Dag 229 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog gaf ik aan dat ik mij in deze blog ga focussen op mijn angst voor een vaginale infectie, gevoed door ervaringen en herinneringen uit het verleden.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben opnieuw een vaginale infectie op te lopen door een opleving van candida albican. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen jegens een aandoening en niet te onderzoeken waar die angst vandaan komt of wat het representeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben weer door veel ongemak en pijn heen te moeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn en ongemak alleen als negatief te labelen en niet te zien als indicator of sleutel tot hetgeen ik manifesteer in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de candida albican nooit weggaat uit mijn lichaam en als een vloek blijft rond woekeren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst in de toekomst te projecteren en de werkelijkheid van deze angst als het ware al aan het leven ben in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer de candida albican blijft en keer op keer uitbarstingen veroorzaakt ik uiteindelijk ten prooi val aan ergere aandoeningen/ziekten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat dit uiteindelijk mijn einde zou kunnen betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de herinnering aan de vaginale infecties en mijzelf hiermee terug te plaatsen in de herinnering en de angst weer herbeleef. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vaginale infectie te ervaren in de geest, en door de geest, en mij niet te realiseren dat ik stabieler zal zijn wanneer ik het als een fysieke gebeurtenis benader.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de herinnering aan mijn vaginale infecties die ik als negatief gelabeld heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een opinie/idee angst te hebben voor een vaginale infectie, omdat dit volgens de opinie het naarste is dat mij kan overkomen,wanneer fysieke symptomen deze opinie triggeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het aan mijn partner zal doorgeven of hij het aan mij zal doorgeven wanneer wij niet weten dat een infectie speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner op voorhand te beschuldigen van mogelijke infectie wanneer hij zich niet netjes aan zijn dieet houdt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door mij infecties in stand gehouden worden en ik het punt van kwaadaardigheid ben.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien vergaan van de jeuk. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jeuk daardoor te labelen als iets verschrikkelijks. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeuk van de candida albican te koppelen aan de jeuk, die ik heb ervaren door een allergie die ik ontwikkelde voor de processierups, waarbij ik ’s nachts door mijn huid krabde door de extreme jeuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest knoflook tampons te zien maken die pijnlijk waren maar wel de truc deden en dit te labelen als een gehannes en gezeur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gehannes en gezeur te vinden als dingen ongemakkelijk zijn en tegen de verwachting van de geest ingaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien dat ik alleen maar rokken en wijde broeken kan dragen, omdat alles beurs en pijnlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een aversie tegen strakke broeken te ontwikkelen als de boosdoener van jeuk en pijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik nooit meer strakke broeken kan dragen zonder consequenties.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik een vaginale infectie heb en hoe vervelend dat is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens te beleven in mijn geest van een mogelijke vaginale infectie en mij niet te realiseren dat ik in de geest in het land der onbegrensde mogelijkheden terecht ben gekomen waar de natuurkundige wetten van fysicaliteit  niet meer gelden en het idee aan een vaginale infectie al genoeg is om mij beroerd door te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn angst voor een vaginale infectie voornamelijk het participeren in de geest is en het waarde hechten aan emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik het hele scala van de symptomen in verschillende stadia zal gaan doorlopen en daardoor tegenzin en verzet te voelen tegen een mogelijke infectie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te anticiperen op gedachten en mij niet te realiseren dat ik mijn vertrouwen zal moeten leggen in het fysieke om te kunnen omgaan met het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat wanneer ik mijn dieet blijf volgen ik geen infecties meer kan krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat door een natuurlijke pillenkuur tegen candida albican ik de candida nooit meer zal krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij angstvallig aan mijn dieet te houden om maar geen vaginale infectie meer te hoeven krijgen.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ dat stomme lijf ook’ in mij te laten bestaan en zo mij te distantiëren van mijn eigen fysieke lichaam. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn lijf mij deze infectie expres aandoet en mij niet steunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wat heb ik aan zo’n lijf’ in mij te laten bestaan en zo te vinden dat mijn lijf alle fysieke sores voor zijn rekening moet nemen en ven niet in beschouwing te nemen dat ik in de eerste plaats de ziekten door gedachten manifesteer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander, mijn lijf, de schuld te geven voor wat ik zelf, als geest, veroorzaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘nooit meer een vaginale infectie’ in mij te laten bestaan en zo een mate van angst eromheen te ontwikkelen dat bij de minste of geringste symptomen ik van de rel ga en als een recalcitrant kind denk, dat nooit meer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de schepper van mijn leven ben en dus ook de veroorzaker van mijn ongemakken.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren wanneer de eerste symptomen van een mogelijke vaginale infectie zich aandienen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke infectie als de vijand te beschouwen en in paniek probeer te bedenken hoe ik ten strijde moet trekken om een gevecht tegen mijzelf te voeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij . Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor het mij niet beschermen tegen infecties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze teleurstelling in mijn fysieke lichaam een reflectie is van wat er werkelijk speelt, namelijk de teleurstelling in mijzelf van het participeren in de geest en het manifesteren door gedachten van ziekten/aandoeningen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf te beschuldigen van de dingen die ik met mijn geest bewerkstellig. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf niet meer te kunnen vertrouwen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sneller te gaan ademen en toch minder zuurstof binnen te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik snel en kort adem uit angst en mijzelf bedreigd voel door een eventuele vaginale infectie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door hoog te ademen ik mijzelf niet meer gewaar ben van mijn gehele lichaam en mij zo separeer en gemakkelijker in de geest verdwijn als zijnde veilig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door mijn lijf te voelen gaan alsof ik in een constante paraatheid moet zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik paraat moet zijn om elk moment de aanvaller af te kunnen schudden en mij niet te realiseren dat de infectie pas een infectie is wanneer het gebied geïnfecteerd is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets buiten mijn dieet te durven eten uit angst voor een nieuwe vaginale infectie en mij van tijd tot tijd meer beperk dan nodig is.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om streng voor mijzelf te zijn vanuit angst en niet vanuit zelfdiscipline.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd bezig te zijn met een eventuele infectie als een gevaar dat altijd op de loer ligt en mijn  lijf dat ik als zwak bestempel kan aanvallen zonder dat ik beschermd kan worden door mijn zwakke lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als zwak te bestempelen en niet te realiseren hoe zwak ik ben als ik geest boven fysieke werkelijkheid stel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om altijd voorzorg maatregelen te treffen, zodat een infectie niet kan gebeuren, vanuit angst voor het onbekende/onoverkomelijke. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dagelijks bezig ben te vechten tegen een mogelijke infectie door alle maatregelingen die ik heb getroffen over de tijd heen en nu voel dat ik die moet uitvoeren om mijn angst voor een vaginale infectie niet werkelijkheid te laten worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geleefd te worden door mijn angst voor een vaginale infectie zonder mijzelf te realiseren dat ik hierdoor geleefd word.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Advertenties

Dag 180 van 2555; de dood en al haar facetten

equal money capitalismHet moment dat wij geboren worden sluiten wij als het ware een soort van pact waarmee wij voor onze dood tekenen, want geboorte en dood zijn onlosmakelijke polariteiten van elkaar. Het gekke is dat wij zodra we het fysieke leven betreden en enige vorm van bewustzijn zich ontwikkeld angst voor de dood. Wij hadden geen angst voor de geboorte het leven, maar wel angst voor de dood. De vraag is dan hoe authentiek deze gedachtengang, deze angst voor de dood is? We hebben allemaal deze angst, van gelovige tot atheïst, dus deze vraag staat los van geloof en overtuiging. Ook al beweer je geen angst voor de dood te hebben, waar komt dan die onzekerheid van het niet weten over een leven na de dood vandaan? De angst voor het onbekende en de angst om niet meer te zijn, wat uiteindelijk gelijk staat aan de dood.

Elke keer wanneer er iemand sterft in onze nabije fysieke werkelijkheid dan sterft er een stukje in ons. Elke keer als er iemand sterft worden wij geconfronteerd met het feit dat na de geboorte uiteindelijk de dood volgt. Elke dood van de ander is opnieuw een confrontatie met onze eigen dood die in de maak is maar nog geen dead line heeft. Elk rouwen om de ander is het rouwen om onszelf en het onder controle houden van de angst voor het onvermijdelijke pact dat in werking zal gaan.

Niemand van ons wil een nare ziekte op het einde van zijn leven, iedereen wil vredig heen gaan, zodat we niet hoeven te merken dat we dood zijn gegaan. Vaak wordt ook wel gezegd dat de dood niet zozeer angst geeft maar het lijden is hetgeen dat ons angst in boezemt. We willen niet onnodig lijden, we willen geen pijn, toch wordt iemand die gestreden heeft op zijn sterfbed geprezen voor de strijd die hij/zij heeft geleverd. We accepteren dus dat pijn en dood bij elkaar horen, maar willen het niet zelf ervaren. Dat is niet veel anders tijdens ons leven, we accepteren tegenspoed in ons leven, maar hebben het doel om alleen maar voorspoed te ervaren en voelen het als een straf van God of substituut daarvoor, wanneer ons leven niet loopt zoals wij ons dat hadden voorgesteld.

Zo wordt de dood ook mooier voorgesteld dan de angst die we er omtrent hebben, denk maar aan bijna dood ervaringen. Allemaal zien ze tunnels, licht ,mooie muziek en ervaren ze ware liefde. De authenticiteit van deze ervaring wordt gelegd in het feit dat al deze mensen met deze bijna dood ervaringen hetzelfde meemaken en dus moet het wel echt zijn. Het zou zomaar kunnen zijn dat dit een programma is dat draait bij de juiste omstandigheden. Onze geest is een conglomeraat van programma’s die de hele dag door draaien, wat maakt dat wanneer wij allemaal hetzelfde ervaren het dus wel waar moet zijn. Met de juiste hormonen worden we verliefd en dat loopt altijd volgens hetzelfde basis programma, wat mooi laat zien hoe wij als mensen voorgeprogrammeerd zijn, maar nee het geeft volgens velen juist aan hoe echt onze gevoelens en emoties zijn. Als we gedumpt worden door onze geliefde dan hebben we liefdesverdriet en niet ineens angst voor hoogten. De dood is de stop van de programma’s en het fysieke lijf dat niet meer kan, zoals we in ons lijf glijden bij onze geboorte zo glijden wij er ook weer uit als we sterven.

Uit de aarde zijn wij ontstaan en als aarde zullen wij wederkeren. Dat wat wij zijn geworden als fysieke manifestatie dat zullen wij zijn als wezen in het hiernamaals. Dat klinkt mooi, maar dat is het punt waar ik zou zeggen dat ik pas angst voor heb, want wat ben ik geworden? Wat heb ik allemaal geaccepteerd en toegestaan om te worden wie ik ben? Kan ik staan als het leven voor wie ik ben? Als ik nu zou sterven blijft er dan nog iets anders over dan de aarde en al het vergankelijke dat ik niet met mij mee kan nemen? Wanneer ik mijzelf niet ken of leer kennen op aarde in de fysieke werkelijkheid dan kan ik nooit zeggen wie ik geworden ben door acceptatie en toestaan, dan kan ik nooit mijzelf aansturen om dat te worden wat in het belang van al het leven is. Ik zal dus eerst mijzelf moeten leren kennen alvorens ik kan sterven om niet als een hoopje aarde aan de aarde toegevoegd te worden als een leuke trip waar helaas maar waar een einde aan kwam. Mijn bezittingen laat ik achter, ook al mijn emoties/gevoelens/angsten want die hebben mij bezeten als de geest gedurende mijn leven dus laat ik het achter en blijft alleen dat over wat ik echt geleefd heb en dat wat ik echt geworden ben. Ja, dat is pas angstig om na je dood poef te doen en niet meer te zijn en ook dat is voorgeprogrammeerd, want dat is de geest die vreest om zijn bestaan in de vorm van ons ego. Het ego wil onsterfelijkheid en het behoud van het hele palet aan emoties/gevoelens/angsten, want dat is zijn levenselixer en zonder dat is er geen bestaansrecht voor de geest. Onze geest weet dat wanneer het fysieke lijf niet meer is, hij ook niet meer is, maar zal tot het laatste doorvechten om het onderste uit de kan te halen. Het wordt tijd dat we een pact met de geest sloten en elkaar van dienst te zijn zolang we het met elkaar moeten doen hier in de fysieke werkelijkheid, om met behulp van de geest onszelf weg te pellen als een ui, om tot niets uit te komen bij de kern, de kern van ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dood en mij niet te realiseren dat deze angst van de geest is en de overleveningsdrang van de geest is en niet van mijzelf als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar mijn dood te kijken door de ogen van mijn geliefden en verdriet te voelen over mijn dood ergens in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens mijn leven mij bezig te houden met mijn dood en mij niet te realiseren dat ik zo het stuk van leven oversla en van geboorte in de dood overga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest het concept dood te laten begrijpen, terwijl ikzelf weet/realiseer/begrijp dat ik als aarde terug zal keren en alleen nog ben wanneer ik mijzelf gerealiseerd heb en niet binnen de limitaties van de geest ben blijven steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in pijn te willen sterven en mij niet te realiseren dat ik ook al in pijn geleefd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood voor mij uit te schuiven en te onderdrukken om normaal te kunnen leven en mij niet te realiseren dat dit onderdrukken ervoor zorgt dat mijn leven zodoende gelardeerd is van de angst voor de dood omdat deze angst als water is dat altijd een uitweg vindt om verder te stromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geboorte elk jaar te herdenken en feestelijk mijzelf mee bezig houd, maar bij de gedachte aan mijn dood voel ik zwaarte en verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leven en dood een polariteit is en dus het 1 niet zonder het ander kan bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al mijn angsten te baseren op de angst voor de dood en zo dagelijks met mijn dood bezig te zijn wat inhoud dat ik niet in het moment kan zijn als en in de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dood onomkeerbaar is, zelfs zijn letters zijn onomkeerbaar, het gebeurd of ik nu besluit te leven of te overleven binnen het netwerk van mijn angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op het moment van mijn dood niet klaar ben met het proces om mijzelf te kennen en in het niets zal verdwijnen en mij niet te realiseren dat dit de geest is die in voorgeprogrammeerdheid tegen mij spreekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet geleefd te hebben en als spijt mijn dood in ga, wat ik vervolgens tot in den eeuwigheid zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als de geest en volledig aan mijzelf voorbij te gaan waar de angst uit voortvloeit dat ik mijzelf niet zal kennen en dus het leven niet zal kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben op voorhand dat ik niet echt geleefd heb wanneer de dood zich aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat ik tot slaaf van de geest ben, wat mij doet beseffen dat ik spijt heb om als slaaf van de geest als gedachten te zijn en niet mijzelf aan te sturen in onvoorwaardelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijn leven in het hier en nu te leven om zo geen spijt te hebben van elke gemiste adem in angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn bezittingen materieel en immaterieel niet hetgeen zijn waar het leven om draait en ik mijzelf zal moeten focussen op dat wat echt is en de tand des tijds kan doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten te zien/begrijpen als stuiptrekkingen van mijn geest en de poging van mijn geest om mij als slaaf te behouden en in plaats van erin mee te gaan ze te bestuderen en te begrijpen om mijzelf zo verder dan deze limitatie te helpen en mij als leven kan realiseren.

Dag 130 van 2555; stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren

Dag 130 van 2555; stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren In de bijbel wordt stof en as als iets van weinig waarde beschouwd, van een vergankelijke aard. Bekeken vanuit het vertrekpunt van ‘stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’ geeft dat de vergankelijkheid van ons leven aan die wij vanuit een diep verlangen proberen om te zetten tot oneindigheid, het eeuwige leven. Bij het eeuwige leven wordt niet gekeken naar leven op zich maar naar het fysieke leven en we weten allemaal dat we de 200 niet halen. Via voortplanting, ons nageslacht, proberen we dan nog een inhaalslag te maken om toch dat eeuwige leven op aarde te behalen als het hoogste goed, waarbij wij totaal voorbij streven aan het ‘leven’ ansich.

Terwijl het eeuwige leven op de achtergrond speelt is het stof en as waar ik de laatste 6 jaar een gevecht mee ben aangegaan met als uitvloeisel een fijn stof allergie. Ik realiseer mij dat ik stof ben. wat het feit dat ik reageer op fijn stof, dus het mij afzetten tegen hetgeen ik ben, mij voor een raadsel stelt. Dus separatie van wat ik ben. Om erachter te komen waar ik door programmering gehersenspoeld ben, door mijn leven heen, zal ik door middel van zelfvergeving bekijken wat mijn relatie tot stof/vuil/zand is en was. Waarna ik kan bepalen in hoeverre ik te maken heb met programmering en waar de participatie met/in de geest om de hoek komt kijken.

Zand/modder:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven als peuter/kleuter dat zand aan je handen vies is en direct verwijdert dient te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen wanneer er als kind zand aan mijn handen zit en alleen mijn moeder dit tot in de precisie kan verhelpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zand te zien als vies, wanneer het aan je zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het spelen in de zandbak mij helemaal te moeten afkloppen van het zand, want zand is vies en dat mag niet in huis komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zand aan mijn schoenen als iets kwalijks te zien waar ik niet mee in huis mag komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een broodje eten op het strand niet als iets fijns te zien, omdat er altijd zand rondwaait en ik zo zand eet tegelijkertijd met mijn boterham.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zand vies te vinden als het in mijn eten zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zand los van mijzelf te zien als een bron voor angst en als een bedreiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigt te voelen wanneer zand mijn ‘leven’ binnenkomt op manieren waardoor ik geen controle over het zand heb en daardoor geen controle over mijn leven denk te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen een relatie aan te gaan met zand wanneer ik de controle heb over het zand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat opinies/angsten van mijn moeder omtrent zand, angst voor zand in mij heeft gezet, waardoor ik constant in opperste alertheid ben over zand en mijn relatie tot zand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die overgedragen angst voor zand mij hetzelfde liet doen met mijn kinderen vanuit de ervaring die ik door programmering had opgebouwd met zand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze geprogrammeerde angst in mij is en mij in separatie doet leven met zand, dus in separatie doet leven met het ‘leven’.

Stof:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat stof in huis slecht is en direct verwijdert dient te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hoeveelheid stof die ik in huis heb als leidraad te gebruiken voor hoe ijverig persoon ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen af te rekenen op de hoeveelheid stof die zij in huis hebben en hen als lui te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer ik mijn kamer als kind moest stoffen en het iets te vinden waar mijn moeder issues mee had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen zin in schoonmaken heb, ik altijd opgelucht ben wanneer de stof op z’n minst weg is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stof vies te vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stof weg te willen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stof nog viezer te vinden na te hebben geleerd hoeveel huidschilfers er in stof zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stof als een bedreiging te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afscheiden van stof en het uit mijn wereld probeer te halen, terwijl het elke week weer terugkeert en ik er elke keer weer mee geconfronteerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stof niet als leven te zien en daardoor kan ik niet gelijk aan stof staan, maar wil ik het verwijderen, waardoor ik in essentie het leven uit het leven probeer te halen, wat een onmogelijkheid is en dus zich steeds weer aandient, totdat ik mij 1 en gelijk aan het stof kan opstellen.

Vuil:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van vuil te griezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vuile zaken niet goed voor mij waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder constant te zien schoonmaken om het vuil uit ons huis te halen en te geloven dat dit nodig was voor ons voortbestaan zonder ziektes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat, mijn broertjes vieze kleren wanneer hij bij de boer was geweest, beter niet het huis in konden en in de schuur uitgedaan moesten worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er eigenwaarde viel te behalen uit de mate van schoonheid die je als vrouw tentoonspreidde binnenshuis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een normaal en vertrouwt beeld te vinden wanneer mijn moeder schoonmaakte, 1 waar rust en harmonie vanuit gingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onbewust gered te voelen als er schoongemaakt was en het vuil overwonnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te geloven in de noodzaak van schoonmaakprodukten die via de televisie tot mij kwamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vuil als graadmeter te gebruiken om mensen in hokjes te kunnen plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in het schoonmaken van zeer vervuilde huizen vanuit een geloof dat het een bedreiging voor mijn gezondheid is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die huizen bevuilen als onwaardig te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vuil als iets te zien dat overwonnen moet worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vuil op mij, als iets dat eraf moet, te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van vuil en het daarom uit mijn wereld te verbannen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet geïdentificeerd te willen worden met vuil en dus niet 1 en gelijk te kunnen staan aan vuil.

Ik realiseer mij dat ik als kind en volwassene het zalig vond/vind om zandkastelen en modder druipsels op het strand te maken. Het gevoel van het natte zand door/in mijn hand gaf/geeft mij een gevoel van 1 zijn met het zand. Ook tijdens het tuinieren mag ik graag met mijn blote handen in de volle grond werken en mij niet bekommeren om de vieze handen en rouwranden die ik later als resultaat ervaar. Dus er is niet een wezenlijk probleem met zand en modder anders dan programmering.

Ik realiseer mij dat het met stof en vuil anders ligt dan met zand/modder, hier zit ook een component in van iets hebben dat geoorloofd is, een allergie. Hier valt dus energie uit te halen terwijl ik niet hoef te veranderen. De allergie voortkomend uit de programmering van stof/vuil geeft mij de mogelijkheid om niet te hoeven veranderen en tegelijkertijd zielig gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aandacht/energie te halen uit mijn fijn stof allergie als tactiek om niet te hoeven veranderen om 1 en gelijk aan het leven te gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zand/stof/vuil als leven te zien en daarom 1 en gelijk aan mij, waardoor ik de strijd in mij kan staken en simpel kan zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /begrijpen/realiseren dat mijn allergische reactie op fijnstof voortkomt uit een gevecht om de fijnstof als een bedreiging te zien en zodoende als de controleur de meerdere uit de strijd te komen. Waardoor mijn lijf op het fijn stof reageert als ware het een indringer en een bedreiging voor het lichaamssysteem. Er is geen reden tot verweer er is reden om mijn programmering en opinies op te ruimen. Een grote schoonmaak van binnen om mij te ontdoen van afweermechanismen die absoluut geen doel hebben en alleen maar voor ongemak zorgen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ademen en bewust te zien dat ik door de geest benauwdheid en slijm manifesteer om zo mijn opinies en programmering kracht bij te zetten en reden te geven om deze in stand te houden om zo energie te accumuleren die mij als leven tegenwerkt in plaats van 1 en gelijk aan het leven te staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik stof ben en als stof zal terugkeren en ik dus 1 leven heb waarin het moet gebeuren, het is nu of nooit. Dus kies ik voor nu.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren/begrijpen dat elk stofdeeltje leven is en dus elk stofdeeltje een schepsel op zich is.

Wanneer en als ik mijzelf in een allergische reactie zie gaan door fijn stof dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf als leven saboteer en er dus geen baat bij heb dit langer in stand te houden en meer consequenties te genereren.

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord  Hoe verder ik in mijn proces kom hoe meer ik kan zien wat de woorden die ik spreek zeggen over mijzelf. Tegelijkertijd met dat proces kan ik steeds beter zien wat de woorden van anderen onthullen over zichzelf. Ook heb ik gemerkt dat mensen die zich hier niet mee bezighouden vrij narrig worden als je ze confronteert met de woorden die ze spreken/schrijven. Elk woord is specifiek en je kunt niet achteraf jezelf eruit lullen met nog meer woorden, wat wel vaak gebeurd als je de ander confronteert met de woorden die hij/zij sprak. Mensen hebben het nooit zo bedoeld. Ik zal waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben, als ik mij niet was gaan verdiepen hierin en nog niet mijn verantwoordelijkheid voor mijn woorden voor het deel dat ik mij bewust ben, had genomen. Dus ik snap het wel, dat men narrig wordt, maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren wanneer het gaat om geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken die cruciaal zijn om verder te kunnen met planeet aarde en elkaar.

 

Meestal reageer ik niet, op dit soort woorden van anderen die totale lamlendigheid en separatie met de werkelijkheid weergeven, op de sociale media. Toch liet ik mij gisteren verleiden om een persoon op zijn woordkeuze te wijzen en mijn commentaar daardoor persoonlijk te maken voor deze persoon. Aiaai dat had ik niet moeten doen, ik had het algemeen moeten houden en dan had ik ook de boodschap die ik wilde overbrengen kunnen overbrengen. Ik vond het woordgebruik zo’n tekent voorbeeld van de verantwoordelijkheid afschuiven dat ik de persoon daar bewust van wilde maken. Maar de persoon nam het persoonlijk en verweet mij van het invullen van de persoon zijn geschreven woorden. Dan zit de communicatie ineens muurvast, want de persoon die het persoonlijk nam kan niet meer helder in het hier en nu zijn, dus communicatie is niet meer mogelijk en de boodschap gaat verloren tussen het op de pik getrapt voelen en aangetast zijn in het goed mens personage en ik stond erbij en ik keek erna. Krachtig zijn woorden, met 1 zin hielp ik de communicatie om zeep en met het lezen van 1 zin sneed de ander de communicatie af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te wijzen op zijn onoprechtheid zonder een relatie /overeenkomst met die persoon te hebben zodat wat het mogelijk zou maken om in zelf oprechtheid dingen te delen en de ander als mijzelf te assisteren en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beteuterd te zijn toen de persoon het persoonlijk nam en narrig werd en mijzelf niet voor het reageren had verplaatst in de schoenen van de ander om te kunnen zien dat dit niet als ondersteuning zou worden opgepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn woorden als bedreigend zouden worden gezien en niet als gelijkwaardig en ondersteuning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verantwoordelijk was voor het persoonlijk nemen van mijn woorden door de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de reactie op mijn woorden van de ander persoonlijk nam en de persoon labelde als onwetende, waardoor ik automatisch mijzelf meer voelde omdat ik mijzelf gelabeld had als wetende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan de ander en te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na deze communicatie botsing de ander te labelen als iemand die niet wil luisteren naar gezond verstand en zich alleen maar wil profileren als goed mens, waardoor ik opnieuw de communicatie tussen ons onmogelijk maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze persoon als niet luisterend te labelen uit angst voor verdere communicatie die ik dan zou ervaren als falen door de originele ervaring als blauw print te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van deze persoon zijn profielfoto op mijn prikbord antipathie te voelen jegens de persoon en mij niet te realiseren dat het de angst is voor verdere confrontatie en herhaling van een ervaring die ik labelde als falen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer zelfvertrouwen te halen uit het feit dat ik de woorden van mijzelf en de ander beter begrijp dan vroeger en beter kan doorzien waar de onoprechtheid zit en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen uit mijzelf komt en niet kan afhangen van iets dat ik mij aangeleerd heb en in zekere zin buiten mijzelf ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de verleiding om te reageren op deze persoon op FB niet een actie in het moment was , maar een accumulatie van ergenisjes over de woorden van de andere persoon over een langere periode heen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op de ander vanuit emotie die opgebouwd was over een langere periode en daardoor ook ik mijn woorden niet in totale oprechtheid kon schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze eigen woorden niet snappen en daarmee onszelf niet snappen en zo woorden laden met emoties die niet in relatie staan tot die woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet instaat zijn te communiceren op gelijke basis met elkaar en zodoende elkaar niet kunnen ondersteunen en assisteren om als groep, als mensheid, de schouders onder de wereld te zetten en te werken aan een betere toekomst die de test des tijds doorstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer vanuit reactie met anderen te communiceren, maar alleen te communiceren vanuit een punt van ondersteunen in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor falen niet meer af te schuiven op anderen en zodoende antipathie te ontwikkelen voor de ander en die ander zodoende te mijden om dat nare gevoel van falen niet te hoeven ervaren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie puur en helder te houden en altijd eerst de zaken voor mijzelf op een rijtje te hebben en zodoende een levend voorbeeld te zijn die communiceert met de ander vanuit zelfoprechtheid.