Dag 269 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het fysieke gedragsaspect

basisinkomengarantieDit is een vervolg op de voorgaande blogs in deze serie.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Dag 236 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen uit en ga ik verbintenissen aan omtrent het onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ om zo te kunnen zien hoe ik mijzelf heb bijgeschaafd en vormgegeven, door de ‘vagina power’ als iets te zien dat gelijk staat aan manipulatie en niet aan de daadkracht in mij. Het is soms een fijne lijn tussen de argumentatie van de geest en simpelweg je pad volgen door jezelf aan te sturen, maar het verschil is er en de kracht is er om los van de geest de kracht van leven in mij te voelen zonder deze kracht weg te zetten als kwaad/slecht.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie om de controle over mijzelf kwijt te raken wanneer ik de levenskracht in mij gewaar ben/voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat controle hetgeen is waarmee ik mijzelf aanstuur en ik niet realiseer en zie dat controle van de geest is en daadkracht 1 en gelijk aan het leven staat. Ik stop de controle en daarmee de angst om de controle te verliezen en loop door de sluier van fantasie om te zien dat controle daar is om mij in het gareel van de geest te laten lopen in eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat controle het mijzelf voor het lapje houden is en willen geloven in de geest en het kwade van de levenskracht en de ‘vagina power’ een manier om de kracht in mijzelf niet te zien/voelen, waardoor ik slaaf zal blijven en niet voor mijzelf zal beslissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor het mijzelf aansturen als ‘vagina power’/levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de verantwoordelijkheid niet wil nemen uit angst om niemand anders dan mijzelf de schuld te kunnen geven als er iets misgaat en gevolgen zich ontwikkelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘vagina power’/levenskracht de schuld te geven wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en niet in mijn kracht ga staan ,maar liever tijd doorbreng in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf terughoudend zie zijn voor de levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mijzelf volledig durf te geven, omdat ik met 1 been nog in de geest participeer en met 1 been in mijn levenskracht probeer te staan. Ik stop de participatie in de geest waardoor ik geen achterdeurtje meer nodig heb en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen achterdeurtje te behouden om te participeren in de geest als ik denk dat ik de verantwoordelijkheid en de intensiteit van mijn levenskracht niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er alleen maar angst voor kan hebben zolang ik participeer in de geest. Ik stop de angst voor mijn levenskracht en ga 1 en gelijk eraan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te gaan staan om zo 100% daadkrachtig te zijn en zo niet meer de intensiteit te vrezen mar deze intensiteit te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlammen door overdonderd te zijn door mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het mij verlammen het aan de zijlijn staan is en ik niet mijn leven kan leven door aan de zijlijn te gaan staan. Ik stop het niet volledig participeren in mijn leven/de ‘vagina power’/levenskracht en neem deel 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te sturen dat ik op de golven surf van mijn levenskracht en niet mijzelf te verdrinken in de angsten van de geest die de levenskracht als slecht en oncontroleerbaar definieert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door de levenskracht te manipuleren en acceptatie af te dwingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de zelfacceptatie de acceptatie van de levenskracht is die in mijzelf is en die ik beleef en vier wanneer ik angst en controle loslaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op zoek te zijn naar mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw, maar te zoeken naar wie ik ben als mijn levenskracht en zo mijzelf te ontdekken en te accepteren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in beschuldiging zie gaan van mijn ‘vagina power’/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het beschuldigen een vorm van spijt is dat ik niet kan genieten en volledig staan in mijn levenskracht. Ik stop de spijt in de vorm van beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer aarzelend in het leven te staan en te gaan voor mijzelf als levenskracht om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf achterdeurtjes zie onderhouden met mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gaan voor mijn levenskracht als verraad aan mijn geest zie. Ik stop de participatie in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het mij volledig blootgeven en genieten van de levenskracht niet te labelen als verraad, want verraad in deze context kan alleen verraad en zelfsabotage zijn, wanneer dit betekent dat ik een leven in terughoudendheid moet leven en mijzelf moet afvragen hoe het geweest zou kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf voel stikken door de intensiteit van mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit het resultaat is van geen verbintenis aan kunnen gaan met mijzelf als mijn levenskracht. Ik stop het visualiseren/manifesteren van mijn besluiteloosheid/terughoudendheid en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbintenis met mijzelf als levenskracht aan te gaan en het stapje voor stapje te nemen en elke keer wanneer er angst omhoog komt dan stop ik en haal ik adem en realiseer mij dat ik participeer in mijn geest en mij dus afkeer van mijn levenskracht die geen condities/eisen stelt, maar er simpelweg altijd is voor mij, of ik het nu ontken of omarm, het is er!

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds met de geest te maken heb en geen volmondig ja voor mijn levenskracht, maar een verwrongen vorm van het manifesteren van kracht. Ik stop de krachten in mijzelf als verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten sturen/controleren door de krachten van de geest en een verlangen naar mijn levenskracht te zien als manipulatie. Pas wanneer ik niet meer verlang maar simpelweg wil zijn, 1 en gelijk aan mijn levenskracht, dan boek ik vooruitgang en dan kan ik de participatie in de geest loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dan dat het verliezen van controle het bereiken van de ‘vagina power/levenskracht is. Ik stop de angst voor het verlies van controle en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verliezen van controle niet als een rouwproces te nemen, maar te zien als een proces waar ik overga van controle naar zelfaansturing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren in het ervaren van leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leven ben en dus niets of niemand hoef te manipuleren in het mij laten ervaren van mijzelf als leven. Ik stop de manipulatie en sta gelijk en 1 aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te geloven dat de ander mij kan laten wedergeboren worden in het fysieke door manipulatie met de ‘vagina power’ en daarbij dus aan te geven dat ik niet snap wat ik in handen heb wanneer ik speel met mijn levenskracht en dus niet kan zien wat de gevolgen zijn en wat het ‘ripple effect’ teweeg kan brengen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn omgeving zie misbruiken door mijn ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zelfoprechtheid mijn werkelijkheid kan scheppen. Ik stop het misbruik en zie met gezond verstand wat er moet gebeuren om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te kunnen gaan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gevolgen af te wegen wanneer ik handel uit naam van de geest in de vermomming van de ‘vagina power’ en mij te realiseren dat wanneer ik handel in het belang van een ieder er geen nadelige gevolgen kunnen ontstaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn kracht zie weggeven aan de geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij reduceer tot niets en niets meer kan zijn of doen. Ik stop het weggeven van mijn daadkracht en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de behoefte in mij voel opkomen om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen om zo de schuld te kunnen geven aan een ander als er dingen mis gaan, dan realiseer ik mij dat ik nog geen leven ben en de geest boven mijzelf als leven stel en dus haal ik mijzelf uit deze egoïstische staat van zijn.

 

Wanneer en als ik de geest niet wil opgeven voor leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn levenskracht niet wil ontmoeten, omdat ik denk dat het stoppen participeren in de geest onoverkomelijk is. Ik stop het vastklampen aan de geest als oplossing en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn levenskracht niet wil ervaren vanuit een punt van oneerlijkheid dan duw ik mij door dit punt en neem ik een makkelijk haalbaar doel dat mij laat zien dat ik geen angst voor mijn levenskracht hoef te hebben zolang ik in mijn kracht sta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn levenskracht voor kwaad zie uitmaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid/mijn levenskracht als iets kwaads in mij zie, en als afleiding de levenskracht als kwaad bestempel om de aandacht niet op mijzelf te vestigen. Ik stop het zwart maken van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn levenskracht zwart te maken, maar in te zien dat het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid hetgeen is dat ik zie als kwaad, het kwaad in mij. Maar dat niet openlijk wil bevestigen en zodoende ervoor kies om de levenskracht als slecht te bestempelen en mijzelf zo als goed/schoon te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf de ‘vagina power’ als seksuele macht zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door programmering de ‘vagina power’/levenskracht als slecht zie. Ik stop het verseksualiseren van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om levenskracht en seksuele macht niet met elkaar te verwarren en te realiseren dat ik niet kan ontwaken door seksuele macht, maar in mijn kracht/levenskracht zal moeten gaan staan 1 en gelijk aan het leven om te ontwaken in het fysieke als het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de polariteit van goed en slecht zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn participatie in deze polariteit mij brengt tot passiviteit, waardoor ik niet meer instaat ben om in mijn kracht te gaan staan. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om passiviteit niet als excuus te gebruiken om mijn levenskracht op 1 hoop te gooien met goed en kwaad en zo het te vrezen, dus mijzelf te vrezen als iemand die stabiel kan zijn en zichzelf aanstuurt zonder tussenkomst van de geest.

Dag 171 van 2555; wat een kut stem

equal money capitalismTerwijl ik mijn mail aan het doorwerken was en naar de commentaren op een video van mij op YouTube ging, las ik een commentaar van Arie anoniem die zei: wat een kut stem en wat een onzin. Even voelde ik een lichte misselijkheid door mijn buik gaan en beweging in mijn solar plexus. Hoezo kut stem dacht ik, maar tegelijkertijd twijfelde ik of mijn stem inderdaad vervelend was.

Deze video is een vertaling van een video over depressie van Bernard Poolman die ik zelf heb ingesproken. Ik besloot deze video ooit te vertalen in het Nederlands en in te spreken, omdat de boodschap over depressie zo raak is neergezet. En dat is sinds de dag dat ik deze video plaatste hetgeen geweest waar mensen over struikelen. Het is niet de stem die kut is, het is de boodschap die kut is voor velen omdat het hun ware aard blootlegt.

Het grappige aan dit soort commentaren is dat men niet door heeft hoe men zichzelf blootgeeft en laat kennen. Het is duidelijk dat Arie anoniem een probleem heeft met depressie en de ware aard hiervan. Dat hij zijn nare gevoelens hierover op mij probeert af te schuiven is gewoonweg geen zelfverantwoordelijkheid nemen. Commentaren die op de persoon gericht zijn, blijven af en toe het effect bij mij opleveren dat ik zo’n commentaar persoonlijk neem voor een moment. Gewoon ademen en zien wat het is, dat is het beste advies wat ik mijzelf kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het commentaar van Arie anoniem persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan het feit dat mijn stem vervelend klinkt en door die twijfel te twijfelen aan mijzelf als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het feit dat eenander mijn stem een kut stem vindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties die een ander op mijn stem heeft persoonlijk te nemen en daardoor de reactie over te nemen en 1 te worden met die reactie en te twijfelen aan mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat zijn reactie niets te maken heeft met mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vorm van communicatie heb met Arie, door op zijn reactie reacties te hebben, maar eigelijk treffen wij elkaar alleen maar in reactie en draaien wij slechts om elkaar heen in onze zelf gecreëerde bubbels waarbij we allebei reageren op verschillende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens en na het lezen van een commentaar, waar de ander persoonlijk wordt, even gas terug te nemen en adem te blijven halen. Om zo te kunnen zien waar de ander op reageert en of ik hem/haar kan assisteren op het punt van reactie, of dat ik het commentaar als een wind door mij heen moet laten gaan om vervolgens mij weer aan andere taken te wijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen die op het internet namen bezigen als Arie anoniem zichzelf met opzet anoniem houden om te kunnen trappen en schelden op anderen door de onvrede die in henzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik goed werk heb geleverd wanneer er zoveel mensen reacties hebben op mijn stem in deze video en dat de boodschap dus is aangekomen, maar voor alsnog niet wordt aangenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een stem en een gevoel in mij waar te nemen als mijn solar plexus wordt beroerd, die zegt dat ik dit niet wil, terwijl ik mij niet realiseer dat dit niet willen gaat over niet de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen om dit soort berichten/boodschappen te brengen en vervolgens de commentaren erop  af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel achter de boodschap van de video te staan, maar mijn zelfverantwoordelijkheid wanneer het persoonlijk wordt met commentaren, niet wil nemen en liever wil wegkruipen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de volle laagte willen incasseren als het om negatieve reacties gaat, maar wel de positieve reacties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen niet meer persoonlijk te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reacties van anderen niet meer met mijn reactie op hen te verwarren en mij zo het geheel persoonlijk aan te trekken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als ik A zeg met het plaatsen van een video ik ook B moet zeggen als het gaat om negatieve commentaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat ik met mijn stem mensen in reacties krijg, ik dat kan gebruiken als een middel om anderen zichzelf te laten realiseren en wie weet uiteindelijk zichzelf te kunnen zien voor wie ze zijn, en niet weg te lopen voor deze taak, maar zelfverantwoordelijkheid erin te nemen.

Dag 131 van 2555; leven één en gelijk aan het leven

Dag 131 van 2555; leven één en gelijk aan het leven  Na het schrijven van mijn vorige blog over allergieën zag ik dat er nog een ander element in het gehele plaatje thuishoort. Waar allergie zoveel betekent als: het gevoelig reageren op bepaalde stoffen als een soort van afweermechanisme, zou je het ook kunnen betitelen als een lichaamseigenstof die als geen lichaamseigenstof door het lijf wordt afgestoten. Zo wil mijn lijf, wat leven is, stof dat leven is, afstoten als geen lichaamseigenstof, en daar zit em de bottleneck. Ik stoot als leven, leven af, terwijl ik er 1 en gelijk aan kan gaan staan en absoluut geen nadelen zal ondervinden. Maar dat is echt een knop omzetten, als ik kijk naar mijn leven en hoe ik ‘geleefd’ heb. Eigenlijk heb ik nooit geleefd, in ieder geval nooit voor de volle 100% en het is de vraag of ik ooit gesnapt heb wat leven daadwerkelijk inhoud, als leven gelijk en 1 aan het leven. In alles wat ik deed ervoer ik een terughoudendheid om mijzelf nooit volledig te geven/te storten in een avontuur. Een soort van terughoudendheid die geen stem in mijn hoofd is maar meer een gevoel dat mij zegt dat ik het niet waard ben en dat ik zodoende mijzelf het leven niet gun. Dus wanneer ik mijzelf het leven niet gun, zal niemand mij dat gunnen en dat zie ik ook wel in veel weerstanden in mijn dagelijkse beslommeringen, interacties en acties met mijn buitenwereld.

 

Alvorens ik deze blog ging of wilde schrijven ervoer ik een enorme hoeveelheid taai slijm en benauwdheid, nu ik aan het schrijven ben en eigenlijk in dat moment al mijn toewijding tot het leven te hebben gegeven, merk ik dat de slijm langzaamaan afneemt. Wat mij indiceert dat ik een punt te pakken heb dat aangepakt dient te worden. Het mijzelf als minder zien/ervaren dan het leven, terwijl ik leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf niet te gunnen om als leven gelijk en 1 aan het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om gelijk en 1 aan het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om volledig te leven terwijl ik mij als mindere ten opzichte van het leven opstel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dat te verliezen wat ik heb, terwijl het leven dat ik heb een compromise is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wat ik zal vinden op mijn pad om 1 en gelijk aan het leven te worden, terwijl ik al zoveel punten heb aangepakt binnen mijn proces en geen 1 punt heeft de angst bewaarheid die vooraf vreesde alvorens de angst los te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs in mijn ademhaling een zekere terughoudendheid te voelen om geen volledige participatie aan het leven te willen geven uit angst bezeerd te worden door het leven en mij niet te realiseren dat ik dat wat ik geef ook terug krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder te voelen dan het leven en te denken dat ik niet teveel ruimte mag innemen n er niet teveel mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik wel even voor een moment 1 en gelijk aan het leven kan staan is er die stem die zich afvraagt of ik niet teveel aanwezig ben en mij niet meer voel dan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem van mijn geest te geloven en te denken dat ik soms mijzelf als meer dan het leven neerzet om vervolgens weer af te druipen als minder en zo de polariteit van de geest uitspeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er net te durven zijn als het leven, bang voor de gevolgen die dat met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wegen als meer en minder dan het leven en daardoor niet te zien waar het daadwerkelijk om draait.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn benauwdheid als een bevestiging te zien dat ik het leven niet waard ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken uit de weg te gaan die ik aanwijs als oorzaak voor mijn benauwdheid, maar mijzelf daarbij buiten schot laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dichtgeknepen keel te ervaren/voelen als iets dat bij mij hoort en wat ik verdien als onwaardige van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet voor te kunnen stellen als waardige van het leven en mij niet te realiseren dat dit slechts polariteit is en ik in elk moment en elke adem kan zien/realiseren/begrijpen dat ik leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven leven alsof er vreselijke dingen zouden kunnen gebeuren en niet te zien in wat voor een gevangenis ik mij plaats wanneer ik niet leef maar overleef.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in polariteit met de geest te leven, maar simpel te leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voorlopig de woorden waardig en minderwaardig aan het leven niet in deze context te leven omdat ik heb bewezen dat het niet in het belang van een ieder is om mijzelf eigenwaarde te verschaffen of te ontzeggen onder regie van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik benauwd wordt en taai slijm opkomt, voor een moment mijn ogen te sluit en bewust adem, terwijl ik leven visualiseer die als stofdeeltjes ronddwarrelen in mijn borstkas/longen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ontdekken en te oefenen wat het betekent om 1 en gelijk aan het leven te leven, zonder angsten die mij afleiden van dat wat ertoe doet en dat wat gedaan moet worden.

Dag 121 van 2555; jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd

Dag 121 van 2555;  jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd  Vandaag op school de laatste stap gezet voor mijn dochter A. die van profiel gaat veranderen. Na veel getreuzel en veel opinies van het onderwijzend personeel, heeft A. vorige week aangegeven dat zij wil veranderen van profiel, omdat de aansluiting van haar huidige profiel en haar in Italië genoten onderwijs niet compatibel zijn. Vandaag mocht ik op gesprek komen om aan te geven dat wij als ouders achter de keuze van ons kind staan en werd het officieel gemaakt als blijkt na een testje dat zij voldoende aansluiting met het HAVO 4 Frans heeft. In ieder geval is er heel wat druk van de ketel voor mijn dochter A. en automatisch ook voor mij. Ik zag mijn kind eronder gebukt gaan en frustraties opbouwen, die we wel doorspraken, maar de impact is daar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand nog voor het gesprek het gevoel te hebben dat ik moest knokken/verdedigen/controle uitoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een naar gevoel over mij heen te hebben na de afspraak te hebben gemaakt, een gevoel dat niet echt tastbaar is maar onheilspellend als slecht nieuws.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet die uitkomst krijg die ik wil, los van het feit of het een keuze is in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de eventuele consequenties van het gesprek en niet te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te voelen draaien op volle toeren zoekend naar oplossingen om de ander te overtuigen en zo nog voor het gesprek een mindgesprek te hebben met mijzelf als een soort van rollenspel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de winnaar  te zijn in dit gesprek en de ander overtuigd te hebben van datgene wat ik wil en mij zodoende goed te voelen na aanleiding van dit mind/fantasie gesprek en mij hiermee oppep voor het gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om totaal niet meer in mijn fysieke realiteit te zijn en mij totaal te verliezen in de angst om niet dat te krijgen wat ik wil en uit man en macht probeer te bedenken hoe ik de situatie onder controle kan krijgen die alleen maar bestaat in mijn mind/hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle te gebruiken om mijn angst voor het niet krijgen wat ik wil te onderdrukken/bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle als een echt middel te ervaren binnen mijn mind realiteit en mij niet te realiseren dat de angst die de zucht naar controle aanstuurt een dekmantel is voor mijn eigenbelang van dat gedaan te krijgen van de ander wat ik wil en mij niet te realiseren dat het om mind realiteit gaat en mijn fysieke realiteit met mijn snode plannetjes geen millimeter verandert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het de adem is waar ik op kan vertrouwen en het de adem is die mij de regie over de situatie geeft door een stapje terug te nemen en te zien/begrijpen/realiseren dat wat er is hetgeen is waar ik mee kan werken, al het andere is ruis en niet meer dan afleiding om angst voor het verlies van controle te verbergen.

 

Op een bepaald moment realiseerde ik mij waar ik mee bezig was en zag de waanzin van dit voorgesprek waar ik als winnaar uit tevoorschijn kwam. Ik ben mij gaan concentreren op mijn ademhaling terwijl ik fietste. Ik voelde de warme adem langs mijn kin wegwaaien, wat op zich een hele fysieke vorm van ademen was waarbij ik mijzelf in het hier en nu hielt. Op school aangekomen was ik leeg en voelde ik niets, er was geen emotionele beweging in mij. Ik ben het gesprek ingegaan en heb het gesprek gevoerd door aanwezig te zijn in het hier en nu en te horen wat er werd gezegd zonder binnen praatjes die meedoen en ruis veroorzaken. We gingen tevreden uit elkaar en we gaan spijkers met koppen slaan binnen dit schoolsysteem, wat ook eens leuk is voor de verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vooraf vast te stellen wat ik wil vanuit een punt van controle gevoed door angst voortkomend uit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gedegen voorbereid naar een gesprek te gaan, maar tijdens het gesprek, het gesprek in het hier en nu te laten verlopen en open te staan voor andere wegen/opties en mij niet blind te staren op dat wat ik wil en daarmee al het andere aan keuzes geen kans te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg altijd echt met iemand in gesprek te gaan zonder agenda en samen te komen tot de best mogelijke oplossing voor dat wat we willen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met innerlijke rust door ademhaling en het in het hier en nu blijven als het gaat om belangrijke gesprekken waar daadwerkelijk veel vanaf hangt.

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven Het “dralende” personage dat zelf-sabotage accepteert en toestaat.

 

Gisteren zijn wij als gezin dan eindelijk begonnen met onze waterstofperoxide kuur. De H2O2 was al lang in huis, maar ik draalde met het vinden van gedistilleerd water, flesjes, pippetjes en weet ik wat al niet meer. Ik zag het mijzelf doen dit dralen, maar wilde er de vinger niet opleggen waarom ik dit deed.UIteindelijk hebben we op aanraden van anderen een Brita waterkan online gekocht en flesjes en pipetten bij de apotheek. Vervolgens wilden we de verschillende sterkten H2O2 in de flesjes doen en weer was ik aan het dralen net als mijn partner, er ging zo weer een week overheen voordat we dit voor mekaar maakten.Toen ik op een ochtend besloot het hele project maar eens aan te pakken, bleek het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk als dat ik het had gemaakt.

 

Mijzelf langer verstoppen achter het dralen was dan ook niet meer mogelijk na de eerste dag van de kuur en ik besloot om toch eens te kijken wat hier gaande was. Waarom boycotte ik dat wat ik had voorgenomen te doen? Een kuur die alleen maar voordelen zou bieden voor mijn huidige leven, waarom zou ik daar de boot afhouden? Ik kon maar 1 ding bedenken, de kuur zal korte metten maken met mijn candida albican en zal door meer zuurstof in mijn bloedbaan mijn weerstand verhogen. Dat is precies wat ik nodig heb en toch wilde ik mijzelf dat niet geven, door te dralen met de start van deze H2O2 kuur. Dat is zelf-sabotage om mijzelf dat te ontzeggen wat mijn fysieke lijf ondersteunt en versterkt en dat is onacceptabel.

 

Dus na nog iets verder te spitten moest ik concluderen dat er voor mij energie valt te halen uit het feit dat ik te kampen heb met candida albican en een fragiel afweersysteem. En inderdaad het hebben van de candida albican geeft mij een gegronde reden om het dieet te volgen wat ik doe, zonder al te veel vragen van anderen als zij voor een voldongen feit komen te staan wanneer uit eten aan de orde is. Als ik zonder reden suiker/gist/gluten/cafeïne vrij zou leven dan zou men dat anders kunnen opvatten en moet ik van alles uitleggen waar ik geen zin in heb, alsof ik geen dieet kan volgen als anderen het daar niet mee eens zijn. Dus geef ik teveel om wat anderen denken en kijk ik niet eerst naar wat mijn lijf nodig heeft, maar creëer ik liever problemen in mijn mind over hoe ik anderen overtuig dat wat ik doe goed voor mijn lijf zorgen is. Hoe moeilijk kan ik het maken! En zou ik stoppen met dit dieet waar ik mij zo goed bij voel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door dralen mijzelf te saboteren als het gaat om wat het beste voor mijn lijf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als acceptabel te zien en een rechtvaardig middel om dat wat ik niet wil zien in zelfoprechtheid te doen vervagen met zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als minder te zien dan allerlei zaken die ik bekokstoof in mijn mind om in separatie van mijn lijf niet te zien dat het aandacht nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de H2O2 kuur te vrezen als zijnde een middel om mijn aandoening weg te nemen die mij positief energetisch laadde en zo door mijn mind te volgen als belangrijke raadgever, de positieve energie te verkiezen boven de kuur voor mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het doen van een niet alledaags dieet een algemeen geaccepteerde reden nodig heeft die het kracht bijzet en legitiem maakt voor mijzelf door de ogen van de anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zorgen voor mijn lijf af te laten hangen van wat geaccepteerd is en wat niet geaccepteerd wordt door de samenleving naast mijn opinies over wat de samenleving zal denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijn leven lang een dieet moet volgen, ondanks dat ik mijn dieet prettig vind en goede resultaten ermee boek wat betreft mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dralen in het algemeen te gebruiken om een situatie, mijzelf of beiden te saboteren wanneer ik vrees dat een situatie in de werkelijkheid zal uitwijzen/bewijzen dat ik niet zo’n goed mens ben als ik hoop en mijzelf d.m.v. dralen manipuleer tot aan zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn partner het wel zou oppakken om dingen in orde te maken om met de kuur te beginnen en er niet bij stil stond dat ook hij aan het dralen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als zelfondersteuning te willen zien om zo niet de mate van separatie waarin ik en mijn lijf zich bevinden te hoef ervaren en zodoende er ook niets aan hoef te doen, want wat ik niet zie dat is er niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin iedereen dagelijks zichzelf saboteert en wij het gewoon zijn gaan vinden en niet willen luisteren naar de adem die ons leven schenkt die ons duidelijk zegt dat het lijf eerst moet komen want zonder lijf zijn wij niet meer deel van deze fysieke realiteit en staan wij buiten spel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te vertrouwen op mijn lijf en mijn lijf die zorg te geven die het nodig heeft en niet te vertrouwen op de gedachten die zelfsabotage recht praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie meer te halen uit het feit dat mijn aandoening mij een vrijbrief geeft voor het doen van een dieet, maar dat te doen wat goed voor mijn lijf is en daardoor in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te bekijken door te zien wie ik ben in het moment in elke adem met wat hier is en niet mijzelf te bekijken door de ogen van een ander om zo zelfsabotage boven het belang van een ieder te stellen en totaal uit het oog te verliezen dat mijn lijf mijn ticket is voor mijn verblijf op aarde.

Dag 2 van 2555 dagen; persoonlijkheid elimineren

Vandaag heb ik een 4 uur durende autorit gemaakt van Le Marché naar Umbrië om op een medische afspraak terecht te komen in Toscane aan het Trasimeno meer. Recentelijk schreef ik een blog over mijn verhouding met autorijden en schreef in mijn correctieve statements dat wanneer ik mij zou voorbereiden voor een autorit, met kaart en routebeschrijving en mij niet zou laten opjagen door angsten dat ik de verkeerde afslagen zou nemen, puur en alleen omdat ik mij niet had voorbereid door gezond verstand te gebruiken, ik een betere kans van slagen had om zonder stress op mijn bestemming aan te komen. Dit geschreven hebbende besloot ik het dan ook vandaag werkelijkheid te laten worden.

Dus met een uitdraai van een route beschrijving een kaart en mijn dochter als bijrijder gingen we vandaag op pad. Iedere keer wanneer er onzekerheid/onduidelijkheid was hoe te rijden, stopte ik de auto daar waar het kon om op de kaart te bekijken wat de beste richting was om te nemen. pas op de terugweg en door vermoeidheid moest ik keren om een gemiste kans/afslag te corrigeren. Ik heb nagenoeg geen stress ervaren of angsten gehad dat ik zou verdwalen en verkeerde wegen zou nemen. Ik zeg nagenoeg, omdat ik op sommige punten merkte dat ik heel kort even mijn adem inhield en zag bij verder onderzoek dat ik dat deed wanneer het even spannend was of er een angst voorbij flitste door mijn hoofd.

De vermoeidheid kwam pas een half uur voordat we thuis kwamen en dat is echt een verbetering met wat het was. Autorijden had een grote impact op mij, ik voelde mij altijd energetisch leeggezogen en had het binnen 2 uur wel gehad. Wat was er nu aan de hand, ik nam alles om mij heen in detail in mij op. Wanneer ik langs bomen voorbij flitste, dan zag ik alle blaadjes, alles zag ik in detail. Het mag duidelijk zijn dat dit een enorme mindfuck was en ik heb mij vaak afgevraagd waarom ik dat deed. Vandaag in de auto kwam ik tot de conclusie dat het een persoonlijkheid van mij was. Ik ging er namelijk prat op dat ik werd gezien of gezien zou worden als iemand die oog voor detail heeft, iemand die precies is, iemand die altijd dat terugvond wat anderen waren verloren en niet meer terug zagen. Ik werd geprezen als kind om deze kwaliteit totdat ik volwassen was. Ik definieerde mijzelf als de vrouw die oog heeft voor detail en alles in detail ziet. En dat heeft zo zijn keerzijde of liever gezegd consequenties. Het is absoluut niet leuk om alles altijd in detail te moeten waarnemen om te voldoen aan het beeld/persoonlijkheid die ik voor mijzelf had gesteld, zeer vermoeiend. Het was alsof er veel te veel prikkels binnen kwamen die ik niet kon filteren en door al op verschillende manieren naar dit punt te hebben gekeken en zelfvergeving erop te hebben gedaan kom ik nu steeds een stapje dichter bij het punt van niets omtrent dit patroon.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om voor korte momenten mijn adem in te houden wanneer het auto rijden te spannend wordt, in plaats van te zien dat ik niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor deze angsten door mij op te sluiten in mijn mind voor die seconde dat ik mijn adem vasthoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om uit mijn fysieke realiteit te stappen wanneer ik geloof dat het mij teveel wordt en voor een luttel moment niet adem en weiger leven te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te scheiden van het leven, dus van mijzelf, door mijn adem vast te houden in situaties die spannend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om situaties als spannend te labelen die voortkomen uit angsten en gefabriceerd zijn door de mind en geaccepteerd zijn door mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te participeren in angsten om de weg kwijt te raken, wetende dat wanneer ik niet in mijn mind ga zitten en alles klakkeloos accepteer en geloof, er niets aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het vasthouden van mijn adem als een machtig middel te zien om mijn deelname aan het fysieke te stoppen ook al is het voor enkele seconden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om deelname aan het leven te weigeren en daarmee al het leven te weigeren in die ene gemiste adem die ik niet nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te zien als iemand die oog voor detail heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om oog voor detail te hebben en niet te realiseren dat het leven niet begint met detail en ik zodoende met zeven mijlslaarzen door mijn creatie stamp en hiermee afsnijd routes in het leven roep waarvan ik de consequenties niet kan overzien, omdat ik niet hier ben, maar in mijn mind om te participeren in mijn persoonlijkheid van detail.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken en enkel en alleen mij te willen verliezen in de details.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken, omdat ik het geheel vrees, de vrees om opgenomen te worden in het geheel en niet meer gespot te worden als een detail in het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijkheid van detail niet te willen opgegeven om zo mij niet meer te kunnen vergelijken en mij meer te voelen dan het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de strijd aan te gaan met het geheel en mij niet durf toe te voegen aan het geheel en te zijn als het geheel zonder franjes zoals details, omdat zijn voldoende is en geen opsmuk behoeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gedetailleerd af te scheiden van het geheel en mij niet te realiseren hoe moeilijk het is om zulke gedetailleerde oneerlijkheid te herstellen en alle interconnecties terug te lopen om deze persoonlijkheid te kunnen elimineren.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van participatie in de persoonlijkheid van detail. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie en het geloof in mij als een persoon met oog voor detail, ik mij afscheid van het geheel in mijn mind en mijn akties/handelingen hierop afstem. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in de persoonlijkheid van detail los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn adem inhouden om mijn realiteit te ontsnappen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het vasthouden/inhouden van mijn adem ik een kans op leven door mijn vingers laat glippen in dat moment. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het inhouden/vasthouden van mijn adem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat persoonlijkheden mij alleen maar verder afbrengen van leven, als geheel in eenheid en gelijkheid, als een dwaalspoor om verward achter te blijven en niet te snappen dat ik leven ben en ik mij fysiek niet van mijzelf kan afbrengen.

Ik realiseer mij dat het zinloos is om mijn eigen creatie te ontvluchten aangezien ik de hoofdrol heb in mijn creatie als mens en mensheid in één.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat oog hebben voor detail een goede eigenschap is en de maatschappij ten goede komt, in plaats van te zien dat oog voor detail voort komt vanuit een punt van competitie en gezien te willen worden als meer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te hebben verzaakt om te streven naar eenheid en te functioneren als een geheel, als mensheid en in plaats daarvan als ego’s tegen elkaar op te bieden en te laten zien in detail hoeveel wij meer waard zijn dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te staan voor individualiteit en te spugen op eenheid en gelijkheid, vrezende dat wij opgaan in een massa als gedomineerde slaven, terwijl wij niet zien dat hetgeen wij vrezen onze realiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te vechten voor het behoud van ons ego, in plaats van te vechten voor al het leven in het voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te handelen vanuit opwellingen in plaats van te handelen vanuit gezond verstand door onszelf voor te bereiden op situaties waarin vooruit plannen vereist is zonder dat dit een projectie in de toekomst is in de vorm van verlangens.

Wanneer en als ik mijzelf als deel van de mensheid zie participeren in het punt van ons te separeren van onszelf als mensheid en al het leven op deze aarde, als geheel. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij, als deel van de mensheid, dat wij niet bestaan los van elkaar maar een geheel zijn waar we onszelf van besluiten af te scheiden of bij aan te sluiten, maar het geheel was ons start punt van zijn hier op aarde. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het verlangen om ons te separeren van het geheel los – en ik neem, als deel van de mensheid, deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij, als deel van de mensheid, dat wij een geheel zijn en afscheiden daarvan fysiek onmogelijk is. Alleen in de mind is dit mogelijk en alleen mind participatie kan ons doen geloven dat wij ons moeten afscheiden om iemand te zijn, terwijl we al waren.