Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer  Mijn dochter A. heeft momenteel met gym op school rugby lessen. Iedereen kan zich op verschillende sporten voor een aantal weken inschrijven. A. kwam bij haar derde en laatste keuze terecht, rugby. Al vond ze het leuk om eens te doen, het is eigenlijk te ruig voor haar lichamelijke gesteldheid. Niet meedoen betekent een onvoldoende, dus de angst voor een onvoldoende en haar enthousiasme voor sportieve activiteiten lieten haar toch meedoen. Er werd geleerd hoe je de ander moest tackelen, waarbij A. een aantal keren op de grond viel en ongelukkig op haar rechter schouderpartij neer kwam, wat geen prettig gevoel was. Pas later op de fiets op weg naar huis hoorde ze iets krakken in haar sleutelbeen en de pijn werd heviger. Ik veronderstelde dat het toch met haar hypermobiliteit te maken had en dan is het een kwestie van wachten en uitzitten totdat het over gaat. Maar de pijn ging niet weg en werd zelfs heftiger, slapen werd steeds moeilijker en A. haar eetlust verdween door de pijn waar ze misselijk van werd.

 

Afgelopen vrijdag zijn we toch maar naar de huisarts gegaan om te laten kijken, alhoewel zij van mening is dat hypermobiliteit iets is waar je niets aan kan doen. Zij voelde en kwam tot de conclusie dat er niets of niets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik zelf op vraag van A. had gevoeld en duidelijk verschil in beide sleutelbeen botten kon voelen. Op onze vraag waar die heftige pijn dan vandaan kwam werd niet echt geantwoord. Er werd alleen aangegeven dat heftige pijnstillers genomen konden worden. A. gaf aan dat zij daar maagklachten van kreeg en niet meer wilde gebruiken. De dokter opperde nog maag beschermende middelen maar de blik op onze gezichten deed haar niet verder gaan op dit onderwerp en werd afgedaan als niet geschikt. Zo gingen wij dus met niets weer de deur uit bij de huisarts, wat een beetje een trend aan het worden is.

 

Vervolgens heb ik een op natuurlijke basis gemaakte creme gehaald om de pijn wat te laten afnemen, maar het zat mij niet lekker dat er zogenaamd niets zou zijn terwijl er wel heftige pijn is. A. zit net voor haar toetsweek en vanavond besloten we dan toch maar om naar de Eerste Hulp te gaan en aldaar er nog eens naar te laten kijken. Aangekomen bij het ziekenhuis en de bordjes spoedeisende hulp volgend, moesten we tot onze verbazing constateren dat wij niet terecht konden bij de Spoedeisende hulp en alleen de huisartsen post open was. Voor de huisartsen post heb je een afspraak nodig, daar kan je niet zomaar heen. (Ik moet dan aan het volgende scenario denken, je vrouw steekt een mes in je rug na het avondeten en dan bel je eerst even met de huisartsen post wanneer ze je in kunnen plannen.)Toch gevraagd wat ze konden beteken en uitgelegd dat wij dachten terecht te kunnen bij de spoedeisende hulp. We werden ingeschreven en we mochten wachten.

 

Na weinig wachten werden we bij een huisarts binnen geroepen, die nu eens wel kaas had gegeten van hypermobiliteit. Hij heeft beide sleutelbenen bekeken en was niet zeker of het gebroken was. Wel vond hij het typisch dat de pijn op het midden van het bot zit. Maar omdat het zondagavond was kon er geen röntgenfoto gemaakt worden (wat zegt u?), dus werd er een briefje voor onze huisarts geschreven met de vraag of er een verwijzing voor een röntgenfoto gedaan kon worden. Medicijnen werden niet voorgeschreven toen A. vertelde hoe zij met maagklachten daarop reageerde en de huisarts constateerde dat zij tegen die vorm van pijnstilling niet bestand is. Dus weer terug naar huis en eigenlijk nog geen steek verder gekomen dan een briefje naar onze huisarts. Wat had ik verwacht, tja, ik verwachte een eerste hulp en alles wat ervan over was, waren regels en bezuinigingen. Kijk zo goed gaat het dus met Nederland dat we moeten bezuinigen op Spoedeisende hulp…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld niet te vertrouwen, aangezien zij mij door mijn leven heen weinig verder hebben geholpen of juist foutieve zaken hebben veroorzaakt, terwijl ik mij niet realiseer dat ik zo bij voorbaat alle deuren sluit alvorens ik er naar binnen wil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet zonder emoties en gevoelens van herinneringen vanuit het verleden een bezoek aan een huisarts of andere arts kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat te denken dat de medische wereld wel weer niets voor mij of mij gezin kan betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan slap geouwehoer van medische professionals dat nergens op gestoeld is en niemand verder helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom de medische wereld zo kortzichtig is, omdat ik van mening ben dat zij mensen medisch verder moeten helpen en niet met een busje pillen het riet in moeten sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel/idee te vinden dat ik van tijd tot tijd ben overgeleverd aan de medische wereld die ik niet hoog acht en mij niet te realiseren dat er zaken zijn die ik wel aan de westerse medische wereld kan overlaten en voor andere zaken mijn heil in de homeopathie b.v. te zoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij het zien van een doktor op basis van eerdere ervaringen en dus niet stabiel te kunnen zijn in mijn toewijding om 1 en gelijk te zijn met het leven en stabiel te kunnen staan als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor mijn kind te willen opkomen en ales goed te willen maken, terwijl dat niet altijd in mijn macht ligt en ik zo meer als redder mij opstel dan als ondersteuning voor mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als een arts zegt dat het nu eenmaal zo is en er niets aan gedaan kan worden, terwijl wij nu met een natuurlijke kuur bezig zijn om er wel wat aan te doen en mij niet te realiseren dat binnen het perspectief van de arts er niets aan gedaan kan worden, maar binnen het grotere geheel van genezen er wel mogelijkheden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sceptisch te zijn over medische adviezen en altijd eerst mijn eigen plan te willen trekken om te zien of  het advies mij niet achter de wagen brengt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al heb ik slechte ervaringen met de medische wereld ik altijd in het moment door te blijven ademen en niets uit te sluiten blijf kijken naar elke mogelijkheid tot verbetering of genezing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden het verleden te laten zijn en geen reacties op basis van mijn verleden met de medische wereld mijn huidige perspectief te laten aantasten/beïnvloeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen de regels van de medische wereld, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik het beste ervan kan gebruiken en daar in mee te gaan waar het in het belang van een ieder is.