes te hebben en te ervaren hoe je jezelf hebt aangestuurd in een situatie die je anders wellicht liever met ‘ik weet het niet’ had afgedaan. Succes hebben is dus zelfverantwoordelijkheid nemen voor het krijgen van succes en het behouden van succes in het leven, hoe groot of klein dit ook is.

Dag 381 van 2555: ongeduldig geduldig zijn

DIP Lite cursusGeduldig zijn is niet iedereen gegeven, of anders gezegd niet iedereen geeft zichzelf de ervaring van geduldig zijn. Een grote factor buiten onszelf die ongeduld in de hand werkt, is de maatschappij waar wij deel van zijn. Wachten is in onze nagenoeg 24-uurs maatschappij niet iets dat meer hoeft. “Bestel vandaag voor 22:00 uur en u heeft het morgen al in huis!” We hoeven niet te wachten totdat het weer aardbeientijd is, we kunnen ze het hele jaar rond kopen. Als iemand voordringt in de supermarkt dan vinden we dat onplezierig om nog langer te moeten wachten, er is ons onrecht aan gedaan. Dus ons consumistische leven staat niet meer in het teken van wachten, maar is een directe bevrediging geworden van de verlangens die we in ons hebben, al dan niet geplant door media/retail.

Zodra we iets nieuws willen leren dan vinden we het al snel veel moeite en te lang duren voordat we resultaten zien, daar willen we niet geduldig op wachten en zoeken dan naar een korte weg om tot ons doel te komen. Soms manipuleren we onze werkelijkheid om zo minder geduld op te hoeven brengen, of om niet geconfronteerd te worden met ons ongeduld tijdens het beoefenen van geduld. Volgens het woordenboek is geduld een eigenschap om kalm dingen af te wachten. Dus geduld is wachten zonder emotionele beroering te ervaren. De laatste maanden ben ik mijzelf eens gaan observeren hoe kalm ik ben binnen de eigenschap geduld. Daarnaast ben ik aan de slag gegaan met een veranderingsproces hierin.

Door geduld te onderzoeken kwam ik erachter dat ik meestal alles behalve geduldig en kalm was tijdens het wachten. Het wachten leek haast wel het perfecte moment voor mijn ‘geest’ om overuren te draaien. In dit wachten vraag ik mij vaak af waarom ik moet wachten, of ik in actie moet komen om het wachten te beëindigen, of neem ik zaken persoonlijk. Zodra ik moet wachten omdat er een tweede partij is waarop ik moet wachten, dan ga ik mijzelf afvragen of ze nog wel geïnteresseerd zijn of dat ik meer druk moet uitoefenen om hen te laten bewegen of om dit beter niet te doen omdat dit indruist tegen mijn eigenbeeld van aardig zijn en geduldig. Zeker als er een tweede partij bij betrokken is komen er meer emoties en gevoelens los dan wanneer ik moet wachten tot bijvoorbeeld een wondje dicht gaat of totdat het eten wat ik maak klaar is. Bij het doen van taken die ik heb bestempeld als “niet leuk” ben ik vaak zeer ongeduldig en hoop ik dat ze snel voorbij gaan, ondanks dat ik mij voorneem met geduld de taak aan te gaan.

Dus ben ik vooral ongeduldig in de dingen die ik doe en ervaar. Die conclusie was even een 180 graden draai toen ik mij dit voor het eerst besefte. Mijn zelfbeeld was er één van: “ik ben een geduldig persoon”, maar eigenlijk was ik goed geworden in het overbrengen van geduld naar mijn buitenwereld toe als een actrice. Ik zette een persoonlijkheid neer dat zeer geduldig is, terwijl als iemand iets voor de tweede keer tegen mij zegt, dan meld ik dat meteen en maak ik mijzelf wijs dat ik de ander een dienst bewijs. Achter de schermen voel ik mij door zo’n herhaling teruggetrokken in de tijd door de ander, terwijl ik in wezen graag met zevenmijls laarzen door het leven ga en het liefst zo weinig mogelijk omkijk of geconfronteerd wil worden met wat ik zelf aan gevolgen teweegbreng.

Wachten voelt als gegijzeld worden in de tijd, maar in weze opent zich de mogelijkheid om te reflecteren en gas terug te nemen en iets te leren van de situatie die zich op dat moment voordoet. Steeds meer ga ik het wachten zien als een moment dat ik mijzelf mag geven. Toch is het van belang om te zien dat wachten geen statisch iets is, geen moment van inkakken en niets doen. Wachten is de mogelijkheid creëren tot reflectie en hier in het moment zijn, dus juist heel dynamisch.

Toen ik maanden geleden begon met deze zoektocht naar geduld en wie ik ben binnen geduld, ben ik dingen gaan uitproberen om verandering aan te brengen in mijn ongeduld tijdens het geduldig zijn. Het interessante was dat het eerste wat ik bedacht te doen was het onderdrukken van de ongeduldige gevoelens en emoties die binnenin mij huis hielden als een storm. Kijk, zei ik tegen mijzelf nu ervaar ik kalmte en ben ik in staat om geduldig te zijn. Tegelijkertijd wist ik dat er iets niet klopte en zoals dat met onderdrukken gaat van emoties/gevoelens krijg je het in een andere situatie gewoon weer op je bordje. Dit was dus niet de weg.

Uiteindelijk heb ik een manier gevonden, die ik nog aan het fine tunen ben, waarin ik binnen geduld aanwezig ben en niet vooruit ren of mijzelf passief in dat ene moment houd. Ik probeer aanwezig te zijn en elke beweging binnenin mijzelf die wijst op ongeduld, bekijk ik zonder oordeel en accepteer ik als mijzelf, om vervolgens te kijken waar deze vaak onvrede vandaan komt. Wil ik passief blijven om iets niet onder ogen te zien of wil ik vooruit rennen om iets niet onder ogen te zien. Op deze manier straal ik geduld uit wanneer ik geduld beoefen en niet ongeduld tijdens mijn geduldige toneelstukje, waardoor ik geen frictie veroorzaak binnen en buiten mijzelf.

Dag 380 van 2555: ramptoerisme

DIP Lite cursusMijn partner en kinderen gingen nog even een ommetje maken en ik werd meegevraagd, het was inmiddels half 11 ’s avonds. Eigenlijk vond ik het wat laat en was ik nog lekker bezig met mijn eigen dingen. Ze vertelden mij dat er een brand was gemeld in een school bij ons in de buurt en wilden even gaan kijken. Ze gingen ramptoerist spelen zo vertelden ze.

Het woord ramptoerisme en een brand triggerde mij in dat moment, wat maakte dat ik liever mijn dingetjes bleef doen dan mee te gaan. Deze woorden brachten mij terug naar 1992 waarin de Bijlmer ramp plaatsvond.

Eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen, Ik wonde in de Bijlmer als student en eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen. Samen met mijn huisgenoten stonden we op het balkon te kijken, omdat het geluid dat we hoorden niet het geluid was van de normale vliegtuigen op weg naar Schiphol. Het was angstaanjagend om een vliegtuig zo onnatuurlijk laag over je heen te zien komen en tegelijkertijd was het op een gekke manier ook spannend.

Op een bepaald moment zagen we dat het vliegtuig zo laag ging dat er iets stond te gebeuren. Ik kan mij niet goed herinneren of we rook zagen en dat de aanleiding was om te gaan kijken. In ieder geval stapten we in de auto en reden richting de plek waarvan we dachten dat het hier misgegaan zou zijn. Het was volgens mij een zondag en wij vonden dat er erg veel auto’s op de weg waren. Op een bepaald moment zagen we lange rijen mensen lopen en eigenlijk snapten we niet wat er precies aan de hand was. Ging dit om het vliegtuig of was hier iets anders aan de hand? Waarom waren er zoveel mensen? We parkeerden de auto waar het mogelijk was en liepen naar de mensen massa’s toe. Ik grapte nog: er zal toch geen vliegtuig zijn neergestort. Eenmaal tussen de mensen moest je wel meelopen met de stroom, we waren net mieren en bewogen voort naar iets dat we niet wisten. Niemand wist wat er nu eigenlijk aan de hand was en de mensen om mij heen waren daar uit nieuwsgierigheid. Op een bepaald moment zag ik vuur, een grote brand en toen we dichterbij kwamen zag ik de hulpverleners af en aan lopen. Voor ik het wist zat ik middenin een rampgebied en sprongen links en rechts mensen van hun flat naar beneden zonder dat er iemand stond om hen op te vangen. Ik besefte mij ineens dat ik ergens was terecht gekomen door mijn nieuwsgierigheid waar ik eigenlijk niet wilde zijn.

Mijn huisgenoten en ik besloten terug te keren en de hulpverleners hun werk te laten doen. Het was duidelijk dit vliegtuig was neergestort en had een flatgebouw doorklieft. Eénmaal thuis deden we de televisie aan, internet was er nog niet voor het grote publiek. Inmiddels was er een speciaal journaal ingelast en besefte ik welke ramp er zich had voltrokken in mijn achtertuin. We besloten onze ouders te bellen om te zeggen dat we ongedeerd waren, het was niet moeilijk te raden dat zij ongerust zouden zijn als zij de televisie aan zouden doen. De telefoonlijnen waren overbezet en het duurde eeuwen voordat we onze ouders aan de lijn hadden. Inmiddels had het nieuws hen ook bereikt en was het hen niet duidelijk waar het nu precies gebeurd was.

De beelden van deze ramp, het geschreeuw en de mensenmassa’s om mij heen zijn mij nog jaren bijgebleven. Op dit moment is het nog een herinnering waarvan ik dacht dat deze op de achtergrond lag. Maar zoals de ‘geest’ werkt spaart het kosten nog moeite om zo nu en dan eens een herinneringetje van zolder te halen om mijzelf te beperken in mijn keuzevrijheid. Ik ging niet mee wandelen omdat ik een naar gevoel over mij heen kreeg van de woorden ramptoerisme en brand die een lading met zich meedroegen die gekoppeld zijn aan een ervaring/herinnering uit mijn verleden. Dus beladen woorden die mij beperkten in mijn vrijheidsbeleving. In het moment dacht ik dat ik de juiste keuze maakte om geen ramptoerist te willen zijn en tegelijkertijd boorde ik mijzelf een fris wandelingetje voor het slapen gaan door mijn eigen neus. Niemand had mij gezegd dat ik mee moest gaan kijken naar de brand en uiteindelijk bleek het brandje al geblust te zijn. Mijn partner en kinderen waren fris en verkwikt terwijl ik zat te kauwen op de woorden ramptoerisme en brand, waardoor ik ook niet meer volledig hier kon zijn en mijn dingetjes doen zoals ik me dat had voorgesteld.

Een aantal zelfvergevingen op het terughalen van de herinnering:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op woorden gekoppeld aan een herinnering wat maakt dat ik een andere beslissing neem in het moment dan wanneer ik vrij ben van deze emotionele bagage en dus de woorden kan leven als wie ik ben en niet als wie ik ben geworden door het accepteren van herinneringen/emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren in het moment dat ik geen vrijheid van keuze had, terwijl ik mij vrij voelde binnen de door de ‘geest’ geleide keuze die ik maakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het genot van een ommetje te ontzeggen vanuit angst om mijn nieuwsgierigheid achterna te gaan en in een situatie te belanden waar ik later spijt van zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken in mijn keuzes door controle uit te oefenen op de situatie vanuit angst en niet vanuit wie ik zou willen zijn in dat moment, vrij van angst en mijzelf aansturend.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik een emotionele koppeling en herinnering aan een woord ervaar of zie, om dan actie te ondernemen en te bekijken waar ik mijzelf beperk door mee te gaan op de emotionele lading van het woord en mijzelf te stoppen in datzelfde moment door niet te participeren en geen keuzes te maken op basis van emoties.

Een aantal zelfvergeving op de herinnering:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen nog nieuwsgierigheid te kennen/beleven in mijn wereld op dat moment en totaal opgeslokt te worden door het idee dat ik wil weten wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel in mijn onderbuik waar te nemen die ik in het moment duid als spanning voor wat komen gaat en mij niet realiseer dat het de angst voor het onbekende is, maar juist mijzelf aanmoedig en de angst als positief label om mijzelf zo te laten leiden door de ‘geest’ die mij zegt dat het spannend en okay is om op de vleugels van de nieuwsgierigheid mij te laten leiden door dat wat komen gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het erop uit trekken al sik de mensenmassa’s zie waar ik echt niet in terecht wil komen maar mij even later toch in bevind want ik ben er nu toch, zoals de ‘geest’ mij dat verteld, en ik kan net zo goed even gaan kijken wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te willen gaan bij het zien van al die mensen en een soort van rode vlag moment te ervaren dat ik daar beter niet kan zijn, maar waar ik geen actie op onderneem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de mensenmassa’s naar het onbekende te willen lopen en het idee/gevoel te hebben dat ik niet kan vluchten als het onbekende mij niet aanstaat of gevaarlijk lijkt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen controle op mijn situatie uit te oefenen waarbij ik mij niet realiseer dat ik tot op dit punt mijzelf niet heb aangestuurd maar erop uit ben gestuurd door mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onheilspellend gevoel te ervaren al lopend in de mensenmassa naar een onbekend punt niet wetende wat ik daar zou aantreffen en dit ook fysiek te ervaren maar geen actie neem op de signalen die mijn lijf aan mij afgeeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te beseffen wat ik zie als ik bij het rampgebied aankom en mensen naar beneden zie springen, het is alsof mijn brein het niet kan bevatten en het lijkt alsof het een film is waar ik vanaf mijn bank naar kijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het zijn op een plek waar ik niet hoor te zijn omdat ik de hulp niet kan bieden die nodig is op dat moment, waardoor ik mij teveel voel en egoïstisch door het volgen van mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de voltrekking van de ramp als een surreële gebeurtenis waar te nemen en niet diep te willen laten doordringen omdat ik weet dat dit een diepe impact op mij zou kunnen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van ramptoerist zijn niet kan bevatten wat de gevolgen, van het zien van zo’n ramp op de eerste rij, later in de tijd zullen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik nieuwsgierig ben naar een mogelijk ongeluk ik eerst via internet informatie erover zoek en alleen dan er naartoe ga als ik zeker weet dat ik daar op de plek ook daadwerkelijk iets kan doen en niet als een soort van actie-junk spanning in mijn leven te brengen ten koste van anderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke koppeling of emotie/gevoel/angst die voortkomt uit deze herinnering in het moment aan te pakken, te vergeven en te corrigeren zodat het daar gestopt wordt en geen verder eigenleven meer gaat leiden.

Dag 379 van 2555: mijn tosti en ik

gratis DIP Lite cursusAlweer een aantal jaren geleden ontdekte ik dat mijn fysieke lichaam niet zo blij wordt wanneer ik tarwe producten eet en ik dan een pijn ervaar die ik niet vrijwillig ga uitlokken. Dus heb ik o.a. op dit aspect van geen tarwe eten mijn dieet aangepast. Aangezien dit niet het enige product is waar mijn fysieke lichaam op reageert probeer ik zo nu en dan of de reactie op dat specifieke product nog steeds hetzelfde is. Uit eten gaan of bij anderen te ten worden gevraagd zijn vaak bij uitstek momenten waarop ik mijn dieet ietsje losser neem. Soms eindigt dat met nare fysieke gevolgen en soms niet. In ieder geval is het aanmeten van een specifiek dieet niet iets dat statisch is maar iets dat door de tijd heen kan veranderen aangezien het fysieke lichaam ook verandert.

Nu heb ik niet echt veel momenten waarop ik denk dat ik iets mis aan lekkere dingen door mijn dieet. In de loop van de tijd heb ik veel alternatieven gevonden en ben ik eten ook anders gaan waarderen, minder emoties op de menukaart zetten bijvoorbeeld. Op dinsdag zijn mijn beide kinderen tijdens de lunch thuis en vinden zij het lekker om dan tosti’s te eten. Heel lang deed mij dat niets, totdat ik de geur die ik produceerde toch wel heel lekker vond ruiken. Als test at ik eens een tosti en zei tegen mijzelf dat ik niets mistte. Hier zat natuurlijk al een addertje onder het gras, want als mijn uitgangspunt is of ik iets wel of niet mis dan is dat een emotioneel geladen startpunt. Gaandeweg nam ik vaker een tosti aangezien ik van dit witte brood geen pijn of last had. Ik ontdekte dat volkoren producten meer symptomen gaven. Een mooi moment dus om de tosti in mijn leven te verwelkomen! Ik ging op dinsdag ook tosti’s met de kinderen mee eten.

Na weken van tosti eten begon ik toch te voelen dat mijn fysieke lichaam het niet echt eens was met deze voedselinname. Niet dat ik pijn had maar er ontstond een disbalans. Ik onderdrukte dit omdat ik mijzelf een ‘vrijheid’ had gegeven die ik eigenlijk niet zo graag weer in wilde leveren.

“Ik wil gewoonweg die tosti kunnen eten, dat is mijn tosti en  daar blijft iedereen van af!”

Nog steeds wilde ik dit niet opgeven, het voelde alsof ik vrijheid moest inleveren, wat wel een indicatie was van hoe ik daadwerkelijk na al die jaren mijn dieet ervoer. Ik vond diep van binnen toch dat ik dingen mistte, misschien zelfs een gevoel van achtergesteld zijn. En dat knaagde dus toch van binnen, en ja het knaagde de tosti’s ook weg.

Tot ik 2 weken geleden een MindLink test deed en daar kwam als één van de eerste dingen uit dat ik een tarwe intolerantie heb. Het blijkt dat 10% van de Nederlandse bevolking dit heeft, maar voor mij was dit eigenlijk wel een bevestiging om toch eens echt te kijken naar mij en de tosti. Los van de intolerantie heb ik/had ik ook te maken met emotioneel eten en die 2 samen waren gewoonweg geen happy combinatie.

De enige manier die ik zag was het in het moment stoppen van het eten van de tosti’s en mijn emotionele band ermee in kaart te brengen en steeds mijzelf te stoppen als ik in emoties terug zakte als: ik mis het, ik mag dat toch wel, ik word tekort gedaan etc. Daarnaast zocht ik naar een oplossing die ik kon gaan eten in plaats van de tosti op dinsdag. Ik verzon een broodje op basis van tapiocameel en kokosmeel wat ik vulde met geitenkaas/courgette/tomatensaus die ik in vervolgens in het tosti ijzer stop.

Toen ik eenmaal deze beslissing had genomen om tarwe en de tosti uit mijn dieet te schrappen was er rust. Zo zag ik dat het niet willen nemen van een beslissing veel meer ruis en onrust geeft die je niet denkt waar te nemen wanneer je hem wegstopt, maar het is er natuurlijk wel. Ik ben nu 2 weken bezig en af en toe heb ik nog steeds dat ik met weemoed terug denk aan die tosti, maar dat is nog niet eens zozeer de smaak van tosti dan wel de herinneringen en emoties die eromheen zitten. In ieder geval ben ik minder opgeblazen en dat is een opluchting, pfff.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen die bij dit tosti-proces dat ik doorloop horen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te eten met emotie in plaats van te eten omdat dit mijn fysieke lichaam ondersteunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik mijzelf tekort doe wanneer ik niet alles wat mij toelacht te mogen eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een vervelende politieagent waar te nemen die mijzelf dingen verbied waardoor het leven minder kleurig en saai wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik iets mis wanneer ik geen tosti eet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen wanneer ik geen tosti eet en de rest van de wereld dit wel doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid aangetast te voelen wanneer ik op basis van gezond verstand mijzelf niet toesta om tosti’s te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van mijn zelfopgelegde dieet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik geen problemen met mijn dieet had, terwijl het moment dat ik een achterdeurtje open liet ik de vrijheid snoof en vond dat ik recht had op een tosti.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf permissie te geven om samen met de ‘geest’ tosti’s op een emotionele manier te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien en ruiken van de gesmolten geitenkaas een gelukkig gevoel te ervaren door het feit dat ik mijzelf toesta om iets te eten wat niet in mijn dieet thuishoorde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geur van geroosterd brood in het tosti-ijzer als de geur van vrijheid te ervaren waardoor de tosti velen malen beter ging smaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tot de orde te willen roepen wanneer ik zie dat ik de tosti eet vanwege mijn hang naar vrijheid onder mijn zelfopgestelde dieetjuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dieet als een juk te ervaren en niet met gezond verstand te kijken naar wat bepaalde producten in mijn lijf doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de koppeling tussen ‘het emotioneel eten van een tosti’ en ‘vrijheid’ bewust niet te willen loslaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrijheid gepaard gaat met het doen van dingen die eigenlijk niet mogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mijzelf nog meer vrijheid ontneem door producten te eten die mijn fysieke lichaam niet ondersteunen waardoor ik de gevolgen daarvan moet doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezitterig te zijn als het aankomt op het eten van een tosti omdat de tosti symbool stond voor mijn vrijheid en het rebelleren tegen gestelde regels ook al waren die door mijzelf gesteld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zomaar een product uit mijn dieet weg te laten zonder hier een juiste vervanger voor te hebben gevonden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf zie eten met emotie dit niet weg te drukken maar te onderzoeken wat erachter zit en het te stoppen in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarom ik denk dat ik meer vrijheid nodig heb en waarom ik denk dat ik dit op een sneaky manier moet nemen.

Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Dag 377 van 2555: door onwetendheid weg te nemen komt openheid

DIP Lite cursusIn mijn vorige blogpost schreef ik over mijn ervaring met harde muziek waar veel bas of drum inzit. Hoe ik ooit als kind zo’n geluid onjuist had gelabeld omdat ik niet begreep wat dit geluid in mijn fysieke lichaam teweeg bracht. Het gaf mij angst en een onveilig gevoel waardoor ik later in mijn leven dit soort geluiden koppelde aan angst en het liefst weg willen rennen alsof er een groot gevaar dreigt. Inmiddels was ik zover dat ik wist dat er geen groot gevaar was, maar de energie van deze emotie die zich in mijn lichaam manifesteerde bij harde bas muziek vertelde mij het tegenovergestelde. Dit alles zorgde niet alleen voor een soort van overlevingsangst om te rennen voor mijn leven, maar ook voor verwarring omdat er niets was waar ik voor weg zou moeten rennen.

Mijn volgende stap zou zijn om mijzelf bloot te stellen aan dit type muziek zodat ik in werkelijkheid kon testen of ik al in staat was om te staan als mijn verbintenissen. Eigenlijk door mijzelf beter te begrijpen. Door in te zien dat ik te maken had met een oud patroon wat ik als kind had ontwikkeld om zo orde te scheppen in chaos en het niet weten.

Er deed zich plotseling zonder dat ik mij erop kon voorbereiden een kans voor om, kort maar wel effectief te zien hoe ik er nu in sta. Tijdens een wandeling kwamen we langs een pleintje waar een band zich aan het sound checken was. Terwijl ik er langs liep bedacht ik mij dat dit een goed moment was om mijzelf gade te slaan en te zien of er energetische beweging in mijn lichaam te bespeuren was. Maar dat was er niet en het was eigenlijk helemaal niet zo heftig als dat ik harde muziek tot op heden had beleeft. Ik hoorde de muziek, dacht gelijk aan mijn oude patroon en mijn verbintenissen en ademde door terwijl ik er langs liep. Wellicht ging er even in eerste instantie een klein schokje door mij heen, zo van: oh harde muziek. Waarna ik mij vrijwel meteen kon herstellen en kon zien dat dit een uitgelezen moment was om te testen of ik met de wetenschap die ik nu had ook zo heftig zou reageren. En zoals gezegd dat vond niet plaats, ik nam het waar en het was gewoon muziek dat in de openlucht werd gespeeld.

Dit bewijst wel dat wanneer we een situatie begrijpen we veel minder met emoties zo’n situatie tegemoet kunnen gaan dan wanneer het niet weten chaos oplevert. Dit pleit er dan ook voor om ons best te doen om niet alleen onszelf te leren begrijpen maar ook onze wereld om ons heen. Als kind vind je nog zoveel magisch omdat je het nog niet begrijpt. Ook volwassenen blijven hier in hangen als men angstig wordt van bepaalde ontwikkelingen binnen de maatschappij bijvoorbeeld.

Een tijdje terug toen het contactloos betalen werd geïntroduceerd sprak ik een verkoopster in een winkel die iets zei in de trant van: dat dit allemaal mogelijk is. Waarop ik haar uitlegde hoe het werkt en dat het niets mysterieus is dat niet te bevatten valt. Die boodschap kwam niet aan omdat de mevrouw zich al had geprogrammeerd in een staat van ‘oooh hoe kan dat’. Had zij zich iets verdiept hierin dan had ze gezien dat het geen grote stap vooruit was op technisch gebied. Dit beroerde veel mensen, het contactloos betalen en iemand zei tegen mij dat als je even niet oplette en je zwaaide met je bankpas dan zou je zomaar iets kunnen betalen. Volledige indianenverhalen, wanneer sta je te zwaaien met je bankpas en wanneer staat er dan toevallig iemand naast je met een pinapparaat met een bedrag onder de €25? Onwetendheid maakt angstig.

Ook bij de eerste televisies en computers vond men het een wonder wat er allemaal in dat kastje gebeurde. Onwetendheid hield en houdt mensen in de greep en onwetendheid maakt naast angstig soms ook agressief. Waar ik een gevoel ervoer dat ik voor mijn leven moest rennen had ik dat ook kunnen vertalen naar voor mijn leven vechten. Wanneer we kijken naar de onwetendheid die er is rondom andere geloven, tradities en culturen dan zien we hoe gemakkelijk dus die onwetendheid over de ander kan omslaan in agressie. Een agressie die goedgepraat wordt omdat de onwetende er van overtuigt is dat hij/zij bedreigt wordt. Er is natuurlijk maar één manier om hier een einde aan te maken en dat is jezelf informeren en dat is de jeugd informeren in de vorm van onderwijs of zelfstudie. Ware het niet dat informatie niet altijd juist is en vaak voor meer verwarring zorgt. Hetgeen dat ons hiervoor kan behoeden is door gezond verstand te ontwikkelen naast een kritisch denkvermogen en dat is binnen onderwijs nog vaak genoeg een vieze term. Laatst sprak ik met een leerkracht over de voordelen van kritisch denken bij leerlingen waarbij direct de kanttekening in alle ernst werd geplaatst dat een beetje kritisch denken okay is maar niet teveel. En waarom is dat? Dit is omdat binnen het onderwijs nog al te vaak kritisch denken verward wordt met irritant/storend gedrag. Toch jammer dat een nieuwe generatie niet wordt gestimuleerd om voorruit te komen maar juist gestimuleerd wordt om het geplaveide pad te blijven volgen.

Ik weet  één ding: na onwetendheid komt openheid van ‘geest’ en dat geeft direct handjes en voetjes aan mijn wereld. Ik kan met beide benen op de grond staan als ik mijn wereld met mijzelf erin begrijp en alle stukjes die nog onduidelijk zijn blijven zo een uitdaging om beetje bij beetje aan te pakken en te ontrafelen. Dat is iets wat ik zelf toepas en zeker ook mijn kinderen meegeef, dat is twee kritisch denkende leerlingen extra of docenten dat nu leuk vinden of niet. Een kritisch denkende leerling staat niet gelijk aan een respectloze leerling dat is de leerkracht als hij/zij in onwetendheid wenst te verblijven.