Dag 307 van 2555: mijn zielige ik – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Voor context is het aan te raden om mijn voorgaande blog te lezen. In deze blog en de komende 3 blogs zal ik de volgende zinnen onder de loep nemen.

 

Ik wil dit nu niet doen

moet ik dit doen

waarom moet ik dit meemaken

waarom is dit hier

 

Te beginnen met “ik wil dit nu niet doen”:

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen mij te verzetten tegen iets dat ik niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verzet van binnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik frictie en strijd binnenin mijzelf maak wat alleen de ‘geest’ voorziet van energie, maar dat het verzet een stil verzet is als een uitvloeisel van het moeten van vroeger. Ik stop het verzet van binnen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen geheim verzet van binnen te voeren om zo op geheimzinnige manier te ontkomen aan de verantwoordelijkheden die ik heb aanvaard en geaccepteerd, maar daadwerkelijk met gezond verstand in zelfoprechtheid in mijzelf te kijken of het weerstand is of dat het hier echt gaat om het niet juiste moment om iets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor hetgeen ik moet gaan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te reageren op het woord ‘moeten’ met weerstand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets nu niet wil doen en ook niet wil onderzoeken waarom ik dit nu niet wil doen, ondanks dat ik afspraken met mijzelf ben aangegaan. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet van mijzelf te accepteren wanneer ik niet wil onderzoeken waarom ik iets nu niet wil doen, terwijl ik het heb afgesproken met mijzelf of een ander, en het toch doe maar back chat gebruik om mij door hetgeen ik moet doen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment iets als opgelegd te ervaren en dus niet nu te willen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets niet willen doen wanneer het lijkt dat iets mij wordt opgedragen door hetzij mijzelf of een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet iets wil doen wat opgedragen is en mij dan interne weerstanden oplevert wat mij herinnert aan vroeger, waarbij ik geen tegengas gaf als kind maar het over mij heen liet komen en alleen van binnen verzet toonde. Ik stop het gevoel van niet vrij zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het moeten van vroeger los te koppelen met het praktische moeten van nu en in het moment te beslissen of het een goed idee is om iets nu te doen of niet, ook al is het afgesproken, het kan zijn dat het beter op een ander moment plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere zaken belangrijker te vinden/maken dan datgeen dat ik nu moet doen en dus niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van hetgeen ik niet wil doen onder geschikt te maken aan andere zaken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik moet doen klein en niet belangrijk maak en de zaken die ik wel wil doen groot en belangrijk maak. Ik stop het verdraaien van de werkelijkheid in mijn hoofd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit eigenbelang een inschatting te maken wat echt gedaan moet worden en wat niet, maar te kijken in zelfoprechtheid of dit het moment is om iets dat ik met doen aan te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te vinden waarom ik iets nu niet hoef te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om iets niet te hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als de ‘geest’ probeer te overtuigen van mijn gelijk. Ik stop de excuses en werk alleen met de feiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te beslissen dat wat ik mij heb voorgenomen te doen is bedacht vanuit zelfoprechtheid en dus gedaan moet worden, waardoor ik alleen vanuit zelfoprechtheid kan bepalen of dit het moment is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de excuses die ik bedenk waarom ik nu niet datgeen hoef te doen wat ik mij had voorgenomen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bedenksels voor mijn voeten te werpen om mijzelf te verblinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee alleen maar de ‘geest’ dient en niet het belang van een ieder. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verblinden met eigen belang om zo mijn ‘geest’ te voorzien van energie door emoties en gevoelens op te wekken door weerstand in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet langer het heft in handen heb wanneer ik niet meer kan bepalen of ik iets doe of niet doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat ik mijzelf niet langer aanstuur wanneer ik doe wat ik heb afgesproken te doen op dit moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het aansturen vanuit  de ‘geest’ en het fysiek mijzelf aansturen binnen de taken die ik doe met elkaar verwar. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het aansturen van mijzelf goed te begrijpen en niet te verwarren met het aangestuurd worden door gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik van mijn vrijheid wordt berooft door al die zaken die ik met doen en iet wil doen wanneer ze zich aandienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik van mijn vrijheid word berooft als ik niet kan beslissen iets niet te doen om de verkeerde redenen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vrijheid interpreteer als de vrijheid om te doe wat ik wil zonder te zien of het datgene is dat het belang van een ieder dient en in zelfoprechtheid genomen is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid in de juiste proportie te zien en niet irrationele redenen als ‘ik heb er geen zin’ in de boventoon te laten voeren en het niet doen van iets als vrijheid te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit een stille strijd in mijzelf te laten wezen en voor de buitenwereld het over te laten komen alsof ik alles met plezier en toewijding doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een stille strijd voeren als de kracht in mijzelf te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta wanneer ik mij door emoties en gevoelens laat leiden. Ik stop de stille strijd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn copingmechanisme van de stille strijd die ik als kind gebruikte te begraven en los te laten, ik kan nu heel goed zelf bepalen of iets mij daadwerkelijk wordt opgelegd of niet. Dus hoeven er geen dingen meer te bestaan die ik niet wil doen, want dingen die mij daadwerkelijk worden opgelegd die hoef ik niet te accepteren en te aanvaarden wanneer die niet in het belang van een ieder zijn, waardoor ik overblijf met datgeen dat ik daadwerkelijk nu moet doen of op een later meer praktisch moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er verandering ontstaat doordat ik iets nu niet wil doen en hierover een dialoog in mijzelf aanga waardoor ik vervolgens mij gesterkt voel om het niet te doen en dit als een overwinning op mijzelf te beleven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een overwinning op mijzelf te behalen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij op deze manier energetisch oplaat door te rebelleren. Ik stop het rebelleren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen spel te maken van de weerstanden in mijzelf die ik ervaar, maar zelfoprecht te zijn en te zien wanneer ik reacties/weerstanden ervaar en te begrijpen waarom ik die accepteer in dat moment als mijn waarheid.

Advertenties

Dag 290 van 2555: leven of geleefd worden – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, het is aan te raden om de vorige blog te lezen voor context.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken gemaakt met mij, als vaststaande feiten aan te nemen en mij in allerlei bochten te wringen om hier gehoor aan te kunnen geven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afspraken zien als bevelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de generaal ben die mijzelf het bevel geeft om alles te doen wat in mijn macht ligt om de afspraak door te laten gaan. Ik stop het onderdanig opvolgen van mijn bevelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren dat ik het ben die de afspraak tot een bevel maakt en ik dus de generaal die iedereen wil ‘pleasen’ moet ontslaan om een balans in mijn agenda en leven te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken te maken en tegelijkertijd back chat te hebben bij de manier van afspreken, wanneer ik mij ‘gedwongen’ voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gevoelens uiten middels back chat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik energie creëer op punten waar het niet nodig is en zo gewone handelingen en afspraken tot loodzware zaken maak. Ik stop de back chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om back chat niet te gebruiken als uitlaatklep wanneer ik het niet eens ben met een situatie, maar simpelweg te communiceren zonder angst te hebben dat ik een proces boycot door onwelwillendheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer iemand met mij een afspraak maakt op een dwingende niet te onderhandelen manier.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn van mijn vrijheid te worden beroofd, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef mee te gaan in die ‘dwingende’ energie van de ander en zo zelf bepaal of ik van mijn vrije tijd wordt beroofd. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik altijd de laatste beslissing heb in het wel laten afnemen van mijn vrijheid of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de afspraak zwaar te gaan vinden/voelen door de emoties die met het maken van de afspraak gepaard gingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zaken als zwaar te ervaren door de toegevoegde energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het moeilijker voor mijzelf maak dan nodig is. Ik stop met het toevoegen van energie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken wanneer ik iets als zwaar ervaar of het komt door de fysieke hoeveelheid van zaken die ik te doen heb of door de emotionele lading gekoppeld aan de fysieke zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zwaar te gaan vinden/voelen door een reeks van afspraken die mijn leven zwaarder doen voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel als graadmeter te laten zijn voor mijn fysieke welbevinden/werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven door de ‘geest’ aan het leven ben en niet daadwerkelijk in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet te generaliseren tot een zwaar leven, terwijl ik te maken heb met het zwaarder maken dan nodig is van mijn fysieke leven door energieën van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotionele ballast aan handelingen zoals afspraken te koppelen in plaats van gezond verstand en daardoor met gezond verstand te filteren om te beoordelen wanneer een dag gevuld is en wanneer er meer bij kan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emotionele ballast te koppelen aan handelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik op mijn bordje heb verzwaar waardoor ik minder effectief kan zijn. Ik stop koppelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een effectief leven in zelfeerlijkheid te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘gedwongen’ afspraken als zwaar te ervaren in plaats van mij te realiseren dat de emotionele ballast hetgeen is dat mij een zwaarte doet ervaren/voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beestje niet bij de naam te noemen en zo zaken beschuldig die niet relevant zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier de afspraak beschuldig van zwaar zijn terwijl het de door mijzelf gecreëerde emoties en gevoelens zijn die de oorzaak van mijn niet welbevinden zijn. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te reageren op zaken die niet de oorzaak zijn van mijn ongenoegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet aan te geven dat een dergelijke afspraak mij niet uitkomt op die dag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij anders voordoen dan ik werkelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil overkomen als makkelijk in de omgang, terwijl ik makkelijk een afspraak kan verzetten zodat het iedereen uitkomt. Ik stop met het mij anders voordoen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk, helder en zelfoprecht te zijn naar de ander en mijzelf toe met het maken van afspraken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij eenmaal zwaar/’gedwongen’ voel geen time-management meer kan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van passiviteit wanneer ik mij gedwongen voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet kijken of de afspraak uitkomt en dan de afspraak maken of verzetten. Ik stop de passiviteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ongenoegen niet te uiten door passiviteit maar weer actief aan mijn eigen leven deel te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet voor mijzelf en mijn agenda op te komen zodra ik denk dat de afspraken teveel worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdanigheid aan een ander zijn/haar agenda, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet voor mijzelf opkom en dus niet mijzelf aanstuur. Ik stop het niet opkomen voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vullen van mijn agenda als een logistieke handeling te zien zonder energie labels als emoties en gevoelens

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het luisteren naar mijzelf en het opkomen voor mijzelf te onderdrukken om gezien te kunnen worden als een vrouw die flexibel en meewerkend is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het onderdrukken van mijn behoeften ten aan zien van rust en afspraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van het beeld dat ik van mijzelf wil neerzetten te ver doorschiet en het tegenovergestelde bereik. Ik stop het onderdrukkenen stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderdrukken niet als normaal te zien om een doel te behalen, maar mijzelf te leren zijn los van personages.