Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

Advertenties

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven  Toen ik honderd blogs geleden begon met mijn tocht van 7 jaar bloggen om al mijn patronen en personages bloot te leggen, te vergeven en te corrigeren, was ik er zeker van dat ik het in het Nederlands ging doen. Maar na de eerste blogs was ik niet meer zo zeker. Ik zag dat de Engelse blogs onder een groter publiek gedeeld werden, dat mensen erover spraken en dat er op de sociale media commentaren op kwamen. Dat zag ik niet gebeuren met mijn en de andere Nederlandstalige blogs. Ik merkte dat het mij deed twijfelen of ik er goed aan deed deze stap van Nederlands bloggen te nemen.

 

Als ik even terug kijk naar mijn motivatie die ik in de eerste seconden had om in het Nederlands te gaan bloggen. Ik wilde Nederlanders bereiken met mijn proces verhalen, ook diegene wiens Engels misschien niet op zo’n niveau zit dat zij het allemaal in het Engels kunnen volgen. Daarnaast had tot dan toe mijn proces zich voornamelijk in het Engels afgespeeld. Ik deed al mijn zelfvergevingen in het Engels met hier en daar een verdwaald Nederlands woord er tussendoor. Dit was dus de kans om ook mijn proces te boosten in het Nederlands. De eerste blogs waren dan ook zoeken naar het format dat het meest aansloot bij mij en bij mij en mijn Nederlandse taalbeleving. Over de afgelopen 100 blogs heen is een zekere vaste vorm ontstaan waarin ik nu schrijf en mij zo kan uitdrukken dat ik in een blog to the point kan komen. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik ben gaan bloggen in het Nederlands, het heeft mijn proces een enorme boost gegeven.

 

Wat was die twijfel dan? Die twijfel was het moeten missen van een zekere vorm van aandacht die ik kende van het bloggen in het Engels. Niet op allerlei Engelstalige social media je blog kunnen posten en door meerdere Nederlandse social media na een paar weken geblokkeerd te worden, omdat de Nederlander zo lijkt, er nog niet echt klaar is voor “brutale zelfoprechtheid”. Het bloggen van je proces in het Nederlands is dus pionierswerk en vergt dan ook het één en ander van mij. Dus ontstond de vraag of ik er wel al die energie in wilde steken? Ik wilde gewoon mee kunnen liften op de stroom van blogs zoals we die wereldwijd elke dag meerdere keren per dag cyberspace insturen als Destonians, ik wilde makkelijk en een lekkere snelle oplossing. Maar zoiets bestaat natuurlijk niet, dus moest ik back to basic, gewoonweg consistent zijn. Het bloggen en mijn proces zijn er in de eerste plaats voor mij, ik doe dit voor mij om zo anderen te tonen hoe ik mijn proces gelopen heb. Het is niet een soort van preken naar de ander en vervolgens het zelf laten afweten als het op de toepassing in de praktijk aankomt. Nee, het is schrijven en doen.

 

Consistentie en daadwerkelijk snappen dat ik het voor mijzelf doe, zijn wel de 2 hoofdpunten die eruit springen na 100 blogs. Een internationale verhuizing zorgde voor een pauze in het bloggen en het weer oppakken bleek net iets minder simpel dan ik had gedacht. Eénmaal uit de routine ervoer ik toch weerstanden en die ervaar ik van tijd tot tijd nog steeds, excuses, uitstellen het hoort allemaal bij het proces van 7 jaar bloggen naar leven. Inmiddels wind ik mij er niet meer zo over op, het is wat het is en de simpelste manier om het bloot te leggen is in zelfoprechtheid ernaar kijken en het oplossen. Vaak gaat het om echte onbenulligheden die een eigen leven zijn gaan leiden.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van de aandacht die ik kreeg door in het Engels te bloggen en dat als motivatie te gaan gebruiken voor het bloggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn blogs te gaan onderverdelen in goed of mislukt aan de hand van de hoeveelheid aandacht die ik ontving op mijn Engelstalige blogs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de keuze van taal in mijn proces te laten afhangen van de mate van positieve bevestiging buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de motivatie om te bloggen in een bepaalde taal af te laten hangen van gevoelens en emoties en de mate van energie die een bepaalde keuze teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te zijn/te raken wanneer mijn Nederlandse blog weinig mensen bereikt en mij niet te realiseren dat een lange adem hierin een vereiste is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te meten aan de hand van de populariteit van mijn blog en mij niet te realiseren dat mijn praktische toepassing van mijn correcties in het proces het meetpunt is om te zien hoe ik ervoor sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “de blogger” en mij niet te realiseren dat bloggen niet meeris dan het schrijven en dat schrijven delen op internet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen als ik door de ogen van een ander mijzelf zie als een “goede” blogger en een teneur te bespeuren wanneer dat niet het geval is, waardoor ik mij niet realiseer dat ik participeer in een  polariteit die niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat veel van de beperkingen en stagnaties door deze 100 blogs heen hun origine vonden in het feit of ik mij waardig achtte als “blogger” en een verschil voor anderen te kunnen maken, terwijl ik op deze manier mijzelf totaal uit het oog verloor.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van het bloggen als middel om to the point te komen en inzicht te verwerven over wie ik ben in mijn fysieke realiteit, en mij volledig te focussen op het educatieve aspect van mijn blogs, waardoor ik mij niet realiseerde dat bloggen niet in separatie van mijzelf hoeft te verlopen, het 1 sluit het ander niet uit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de educatieve waarde van mijn blog zwaarder weegt dan ik zelf in relatie tot mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de educatieve waarde van mijn blog te gebruiken om mij achter te verschuilen om van tijd tot tijd net niet zo diep te hoeven graven dat mijn echte aard aan het licht komt.

 

 

Ik realiseer mij dat ik inmiddels blog om mijzelf te verbeteren en te corrigeren binnen mijn fysieke realiteit en ik mij niet meer obsessief bezig houd met het feit of mensen mijn blogs nu lezen, of over een paar jaar of helemaal niet, dat is niet mijn motivatie om te bloggen en te leven in het belang van een ieder om hemel op aarde te creëren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke blog die ik schrijf te bloggen als ondersteuning van mijn proces en dat het gevolg daarvan is dat ik anderen kan ondersteunen in hun proces door mijn blogs openbaar te maken is een mooi zij effect, maar mag ik geen geval meer verworden tot een hoofddoel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te separeren van het bloggen als onderdeel van mijn proces en het schrijven optimaal te benutten om te leren /ontdekken wie ik ben in een wereld vol eigenbelang en onoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer bloggen en populariteit met elkaar te koppelen om zo eigen belang te voorkomen en zuiver en alleen te bloggen als ondersteuning van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct mijn blokkades bloot te leggen wanneer ik een blog om vage redenen uitstel om zo niet te hoeven time loopen op een punt dat ik met gemak recht in de ogen had kunnen kijken en uit de wereld had kunnen helpen.