Dag 209 van 2555; stuurloos ronddobberen

equal money capitalismNa een terugkoppeling van de acupunctuur punten, die in de behandeling van mijn dochter waren aangeprikt, op een dimensionale basis kwam bij haar naar voren dat zij nog niet weet wie zij wil/kan zijn in de toekomst, met andere woorden wat ze wil gaan doen met haar leven. Haar werd gezegd dat dit nog niet weten van wat zij wil zijn in de toekomst, het snappen/weten bemoeilijkt van wat haar positie in deze wereld is. Simpelweg omdat ze op deze manier niet weet wat ze moet verbeteren/versterken, zoals specifieke vaardigheden/talenten/mogelijkheden om een bepaalde positie in deze wereld te verkrijgen.

 

Op dat moment kon ik deze opmerking heel goed plaatsen, wanneer ik kijk naar mijn dochters leven. Het is alsof ze ronddobbert in een soort van vacuüm waarin ze nog vooruit nog achteruit gaat, maar simpelweg overleeft. Ze had wensen over wat zij wilde worden, maar die zijn helaas in haar huidige bestaan niet meer haalbaar gebleken, dus zij zal zich moeten beraden over wat nu. Ik zie dat dit iets is dat zeer moeilijk is voor haar, wat ik mijzelf goed kan voorstellen wanneer ik naar de maatschappij kijk en bijna geen kansen voor jongeren zie om daadwerkelijk dat te kunnen doen wat ze graag willen. Er is of geen werkaanbod of een werksoort die de crisis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat overleven. Er wordt helaas weinig aandacht besteed aan het vacuüm waar jongeren in verkeren, velen van hen zullen het zo ook niet ervaren, wanneer school en het thuisfront gewoon doorgaat zoals het altijd ging en een bepaalde levensstijl/levensinvulling blijft prediken zonder naar de huidige ontwikkelingen te kijken worden er jongeren klaargestoomd die straks geen aansluiting met de werkelijkheid hebben en met lege handen de werkeloosheid in kunnen.

 

Dit gezegd hebbend, nam ik de informatie die aan mijn dochter was verstrekt terug naar mijzelf en keek wat deze informatie in mijn leven betekende aangezien ik bemerkte dat het een gevoel van klikken/herkenning gaf. Ik ben zelf thuis en heb overvolle vol geplande dagen, ik doe vrijwilligerswerk, ik werk aan mijzelf, hou het huishouden draaiende, maak onze kleding, kortom nooit een echt saai moment of niets om handen te hebben. Dit programma dat ik dagelijks draai geeft mij een zekere mate van stabiliteit, ik ben met zaken bezig en ook nog eens zaken die gedaan moeten worden, wat nog eens extra zorgt voor een doel n mijn leven. Met andere woorden het voelt goed wat ik doe, ik heb geen wroeging dat ik maar een beetje aan het lanterfanten ben.

 

Al wachtend op onze beurt bij de acupuncturist las ik een blad van vrouwelijke ondernemers in mijn woonplaats en toen sloeg het om mijn hart. Dat was wat ik wilde en tegelijkertijd wat ik ook niet wilde. Ik had ooit mijn eigen bedrijfje als zzp-er en dat is behoorlijk zwaar en tijdverslindend om daar een boterham uit te halen. Dus die herinnering maakt dat ik op zie tegen zakelijk ondernemen, maar de waardering die eruit voortvloeit dat is hetgeen dat ik nu mis. Ik zie al mijn kwaliteiten, maar het lijkt of ik de enige ben die dat ziet, doordat ik niet op één of andere manier in het betaalde maatschappelijke circuit meedraai. Dus in zekere zin kan ik ook geen richting geven aan mijn huidige leven en dat is wat mijn kind dagelijks ziet, naast dat alles altijd geregeld is. Dat was een nare realisatie dat ik mijn kind door mijn handelen/mijn zijn het voorbeeld geef van niet tevreden zijn met mijn positie en niet weten wat ik ermee aan moet.

 

 

Probleem:

 

Het zoekende zijn naar erkenning binnen de maatschappij voor mijn talenten/mogelijkheden en dit stuurloos ronddobberen wat het verworden is, overdragen op mijn kinderen terwijl ik van hen verwacht dat zij wel richting aan hun leven kunnen geven in de huidige economische toestand.

 

 

Oplossing:

 

Snappen/realiseren/begrijpen dat waardering altijd start met waardering voor mijzelf, dus ik zal die vaardigheden en die talenten die al in mij zijn moeten uitbouwen om te zien of ik dat om kan zetten in (betaald) werk binnen onze huidige economie. Zodat ik kan zien dat wanneer ik ga voor een beslissing ik dat ook kan doorzetten en afmaken, wat mij automatisch eigenwaarde geeft, wat ik weer uitstraal op mijn kinderen, zodat ik een voorbeeld kan zijn voor hen. Dus richting geven aan mijn leven en daar eigenwaarde uithalen of dit nu thuis is of binnen een baan of als ondernemer dat doet er in deze fase nog niet toe. Het gaat om de zelfbeweging van het mijzelf aansturen in een positie, zodat er sprake is van waardering voor mijzelf binnen de positie die ik inneem in deze wereld in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Eigenwaarde en het zijn van een levend voorbeeld.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik meer eigenwaarde zal hebben door de waardering van anderen wanneer ik betaald werk zal doen of werk in de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde aan werk in de maatschappij te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen eigenwaarde/erkenning van de maatschappij ontvang het gevoel te ontwikkelen dat ik stuurloos ronddobber.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen deel uitmaak van werk in de maatschappij ik ook geen waardering/erkenning kan krijgen van die maatschappij omdat ik er geen deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf zal moeten aansturen en die talenten en vaardigheden die in mij zijn zal moeten ontwikkelen of uitbouwen, want niemand anders zal dat voor mij gaan doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn te falen in het mijzelf aansturen en te slagen in het verkrijgen van een positie in deze wereld/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter niets kan beginnen in de huidige economische situatie waar jan en alleman failliet gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mij voorbereiden op een positie in de maatschappij/wereld al een proces is van het mijzelf aansturen wat mij automatisch waardering voor mijzelf geeft door gedisciplineerd iets voor ogen te hebben en daar naar beste kunnen en omstandigheden naar te streven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn streven naar een positie in de maatschappij niet berust op de fysieke werkelijkheid en dat niemand zit te wachten op mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf en mijn eventuele plannen voor een positie in de maatschappij al af te schieten alvorens ik begin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stuurloos ronddobber door te geloven in mijn gevoelens van geen waardering en niet te kijken naar dat wat ik wel kan en hoe ik van mijzelf kan houden/genieten voor datgene dat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erkenning van buitenaf als een hoofddoel in mijn leven te stellen en als een dekmantel voor het falen van mijn leven zoals ik dat zie door de ogen van mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijzelf en wat ik veroorzaak door stuurloos rond te dobberen en dat als een signaal af te geven aan mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij erkenning uit henzelf halen terwijl ik als hun voorbeeld dat niet doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij weten welke positie zij in de wereld gaan innemen wanneer ik dat zelf niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het rol model wat ik ben geweest voor mijn kinderen en de eisen die ik aan hen stel en mij niet te realiseren dat het niet bij schamen hoeft te blijven maar dat elke verbetering en aansturing van mijzelf in het belang van eenieder hen laat zien dat zulk gedrag omgezet kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de impact is van mijn eigen oneerlijkheid jegens mijzelf op de opvoeding van mijn kinderen, waardoor ik dat vraag van hen waar ik zelf geen motivatie voor heb gevonden om het zelf voor elkaar te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijzelf te zijn over hoe ik tot op heden mijn positie in de wereld heb ingenomen en mij niet te realiseren dat die omgekeerde boosheid is, op het feit dat ik mijzelf niet heb kunnen aansturen in het belang van een ieder op het vlak van wie ik ben in de positie die ik inneem in de wereld naar wie ik worden wil binnen deze wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik dit punt van ronddobberen gemist heb en mijzelf beschuldig van het niet zelfstandig zien van dit punt en mij niet te realiseren dat het niet veel uitmaakt hoe een realisatie in mijn wereld komt , maar meer gaat over wat ik ermee doe.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf stuurloos zie ronddobberen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik in dat moment zoekende ben naar waardering/erkenning van buitenaf om mijzelf te stimuleren om verder te gaan en mij een positie in deze wereld te bemachtigen. Ik stop dit stuurloos ronddobberen want ik zie dat het enkel en alleen gevolgen heeft op mijzelf en mijn directe omgeving, ik haal diep adem en stuur mijzelf aan.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen als een rode vlag te zien en mij te realiseren in dat moment dat ik mijzelf niet aanstuur en zoek naar erkenning van buitenaf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en geen enkel excuus daar tussen te laten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen te stoppen in dit moment en niet meer te gebruiken als een legitieme manier van bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn talenten/vaardigheden uit te bouwen om zo te komen tot helderheid en daadkracht omtrent mijn positie in deze wereld.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eigenwaarde als een eigen punt te aanvaarden en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te verzaken en het anderen te laten opknappen of anderen te beschuldigen van het niet opknappen en het herstellen van mijn eigenwaarde op het gebied van mijn positie in deze wereld.

Dag 208 van 2555; stiekem

equal money capitalismSinds een paar weken ga ik met mijn dochter naar de acupuncturist om te ervaren of dit verlichting geeft voor haar hyper-mobiliteit. Terwijl mijn dochter wordt behandeld schrijf ik alle punten op waar naaldjes in worden gestoken. De eerste keer zei de acupuncturist toen ik vragen stelde over de punten, dat ik dat niet zomaar 1 2 3 kon begrijpen zonder de nodige studie. Dit antwoord maakte dat ik wat voorzichtiger werd met vragen stellen, terwijl ik alles noteerde. Nu op de derde behandeling lijkt de acupuncturist te wennen aan de moeder met het kleine notitie boekje.

 

Ik noteer deze punten zodat mijn dochter naast het fysieke proces ook een proces van zelfvergeving, zelfrealisatie en correctie kan wandelen met behulp van de Desteni boodschap. Toch voelt het als stiekem wanneer ik alle punten opschrijf tijdens de behandeling van mijn dochter, alsof ik elk moment gesnapt kan worden en dan moet uitleggen wat ik doe. Waarbij ik al scenario’s in mijn geest zie van onbegrip bij de acupuncturist en weinig animo om door te gaan met het behandelen van mijn dochter.

 

Probleem:

 

Het noteren van de energie punten, waarbij ik dit als stiekem gedrag label wat angst oplevert dat wanneer de acupuncturist weet waarom het is ons niet meer verder zou willen helpen. Dus schaamte over het proces van zelfvergeving als angst om niet begrepen te worden en aan de zijlijn te worden gezet als raar en niet passend in het systeem.

 

Oplossing:

 

Om te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet over Desteni en het proces hoef te beginnen als daar geen aanleiding voor is en niet naar gevraagd wordt, wat de angst om als een outcast te worden gezien wegneemt.

 

Beloning:

 

Te genieten in het moment van samen met mijn dochter naar de acupuncturist gaan en mij niet bezwaard/beschaamd te hoeven voelen over mijn gedrag dat ik als stiekem label.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de punten noteer en als het ware stiekem moet doen over de echte reden van noteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik naar mijn eigen gedrag kijk door de ogen van de acupuncturist, maar met de informatie die ik over mijzelf heb, waardoor ik gevoelens baseer op een verknipte werkelijkheid die ik aan mijzelf toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dit stiekem doen op een stiekeme manier doe, omdat ik er in mijn geest van alles erbij en erom fantaseer dat niets te maken heeft met mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen over het Desteni proces wat wij doorlopen waar de angst om niet begrepen te worden aan ten grondslag ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als afweermechanisme te gebruiken en de geest te voorzien van energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als dekmantel van angst te laten dienen dat ik door het doen van het proces niet geaccepteerd zal worden door de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die angst om niet geaccepteerd te worden eigenlijk de angst naar mijzelf is om niet geaccepteerd te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijzelf en zo te denken dat ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest en ego liever de maatschappij aanwijzen die mij niet zal accepteren, want op die manier is de schaamte meer een systeem schaamte, echte schaamte als fysieke schaamte over wat ik heb geaccepteerd en toegestaan zou het einde van mijn geest en ego betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systeem angst als gesnapt te worden ervaar bij het opschrijven van de energie punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze systeem angst van niet gesnapt te willen worden slechts een dekmantel is voor schaamte en geen zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te zien als een waardig persoon dat een proces doorloopt dat voor de meeste mens vreemd is, maar daarom niet minder waardevol en dus de moeite waard om door de schaamte en angsten heen te duwen om zo herboren te worden als een betrouwbaar mens dat met het leven kan worden toevertrouwt.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen systeem schaamte en fysieke schaamte om zo achter de waarheid van mijzelf te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van een bezoek aan de acupuncturist en geen fantasie wereld te laten samensmelten in zulke momenten met de fysieke werkelijkheid, maar alleen met wat hier is te werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer stiekem te voelen wanneer ik dingen doe waar ik anderen geen volledige uitleg over hoef te geven en zo even uit het oog verlies wat het verschil tussen eerlijkheid en zelfoprechtheid is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te accepteren en dit niet op de maatschappij af te schuiven.

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen heen?

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen?  Mijn dochter A. en ik gingen van de week op afspraak bij de fysiotherapeut voor haar hypermobiliteit. Het was een doorverwijzing van mijn huisarts die ik al even had, maar had bewaard als er acute dingen gingen spelen. Mijn huisarts had deze gegeven nadat hij had geconstateerd dat er niet zoveel viel te doen aan de hypermobiliteit van A.

 

Bij de fysiotherapeut deden A. en ik ons verhaal over hoe het de afgelopen jaren was gelopen dat er steeds meer pijn in de gewrichten/banden/pezen werd ervaren door A. Waarop de fysiotherapeut ons aanhoorde en zei: maar waarom heeft de huisarts je niet doorgestuurd naar een internist of een kinderarts? Ja, precies de spijker op z’n kop, dat was ook in mijn verwachtingspatroon als een normale stap in het ontdekken van, waarom en hoe, geweest. Ik was zelfs teleurgesteld toen we niet werden doorverwezen om hopelijk een stapje verder te komen. Deze fysiotherapeut was duidelijk en zei dat hij niets kon betekenen voor A., eerst zul je moeten uitvinden wat de oorzaak is van de symptomen die je nu hebt met je gewrichten. Ja zo had ik het eigenlijk nooit bekeken, maar als je al A. haar klachten op een rijtje zet dan lijkt het inderdaad of haar pijnlijke gewrichten niet de oorzaak maar een uitvloeisel of consequentie is van een dieper/achter liggende fysieke oorzaak. De fysiotherapeut dacht meer aan een internist gespecialiseerd in lever/nieren/maag. Hij stelde voor om een brief aan mijn huisarts te schrijven om bloedtesten te doen en A. door te verwijzen naar een internist om zo de oorzaak te achterhalen.

 

Al pratende vroeg deze fysiotherapeut, of hij zijn collega die acupuncturist is erbij mocht halen, om zijn kijk op de zaak te geven. A. en ik zagen geen reden om dat niet te doen dus zo kwam de acupuncturist erbij zitten en hoorde het verhaal van A. en mij aan. A. moest haar tong uitsteken en hij voelde beide haar polsen. Ik weet al wat het is zei hij. Ik keek hem verbaasd aan. Het is een tekort in de leverenergie, de levermeridiaan is verstoort, zei de acupuncturist. Ook zei hij dat het in zo’n 10 sessies verholpen kon worden. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Ik ken acupunctuur in zoverre dat ik weet dat het een Chinese geneeswijze is en werkt met naalden en meridianen. Van sommige mensen heb ik succes stories gehoord van andere mislukte pogingen.

 

Thuis gekomen zocht ik op internet de levermeridiaan op en vond klachten en karakteromschrijvingen die precies mijn kind omschreven zoals ze is en ooit was. Dingen zoals niet kunnen plannen, een overdreven rechtvaardigheidsgevoel en zomaar heel kwaad kunnen worden, pijnklachten die komen en gaan als de wind, eenzijdige voeding, zelfs de meest luttele dingen die ik vond waren zo passend op mijn dochter.

 

We hebben al wat dingen geprobeerd in het reguliere en alternatieve circuit en alles kost bakken met geld die niet vergoed worden binnen onze huidige verzekering. Toch zal ik iets dat redelijk klinkt en een mogelijkheid lijkt moeten uitproberen om te bepalen of het werkt of niet voor mijn dochter. Ik heb te kampen met teveel keuzen en teveel aan opinies van teveel mensen. Welke weg moet ik inslaan? Hoeveel geld gaat dit alles kosten? Het gaat mij een beetje duizelen en tegelijkertijd ben ik opgelucht dat er toch weer schot in dit medische raadsel lijkt te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als motivator te zien van het ingang houden van dit onderzoeksproces naar de hypermobiliteit van A.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf zie/plaats als de spil van dit onderzoeksproces er ook daadwerkelijk niets gebeurd als ik niet in beweging kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil in dit verhaal de verantwoordelijkheid op mijn schouders te voelen als iets persoonlijks dat valt of staat met mijn inzet en dus iets is dat kan falen en slagen door mijn input.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil duizelig te worden van alle keuzes die op mijn pad komen en angst te hebben voor de verantwoordelijkheid die ik naar mijzelf heb toegetrokken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spil en dus de reddende engel te zijn, maar niet de eindverantwoording wil dragen en alleen maar te willen helpen/assisteren in dit onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn dat ik de eindverantwoording niet kan dragen die ik wel zal moeten dragen als ik de spil/reddende engel claim te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en een ontlading van emoties te ervaren nu het lijkt dat we weer een stapje verder zijn gekomen in het onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik emoties voel in dit proces ik het mij persoonlijk aantrek waar ik het geheel niet mee van dienst ben en eerder tegenwerk dan meewerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn rol als ouder/moeder te verwarren met de rol van de spil/de reddende engel en mij niet te realiseren dat ik als moeder alles voor mijn kind zal doen wat nodig is wat geen startpunt van spil/reddende engel heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een startpunt van eigen belang om gezien te worden als spil/motivator/reddende engel meer consequenties maak dan opruim.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet langer te helpen en te ondersteunen als moeder, maar het in een zaak heb omgebouwd waardoor ik in waarde kan stijgen in mijn eigen optiek en naar buiten toe.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn rol als spil/reddende engel neer te leggen en die van moeder op te pakken en mijn dochter te begeleiden in haar zoektocht naar antwoorden die niet mijn zoektocht naar antwoorden is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de juiste verzekeraar voor januari te zoeken die alternatieve geneeswijzen vergoed zodat wanneer mijndochter besluit dat pad te gaan ik niet in de stress hoef te zitten hoe ik zoiets ooit kan betalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de problemen van mijn dochter niet mijn problemen te laten zijn, maar simpelweg haar te begeleiden en te ondersteunen in de keuzes die zij maakt/moet maken in haar leven.