Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd

Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd Vandaag ben ik naar de stoffenwinkel geweest waar ik nu al zo’n 5,5 jaar mijn stoffen inkoop om kleding voor het hele gezin van te maken. Door deze jaren heen heb ik met de meeste verkoopsters wel een bepaald type relatie opgebouwd. Vandaag meldde ik één van de verkoopsters, die het nog niet wist, dat ik terug naar Nederland ga en zij was ontroerd en vond het geen leuk bericht, los van het feit dat zij wel snapte waarom we terug gaan. Heel even gaf mij dit een “raar” gevoel, hier stond ik oog in oog met een ander levend wezen dat zichtbaar ontroerd was door mijn vertrek en hier ben ik, een levend wezen dat zich alleen heeft gevoeld al die jaren hier. Wat een raar iets is dat “alleen voelen” en het woord zegt het al “voelen”. In mijn hoofd was ik alleen, terwijl anderen oprecht om mij gaven en dat wist ik eigenlijk ook wel. Elke keer zo één keer in de twee, drie maanden kwam ik in deze winkel en had ik echt contact met de dames van de winkel. Onder het knippen van al die meters stof hadden wij openhartige gesprekken over wereld zaken maar ook op persoonlijk vlak. Ik had korte intensieve contacten met hen waar ik van genoot en toch kon dat het gevoel van alleen zijn niet overbruggen. Ik kon dit ook niet overbruggen want het voelen speelde zich af in mijn hoofd realiteit en het contact met de dames speelde zich af in mijn fysieke realiteit. Het hoofd wil het gat tussen beiden realiteiten niet dichten/overbruggen, omdat het teveel te winnen heeft bij deze gevoelens van eenzaamheid en het weg meimeren in een slachtoffer rol. Niks in mijn fysieke werkelijkheid had dit kunnen wegnemen die eenzaamheid, want ik was eenzaamheid geworden en handelde daar dan ook naar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een gevoel dat loodrecht op mijn fysieke ervaringen staat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op een bepaald moment het fijn te vinden om alleen te zijn en te berusten in mijn rol van eenzaamheid als de eenzaamheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke contacten met anderen niet waar te nemen als iets reëels,  maar een “gevoel” als eenzaamheid te bestempelen als iets dat echt is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren wat de consequenties zijn van het afzonderen van mijzelf van anderen vanuit een oude angst dat men niet op mij zit te wachten en al genoeg vrienden heeft om mee om te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij weg te cijferen en geen echte contacten aan te gaan uit de angst om af gewezen of niet opgemerkt te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen kortstondige echte contacten met mensen te hebben die niet zouden leiden tot vaste vriendschappen en zodoende mij ook niet konden kwetsen of in de steek zouden laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind/tiener mij teveel te voelen, nadat een leeftijdgenoot in een nieuwe schoolsituatie voor mij, vertelde dat ik niet haar vriendin kon zijn omdat zij al zoveel vriendinnen had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in het leven een alarmbel te hebben ontwikkeld als volwassenen mij  zonder woorden afpoeierden als vriendin omdat ze er al zoveel hadden en ik als enige reactie mij eenzaam voelde en in dat gevoel van eenzaamheid wegzwijmelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een vrijbrief te geven om mijzelf zielig te vinden en nooit de waarde van lange vriendschappen mocht ervaren, terwijl ik diegene was die bepaalde dat het een kortdurende en niet hechte relatie was om zo niet gekwetst te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit echt te hebben onderzocht wat dat vasthouden aan eenzaamheid en tegelijkertijd trots zijn op die eenzaamheid voor afweermechanisme was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor hechte vriendschappen omdat ze zullen overgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vriendschappen over zullen gaan, na mijn eerste verhuizing en scheiding van mijn beste vriendin op 4 jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van scheiden nooit meer te willen ervaren en zodoende muurtjes opbouwde en omstandigheden gebruikte om mijn opinie te bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze opinie later in het leven niet meer instaat te zijn om fysieke vriendschappen aan te gaan, dan het meimeren erover in mijn hoofd en te rouwen om een verlies dat niet meer actueel was en mij een back door verschafte om mij niet te hoeven binden en niet te hoeven pijnigen met mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij eenzaam zijn in het gezelschap van anderen, omdat wij ons hebben afgescheiden van onszelf en niet meer kunnen bepalen waar mind realiteit begint of stopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid de consequentie van angst is die wij niet onder ogen willen zien en zodoende de voorkeur geven aan het voortleven als slachtoffer van onszelf terwijl we de vinger naar de ander wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid is verworden tot een teken des tijds en wij niet kunnen zien dat wij eerst zelf intimiteit en zelf vertrouwen naar onszelf moeten ontwikkelen om zo te zien dat eenzaamheid een afweermechanisme is om niet gekwetst te worden door de ander als jezelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de angst te hebben om gekwetst te worden door de ander als mijzelf in contacten met anderen en mijzelf om zo niet langer te kiezen voor eenzaamheid, maar in plaats daarvan zelf intimiteit op te bouwen en te zien dat ik zelf bepaal of ik gekwetst wordt en zelf bepaal of ik interactie met anderen heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet los/afgescheiden van de ander te zien en dus te stoppen met het vrezen van mijzelf als de ander en mij niet te verstoppen in eenzaamheid als afweermechanisme en back door om herinneringen niet te hoeven herbeleven.

 

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizen

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizenWe zijn weer alleen, ik en de kinderen, mijn partner is weer teruggevlogen naar Nederland na een flitsbezoek hier in Italië. We hebben veel gedaan en we hebben van elkaar genoten, toch is het raar om je partner op het vliegtuig te zetten om vervolgens je van elkaar gescheiden levens weer op te pakken voor onbepaalde tijd. Dat woord onbepaalde tijd en het ongrijpbare ervan is wel het moeilijkste in de hele situatie. Ik merk dat ik het “niet weten” hoe lang deze situatie aan duurt die niet wenselijk is de grootste last op mijn schouders is. Wanneer gaan we verhuizen, wanneer kan ik gaan inpakken, wanneer kunnen de kinderen hier stoppen met school, wanneer zit ik in Nederland om mijn leven daar weer van punt nul op te pakken? En dat alles hangt op het niet specifiek zijn van het woord “onbepaalde tijd”, dus ik vind het vervelend dat “onbepaalde tijd” niet specifiek is en mij geen handvaten bied in mijn dagelijkse leven hier op aarde. Toch blijft mijn mind zoeken naar tijdsframes die zouden kunnen passen op “onbepaalde tijd”. Dingen zoals, voor de vakantie zullen we toch wel over zijn, september zou wel heel erg laat zijn, als er deze maand geen woning vrij is dan zal er wellicht volgende maand één vrij zijn.

 

Kan ik “onbepaalde tijd” de schuld geven van niet specifiek genoeg zijn, zodat ik mijn verlangens kan stillen? Is het zo makkelijk een situatie op te lossen door iets de schuld te geven en dan vrolijk verder te kunnen leven. Het klinkt aanlokkelijk, maar het klinkt ook onlogisch en als klink klare onzin. Ben ik het slachtoffer van “onbepaalde tijd” of is “onbepaalde tijd” het slachtoffer van mij nu ik de schuld op zijn bordje schuif? Eén ding is zeker ik ben niet het slachtoffer van “onbepaalde tijd” ik ben het slachtoffer van mijn eigen handelen in het verleden en dat is voor “onbepaalde tijd” zolang ik niet in het reine ben met alle punten die samenhangen met het doorlopen van de consequenties uit mijnverleden. Het is mijn ongeduldigheid die met mijn goedkeuring in frictie gaat met “onbepaalde tijd”. Ik had immers alle tijd om mijn verleden te lopen zoals ik dat deed, geen ekel probleem, maar nu ik het terug moet lopen om mijzelf te kunnen corrigeren in mijn heden en toekomst heb ik ineens tijdsgebrek en moeite met “onbepaalde tijd”.

 

Ik weet wel hoe het zit, ik weet dat ik nu de consequenties moet doorlopen adem na adem in het voordeel van een ieder, maar met “onbepaalde tijd” kwam er even iets strijdbaars in mij naar boven. Iets strijdbaars dat niet langer wilde wachten totdat ik mij één en gelijk heb gemaakt aan deze situatie. Iets strijdbaars dat wil tijdreizen als het gaat om problemen oplossen en geen moeite heeft met lanterfanten als het gaat om problemen maken. Dat klinkt wel heel menselijk, als ik om mij heen kijk is dat zo’n beetje wat we de hele dag doen.

 

Vervuilen van onze planeet doen we tergend langzaam jaar na jaar waarin we al onze stoutste consumentistische dromen vervullen en al onze verlangens stillen. Echter wanneer we inzien dat vervuiling toch niet zo’n goed idee is, willen we razendsnel de klok terugdraaien, zetten we acties op touw die een druppel op de gloeiende plaat zijn. We zijn zelfs teleurgesteld wanneer anderen het niet willen inzien hoe we onze planeet aan het mishandelen zijn. Veel onbegrip, er worden kampen gevormd, hullie tegen zullie. En voor we het weten zijn diegenen die vooruitgang willen net radio actieve deeltjes die door hun ongeduld en hoge instabiliteit de boel kunnen laten ontploffen/escaleren en iedereen weer terug bij af te laten zijn. Dus vooruitgang in het echte fysieke leven en niet in je mind is iets dat gelopen moet worden punt voor punt om effectief te zijn. Ecologisch verantwoorde t-shirts dragen op je jeans is water naar de zee dragen, want de jeans zorgt voor intense vervuiling en dat wordt niet opgeheven door het ecologisch verantwoorde t-shirt dat je draagt.

 

De vraag die ik mij moet stellen is, wil ik het instabiele deeltje zijn in mijn realiteit om met ongeduld de hele boel op te blazen en ook alles teniet te doen wat ik al bereikt heb om vooruitgang te boeken op het punt van het doorlopen van deze consequenties? Nee natuurlijk wil ik dat niet. Dus zal ik het woord “onbepaalde tijd” niet meer een eigen leven laten leiden, door er emoties als verlangens en ongeduld aan op te hangen, maar het gewoon zien als een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” een energetische lading te geven die mij limiteert in het doorlopen van zelf gecreëerde consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “onbepaalde tijd” de schuld te geven van het traag doorlopen van mijn zelf gecreëerde consequenties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik niets buiten mijzelf de schuld kan geven voor mijn eigen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf er gemakkelijk van af te maken door een woord als “onbepaalde tijd” een soort van magische lading van niet weten te geven, waardoor ik mijn niet nemen van zelf verantwoordelijkheid kan tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende terwijl ik de schepper ben van mijn realiteit. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn keuzes te laten afhangen van het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” te betichten van niet specifiek zijn, terwijl ik het ben die deze lading aan dit woord heeft gegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat woorden zichzelf een lading geven en daardoor leuke en niet leuke woorden te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” de schuld te geven dat ik geen handvaten kan geven aan mijn realiteit en in het duister tast van wat ik moet doen, terwijl ik degene ben die handvaten/invulling moet geven aan mijn leven als ik niet wil leven in chaos en stuurloosheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als het slachtoffer van “onbepaalde tijd”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te maken van de consequenties uit het verleden en daarin te blijven rondzingen zonder op te staan en duidelijkheid te scheppen in mijn leven door gewoonweg door te lopen en diep adem te blijven halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijzelf als slachtoffer te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeduldig te zijn en vele malen sneller mijn problem te willen oplossen dan dat ik ze gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrealistisch te zijn als het aankomt op probleem oplossing en niet alles in zelf oprechtheid te willen zien nog aanvaarden om op een effectieve wijze door mijn consequenties heen te lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij strijdbaar op te stellen wanneer dat onnodig en zelfs contraproductief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om strijdbaarheid als positief te labelen en als oplossing te zien boven zelf oprechtheid. Waarin  ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van strijdbaarheid – slachtoffer en dat te zien als oplossing terwijl het enkel en alleen een schuiven van energie is van de ene pool naar de ander pool en enkel en alleen het ego streelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdreizen onbewust als iets reëels te zien wanneer ik denk dat ik door mijn gemaakte consequenties in quantumtijd heen kan gaan hier in het fysieke leven op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een instabiel deeltje te willen zijn en alle gedane moeite in 1 keer uit te wissen, omwille van ongeduld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat wat ik met moeite weer heb opgebouwd te willen riskeren en af te breken om vervolgens als een slachtoffer van iets buiten mijzelf medelijden met mijzelf te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit stuk te maken en niet te handelen in het voordeel van een ieder en niet iedereen in ogenschouw te willen nemen, maar alleen mijn eigenbelang hoog te willen houden.

 

Ik realiseer mij dat dit ongeduldige gedrag van het vluchtig en haastig doorlopen van mijn eigen gecreëerde consequenties één en gelijk is aan globale probleem oplossing zoals b.v. vervuiling. Dus wanneer ik dit gedrag accepteer binnenin mij dan accepteer ik dit gedrag ook op een grotere schaal in anderen als mij. Dit is onacceptabel en moet daarom stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om globale problemen zoals vervuiling niet adem na adem te willen doorlopen, maar te willen overhaasten en daardoor te accepteren dat ik risico’s neem die ik niet kan overzien wanneer ik denk en handel in eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de tijd te nemen waneer anderen mijn punt van overhaasten om globale problemen op te lossen niet kunnen of willen inzien en daarmee ongelijkheid en verwijdering van elkaar accepteer en toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwijdering en ongelijkheid toe te staan onder de noemer van probleemoplossing en mij niet te realiseren dat ik zo een oorlog in mij en buiten mij aanwakker en in het leven roep.

 

Ik ga de verbintenis aan om het woord “onbepaalde tijd” te zien voor wat het is, een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn ongeduld om te zetten in actief anticiperen op het tempo van mijn levensadem.