Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Advertenties

Dag 206 van 2555; teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede

equal money capitalismRecentelijk heb ik mijn manier van boosheid/woede in een aantal blogs onder de loep genomen, waardoor ik erachter kwam dat mijn boosheid/woede vaak teleurstelling in mijzelf is. Die boosheid ervaar ik op zo’n moment dan ook niet als boosheid/woede maar als teleurstelling waardoor ik denk geen boosheid/woede te hebben in mijzelf. Wat mij leidde tot het ‘ik word nooit boos’ personage. Het mag duidelijk zijn dat het hier gaat om onderdrukte boosheid/woede die evenzogoed gevolgen heeft als wanneer het geuite boosheid/woede zou zijn. Sunette Spies legde dit principe van, de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling, mooi uit en het volgende citaat is een vertaling hiervan.

“Nu, wanneer je teleurstelling ervaart in plaats van boosheid/woede – waarom en hoe manifesteert zich dit? De teleurstelling die je ervaart op momenten waarop anderen zouden reageren in boosheid/woede, waar je teleurgesteld raakt in plaats van boos/woedend te worden, omdat: dit je relatie tot jezelf bepaald met betrekking tot het zijn van een extrovert of een introvert en deze tendens/persoonlijkheid heeft dus invloed op de relatie die je tot/met energie hebt, namelijk: wanneer je introvert bent, een stille, die niet extreem reageert – zelfs niet in de geest, maar eigenlijk de energie sneller onderdrukt, en zoveel zelfs dat er zich niet voldoende energie verzameld in de geest en of in het persoonlijkheid systeem – boosheid/woede zal dan omslaan in teleurstelling, het is meer als een omgekeerde boosheid, de teleurstelling, waar extroverten die echt hun reactie uiten in hun geest en in de wereld – waar veel meer energie beschikbaar is in het persoonlijkheid systeem, en zo kan het gemakkelijker een verzameling van boosheid/woede reacties worden in jezelf en ten opzichte van anderen.

Dus – deze specifieke uitleg is alleen in de dimensie waar je teleurgesteld raakt, waar anderen doorsnee genomen in boosheid/woede reageren. Het gevolg hiervan is: dat je de neiging hebt om apathisch te worden ten opzichte van het leven/leven en zelfmotivatie, alsof er altijd een zwaarheid in je geest/jezelf heerst wat het echt bemoeilijkt om zelfmotivatie/de wil om te leven weer op te pakken, omdat al de energie in het lijf onderdrukt wordt en als een kracht wordt die je mentaal en fysiek naar beneden haalt. Dus een ander verschil tussen geuite boosheid/woede en boosheid/woede die omslaat in teleurstelling is: dat je met de boosheid/woede, in een adrenaline stoot in de geest en in het lijf gaat, dit veroorzaakt doorgaans veel spanning op het hart en het fysieke lijf en dat creëert dan boosheid/woede die omslaat in teleurstelling een apathie/zwaarheid, dus klaarblijkelijk is geen van beide de oplossing.

Dus, hoe ga je om met boosheid/woede en teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede: nee, de oplossing voor teleurstelling als boosheid/woede betekent niet dat je moet ontploffen…de oplossing: voor diegenen die boos/woedend worden: wanneer de boosheid/woede een geautomatiseerde reactie is die op onvoorspelbare wijze het van je overneemt, dan heb je een groot probleem, want dan ben je al bezeten – dus zul je echt je boosheid/woede problematiek moeten doorlopen door te schrijven en zelfvergeving hierop te doen, reflecteren op je verleden, je fysieke/geestelijke tekenen observeren wanneer/als boosheid/woede als een bezetenheid opkomt, of in je hoofd of in je werkelijkheid en oefenen om die duivel te stoppen voordat het jou overmeestert.

Voor teleurstelling als boosheid/woede: hier, zijn de introverten de gelukkigen, lol, omdat je niet te maken hebt met een enorme bezetenheid in relatie tot het directe punt waarop je in je teleurstelling verdwijnt, dus hier – vergeef je en doorloop je de reacties en oefen je om stabiel te blijven en niet teleurgesteld te reageren, maar je hebt wel een aanvullend proces te doorlopen ten aanzien van het zien/opmerken wanneer de apathie/zwaarheid/ongemotiveerdheid andere gebieden in je leven binnendringt en zul je jezelf door, deze onderdrukking in het lijf dat deze reacties creëerde, heen moeten helpen om jezelf weer te motiveren.” ~ Sunette Spies

Probleem:

Mijn boosheid/woede niet als zodanig te ervaren en daarmee te onderdrukken.

Oplossing:

Te leren zien wanneer ik in de teleurstelling schiet en mij zwaar/apathisch/ongemotiveerd voel om dit proces te kunnen doorlopen en mijzelf zo weer te kunnen motiveren om verder te gaan.

Beloning:

Preventief te kunnen waarnemen wanneer mijn boosheid/woede zich meester van mij wil maken om zo nog voordat het zal gebeuren het tij te laten keren en niet de gevolgen hiervan te hoeven doorlopen maar mij bewust te zijn, waar en in welke situaties, ik boosheid naar mijzelf en anderen als mijzelf toe heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mijzelf lam te laten leggenen niet meer te geloven in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de zwaarheid van de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling even geen uitweg te zien en in een vacuüm terecht te komen van niets doen en statisch vegeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te kunnen motiveren om op het punt van de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede uit deze teleurstelling te stappen en te zien wat ik aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik deze zwaarheid voel wanneer ik in de teleurstelling in de rol van, een slachtoffer te zijn van mijzelf, schiet en geen uitweg zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk boos/woedend ben wanneer ik mij teleurgesteld voel wanneer de dingen niet zo lopen als ik had gehoopt/voorgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zover te laten komen dat ik de teleurstelling ervaar en niet in het hier en nu te kunnen blijven om te zien wat er eigenlijk gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om even geen zin in het leven te hebben en in dit punt van teleurstelling te blijven ronddraaien en opnieuw te beleven wanneer het juiste triggerpunt wordt gebruikt om zo als zwaarheid op dit punt te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik de teleurstelling als de omgekeerde boosheid/woede niet zover hoef te laten komen dat ik er zwaar en ongemotiveerd door word, maar mij te realiseren dat ik het zelf kan omkeren en mijzelf kan aansturen in het belang van een ieder in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie van boosheid/woede in mijn fysieke lijf te onderdrukken wat vervolgens een kracht wordt die mij mentaal en fysiek omlaag haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie mijn leven te laten aansturen en mij niet te realiseren dat dit een daad in zelfoneerlijkheid is en niet getolereerd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen en onstabiel te reageren op deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid niet te onderkennen maar in plaats daarvan te onderdrukken en daar zwaarheid/apathie/gebrek aan zelfmotivatie voor in de plaats te tolereren en bereid te zijn om in teleurgesteldheid in een statische vorm van leven te geraken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mij in deze staat van zwaarheid brengt en het simpelweg te ondergaan en te wachten tot het weer over gaat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik teleurgesteld ben te zien hoe dit komt en of er boosheid/woede aan ten grondslag ligt die zomaar kan omslaan in, zwaarheid/apathie/geen zelfmotivatie, als ik mijzelf niet aanstuur in zelfoprechtheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief met deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede om te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven te leven en te genieten van elk moment en elke ademhaling waar ik door stabiel te zijn de hobbels in de weg van het leven aankan en kan voorkomen omdat ik er van geleerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de zwaarheid niet mijn leven te laten bepalen maar te zien als signaal om mijn leven uit het slop van teleurstelling te halen en te herkennen dat ik boosheid/woede aan het onderdrukken ben.