Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 226 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren, waarbij ik vandaag verder ga met de zelfvergevingszinnen om zo het probleem beter te kunnen doorgronden.

 

 Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn fysieke lichaam een signaal naar de buitenwereld afgeeft dat het zijn beste tijd heeft gehad en men mij daarom niet meer ziet staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld de schuld te geven van de angst die in mij leeft die ik omarm en verwelkom door erin te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als een opgebruikt artikel aan de kant geschoven te worden wanneer mijn buitenkant tekenen van ouderdom begint te vertonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als iets dat opgebruikt en vervangen kan worden als een product binnen een kapitalistisch systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat men mij niet meer ziet staan, ik niet meer meetel en er niet meer toe doe. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van mijn ego het ouder worden te ervaren en mijzelf als afgedankt en er niet toe doend te beschouwen in plaats van wie ik werkelijk ben in en als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet meer mee te tellen en zo het leven mis te lopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het leven kan mislopen door ouder te worden en mij niet te realiseren dat ik mijzelf aanstuur en dus in zelfoprechtheid kan zien dat ik het leven niet kan mislopen omdat ik leven ben, ik kan het hooguit niet zien of begrijpen om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het leven doorgaat zonder mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als middelpunt van het bestaan te zien en te geloven dat de wereld eigenlijk niet verder kan gaan zonder mij, terwijl ik mij niet realiseer dat ik beslis of het leven doorgaat zonder mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer jong ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen die volgens mijn opinie wel jong zijn en zouden mogen meetellen en alle voordelen hebben die daar bijhoren en mij niet te realiseren dat ik mij op deze manier uit de maatschappij trek en geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de maatschappij, omdat de maatschappij volgens mij niet zit te wachten op oudere mensen, wat mij dus overbodig maakt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen in plaats van speler op het spelbord van het leven.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan achter mijn masker van ouderdom toekijkend hoe het leven verder gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn het leven te gaan beleven en niet meer vol in het leven te staan en mij niet te realiseren dat dit niet nodig is omdat ik 1 en gelijk aan het leven gelijk kan zijn/staan aan de ander als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als oud en afgedankt en daaromheen gevoelens en emoties toe te staan die dit bevestigen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij oud te voelen naar aanleiding van mijn reflectie in de spiegel die ik bekijk door de ogen van mijn voorprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien en mijzelf niet te herkennen als ouder iemand door mijzelf te vergelijken met het beeld dat ik in mijn hoofd van mijzelf heb als fysieke verschijning. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te refereren als geestesplaatje en niet als fysieke werkelijkheid.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afgedankt mijzelf te zien bewegen in mijn fysieke werkelijkheid waar niemand meer op mij let. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet te voelen om niet meer 100% mee te doen/mee te tellen en mij niet te realiseren dat ik dat zelf bewerkstellig en zelf bepaal dat ik niet meer meetel. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer mee te willen doen als ik niet als jong en capabel wordt gezien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een klein kind mijn zin wil doordrukken en niet meer mee wil doen als ik niet als jong word gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als altijd even jong en vitaal te zien en de werkelijkheid van mijn rijpere uiterlijk niet onder ogen wil zien en wat de gevolgen daarvan zijn in een wegwerpmaatschappij als de onze. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren en niet in het hier en nu te werken/leven met wat hier is en mijzelf te zien als een fantasie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen bepalen bij mijn leeftijd en zo geen beperkingen van het systeem/de maatschappij te hoeven voelen/ondergaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen spelregels binnen de spelregels van de maatschappij erop na te houden en zo te vechten met het systeem als mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bevechten om de situatie zo te houden als hij was, leeftijdsloos, en te vrezen voor verandering en de verandering per definitie als negatief te labelen uit angst voor een veranderde situatie.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik tel niet meer mee’ in mij te laten bestaan en zo mijn angst te uiten over het feit dat ik afgedankt zal worden en niet te realiseren dat ik het ben die geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor het afgedankt worden, wat volledig in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wie is mijn spiegelbeeld’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf niet te willen herkennen als iemand die niet meer mee telt.

Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben van binnen, wie ik ben geworden vanbinnen door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil mijn spiegelbeeld niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo mij te separeren van een beeld dat niet meer meetellen en afgedankt zijn bij mij oproept. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarheden in mij te laten bestaan die ik nooit heb getoetst aan de werkelijkheid en zo dus niet weet of ik afgedankt zal worden.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren bij het zien van mijn spiegelbeeld in een fractie van een seconde wanneer ik mijzelf niet direct herken aan de hand van mijn geestesplaatje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te herkennen aan de hand van plaatjes los van de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat mijngeest denkt dat ik niet meer zal meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest te geloven en mijn fysieke werkelijkheid als niet correct en beangstigend weg te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor de veroudering en het niet eeuwig jong blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gezond verstand niet te gebruiken en mij niet te realiseren dat alles op aarde van jong/nieuw naar oud gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen waneer ik mij vergelijk met jongere mensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken en mij niet te realiseren dat dit zelf-sabotage is en mij mijn eigen daadkracht afpakken is.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mijn fysieke lichaam te ervaren wanneer ik in de spiegel kijk en mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mij te laten bestaan en zo te vrezen voor verandering/veroudering als buiten spel gezet te worden in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem te laten stokken als ik schrik wanneer ik niet weet wie mijn spiegelbeeld is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet elke adem te beleven en nemen en zo kansen in mijn leven te laten liggen zoals het niet willen zien dat ik ouder wordt wat niet hoeft te betekenen dat ik niet meer van waarde ben voor mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel te krijgen op het moment dat ik mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn oneerlijkheid als een warm gevoel van opgelatenheid te ervaren en mij niet te realiseren wat er gaande is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in het leven te stoppen of af te bouwen gebaseerd op een opinie in mijn geest.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de waarde van mijn leven niet te waarderen waardoor ik mijn leven vroegtijdig afbreek om verder te vegeteren aan de rand van de maatschappij waar ik denk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven stil/stop te zetten omdat ik mijzelf niet herken en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet wil herkennen door wie ik ben geworden en dus in zelfoprechtheid mijzelf onder ogen zal moeten komen om te zien wat ik kan veranderen om mijzelf wel te herkennen in de reflectie van de spiegel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het leven adem na adem te leven in zelfoprechtheid maar mijzelf liever afdank of aan de zijlijn zet als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door vergelijking niet meer als volledig lid aan het systeem deel te nemen uit angst voor afwijzing op basis vaneen idee uit de geest over ouderdom en niet meer meetellen.

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 200 van 2555; omgelabelde woede als consumentisme

equal money capitalismNa de realisatie dat ik boosheid/woede omlabel naar andere emoties/gevoelens die mijn “ik word nooit boos’ personage welgevallen, viel mijn oog op de link naar de commercie waar producten ook omgelabeld worden en zo opnieuw worden aangeboden om toch verkocht te worden. Het aloude winstprincipe van ons kapitalistische stelsel dat hoog in het vaandel gehouden dient te worden, want groei naar meer en dus winstbejag is alles zaligmakend binnen onze consumentistische maatschappij. Wij zijn de kip en het ei van het consumentisme, wij houden het in stand door te participeren en wij hebben het tot stand gebracht door erin te gaan participeren. Verlangend naar meer en beter, waarmee we meer voor minder kregen en beter moest plaatsmaken voor inferieur. En dat is wat er is gebeurd we zijn inferieur geworden aan ons verlangen. Kijk maar naar mijn boosheid/woede, door het niet te erkennen en om te labelen, verlang ik naar het zijn van een goed en niet boosaardig/haatdragend persoon. In dit verlangen ben ik dan inferieur aan dat verlangen door het onderdrukken van de boosheid/woede en iets te wensen wat ik niet ben. Ik voel mij echter superieur door mij te personifiëren met het zijn van iemand die niet boos wordt, wat niet de fysieke realiteit is en een gevolg van polariteit.

Ik ben een product van het consumentisme door acceptatie en mijn toestemming, en zo is mijn boosheid/woede als het principe van het consumentisme om de boosheid zo weg te zetten dat ik het aan mijzelf kan verkopen als iets goeds/nobels. Ik volg de wetten van het consumentisme zelfs zonder dat ik mij ervan bewust ben in elk moment en elke ademhaling. Hier zit de verandering, hier kan ik het tij keren. Door mijn boosheid/woede te erkennen hoef ik het niet om te labelen en te verkopen, ik kan het erkennen en aansturen en zelfs preventief voorkomen. Zo ook binnen het consumentisme kunnen we erkennen dat we bepaalde producten niet nodig hebben of in deze hoeveelheden nodig hebben en kunnen we preventief voorkomen dat de ‘rat race’ van consumentistisch produceren in lage loonlanden in werking gaat. We hoeven dat niet te verkopen waarvan we weten dat het niet nodig is/overbodig is. Dus wanneer ik mijzelf kan aansturen dan kan ik mij ook als het consumentisme aansturen en dat kun jij ook, totdat we samen 1 luide stem zijn die een halt toe roept aan het winstbejag om een systeem te handhaven wat niet nodig is en wat niet in het belang van al zijn deelnemers is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid/woede om te labelen als een product dat verkocht moet worden om de winst marges/ de energie hoog te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emotie van boosheid/woede opnieuw aan mijzelf aan te bieden in een acceptabele vorm die aansluit bij mijn personage van niet boos worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gevoelsleven niet aan mijzelf hoef te verkopen in een acceptabelere vorm, het is wat het is in het moment en het kan of voorkomen worden of gecorrigeerd, mijn emoties/gevoelens geven mij aan waar ik ben in mijn proces en het ombuigen hiervan is gelijk aan het proberen toepassen van mijn geest werkelijkheid im mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik geprogrammeerd/gevormd ben als consument te leven in mijzelf en buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem van winst in stand te houden door te verlangen naar meer energie om mijn geest op te laten draaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om inferieur aan het verlangen van meer energie te zijn geworden door mij superieur te voelen wanneer ik in zelfoneerlijkheid mijn omgelabelde boosheid/woede alsnog aan mijzelf verkoop als acceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een product van het consumentisme te zijn om zo mijn verlangens te kunnen honoreren en mijzelf te verschuilen achter een masker van goed en niet haatdragend zijn en niet te durven zien dat ook boosheid/woede deel uit maken van mijn fysieke werkelijkheid en dat deze emoties preventief voorkomen kunnen worden of gecorrigeerd en niets zijn om bang voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mechanisme/patroon van omlabelen en verkopen te behouden terwijl ik kan zien dat het niet in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid met mijn boosheid/woede om te gaan en zo mijzelf niet kan leren kennen/aansturen/verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onprettig te voelen in de rol van consument, omdat de oneerlijkheid mij duidelijk in het gezicht schreeuwt, en tegelijkertijd mijzelf goed te voelen wanneer ik de patronen van het consumentisme in mijzelf toepas en mij niet realiseer dat het beide dezelfde principes/patronen zijn waarbij ik mij goed voel bij de ene en onprettig bij de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de patronen van het consumentisme in mijzelf te herkennen die ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo van binnen naar buiten toe te kunnen werken aan verbetering en preventie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beestje bij het naampje te noemen en ook de emoties/gevoelens die ik niet waardeer in mijzelf te benoemen en aan te sturen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om winst/energie niet langer als een hoger doel te zien, hetzij bewust of onbewust, wat mij afleid van wat werkelijk hier is en hier gedaan moet worden.

Dag 197 van 2555; ik boos? HOEZO?

equal money capitalismHet woord boos en het exploderen van boosheid/woede, als iets van mij in mijn fysieke werkelijkheid speelt,  kon ik geen plekje geven, terwijl ik keek naar wie ik ben in boosheid en als boosheid. Wat bij mij als eerste opkwam was teleurstelling, alsof ik een teleurstelling boosheid noem, omdat ik misschien niet weet wat boosheid is in mijzelf. Ik spreek hier niet van een lichte irritatie maar een gevoel van boosheid dat je doet exploderen, waardoor je dingen zegt waar je later spijt van hebt of waarvan je gaat gooien en smijten met dingen. Het leek even alsof boosheid op die manier een dekmantel voor mijn teleurstellingen in mijzelf en in anderen is.

 

Tijdens een groepsgesprek over boosheid/woede werd mij gesuggereerd om boosheid terug te leiden naar mijn opvoeding om zo te zien wie ik ben geworden als boosheid. Daarnaast gaf iemand anders aan dat zij boosheid als het ware opspaarde totdat de bom barst en dat je op die manier een tikkende tijdbom bent of het internaliseert en uiteindelijk ziektes ontwikkelt door een verzameling van boosheden fysiek te maken. Een zeer rake opmerking, waarbij ik kon zien dat ik mijn boosheden dus naar alle waarschijnlijkheid heb onderdrukt en ik, of zal exploderen op een gegeven moment, of mijzelf ziek zal maken door de boosheid mijn vlees te laten infiltreren.

 

Dus terug kijkend op boosheid in mijn opvoeding dan zie ik dat mijn vader ineens kon exploderen en enorm boos kon worden waar ik als kind bijna hart kloppingen van kreeg. Het was iets onvoorspelbaars, maar wanneer het zich voordeed was het patroon wat zijn boosheid volgde altijd hetzelfde en dus voorspelbaar. Ik was eigenlijk best angstig voor dit soort uitbarstingen van mijn vader en ik probeerde dan ook zo goed mogelijk te voorkomen dat zijn boosheid gericht was op mij. Terwijl mijn moeder eigenlijk nooit boos was en als zij boos was lachbuien kreeg, haar boosheid was meer mokken en sputteren. Dus met andere woorden onderdrukte boosheid/woede die door de jaren heen veelal als uitgesproken back chat zich manifesteerde. De eerste kennismaking met boosheid/woede van mijn ouders was dus mijn vaders woede die wanneer hij klaar was voor hem over was terwijl de aanwezigen nog na zaten te sidderen. Boosheid is dan ook iets dat ik probeer te voorkomen in mijzelf als in de ander, omdat het mij angst oplevert en koste wat kost vermeden moet worden.

 

De eerste bewuste kennismaking met mijn eigen boosheid was, gedwarsboomd worden als peuter in dat wat ik wilde in het moment, wat meestal het langer spelen bij de buurkinderen was. Wanneer ik mijn zin hierin niet kreeg, iets wat eigenlijk meer regel dan uitzondering was, dan werd ik ziedend. Ik stortte mij dan op de grond neer en ging liggen trappelen op de grond. Mijn ouders wisten hier niet mee om te gaan en raadpleegden de huisarts en vroegen om raad. Het advies luidde; met het hoofd onder de koude kraan houden tot het over is. Dus dat deden mijn ouders en ik ervoer het alsof ik werd vermoord en bedrogen door mijn ouders. Het beoogde resultaat was behaald, want ik werd niet meer boos, ik was braaf en vreesde mijn ouders voor wat zij konden en zouden doen wanneer ik niet zou gehoorzamen. Vanaf die leeftijd heb ik geen herinnering aan woede aanvallen of explosies van boosheid, ik word eenvoudigweg niet boos, hooguit geïrriteerd of teleurgesteld.

 

Toen ik dit zo op een rijtje zette moest ik wel inzien dat ik mijn boosheid al die tijd aan het onderdrukken ben geweest, met mijn moeder als voorbeeld en tegenpool van mijn vader. Mijn vaders voorbeeld zou ik nooit willen volgen omdat het mij angstig maakte, dus deed ik het tegenovergestelde, maar toch naar voorbeeld. Wanneer ik mij even vertraag en op mijn ademhaling let, mijn ogen sluit en boosheid visualiseer, dan voel ik een golf van boosheid in mij, in mijn fysieke lijf. Ik probeerde te benoemen wanneer ik boos ben en op wie ik boos ben en ik zag duidelijk dat het er is. Ik ben godverdomme boos op heel veel dingen en mensen, maar ik heb mij aangeleerd mij te gedragen, want boosheid uiten dat komt je duur te staan. Mij niet beseffende dat boosheid niet uiten mij wellicht wel duurder komt te staan. En is er ook niet zoiets als boosheid uiten, maar anderen daar niet mee te misbruiken? Ik zal iets moeten met deze energie die woekert in mijn lijf, ik zal dat moeten kanaliseren in plaats van wegstoppen en ondergronds zijn eigen gang te laten gaan.

 

Probleem:

 

Mijn probleem is dus het boos zijn maar het niet erkennen en onderdrukken uit angst dat er iets ergs zal gebeuren wanneer ik mijn boosheid/woede eruit laat.

 

De oplossing:

 

Mijn woede erkennen en te uiten op zo’n manier dat ik anderen nog mijzelf daarmee schaad.

 

De beloning:

 

Mijzelf niet ziek maken door de boosheid te internaliseren en geen gevaar als tikkende tijdbom voor mijzelf en anderen te zijn, maar te snappen in zelfoprechtheid waarom ik boos ben en hoe ik dat patroon kan doorbreken en corrigeren.

 

 

De volgende vergevingszinnen zijn een aanzet om dit probleem te ontrafelen, waar ik in de komende tijd steeds vanuit een andere hoek weer op terug zal komen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mij te labelen als teleurstelling en boosheid te zien als dekmantel voor deze teleurstellingen en mij niet te realiseren dat boosheid/woede het platform is van waaruit meerdere emoties/gevoelens ervaren kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als teleurstelling te bestempelen en zo opnieuw boosheid te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mijzelf te zijn en te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen bij het idee dat ik mijzelf ziek zal maken of heb gemaakt door het onderdrukken van mijn boosheid/woede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen bij het uiten van mijn boosheid/woede en angst te voelen bij het niet uiten van mijn boosheid/woede en mij zo in een impasse te plaatsen waar ik de angst beleef en afweeg in mijn geest zonder in contact met mijn fysieke werkelijkheid te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in afscheiding van mijn boosheid/woede te bestaan en het zo te bestempelen als niet bestaand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid/woede te onderdrukken en mij niet te realiseren wat dat voor consequenties heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik zal exploderen en mijzelf zodoende niet meer onder controle te hebben en mij niet te realiseren dat het gaat om de regie de besturing van mijzelf in zelfoprechtheid waarbij ik boosheid/woede kan erkennen en sturen als iets van mij dat gecorrigeerd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de onvoorspelbaarheid in de boosheid/woede van mijn vader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoorspelbaarheid binnen boosheid/woede als iets bedreigends te zien waar ik mijzelf niet tegen kan beschermen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit angst de manier waarop mijn vader met boosheid/woede omgaat niet te willen implementeren en dus totaal niet te willen kijken naar boosheid/woede in mijzelf als mijzelf en het te negeren uit gemak en zelfbehoud.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tegenovergestelde gedrag te vertonen aangaande boosheid/woede om niet als mijn vader te hoeven zijn binnen het punt van boosheid/woede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeders gedrag van onderdrukken aangaande boosheid/woede te implementeren en mij niet te realiseren dat ik dat doe vanuit een polariteit met het gedrag van mijn vader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gewoonweg niet boos word en mij niet te realiseren dat deze energie er is en zijn weg hoe dan ook vindt, met of zonder erkenning van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij even machteloos te voelen nu ik besef dat ook boosheid/woede in mij is en even niet te weten wat ik ermee aan moet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van mijn eigen boosheid/woede en daar dus teleurstelling over te voelen, want ik stel mijzelf teleur wanneer ik mijn fysieke lijf misbruik door boosheid/woede erin te laten woekeren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid/woede in mijzelf te erkennen en gelijk en 1 te zijn aan mijn boosheid om het zo te kunnen sturen en te gebruiken om te zien waar ik aandacht aan moet schenken en hoe en wat ik in mij moet corrigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijn eigen boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lijf niet te belasten met onderdrukte boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door middel van de 4 tellen ademhaling mijzelf door mijn boosheden/woede heen te helpen wanneer ik ze ontdek of bewust beleef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om net bang te zijn voor de boosheid/woede in mijzelf als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wie ik ben geworden als boosheid/woede en wie ik kan zijn als bestuurder van mijn boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken ho eik mijn boosheid/woede zo kan kanaliseren dat ik nog mijzelf nog een nader schaad door het uiten van mijn boosheid/woede.

Dag 190 van 2555; oplossing – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op de blog van gisteren, Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

Het vinden van oplossingen kan alleen dan gebeuren wanneer ik het probleem zie/begrijp en het dus kan doorgronden. Dat is dan ook precies wat ik ga doen naar aanleiding van mijn voorbeeld van gisteren.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. 

Ik ben hier bezig met een fysieke handeling waarbij er een herinnering opkomt die ik besluit te volgen, waardoor de fysieke handeling in het nu ineens iets word waar ik tegenop zie en wat mij vertraagt. Dus het probleem hier is het meegaan met een herinnering en het accepteren en toestaan van emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering en niet aan de fysieke handeling. Wat maakt dat ik een probleem/issue creëer dat er nu op dit moment niet is binnen mijn fysieke werkelijkheid, maar die ik wel als zodanig ervaar als echt door het participeren in de geest. De oplossing is dan ook om niet mee te gaan met die herinnering waardoor ik ook geen emoties opwek die los staan van mijn fysieke moment in het hier en nu en dus het slot openen doe en niet ervaar als iets waar ik tegenop moet zien. Daarnaast kan ik het slot inspuiten met olie wat het openen vergemakkelijkt.

Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. 

Op dit moment doe ik iets dat volgens de regels van het systeem niet is toegestaan, dus de politieagent in mijn geest maakt dat ik mij angstig voel en van alle kanten bekeken voel. Dit is een gevoel waar ik in mijn jeugd mee heb kennis gemaakt, iets doen wat eigenlijk niet mag om zo je grenzen te verleggen en zogenaamd je vrij te voelen in de kooi van het systeem. Dus mijn probleem is dat ik zoek naar vrijheid, maar wordt terug gefloten door de politieagent in mij, oftewel het systeem als mijn geest en het systeem als de samenleving. De oplossing is het begrijpen wat vrijheid is en waar vrijheid door wordt gekenmerkt en dus te zien dat rebelleren geen vrijheid is maar schoppen tegen de kooi waar ik mij in bevindt. Vrijheid is vrij zijn van participatie in de geest waardoor ik mijn werkelijkheid als fysieke werkelijkheid ervaar en niet als geesteswerkelijkheid.

Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. 

Het beoordelen van mensen op basis van een goed gevoel of een slecht gevoel is een participatie in de geest wat veel stuk maakt in onze wereld. We zien elkaar niet meer maar we zien elkaar door onze opinies heen gefilterd. Daarnaast zijn dat vaak opinies gevormd op basis van een aantal ervaringen die de ander dan afrekenen voor zolang je aan ze herinnerd word. Dus mijn probleem hier is het kijken naar mensen op basis van ervaring in het verleden wat mij een positief of negatief gevoel geeft in het heden, maar niets met het heden te maken heeft. De oplossing hier is het waarnemen van huizen als huizen en niet aan de hand van de bewoners en niet de bewoners aan de hand van gevoelens gebaseerd op herinnering.

Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. 

Hier beoordeel ik de woonsituatie van anderen aan de hand van mijn opinie over kleine huizen en mijn ervaring met kleine huizen, wat niets zegt over het woongenot wat deze mensen al dat niet of wel hebben in hun huizen. Dit heeft alles te maken met mijn angst om in een te klein huis op elkaars lip te moeten wonen en dat wonen te bestempelen als overleven. Mijn probleem hier is een opinie door ervaring gevormd die ik nog steeds geloof en gebruik in dat moment om mijzelf af te leiden van het feit dat het mij niet lukt in het hier en nu te zijn en dat als teleurstelling te ervaren. De oplossing is het loslaten van deze afleidingsmanoeuvres, zodat ik al deze dingen om mij heen zie, maar er niets aan verbind en simpelweg geniet van de fysieke waarnemingen die ik doe zoals de wind die langs mij heen waait, het geluid van de stad en de geur van de winter.

Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. 

Op dit punt in mijn rit is het kinderdagverblijf een trigger punt om horror verhalen naar boven te laten borrelen in mijn geest en aan te grijpen als afleiding. Ook hier is het probleem het niet kunnen blijven in mijn fysieke werkelijkheid en niet met het gevoel van teleurstelling geconfronteerd te willen worden en zodoende mijn geest bezig te houden door alles aan te grijpen wat het mij presenteert. De oplossing is het onder ogen zien van mijn teleurstelling en mij te realiseren dat het mij ontdoen van gedachten een proces is wat los staat van gelukt of mislukt te zijn hierin, het gaat om de continuïteit van dit proces en het leren van wat is geweest.

Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. 

Dit is een gedachten vorm die backchat heet en zijn origine vindt in jaloezie. Met alternatieve ouders bedoel ik ouders met bakfietsen waar kinderen in vervoerd worden. Kinderen in merk kleding, dus eigenlijk de yup ouder met genoeg geld. Wat mijn probleem maakt tot een punt van jaloezie op het hebben van genoeg geld van de ander, wat geheel en enkel voortkomt uit opinie en is niet getoetst aan de werkelijkheid. De oplossing is het loslaten van opinie en jaloezie en mij alleen bezig te houden met wat werkelijk hier is en wat ik heb getoetst aan de werkelijkheid.

Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, 

Deze gedachte is gebaseerd op de opinie dat het huis te groot zou zijn voor een ouder stel. Mijn fantasie na aanleiding van de inrichting is dat er een ouder stel woont zonder kinderen. Wat dit tot een punt van jaloezie maakt wat ik afdek met het feit dat het niet fair is dat zo’n groot huis bewoont wordt door maar 2 mensen. Mijn probleem is jaloezie dat anderen het beter hebben en de oplossing is het loslaten van mijzelf te vergelijken met anderen endaar mijn zelfwaarde aan af te meten.

vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. 

Deze gedachte lijkt vol van enthousiasme, maar is in feite een dekmantel van het  gegeven dat ik weet dat ik het mij niet kan veroorloven om zulke dure stof aan te schaffen om mee te hobby-en. Dus mijn probleem is indirecte jaloezie op de mensen de wel kunnen kopen in dit soort exclusieve winkeltjes. De oplossing ook hier is stoppen met mij te vergelijken met onbekenden en alleen vast te stellen dat er een winkel zit die stoffen van het hogere segment verkoopt.

Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. 

Irritatie voelen over iets dat met zekere regelmaat gebeurd maar niet in dit moment, wat dit moment bepaald en definieert door mijn participatie in deze irritatie, is wat hier gebeurd. Mijn probleem is het participeren in de geest wat mijn fysieke werkelijkheid maakt tot een geest werkelijkheid. De oplossing is het stoppen met participeren in de geest.

Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. 

Hier neem ik door dit gevoel het beeld van de daklozenopvang persoonlijk, het unheimische gevoel is de angst dat ik misschien ooit door de verkeerde omstandigheden op straat terecht zou kunnen komen. Dit geeft mij even in het moment een zwaar gevoel en het probleem is dan ook het persoonlijk nemen van iets dat mij misschien ooit nog eens zou kunnen overkomen, zoals zoveel andere zaken in het leven. De oplossing is het leven in het moment en mijn fysieke werkelijkheid laten bestaan uit dat wat aanwezig is en echt aan de orde is.

Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan een aantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. 

Hier laat ik mij door de emoties die deze gedachte bij mij oproepen mijn fysieke ervaring in het moment bepalen. Donker staat voor dicht en onvoorspelbaar en licht voor open en veilig in dit geval. Allemaal opinies, ervaringen en herinneringen die dit moment vormen en niet het moment dat het moment bepaald. Mijn probleem is dus weer het waarnemen van mijn fysieke werkelijkheid door ideeën over de fysieke werkelijkheid. De oplossing is het niet langer accepteren en toestaan van deze ideeën.

Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. 

De ABN-AMRO staat door ervaring voor mij gelijk aan starheid en mensen duperen, twee zaken die ik niet graag in een ander of mijzelf zie en dus separeer ik mij ervan en heb ik de neiging om het gebouw te ontwijken. Mijn probleem is het nog niet willen loslaten van deze ervaring vanwege de nog altijd aanwezige energetische beloning die hieraan verbonden is door mijzelf als slachtoffer te zien. De oplossing is verder te gaan en mijn kracht terug pakken en mijn eigenleven aansturen, wat niet kan vanuit de rol van slachtoffer.

Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. 

De werkelijkheid is een makelaars kantoor, maar ik ervaar mijzelf als in de steek gelaten door de eigenaar van het kantoor die geen verbintenis met mij aanging, maar een verbintenis met geld aanging. Geld verviel in deze zaak en daarmee ook de verbintenis. Mijn probleem hier is het niet willen snappen van het systeem en mij alleen maar als slachtoffer willen zien wat mijn daadkracht ontneemt. De oplossing is geen verwachtingen van anderen te verwachten wanneer er geen geld tegenover staat en de fysieke werkelijkheid niet te verwarren met de geesteswerkelijkheid.

Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. 

De brede straat staat voor mij voor openheid en vrijheid en deze man zegt iets dat niet klopt wat frictie oplevert in mijn beleving van het moment in deze open brede straat. Mijn probleem is dus de frictie tussen geest en fysieke werkelijkheid. De oplossing is om te beslissen 1 werkelijkheid te ervaren die altijd is wat het is en niet liegt.

Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. 

Door het participeren in deze gedachte ben ik opzoek naar iets dat in mijn geest bestaat en niet perse in mijn fysieke werkelijkheid en op voorhand vind ik dit vervelend. Vervelend als in bang dat ik een auto raak als ik er tussendoor moet of er een gevaarlijke situatie ontstaat doordat ik op de weg stil moet staan om tussen de auto’s door met mijn fiets te komen. Mijnprobleem hier is het bedenken van allerlei zaken die niet aan de orde zijn maar mij wel de nodige emoties en gevoelens opleveren om zo in de geest te blijven participeren. De oplossing is kijken naar de situatie met de auto’s vanuit mijn fysieke werkelijkheid en handelen naar de situatie zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan.

Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. 

Hier bederf ik eigenhandig een goed gevoel door mee te gaan in een herinnering. In eerste instantie ben ik blij dat ik mijn fiets kan parkeren, maar dat is door de irritatie van korte duur. Wat heel duidelijk aangeeft hoe onecht zo’n gevoel als blijheid is, wanneer het door een kleinigheidje om zeep geholpen kan worden. Mijn probleem is dus het generen van energie, hetzij door positief of negatieve gevoelens/emoties. De oplossing is het blijven bij mijn fysieke werkelijkheid en mij niet laten afleiden van wat hier is en wat hier gedaan moet worden.

Over de hele lijn van mijn fietsrit ervaring kijkend, dan spelen 2 zaken de hoofdrol, enerzijds het ontvluchten van de werkelijkheid door energetische beloningen en anderzijds jaloezie en het vergelijken van mijzelf wat uiteindelijk ook een energetische beloning oplevert. In mijn volgende blog zal ik ingaan op wat een beloning zou moeten zijn die aansluit bij de oplossingen om zo mijzelf stabiel in de fysieke werkelijkheid te houden.