Dag 354 van 2555: ik wil niet kiezen, ik wil doen wat ik wil

DIP Lite cursusVandaag ging ik opnieuw in een patroon wat ik bewust meemaak, maar waar ik mijzelf niet echt stop. Op dit moment stop ik het wel, in die zin dat ik het nu maar laat gebeuren wat ik eigenlijk in eerste instantie niet wilde laten gebeuren en dus vol in reactie doorga. Waar het hier om gaat is het volgende, ik plan mijn dagen behoorlijk vol als zzp-er en alles loopt op rolletjes zolang ik mijn schema/agenda kan volgen. In de zomerperiode heb ik wel mensen over de vloer die frequenter langskomen dan anders, gevraagd of ongevraagd, zij nemen tijd in beslag die ik eigenlijk niet heb wanneer ik vasthoud aan mijn schema. Daar komt nog eens bij dat ik kantoor aan huis heb en men al snel niet het gevoel heeft dat zij eigenlijk een werkplek betreden waar ik luttele seconden voordat de bel ging nog zat te werken. Ik kan natuurlijk zeggen ik heb hier geen tijd voor, dus ik wijs de mensen de deur, maar ik vind het tegelijkertijd ook fijn of gezellig wanneer mensen langskomen. Ik houd van dat sociale aspect, het communiceren met anderen. Toch zie ik dat ik niet honderd procent hier kan zijn in het moment met de ander, omdat mijn agenda zich aan mij presenteert in mijn hoofd en er een klokje als een wilde doortikt. Wat resulteert in nog langer doorwerken dan normaal.

Toen ik mijn dilemma besprak met mijn tiener zoon zei hij, ja dan kan je nooit meer mensen op bezoek krijgen want jij hebt altijd wel wat te doen. En dat is ook zo, ik zou nooit meer iemand privé treffen wanneer ik alleen voorrang aan mijn schema geef. Wat ik nu dus doe, is het soepeler plannen van mijn agenda in die periode dat ik frequenter gasten over de vloer heb of naar mensen toe ga op privé basis. Wat er dan vervolgens om de hoek komt kijken is het schuldgevoel dat als een polariteit schuldgevoelens naar mijn taken en naar de bezoekers toe oproept. Het ziet er naar uit dat ik hiermee zal moeten experimenteren om te zien hoe dit scenario wel werkt zonder emotionele reacties en polariteiten eraan te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo in mijn werk op te gaan dat ik het vervelend vind als ik in mijn ritme gestoord word van werk en taken uitvoeren en afwerken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dat willen doen wat ik wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier alle interruptie van buitenaf als vervelend ervaar. Ik stop het doen van wat ik wil in het moment, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te kunnen kijken dan wat ik wil in het moment en een onderbreking van werk een echte onderbreking te laten zijn, zonder eigenlijk in mijn geest nog aan het werk te zijn en dus een ontmoeting met anderen al start met gevoelens van ‘ik word gestoord in mijn ding’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn binnenwereld als fijn te ervaren als ik geconcentreerd aan het werk ben en alle onverwachte zaken van buitenaf als vervelend te ervaren die mijn prettig zijn/verblijven in mijn geest verstoren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever met mijzelf te zijn wanneer ik geconcentreerd werk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook interactie met anderen kan hebben en even kan stoppen met werk. Ik stop met het koppelen van geconcentreerd werken aan het verblijven in de geest, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust te werken maar niet de realiteit uit het oog te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefocust werken te verwarren met opgaan in de geest en niet gestoord willen worden door uit de geest gehaald te worden en dit als bruut te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefocust werken te verwarren met het verblijven in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf helder moet krijgen wat gefocust werken is. Ik stop het gebruik van een incorrecte definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust werken te interpreteren als werken aan de taken die gedaan moeten worden waarbij ik gefocust werk door mijzelf te aarden en te ademen en niet in de geest weg te vluchten om een prettig gevoel te genereren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat ik kan zeggen tegen de ander dat een bezoek mij niet uitkomt omdat ik zaken heb die echt af moeten zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf schuldig voelen om mensen teleur te moeten stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander niet wil teleurstellen zodat de ander mij niet zal teleurstellen door te reageren in emotie. Ik stop het schuldgevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat een schuldgevoel niets bijdraagt aan de situatie en de angst dat de ander mij zal teleurstellen is meer iets dat zich in mijn geest afspeelt dan in de werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet kunnen doen en combineren zonder mijzelf af te vragen of dit wel binnen mijn mogelijkheden ligt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een te strak schema hanteren, waardoor ik keuzes moet maken die eigenlijk geen keuzes zouden moeten zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de lat te hoog leg en zo mijzelf een vrijbrief geef om te falen. Ik stop het plannen van een te strak schema, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een realistisch schema te plannen om zo niet de behoefte te voelen om mijzelf terug te hoeven trekken in mijn geest als fijne rustige plek, terwijl dat de plek is waar de emoties gefabriceerd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niemand te willen teleurstellen incluis mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de teleurstelling als iets verschrikkelijks te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet realistisch plannen aan teleurstelling koppel terwijl het één de uitkomst van het ander is. Ik stop het verwachtingspatroon dat teleurstelling in de hand werkt, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling niet op te roepen door mijn handelen en zo mijzelf reden te geven om mijzelf terug te trekken in werk waarin ik mijzelf toesta in mijn geest te verblijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te verkiezen boven mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik geniet van menselijk contact/communicatie

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever werken dan socialiseren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef te kiezen, beide opties zijn open en het moment tezamen met mijn zelfoprechtheid zal mij wijzen wat de keuze moet zijn. Ik stop het denken in hokjes waarbij ik maar één keuze kan maken en niet kan wisselen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te kiezen wat het beste is voor een ieder in het moment waarop de keuze zich aandient.

Advertenties

Dag 290 van 2555: leven of geleefd worden – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, het is aan te raden om de vorige blog te lezen voor context.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken gemaakt met mij, als vaststaande feiten aan te nemen en mij in allerlei bochten te wringen om hier gehoor aan te kunnen geven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afspraken zien als bevelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de generaal ben die mijzelf het bevel geeft om alles te doen wat in mijn macht ligt om de afspraak door te laten gaan. Ik stop het onderdanig opvolgen van mijn bevelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren dat ik het ben die de afspraak tot een bevel maakt en ik dus de generaal die iedereen wil ‘pleasen’ moet ontslaan om een balans in mijn agenda en leven te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken te maken en tegelijkertijd back chat te hebben bij de manier van afspreken, wanneer ik mij ‘gedwongen’ voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gevoelens uiten middels back chat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik energie creëer op punten waar het niet nodig is en zo gewone handelingen en afspraken tot loodzware zaken maak. Ik stop de back chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om back chat niet te gebruiken als uitlaatklep wanneer ik het niet eens ben met een situatie, maar simpelweg te communiceren zonder angst te hebben dat ik een proces boycot door onwelwillendheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer iemand met mij een afspraak maakt op een dwingende niet te onderhandelen manier.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn van mijn vrijheid te worden beroofd, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef mee te gaan in die ‘dwingende’ energie van de ander en zo zelf bepaal of ik van mijn vrije tijd wordt beroofd. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik altijd de laatste beslissing heb in het wel laten afnemen van mijn vrijheid of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de afspraak zwaar te gaan vinden/voelen door de emoties die met het maken van de afspraak gepaard gingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zaken als zwaar te ervaren door de toegevoegde energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het moeilijker voor mijzelf maak dan nodig is. Ik stop met het toevoegen van energie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken wanneer ik iets als zwaar ervaar of het komt door de fysieke hoeveelheid van zaken die ik te doen heb of door de emotionele lading gekoppeld aan de fysieke zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zwaar te gaan vinden/voelen door een reeks van afspraken die mijn leven zwaarder doen voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel als graadmeter te laten zijn voor mijn fysieke welbevinden/werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven door de ‘geest’ aan het leven ben en niet daadwerkelijk in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet te generaliseren tot een zwaar leven, terwijl ik te maken heb met het zwaarder maken dan nodig is van mijn fysieke leven door energieën van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotionele ballast aan handelingen zoals afspraken te koppelen in plaats van gezond verstand en daardoor met gezond verstand te filteren om te beoordelen wanneer een dag gevuld is en wanneer er meer bij kan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emotionele ballast te koppelen aan handelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik op mijn bordje heb verzwaar waardoor ik minder effectief kan zijn. Ik stop koppelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een effectief leven in zelfeerlijkheid te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘gedwongen’ afspraken als zwaar te ervaren in plaats van mij te realiseren dat de emotionele ballast hetgeen is dat mij een zwaarte doet ervaren/voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beestje niet bij de naam te noemen en zo zaken beschuldig die niet relevant zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier de afspraak beschuldig van zwaar zijn terwijl het de door mijzelf gecreëerde emoties en gevoelens zijn die de oorzaak van mijn niet welbevinden zijn. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te reageren op zaken die niet de oorzaak zijn van mijn ongenoegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet aan te geven dat een dergelijke afspraak mij niet uitkomt op die dag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij anders voordoen dan ik werkelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil overkomen als makkelijk in de omgang, terwijl ik makkelijk een afspraak kan verzetten zodat het iedereen uitkomt. Ik stop met het mij anders voordoen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk, helder en zelfoprecht te zijn naar de ander en mijzelf toe met het maken van afspraken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij eenmaal zwaar/’gedwongen’ voel geen time-management meer kan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van passiviteit wanneer ik mij gedwongen voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet kijken of de afspraak uitkomt en dan de afspraak maken of verzetten. Ik stop de passiviteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ongenoegen niet te uiten door passiviteit maar weer actief aan mijn eigen leven deel te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet voor mijzelf en mijn agenda op te komen zodra ik denk dat de afspraken teveel worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdanigheid aan een ander zijn/haar agenda, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet voor mijzelf opkom en dus niet mijzelf aanstuur. Ik stop het niet opkomen voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vullen van mijn agenda als een logistieke handeling te zien zonder energie labels als emoties en gevoelens

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het luisteren naar mijzelf en het opkomen voor mijzelf te onderdrukken om gezien te kunnen worden als een vrouw die flexibel en meewerkend is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het onderdrukken van mijn behoeften ten aan zien van rust en afspraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van het beeld dat ik van mijzelf wil neerzetten te ver doorschiet en het tegenovergestelde bereik. Ik stop het onderdrukkenen stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderdrukken niet als normaal te zien om een doel te behalen, maar mijzelf te leren zijn los van personages.