Dag 193 van 2555; waarom?

equal money capitalismProbleem:

In 2011 schiet Tristan van der Vlis 6 mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn en pleegt daarna zelfmoord. De nabestaanden willen inzage in het onderzoeksrapport om erachter te komen waarom de politie een wapenvergunning afgaf aan een persoon met een psychiatrische achtergrond. Uiteindelijk is nu bekend gemaakt dat er geen inzage gaat komen om de ouders van Tristan te beschermen, waardoor hun privé leven niet te grabbel op straat komt te liggen. De nabestaanden gaan in hoger beroep, want men zegt het waarom nodig te hebben om de rouwverwerking te kunnen afsluiten om zo weer verder met hun leven te kunnen.

Het probleem is dat gedreven door het najagen van het waarom het geheel niet meer in acht genomen kan worden.

Oplossing:

‘Waarom’ – vragen zijn vrij passieve vragen en men zou zich ter degen af moeten vragen, wat de vraag achter de vraag is. Wanneer men weet waarom iets gedaan is door iemand zoals hier een geliefde vermoorden, dan kan men zich afvragen of dat daadwerkelijk verandering in een leven zal brengen. Het waarom leren kennen zal alleen maar aanzetten tot meer waarom-vragen. Stel dat Tristan deze mensen vermoord heeft omdat hij jaren lage antipathie tegen winkelend gelukkig ogende mensen heeft opgebouwd, dan geeft dat geen uitsluitsel waarom iemands geliefde nu dood is. Men zal zich alleen maar afvragen waarom diegene zo’n antipathie had en waarom hij daarop gehandeld heeft. Wat allemaal speculatie blijft omdat de moordenaar zelf ook dood is, dus kunnen er alleen maar speculaties op los gelaten worden.

Een actievere manier van omgaan met zo’n verlies en het proberen te begrijpen is om te kijken naar hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Hoe kan iemand een wapenvergunning krijgen met een psychiatrische achtergrond en hoe kunnen we dat op een landelijk niveau aanpakken. Hoe komt iemand tot het vermoorden van meerdere mensen tegelijkertijd en hoe kan de samenleving dat voorkomen. Dus door het groter te trekken dan een persoonlijke situatie komt men uit die slachtoffer rol van waarom, waarom is dat mij aangedaan, wat heb ik misdaan etc. Het gelijk halen en het dwingen van inzage in iets dat maar de vraag is of men daar persoonlijk iets aan heeft is gelijk aan het blijven hangen in de slachtoffer  rol.

Beloning:

Wanneer men door hoe-vragen te stellen komt tot antwoorden en die op grotere schaal doortrekt dan kan men zichzelf uit de slachtoffer rol halen en tegelijkertijd hetgeen waar men mee worstelt tot een oplossing op grotere schaal volbrengen. In het geval van Tristan b.v. heldere regelgeving en uitvoering van de regelgeving op het afgeven van een wapenvergunning. De beloning is dat men iets terug doet voor de samenleving, omdat men door niet in een slachtoffer rol te zijn gaan zitten de eigen daadkracht heeft kunnen terug nemen en zo kan handelen in het belang van een ieder. Een geliefde komt niet terug wanneer men blijft hangen in het verleden en in waarom. Het jezelf verliezen in het waarom is toestemming geven om een web van gedachten binnen te gaan waar je in gevangen blijft zitten en

uiteindelijk met spijt op terug kijkt voor het inactieve gedrag wat hieruit voortvloeide.

Waar bevind ik mij in het probleem-oplossing-beloning vraagstuk?

Zelf heb ik ook meegemaakt dat ik inderdaad bleef hangen in het waarom van dingen en bleef ronddraaien in cirkeltjes. Het waarom betrek je dan op jezelf waardoor je het handelen van anderen of situaties met anderen persoonlijk neemt die dat niet zijn. En zelfs wanneer iets persoonlijk is en ik mij afvraag waarom iemand zo en zo tegen mij doet dan is dat nog altijd vanuit het perspectief van de ander. Wanneer mijn vriendin chagrijnig is en naar mij snauwt kan ik mij afvragen waarom zij dat doet en wat ik mis heb gedaan, maar in werkelijkheid is mijn vriendin met zichzelf aan het worstelen en is haar slechte humeur een voortvloeisel van de worsteling met zichzelf. Er is dus geen echt waarom, en waarom zij zo doet tegen mij, maar wel een hoe, hoe komt het dat zij chagrijnig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en het hoe niet in beschouwing te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het waarom te blijven hangen terwijl ik zie/begrijp/realiseer dat ik niet vooruit kom met het waarom, maar dit moedwillig tegen hou, om zo het slachtoffer te kunnen zijn en blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het prettig te vinden in de rol van slachtoffer en de anderen de schuld te geven van het feit dat ik mij niet beweeg en mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ene waarom-vraag te laten opvolgen door de andere en een soort van fictieve veiligheid/verantwoordelijkheid krijg/neem die mij alleen maar een web van waarom-vragen doet spinnen om in rondjes rond te cirkelen en steeds weer op hetzelfde punt uit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen het waarom-vragen niet over de grenzen van mijzelf durf uit te kijken en zo niet te zien dat er oplossingen mogelijk zijn die niet alleen mij maar ook anderen kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen uit te stellen omdat die zelfverantwoordelijkheid vereisen en ik denk dat ik die niet kan nemen en mij niet te realiseren hoe ik mijzelf beperk door mijn eigen daadkracht om zeep te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen niet te stellen omdat ik zie/begrijp/realiseer dat het hoe voor verandering kan zorgen en ik als de geest angst heb voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de ideeën van de geest en te geloven dat vragen naar het hoe en mijn daadkracht terug nemen mijn ondergang zal zijn en ik mij niet realiseer dat zoiets alleen kan wanneer ik mij definieer als de geest en participeer in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en niet echt naar oplossingen te zoeken wanneer ik mijzelf in de waarom-staat plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geen ondersteuning en hulp te bieden wanneer ik in een slachtoffer rol van waarom terecht kom en mij niet te realiseren dat ik de enige ben die mijn daadkracht kan terugnemen en kan opstaan uit die rol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarom-rol aan te nemen en mij niet te realiseren in dat moment dat het een rol is en niet is wie ik ben.

Wanneer en als ik mij in het patroon van waarom zie vervallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf moedwillig in een inactieve setting zet uit angst voor de verandering  en zelfverantwoordelijkheid die zal voortvloeien uit het niet participeren in de waarom-vragen. Ik stop het waarom-web van gedachten, haal adem en onderzoek het hoe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van waarom, hoe te gebruiken, om zo mijn daadkracht te behouden en niet weg te geven aan het waarom.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slachtoffer rol te verkiezen boven het mijzelf aansturen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid niet te vrezen wanneer ik verzand in een web van waarom-vragen.

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze  Het is weer zover, opnieuw zijn de gevolgen van de schade die aangericht is in het verleden gemanifesteerd in het heden en moet ik (wij) er iets mee. Waar wij van de zomer geconfronteerd werden met een schade claim van de ABN-AMRO via een deurwaarder, had dit akkefietje een langer staartje dan wij dachten of hoopten. Wij sloten 5 jaar geleden een Nederlandse rekening af terwijl wij in het buitenland woonden, een rekening waar geen rood stand op was. Ons internet bankieren werd afgesloten en wij namen aan dat het afsluiten van de rekening was voltooid. Echter na het remigreren naar Nederland klopte er een deurwaarder aan die ons wist te vertellen dat wij rood stonden op onze ABN rekening sinds 5 jaar. Wij waren zeer verrast en stom verbaasd dat een rekening die wordt afgesloten en niet rood staat nog steeds de mogelijkheid heeft om transacties mee te doen. Naar alle waarschijnlijkheid maar dat is gissen, heeft er nog een automatische betaling plaatsgevonden die niet ge-bounced is maar van een rekening betaald is die op dat moment al niet meer had moeten bestaan. Een fout van de bank dus, maar wetende dat een zaak aanspannen duur is en het niet makkelijk is om van een  corporate bank rechtelijk te winnen, hebben wij netjes betaald om het geheel te kunnen afsluiten.

Ware het niet dat wij op dit moment een kleine hypotheek aan het aanvragen zijn om een huis te kunnen kopen. Wij dienden via onze adviseur een offerte aanvraag in bij de Rabobank, die ons kon vertellen dat zij niet met ons in zee wilden omdat wij bij de BKR een meldingscode achter onze naam hebben die zoveel betekent als spoorloos te zijn geweest/onderduiken. Dit schijnt 1 van de slechtste codes te zijn die je kunt krijgen en niet alleen bij de Rabobank gingen alle alarmbellen aan, geen enkele bank is bereidt ons een hypotheek te verstrekken. Op aanraden van onze adviseur zijn wij gaan praten op het kantoor van de ABN-AMRO, ten eerste om te snappen wat er nu gebeurd is, aangezien wij geen inzage in het dossier hebben gehad en ons niets is gemeld over deze zwaar criminele code. De man die ons hielp kon ons vertellen dat de bank brieven had gestuurd naar ons om ons te sommeren het openstaande bedrag te betalen en dat was genoeg bewijs en voldoende actie van hun kant uit om te kunnen stellen dat wij onze verantwoordelijkheid ontdoken door niet op het verzoek in te gaan. Dat deze brieven ons nooit hebben bereikt en dat de bank de rekening niet correct heeft afgesloten doet er niet toe. Dus 5 jaar geleden is er een eerste criminele melding bij het BKR gedaan en dat heeft men elk jaar herhaald, zodat wij nu tot en met 2014 de consequenties mogen lopen van het onzorgvuldig handelen van de bank, omdat wij toentertijd niet hebben geïnformeerd of de rekening daadwerkelijk was afgesloten.

Ook op verzoek van onze adviseur hebben wij de ABN AMRO gevraagd of zij, wetende van de situatie, ons een hypotheek wilden verstrekken. Een kleine hypotheek met inbreng van een ton eigen geld, het garant staan van familie en een huis als onderpand dat bijna het dubbele is van de aangevraagde hypotheek. Het antwoord van de bank is nee, er werd niet eens gevraagd hoe hoog ons inkomen is en wat de aankoopwaarde/taxatiewaarde van het huis is. De criminele spoorloos code bij het BKR kleurt het antwoord, terwijl de bank niet zijn verantwoordelijkheid neemt voor het maken van een misser en het onterecht aanmelden van burgers op de BKR lijst waar je wel op kan maar nooit meer af. Zo kwamen we er ook achter via de bank dat er bij het BKR ook nog een pending lening staat die ooit tijdens onze oude hypotheek was verstrekt en afgelost met de verkoop van het huis, maar nooit door de bank is aangemerkt als afbetaald. Dit is dus de manier waarop banken met mensen omgaan, lukraak mensen op een zwart lijst zetten en dan als men verhaal komt halen de handen in de luchtsteken en geen verantwoordelijkheid willen nemen.

Het huis wat we op het oog hadden wordt dus niet van ons, tenzij wij zeer creatief kunst en vliegwerk toepassen, maar dat is zonder garanties. Ik moest wel even denken aan een quote die ik plaatste op FB van Bernard Poolman over keuze vrijheid, dat die vrijheid alleen maar betekent wie jij bent/verkiest te zijn in het moment dat de keuze zich aandient. Wat betekent dat je eigenlijk nooit kiest uit de geboden/gecreëerde  keuzes, er is er altijd maar 1 die je pad is, de anderen zijn afleiding. Er is er maar 1 optie die gevolgd gaat worden en wie ben ik in die keuze. Dat bepaald de uitkomst van het pad dat ik loop. Wij hadden de keuze tussen huren en kopen, kopen was met een stuk eigen vermogen de goedkoopste optie, dus kozen wij voor koop. Wie was ik in het moment van die keuze?

Wie was ik in het moment dat ik besloot om te kopen? Ik was diegene die vond dat het haar toekwam om een eigen huis te hebben na al de ellende die we hadden doorgemaakt. Ik was het die een huis van zichzelf voor haarzelf wilde en geen genoegen wilde nemen met een huurhuis. Ik was diegene die de huursituatie snel wilde omzetten naar koop om zo minder geld kwijt te zijn en tegelijkertijd om dat te krijgen wat ik wilde, om dat te krijgen wat ik vond dat mij toekwam. In het moment dat ik besloot te kopen was ik hebzucht en nu kom ik mijzelf tegen met alle gevolgen van deze hebzucht. Kopen was dus niet de optie, niet het pad dat gewandeld moest worden, dat zou de conclusie kunnen zijn. In het moment van het overwegen van het huren van een huis was ik machteloos en voelde ik mij minderwaardig en als gefaald in het leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het een polariteit is waarbij kopen staat voor krachtig en in staat zijn om te staan en een stem te hebben. En waarbij huren staat voor machteloosheid, minderwaardig, mislukkeling. Kan ik kopen dan voel ik mij meer, moet ik of besluit ik te huren dan voel ik mij minder.

Dus hebzucht bepaald de uitkomst van het pad dat ik moet lopen. De motivator van hebzucht is eigen belang, egoïsme. Waarbij wij nu tegen het eigen belang van de bank aanstoten, te maken hebben met het eigen belang van de verkopende partij en ons bevinden in een wespennest van hebzucht aangestuurd door eigen belang van alle partijen. Wanneer je hebzucht bent in je start punt dan zul je ook hebzucht oogsten en ja dat heb ik gedaan, ik bevind mij nu in een soort van hebzucht bubbel. Het is niet makkelijk om hier een uitkomst van te maken die in het belang van een ieder is, de consequenties zullen eerst gelopen moeten worden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat een koophuis mij toe komt als een goedmakertje voor de ellende die ik heb gehad de afgelopen jaren, terwijl ik mij niet realiseer dat die ellende door mijzelf gecreëerd was in mijn verleden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een huis als bezit te zien, iets totaal en alleen van mij waar ik mee kan doen wat ik wil, zonder iemand verantwoording af te hoeven leggen en mij niet te realiseren dat bezit, het bezitten van emoties en gevoelens omtrent het t e bezitten object betekent en daardoor iets is dat in het hoofd/mind zich afspeelt en niet duidelijk en inzichtelijk is voor een ieder in mijn fysieke realiteit. Het is een wereld die ik creëer los van mijn fysieke realiteit en zodoende iedereen buitensluit om te genieten van dat wat alleen van mij is en alleen als zodanig bestaat voor mij.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te achten voor het huren van een huis als een projectie uit mijn recente verleden waar ik moest huren omdat ik geen geld had om betere woonruimte te bemachtigen en mij daardoor machteloos en minderwaardig te voelen.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te streven naar een huis dat ik wil, vanuit een punt van hebzucht en eigen belang.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit kinderlijke perceptie te willen en mij niet te realiseren dat willen hebzucht is en nooit zonder consequenties komt.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn woonsituatie uit te spelen in een polariteit en mij niet te realiseren dat wonen een basisbehoefte is los van emoties en gevoelens spelletjes.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huren als minderwaardig en als falen te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat huren een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kopen als het krachtig staan in het leven als een stem te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat kopen een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden huren en kopen te misbruiken en te gebruiken als een kapstok voor mijn innerlijke wereld en zo deze innerlijke wereld een bestaansrecht te geven door meer waarde te hechten aan de gevoelens en emoties uit mijn innerlijke wereld.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de consequenties die mijn hebzucht heeft opgeleverd en niet mijn buiten wereld wil facen uit angst om gezichtsverlies te lijden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord gezichtsverlies te definiëren als de ander niet willen schaden of verdrietig te maken om zo niet te hoeven waarnemen/ervaren wat het betekent om hebzucht te zijn en te leven.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te voelen om de mensen in dit verhaal te woord te staan en te moeten toegeven dat mijn handelen vergaande consequenties voor hen en mij heeft die ik niet meer kan veranderen maar simpelweg moet lopen in het hier en nu op de cadans van mijn adem.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever in een mind roes te verkeren dan de werkelijkheid van een ketting reactie te hebben veroorzaakt in mijn leven, ons leven en het leven van alle betrokkenen, onder ogen te zien.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vlees geworden hebzucht te zijn en het moeilijk te vinden om dit los te laten en een nieuw evenwicht te vinden dat gebaseerd is op eenheid en gelijkheid in elke adem en elk moment in en als het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij elke beslissing die ik maak het grotere geheel in de gaten hou en werk vanuit het principe van “in het belang van een ieder”.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden huur en koop niet meer op te laden met positieve en negatieve energie om zo als een energie vamp de woorden totaal te verkrachten en niet meer te zien dat beiden in essentie gaan over een dak boven je hoofd en slechts juridisch van elkaar verschillen zonder tussenkomst van emoties en gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geen geval te kiezen om hebzucht te zijn terwijl ik niet de consequenties kan overzien en niet snap in het moment hoe ik mijzelf als zodanig gemanifesteerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde niet af te laten hangen van woorden die ik oplaad met positieve en negatieve ladingen, maar mijzelf durf te vertrouwen  en zo stabiel in het moment te zijn en niet te reageren op woorden zoals huur en koop.