Dag 240 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 1

equal money capitalismDe vagina en het geniep, twee beste vrienden, als we dat moeten geloven wat onze maatschappij ons via verschillende kanalen influistert. Al heel vroeg wordt een rokje omlaag gedaan wanneer een kindje/meisje het omhoog houdt, en dit is niet om de reden waarom het kindje het rokje omhoog houdt. Het kindje is nog onbevangen, maar de volwassene kijkt door de ogen van de geest oftewel het geestesbewustzijnsysteem, hetgeen een verzameling is van al onze gedachten/opinies/emoties/gevoelens. De volwassene ziet een geslachtsorgaan in een broekje dat misschien teveel in de picture komt bij het oplichten van het rokje. De volwassenen die niet meer onbevangen zijn, bevlekken/bezoedelen zo de volgende generatie met ideeën gebaseerd op angst.

 

Het kindje wordt gedrild/geprogrammeerd en zal uiteindelijk haar rokje niet meer optillen, maar gaan voor handelingen die positieve feedback opleveren. Zo mochten meisjes van mijn generatie ook niet met hun benen wijd zitten, dat begreep je werkelijk niet als kind. Waarom mag ik niet met mijn benen wijd zitten en mijn broertje wel? Nu waren dit nog zaken die ik als kind niet direct verbond met mijn vagina totdat ik ouder werd. Maar het niet aan je vagina mogen zitten en je vagina niet mogen betrekken in spel dat waren directe boodschappen dat, dat ding tussen mijn benen die ze een spaarpot noemden, niet echt pluis was. Het was iets dat je beter kon verbergen, om geen gezeur te krijgen. Gaandeweg ga je het normaal vinden, die geheimzinnigheid rondom je vagina.

 

Maar goed als kind probeer je natuurlijk regels altijd een beetje op te rekken en werd er wel in het spel gespeeld met de vagina. Ik heb het hier niet over betasten, maar betrekken in het spel. Als wij speelden dat we zwanger waren en een kind gingen baren dan ging ons onderbroekje uit. Of wanneer we doktertje speelden dan deed ons hele lijf mee. Op 1 of andere manier gaf dat wel een bepaalde vorm van opgewondenheid, maar geen seksuele opgewondenheid. Het was het rebelleren tegen de regels van het systeem, we deden iets dat eigenlijk niet mocht, dus deden we het in het geniep.

 

En daar ontstond de connectie dat alles wat je met je vagina deed in het geniep moest gebeuren, want het kon het daglicht niet verdragen. De vagina was verdorven en werd je gespot door een volwassenen dan zag je de walging op hun gezicht. De vagina is vies, daar blijf je vanaf en als je er dan zonodig iets mee wilt, dan doe je dat in het geniep om gezeur te voorkomen. Ik bouwde dus een genieperige band op met mijn vagina.

 

En ja toen werd ik zelf moeder en je raad het al ik was wars van hoe men mij geen relatie met mijn vagina had gegund. Ik zag de vagina als iets dat ellende oplevert in vele opzichten, maar wilde dat niet voor mijn dochter. Niet dat mijn dochter bloot door het huis rende en voortdurend sprak over haar vagina, nee, zij ontwikkelde een normale band met haar vagina net als met al haar andere lichaamsonderdelen. Totdat ze 3 werd en heftig begon te masturberen en ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. Het liefst deed zij dit op de poef voor het kamerhoge raam. Al mijn alarmbellen gingen af, dit kan niet, wat zullen anderen zeggen, ik voelde dat ik moest ingrijpen, maar ik zag dat ik het door de ogen van een vrouw zag, die nog steeds diep van binnen de vagina als vies en een taboe zag. Ik liet het gaan en probeerde haar af te leiden met andere dingen, wat moeilijk was als zij door ging totdat zij zwetend op het poefje lag. Na een jaar was dit over en zij herinnerd zich er nu niets meer van, het was een fase, waarin ik zag waar ik tegenaan liep maar het nog geen handen en voeten kon geven door zelfvergeving. Ook mijn dochter heeft door andere kanalen van de maatschappij dan haar opvoeding de nodige informatie binnen gekregen over hoe wij het liefst in het geniep de vagina bewonderen/aanraken/over fantaseren. Dat zijn zaken die je bijna niet kan voorkomen in een samenleving als de onze.

 

Ik ben nu een veertiger en het is tijd om te breken met deze onnodige ballast omtrent mijn vagina, ik zal het probleem, de oplossing en mijn beloning hieronder benoemen om in mijn volgende blog door zelfvergevingen dieper op het probleem in te gaan.

 

Probleem:

 

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

 

Oplossing:

 

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

 

Beloning:

 

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Dag 233 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen en mijn verbintenissen rond het onderwerp menstruatie, als een voortzetting op de dimensies die ik gisteren heb aangesneden en doorlopen.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in een polariteit zie gaan van geen menstruatie meer willen hebben dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het verlangen om geen menstruatie meer te hebben de andere kant van de polariteit is en ik geen verlangen naar nog de ene pool of de andere hoef te hebben om hier te kunnen zijn in elke adem. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer polariteit te gebruiken als afleiding om niet te zien dat ik in afscheiding een relatie probeer te hebben met mijn menstruatie en vagina vanuit een punt van negatieve/positieve lading.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen van de pijn die ik ervaar tijdens een menstruatie dan stop ik en haal ik diep adem. Ik realiseer en zie dat mijn vagina in mijn perspectief mijn vrouwelijkheid vertegenwoordigt die elke maand gereed staat als lijf voor het moederschap ook als dat niet nodig/gewenst is. Ik stop het beschuldigen en de connectie tussen mijn vagina en vrouwelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten tegen mijn ovuleren maar het te nemen zoals het komt en niet in gevecht te gaan met mijn fysieke lijf, maar liever te kijken wie ik ben in de pijn van mijn menstruatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als een geheime entiteit zie benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in mijn leven op dit punt van geheimzinnigheid door voorgeprogrammeerd te zijn en dat te beschouwen als van mijzelf. Ik stop met de geheimzinnigheid rond mijn vagina en sta 1 en gelijk als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet te verwarren met wie ik werkelijk ben, maar te zien als wie ik ben geworden en zo mijn vagina te zien en ervaren als  een lichaamsdeel als alle andere.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet voor 1 lichaamsdeel kan schamen als ik mijzelf als eenheid gelijk aan het leven beschouw. Ik stop de schaamte en heel de gebroken relatie met mijn lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schaamte als een indicator naar verandering te nemen en mijzelf te beseffen dat dit een begin van mijn bewustwording op het punt van mijn gebroken relatie met mijn lijf is.

 

Wanneer en als ik mijzelf langzaam mijn vrijheid zie verliezen door lange snel opvolgende menstruaties dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een geest projectie is en niet gebaseerd is op de werkelijkheid en dus een afleider voor wat werkelijk hier is. Ik stop de afleiding en leef mijn vrijheid door mij te bevrijden van mijn emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat mijn vrijheid niet door mijn vagina afgepakt kan worden, maar dat ik de enige ben die instaat is om mijn vrijheid in te perken door angsten/emoties/gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie gaan in de angst voor de dood dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dood te gaan omdat ik op een punt ben waar ik verandering met beide handen kan aangrijpen wat mijn geest ziet als de dood of het verwerpen en niet veranderen op dit punt. Ik stop de angst voor de dood/verandering en beweeg mij 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om veranderingen te omarmen en niet te ervaren als dood en verderf. Waarbij ik mijn vagina niet als de brenger van de dood waarneem of hetgeen dat mij kan besturen alsof het een eigen entiteit is, maar mij te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor het leven dat ik leef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het patroon van speciaal zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets speciaals nodig heb om mijzelf als speciaal en waardig te kunnen ervaren. Ik stop deze honger naar speciaal zijn en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel lichaamsdeel als speciaal te bestempelen om zo mijn eigenwaarde te kunnen ervaren en leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie ervaren als vies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord vies niet alleen op mijzelf als fysiek vies/onder het bloed zie , maar ook als vies als een vieze persoonlijkheid, waardoor het woord extra hard binnenkomt. Ik stop de associatie met het woord vies en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het vies ruiken als een equivalent voor een vieze persoon hier door mij gebruikt wordt op een minder bewust niveau. Ik wil niet zien/ervaren dat anderen mij op afstand kunnen ruiken voor de vieze/oneerlijke persoon die ik ben, dus houd ik dat liever geheim en schaam ik mij liever op voorhand voor eventuele geurtjes die meer in mijn geest aanwezig zijn dan in mijn fysieke werkelijkheid, om mijn ware aard te verraden.

 

Wanneer en als ik mijzelf  in de wacht zie zetten om te wachten tot iets plaatsvind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan leven als ik wachtende ben op iets dat komen gaat. Ik stop het wachten en leef in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer 7 jaar op iets te wachten als een verlangen dat eindelijk uit gaat komen, maar mij te beseffen dat het leven in elke ademhaling zit en elke gemiste adem een gemiste kans op verandering in het leven is.

 

Wanneer en als ik mijzelf onzichtbaar zie maken voor pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te leren van de pijn over wie ik ben als en in de pijn en zo verandering te vrezen. Ik stop het mijzelf verstoppen voor de pijn als verandering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van de pijn in mijn lijf en gelijk en 1 te gaan staan aan de pijn om mij verder te laten voeren door de adem en als geheel de verandering te betreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie als het middelpunt van het bestaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik het middelpunt van mijn bestaan zou zijn ik om mijn eigen as zou ronddraaien in kringetjes en nooit uit het kringetje zou kunnen ontsnappen. Ik stop het ronddraaien in kringetjes en durf de stap uit de kring te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als punt midden in de wereld te zetten om 1 en gelijk te participeren als en in het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie gebruiken om mij verder af te scheiden van mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf opzettelijk afscheid van mijn vagina om het niet onder ogen te komen wat er werkelijk dwarszit. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst tot een eeuwigdurende menstruatie  niet te gebruiken om mij in de greep van de geest te houden. En zo niette zien dat ik niet instaat ben om als geheel te functioneren zonder emoties/gevoelens/angsten omtrent lichaamsdelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een ideaalbeeld dat gecreëerd is door de media over vagina’s, ik stop en adem haal. Ik realiseer en zie dat ik nooit aan een gefoto-jokte versie van een vagina kan voldoen/zou moeten voldoen om mijzelf volledig en waardig te voelen. Ik stop het vergelijken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te gebruiken om eigenwaarde te bewerkstelligen, vanuit een punt van oneerlijkheid met mijzelf en mijzelf als het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met een polariteit te maken heb die ik installeerde op mijn 7e. Ik stop de angst voor de menopauze als een toekomst projectie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te projecteren in de toekomst over de menopauze, maar het te doorlopen als het daar is en met gezond verstand dit als geheel en gelijk en 1 aan het leven te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wensen en verlangen naar de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gevolgen niet kan overzien van mijn verlangen. Ik stop het wensen en verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de menopauze niet als een ideaalbeeld te zien zonder dat ik weet hoe dat in werkelijkheid bij mij gaat plaatsvinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de vrijheid uit de media/reclame spots dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een voorgeprogrammeerd beeld vanuit de media is dat ik najaag om vrijheid te kunnen ervaren. Ik stop het verlangen naar vrijheid door los te zijn van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de voorgeprogrammeerde vrijheid niet te gebruiken om 1 en gelijk aan mijn lijf als het leven te worden, maar in zelfoprechtheid te zien/realiseren/begrijpen dat eenheid alleen kan plaatsvinden wanneer alles 1 is en gezien wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat mijn vagina mij aanstuurt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een deel van mij nooit het geheel kan aansturen, maar dat aansturen de som van alle delen is. Ik stop het geloof in de supermacht van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk te gaan staan aan mijn vagina en het geen superkrachten toe te kennen om het zo de schuld te kunnen geven van al het kwaad dat mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie overtuigen dat de vagina geen plezier kan opleveren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zuurpruim ben geworden die liever het slachtoffer van zichzelf is dan de angst in de ogen te zien. Ik stop deze overtuiging en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn vagina wel degelijk garant staat voor plezier net zoals ongemak van tijd tot tijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf buitengesloten voel door mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. ik realiseer en zie dat ik in afscheiding ben van mijn fysieke lichaam. Ik stop de afscheiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van buitengesloten te zijn als een rode vlag te gebruiken om te zien dat ik afscheiding van mijzelf besta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als vijand zie beschouwen dan stop ik e haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met mijzelf in gevecht ben en mijn lichaam niet accepteer als een geheel. Ik stop het gevecht met mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bevechten, maar te zien waar ik bang voor ben om dat zo onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in polariteit waarin ik mij meer en minder voel dan mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heen en weer ga van pool naar pool, waardoor niets verandert en er geen eenheid ontstaat. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor verandering in welke vorm die zich ook aandient aan mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf beperkt voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen ik mijzelf kan beperken als geheel en niet een deel van mij dat ik om die reden zijn bestaansrecht ontken. Ik stop het gevoel van beperking en zie dat ik mij hierdoor beperk e haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te beperken door een gevoel van beperking en mijzelf te tonen dat er angst onder dit gevoel van beperking zit, de angst voor verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf door aanraking van mijn vagina, tijdens het schoonhouden gedurende mijn menstruatie, mijzelf in robotische handelingen zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een echte fysieke aanraking met mijn vagina in deze periode niet aankan door de emotionele ballast die ik op mijn menstruerende vagina heb gelegd. Ik stop de gevoelloze aanraking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn vagina aanraak, om welke reden dan ook, ik dat doe als een echte fysieke aanraking en niet een aanraking aangestuurd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf als slaaf mijn menstruatie zie doorlopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf slaaf heb gemaakt aan de vagina als losse entiteit van mijzelf om te hopen op de vrijheid van geen menstruatie te hebben. Ik stop het slaaf zijn en participeer  in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slaaf te zijn van mijn eigen geest en altijd te handelen vanuit het principe “in het belang van een ieder” om zo mijzelf aan te sturen in zelfoprechtheid door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie terroriseren met alle emotionele ballast die ik heb omtrent mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zo mijzelf afscheid van mijzelf en zo mijn zelfexpressie beperk. Ik stop het terroriseren en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf nog het leven te terroriseren met de inhoud van de geest en altijd te zoeken naar dat punt van evenwicht waar ik kan handelen in het belang van een ieder en zo mijzelf niet te saboteren. Ik kan niet accepteren en toestaan dat ik mij anders voordoe dan wie ik ben als de expressie van het leven.