Dag 183 van 2555; worstelen met het systeem

equal money capitalismMijn financiële situatie zet mij dagelijks aan tot het wikken en wegen hoe het ook anders kan. We hebben een leuk inkomen, een te hoge huur en we betalen af aan een verleden van armoede. En alsof dat nog niet genoeg is hebben wij 2 ernstige meldingen bij het BKR van de ABN-AMRO en de ING, wat maakt dat wij financieel niets kunnen als het gaat om geld lenen. Waarbij we de dubieuze melding van de ABN-AMRO hebben betaald om zo geen proces aan ons broek te krijgen aangezien wij geen papieren bewijs hebben. De ING is een ander verhaal, zij hebben geen geld geclaimed en wanneer wij contact opnemen met het call-center weten ook zij niet wat wij hebben misdaan om deze notitie bij het BKR te krijgen. Allemaal verre van gewenst en allemaal onmogelijk om beweging in te krijgen tenzij wij willen procederen tegen banken om ons gelijk te halen. Want iedereen weet dat je wel gelijk kan krijgen van een rechter maar dat houdt nog niet in dat de tegen partij medewerkzaam is.

 

Op een bepaald moment ontstond er een gevoel in mij dat zei, fuck it, ik wil niet eens een lening met de voorspellingen op de financiële markt voor 2013 en 2014 die zullen voortkabbelen tot 2019-2020. Dus bedacht ik mij dat wij wel wat anders konden huren , maar dat een maandbedrag hooguit €150 zou zakken en niet minder en dat we dan al behoorlijk in ruimt er op achteruit zouden gaan. Dus bedacht ik dat we net zo goed konden kijken of wij met het stukje eigen kapitaal door voorerven waar wij gebruik van kunnen maken een huis kunnen kopen om zo huur en hypotheek vrij te zijn. Dit klonk als muziek in mijn eigen oren. Dus ging ik het internet op om te zoeken en kijken of voor dat soort bedragen ook huizen te koop zijn. Het merendeel zijn klus huizen, maar dat is niet echt een probleem.

 

Gaat het ons lukken, ik heb geen idee, ik vind het wel prettig dat ik beweging in mijn situatie probeer te krijgen en niet als een slachtoffer afwacht tot ik geen cent meer over heb. Het meest dominante gevoel dat aan dit geheel ten grondslag ligt is wel het gevoel van het is niet eerlijk en ik zie dat het voornamelijk een proces is van mijzelf los proberen te worstelen uit een slachtoffer rol die aanvoelt als verstikkend en negatief.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als slachtoffer van deze hele situatie te zien en dat als heel onplezierig ervaar om mijzelf in te bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het terugnemen naar mijzelf van een x aantal zaken nog steeds het gevoel te hebben het slachtoffer te zijn van willekeur en onwetendheid van werknemers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel energie te steken in het vinden van oplossingen voor mijn situatie, waarbij een gedeelte alleen zich afspeelt in de geest en daardoor weer emoties en gevoelens opwekt waardoor het gaat aanvoelen als een eindeloos parcours.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te worstelen met onzichtbare entiteiten die de maatschappij vertegenwoordigen en mij niet te realiseren dat dit mijn proces is om weer terug te keren in de maatschappij, die alleen maar medewerkzaam is wanneer ik medewerkzaam ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te zijn van het vele strijden dat ik tegen het systeem heb gedaan de afgelopen jaren en nu niet echt zin heb in het opruimen van de brokstukken omdat ik moe en uitgestreden ben en mij niet te realiseren dat de enige weg de weg van de minste weerstand is en ik dat moet doorlopen wat ik gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke oplossing als een lichtpuntje aan het einde van een donkere tunnel te zien en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties moet doorlopen die ik gemanifesteerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten en worstelen als een positieve actie te zien en mij niet te realiseren dat dit acties van verzet zijn met de daarbij behorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer als negatief te ervaren wat resulteert in worstelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ben wie ik ben en dat ik alleen maar slachtoffer kan zijn wanneer ik mijzelf definieer als slachtoffer, dus de hele situatie persoonlijk neem, ook de punten die ik niet persoonlijk kan nemen waardoor het erg zwaar aanvoelt allemaal en ik het als negatief label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen in het algemeen niet handelen in het belang van iedereen en dus worden er handelingen verricht door mensen die zich niet realiseren wat de uitwerking daarvan in een andermans leven zou kunnen zijn, want betekent dat niet alle acties die een negatieve uitpak op mijn leven hebben ook vanuit opzettelijk en persoonlijk vedette is gedaan, maar eenvoudigweg uit onwetendheid en egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de mensen die mij in een zwaar financieel pakket hebben gebracht de afgelopen jaren en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben voor het creëren van een voedingsbodem waar dit financiële misbruik van mijzelf en mijn partner mogelijk was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met mij te verzetten tegen het systeem en eerder het systeem te snappen als mijzelf en zo de juiste handleiding te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om mijzelf te definiëren als een slachtoffer om zo de negatieve emoties en gevoelens weg te nemen waardoor ik helder mijn situatie kan zien en dezelfde fouten kan voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn boosheid om te zetten in praktisch handelen dat mij verder helpt in plaats van vast te zitten op de plek waar ik zit in mijn proces op dit punt en zo niet verder naar beneden te kunnen afglijden.

Advertenties

Dag 179 van 2555; de Niger Delta en mijn geld

equal money capitalismGisteren zag ik een documentaire van de VARA over de Niger Delta en hoe dat gebied na de grote olieramp in 2009 het meest vervuilde gebied ter wereld is op dit moment. Waar de olieramp van BP voor de kust van de USA zijn weerga niet kende, is de Niger Delta een plek zonder uitzicht geworden voor zijn natuurlijke bewoners. Dat dit drama zo lang voortduurt is omdat er meerdere partijen aan schuldig zijn. Shell en de Nigeriaanse regering hebben de grootste debet aan deze onopgeloste kwestie, maar ook de rebellen hebben hun steentje bijgedragen aan de chaos die er nu heerst. Kort door de bocht kun je zeggen dat, door het gebrek aan verantwoordelijkheid nu grote groepen van de bevolking tot bittere armoede gedwongen zijn. Voorheen was de bevolking daar boer of visser en nu met een dode rivier en het land, dat minstens 5 meter diep zou moeten worden afgegraven om de vervuilde grond weg te krijgen en te vervangen met schone grond, is geen van beide beroepen meer mogelijk. Vroeger had het gebied mangrove bossen, waarvan er geen één boom meer overeind is. Kinderen gaan niet meer naar school omdat de ouders door gebrek aan inkomen het niet meer kunnen betalen. Het is geen gebied waar men even van beroep veranderd om zo weer een doorstart te maken, het is een gebied van handarbeiders die het vak van hun ouders leerden en het aan hun kinderen weer doorgeven.

In de documentaire konden we zien hoe hier en daar door een enkeling een poging gedaan werd om vervuilde grond te ruimen, maar de wijze waarop was treurig. Een gat van een paar meter werd uitgegraven en de modder werd naast het gat neergelegd en dat was het. Er is eenvoudigweg geen sturing en niemand neemt echt verantwoordelijkheid, waarschijnlijk uit angst dat het financiële plaatje op hun bordje komt als ze iets gaan doen, een soort van schuld bekennen zeg maar. Vandaag heeft de rechter inNederland een uitspraak gedaan in deze kwestie en Shell moet de helft van de kosten op zich nemen.

Voor ons is het een kwestie in een ver land waar wij geen connecties mee lijken te hebben, behalve dan dat Royal Dutch Shell zijn zaken daar heeft. Voor mij was het nog minder een ver van mijn bed show en ook een reden waarom ik nooit uitgebreid geblogd heb over het onderwerp Shell. Ik behandelde het als een soort van taboe onderwerp en voelde mij niet loyaal wanneer ik erover zou bloggen. Mijn broertje werkt voor Shell en woonde in die tijd in Nigeria, ik hoorde verhalen over de rebellen en hoe vervelend en onwerkbaar het was. Maar ook zag ik op internet hoe de mensen daar leden en hoe er niets constructiefs en consistents werd gedaan. De afgelopen jaren toen het financieel met mij en mijn gezin niet lekker liep heeft mijn broertje ons enkele keren uit de brand geholpen met geld. Ik was blij met het geld waardoor ik uit een benarde situatie kwam, maar tegelijkertijd zag ik het geld als bloedgeld en vond ik het verschrikkelijk om Shellgeld aan te moeten nemen. Het leverde een twee strijd binnenin mij op, een strijd die ik al kende toen ik in het begin van mijn huwelijk geldbedragen van mijn schoonouders kreeg, ook dit geld zag ik als bloedgeld dat bij een Multinational vandaan kwam met niet alleen nobele praktijken.

Ik verkeerde dus in situaties waar geld, mij uit die situatie kon helpen, maar het geld dat ik kreeg was verdiend of betaald door corporaties die ik als fout bestempelde, waardoor ik mij schuldig voelde voor het aannemen van dit geld. Nu met het kijken naar deze documentaire kwam dat duidelijk naar boven en zag ik dat mijn ego in de weg had gezeten  door geen aandacht te willen schenken aan de omstandigheden in de Niger Delta uit angst dat als ik geld nodig zou hebben ik dat niet meer zou krijgen vanuit een punt van niet loyaal zijn. Begrijp mij goed dit speelde zich allemaal in mijn geest af en mijn aannames waren absoluut niet getoetst aan de werkelijkheid.

Dus ik dwing mij nu, om eens echt te kijken naar dit punt, wat zat mij nou dwars en wat was daar nu reëel of echt aan? Ik voelde mij dus schuldig voor het aannemen van bloedgeld zoals ik dat zelf noemde, maar dat was een dekmantel voor de angst om het niet meer te krijgen als ik kritisch zou zijn over de praktijken van deze bedrijven waar het geld vandaan kwam. Wanneer ik geld of materiële zaken van anderen kreeg dan had ik daar geen moeite mee, dat nam ik zonder wroeging aan. Dus waar ligt nu de fijne grens? Geld is geld, waar of niet? Het was mijn manier van labelen, wat het ene geld goed maakte en het andere fout. Voor het gemak bekeek ik niet hoe mensen aan dat goede geld waren gekomen, want het was goed. Het is dus mijn interpretatie van geld wat de herrieschopper is, het geld als iets fysieks, was in beide gevallen gewoonweg geld. Dat is wel een opluchting eigenlijk om er zo naar te kijken want een opinie kan ik veranderen, fysiek geld niet. Mijn opinie moet aangepast worden, geld is geld en het zijn de mensen die foute of goede zaken met geld doen. Uiteindelijk kan het geld dat ik met nobel werk verdien, best geld zijn dat door de handen van criminelen is gegaan in een eerder stadium. Wanneer ik mijn oude opinie zou doorvoeren dan zou ik uit het complete geldsysteem moeten stappen, want welke euro is nog een “goede” euro? Geld weigeren wanneer ik het nodig heb dat zou te bizar voor woorden zijn als dat gebaseerd is op emoties en opinie. Kritische blogs schrijven is iets dat nodig is om mensen bewust te maken over wat er op onze wereld allemaal gaande is, zodat we allemaal kunnen kiezen of wij dat accepteren en toestaan of op staan in de naam van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld onder te brengen in goed en slecht geld categorieën gebaseerd op opinie en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer het mijzelf niet aan ging wel te zien dat geld niet de bron van het kwaad is maar de mens die het in handen heeft en nu het zich voordeed in mijn eigen leven kan ik dat verschil niet zien en bleef ik hangen op goed en slecht geld en mij schuldig voelen  voor het aannemen van geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het aannemen van geld terwijl ik in een benarde situatie zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als mindere te zie dan diegene die mij het geld aanbied en het zelf wel heeft en zodoende het gevoel heb loyaal aan ze te moeten zijn om zo mijn kansen niet te verspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst voor overleving mijzelf als een mindere denk te moeten wegzetten, omdat ik een loser ben op het gebied van geld en de ander een winnaar waar ik van afhankelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een reden te vinden waardoor dit geld aannemen slecht is en ik tegen mijzelf kan zeggen dat ik het liever niet doe, omdat het bloedgeld is, terwijl ik in wezen het niet wil omdat ik het niet prettig vind om in de loser rol te zitten die ik mijzelf heb aangemeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de loser rol mijzelf meer te maken door te zeggen dat ik wel weet wat er met dat geld aan de hand is en hoe slecht het wel niet is, om zo aan de gevoelens van het loser zijn voorbij te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf superieur te voelen over het feit dat ik kan zien dat dit geld fout geld is, maar tegelijkertijd in deze polariteit mij inferieur te voelen door de noodzaak van het aannemen van het geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet na te denken over goed geld en de herkomst daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer geld in de vorm van materie zich aan mij aandient ik geen bezwaren maak over de herkomst van het geld waar het mee gekocht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen geld als fout te zien als het mij in het gezicht aankijkt en ik mij dan goed voel voor het ontdekken hiervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onderscheid te maken tussen goed en slecht geld terwijl ik mij niet realiseer dat het een polariteit is en dat goed geld in essentie ook slecht geld is en andersom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen fout geld meer wil aannemen ik mij buiten het geldsysteem moet plaatsen om hieraan te ontkomen, wat mijn kans op overleven verkleint en wat uiteindelijk onmogelijk is om te doen want alles kost geld of heeft geld gekost.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen geld aannemen wanneer je het krijgt en je het nodig hebt uit overtuiging een zaak van het ego is en niet gehonoreerd kan worden omdat het niet al het leven in overweging neemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als een betaalmiddel te zien wat ons in leven houdt en waardoor wij instaat zijn te genieten in onze huidige maatschappij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet door de ogen van mijn opinies in goed en slecht op te delen maar mij bewust te zijn van de geldpraktijken en de race naar macht door geld die zich in mijn fysieke werkelijkheid afspeelt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld aan te nemen wanneer dat nodig is zonder mij als minder te zien, maar dankbaar te zijn dat er mensen zijn die mij willen helpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat al het geld goed en al het geld slecht is en dat dit in de handen van ons mensen ligt om te veranderen of niet.

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, “welja neem er nog een kind bij”

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, "welja neem er nog een kind bij"  Bijna 16 jaar geleden toen ik mijn eerste kind kreeg was het modieus om niet bij 1 of 2 kinderen te blijven steken, maar toch op z’n minst te gaan voor een stuk of 4/5 kinderen. Ik heb dat nooit begrepen, dat je na je derde of vierde kind kan verlangen naar nog een kind, om een zekere mate van compleetheid te ervaren. Ik kon ook niet begrijpen hoe je zo’n elftal alles kan geven wat zij fysiek nodig hadden, ondanks dat deze moeders vaak niet buitenshuis werkten kon ik mij ook niet voorstellen dat je al deze kinderen evenredig veel aandacht kan geven. Na mijn 6 jaar buitenland en weer teruggekeerd te zijn in Nederland blijkt tot mijn verbazing deze trend nog steeds niet over te zijn. Misschien zijn het geen 5 kinderen meer, maar 3 of 4 toch zeker nog wel. Ik heb van de 6 jaar buitenland zeker 4 jaar de internationale crisis goed gevoeld en vond het sowieso gek dat veel Nederlanders niet echt wisten dat die crisis toen al overal rond ging in Europa. Nu de crisis ook Nederland lijkt te bereiken, of meer de geesten van de Nederlanders en de media spreekt over een jaar lange crisis waar Nederland zich al in verkeerd, zie ik nog vrolijk dikke buiken en kinderwagens met een rits kinderen erachter door de stad gaan. Dan denk ik, welke topbaan hebben deze mensen of welke jackpot is gewonnen en wat als dat geld een beetje opraakt of de crisis ons goed raakt? Met 2 kinderen denk ik zelf soms al dat ik lef heb gehad om ze op de wereld te zetten, geen spijt, maar een kind in armoede laten groot worden is niet wat een moeder voor ogen heeft.

 

Ik heb dus altijd veel reacties bij het zien van dit soort gezinnen en de volgende gedachten/back chats passeren dan de revue:

 

-welja neem er nog een kind bij

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “welja neem er nog een kind bij” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mij zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik genetisch ben geprogrammeerd op het hebben van 2 kinderen, door uit een gezin te komen met 2 kinderen en daarom alles dat meer dan 2 kinderen is als afwijkend te bestempelen en buiten mijn referentie kader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in mijn genetische programmering niet in ogenschouw te nemen en praktische punten naar voren schuif om te beredeneren dat 3+ kinderen niet kan en onverantwoordelijk is in de huidige economische crisis zonder te zien dat ik iets essentieels aan het onderdrukken ben en niet vrij van programmering kijk naar deze mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer dan 2 kinderen als asociaal te bestempelen.

 

 

-het is bij de konijnen af

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “het is bij de konijnen af” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen met dieren te vergelijken waarbij ik dieren als lagere wezens beschouw dan mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen in een hokje stop als zijnde van lagere afkomst en mij niet realiseer dat dit een sociale programmering is die al vele jaren niet meer opgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering mensen hun afkomst te bepalen en frictie te ervaren wanneer ik dit doe en mij niet te realiseren dat het beeld van de sociale programmering niet strookt met mijn fysieke beeld van deze mensen die keurig erbij lopen en niet uit achterwijken lijken te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen bij het zien van mensen met meer dan 2 kinderen, doordat ik mij meer voel qua sociale status door mijn sociale programmering, maar mij minder voel als ik mij vergelijk met de werkelijke sociale status van deze mensen en die van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met mensen met meer dan 2 kinderen om zo mijn waarde te bepalen in de maatschappij.

 

 

-plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter te voelen dan mensen die per ongeluk zwanger zijn geraakt, omdat ik mijn zwangerschappen wel heb gepland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen als onverantwoord te bestempelen en mijzelf meer voel en mij optrek aan dit meer voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen te zien als een gevaar voor de maatschappij, door het moedwillig teveel mensen dan nodig op de wereld te zetten zonder na te denken of men ze wel kan onderhouden als tijden slechter worden en mij niet te realiseren dat ook ik als tijden slechter worden mijn 2 kinderen nog moet zien te onderhouden.

 

 

-hoe kun je ze allemaal te eten geven?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie van leven op de armoede grens en de bijbehorende angst te projecteren op anderen en plaatsvervangende angst te generen bij het idee dat kinderen in gezinnen met veel kinderen in verslechterde economische omstandigheden niet stand houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vraag “hoe kun je ze allemaal te eten geven” die ik mijzelf stel in mijn eigen situatie met 2 kinderen, wanneer ik de economie ook in Nederland hollend achteruit zie gaan, te projecteren op gezinnen met veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het probleem of we onze kinderen nog wel te eten kunnen geven als de pleuris uitbreekt naar buiten toe te projecteren en niet te zien dat het een angst is die leeft in mij voor mijn persoonlijke situatie door projectie van herinneringen.

 

 

-heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter de kinderen aanhollen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de back chat “heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter kinderen aanhollen?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het thuis zitten en alleen met de kinderen bezig te zijn en het huishouden als een éénzijdig leven te zien en als onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te voelen voor het alleen bezig zijn met kleine kinderen verschonen en voorzien van een natje en droogje door een herinnering aan werk dat ik heb gedaan, waar ik als meerdere onder mijn kunnen op groepen moest invallen op een kinderdagverblijf voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen, en deze herinnering projecteer en daardoor niet meer in het hier en nu kan zijn om te zien dat elke situatie weer een nieuwe situatie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als achteruit geplaatst te zien door het moeten werken op de groep als een deel van mijn taak als verantwoordelijke voor de dagelijkse gang van zaken in een kinderdagverblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen door het werken onder mijn niveau, maar het werk te accepteren om zo niet werkeloos te hoeven zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet erkent te voelen door wat en wie ik was en wat ik kon, maar als inzet pion gebruikt werd om tekorten op te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet gewaardeerd te voelen wanneer ik moest invallen op de groep en men dus niet zag dat ik beter op kantoor kon zitten dan tussen de kinderen in.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verzorging van kinderen als een levenstaak als minderwaardig te zien en een beperking om zelf tot bloei en volle potentie te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet tot mijn volle potentie kan komen tijdens de verzorging van kinderen door mijn ervaring dat ik aan handen gebonden was ten tijde dat ik mijn eigen bedrijf startte en gelijktijdig de zorg voor mijn kinderen had en mij niet te realiseren dat ik jaloers was op diegenen die geen kinderen hadden of partners die de kinderen verzorgden, zodat zij met toewijding hun professionele leven konden ontplooien.

 

 

-je lijf moet uitgewoond zijn

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat een lijf uitgewoond moet zijn na zoveel kinderen te projecteren op anderen en mij niet te realiseren hoe teleurgesteld ik was/ben over het feit dat mijn lijf uitgewoond is na 2 kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn dat ik emoties van verlies heb over het feit dat mijn lijf niet meer is wat het voor mijn kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat het mij uitmaakt of mijn lijf uitgewoond is en hoopte dat ik hiermee om kan gaan en verder kan gaan zonder hierin te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik het verlies van mijn gezonde lijf blijf vasthouden en dat ik blijf rouwen over het lijf dat ik had voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het om mijn lijf gaat dat uitgewoond is door het krijgen van kinderen ik altijd deze ene herinnering terug krijg van mijzelf zittend in een groep van zwangere vrouwen die een vraag en antwoord spel doen waarbij ik de vraag krijg of het mij zou boeien wanneer mijn lijf niet meer zo zou zijn als voor mijn zwangerschap, waarop ik antwoord dat het mij niet zou boeien, waarvan ik nu weet dat dit antwoord niet zelfoprecht was en ik dit feit onderdrukte om plaats te maken voor het verlangen naar een kind dat mij zou compleet maken.

 

 

-ik moet er niet aan denken zoveel kinderen te hebben

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verplaatsen inde ander en dan te griezelen van het hebben van zoveel kinderen en mij voor te stellen dat ik in het geheel geen eigen tijd meer over zou hebben om dat te doen wat ik graag wil doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de schoenen van een ander te kunnen staan als het gaat om het hebben van veel kinderen, door mijn genetische programmering die ik nog niet heb losgelaten en dus nog door de ogen van deze programmering naar anderen kijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen alleen maar te zien als een beroving van mijn eigen vrije tijd en mij verstikt te voelen bij het idee aan het hebben van veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van mensen met veel kinderen, deze last zoals ik dat zie/ervaar, persoonlijk te nemen en ervan uit te gaan dat het ook zo zwaar zou moeten zijn voor die mensen en ik mij dan niet kan indenken dat iemand überhaupt aan zoiets zou willen beginnen.

 

 

 

-waar halen ze het geld vandaan om al die kinderen in dure kleertjes te stoppen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn jaloezie door back chat te overmeesteren en zo de jaloezie niet te zien voor wat het is en mijzelf als goed te ervaren en als iemand die vraagtekens zet bij wat zij ziet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen wanneer ik zie dat mensen veel kinderen hebben en zichzelf en de kinderen ook nog in dure kleren kunnen steken en niet snap hoe men dat doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn financiële situatie op anderen te projecteren en zodoende niet snap waar het geld voor mooie en dure kleding vandaan komt wanneer men veel kinderen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn financiële situatie waarbij ik elk dubbeltje moet omdraaien en geen geld heb om dure kleding te kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onvrede te verbloemen met het feit dat ik zelf onze kleding maak en zodoende in maatkleding rondloop en ik dus niets te klagen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen op mensen die even de stad ingaan en een totale garderobe inslaan, terwijl ik mijzelf zie ploeteren weken lang om zoiets bij elkaar te naaien en niet al teveel geld kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijdsinvestering in het kleding maken soms als een last te zien die mij onthoud van al de andere dingen die ik graag zou willen doen en mij niet te realiseren dat door kleding te maken ik kleding heb die mij goed zit en hoogwaardiger is dan wanneer ik het had moeten aanschaffen met hetzelfde budget als ik heb voor de aanschaf van stoffen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de gedachte/back chat  “welja neem er nog een kind bij”  en de daaruit volgende gedachten/back chats met beide handen aan te pakken en te gebruiken om door zelfreflectie er achter te komen waar ik mijn energie insteek als het gaat om denkprocessen waar dat beter gebruikt had kunnen worden in het belang van een ieder en dus mijn eigenproces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genetische en sociale programmering niet mijn leidraad in het leven te laten zijn, maar dit te gebruiken om te zien tot wat een mate ik geprogrammeerd ben en mijzelf geprogrammeerd houd uit angst voor verandering en het loslaten van het oude dat voelt als van mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in andere blogs nog eens dieper op sommige van de aangeraakte punten in te gaan om tot de bodem te komen van deze patronen en denkbeelden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij bezig te houden met mijn proces en niet steeds de aandacht op anderen te leggen om zo even niet de verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen wat een illusie is en met terugwerkende kracht later aan mij gepresenteerd wordt door mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de gedachte/back chat “welja neem er nog een kind bij” geen authentieke gedachte van mij is, van wie ik echt ben, maar een accumulatie van gedachten/opinies die ik door de tijd heen heb verzameld als genetische/sociale programmering en herinneringen/ervaringen om mijzelf als ego een energie boost te geven en zo niet hoef te zien wie ik geworden ben door de acceptatie en aanname van deze denkpatronen op basis van energie.

Dag 105 van 2555; het “Happiness Syndroom”

Dag 105 van 2555; het "Happiness Syndroom"Het happiness Syndroom blijkt een Syndroom dat maar 1 bevolkingsgroep/natie lijkt te treffen, te weten Nederland. De Nederlander is sinds de wereldwijde crisis begon, happy, happy dat hij niets van de crisis ziet noch merkt. De Nederlander is happy dat de crisis niet zijn portemonnaie is ingeslopen, op zo’n manier dat hij de crisis niet langer kan ontkennen. Naast de crisis is de Nederlander happy met al de spullen die wij van Fair Trade tot Max Havelaar kunnen aanschaffen, wat maakt dat alle andere geproduceerde goederen niet meer bestaan en daarmee ook de harde werkelijkheid die schuilt achter de productielijn van het consumentisme iets is voor negatievelingen. In Nederland heb je radio met alleen positief nieuws, zodat de Nederlander happy wordt van de dagelijkse boodschap die tot hem komt. Nederland is eenvoudigweg een happy staatje dat drijft in een groter geheel waar het niets mee te maken heeft, want Nederland is happy en Nederland heeft het goed. De Nederlandse 60 plussers zijn misschien wel de happy plussers van het geheel, zij hebben goede tijden gekend waarin zij kapitaal hebben kunnen opbouwen en durven dan ook stellig te beweren dat die hele crisis aan hen voorbij gaat. Zij ontvangen nog een happy pensioen en wat er na hen komt is natuurlijk niet happy genoeg om over na te denken. Zolang de kinderen maar kunnen erven dan hebben zij de schaapjes op het droge en kunnen zij happy sterven aan 1 of andere happy ziekte die behoort bij het onderdrukken van de werkelijkheid.

 

Soms vraag je jezelf af of er nog wel iemand in Nederland is die zich afvraagt waarom wij het nog zo goed hebben met z’n allen en niet zo ver van ons bed in Europa de mensen te kampen hebben met echte armoede en uitzichtloze toekomsten. Hoe kan het met onze kolonisatie achtergrond dat wij niet snappen dat wanneer je iets afpakt van de ander dat jij dan beter wordt en de ander slechter af is. Dus als wij zeggen dat wij het nog zo goed hebben en andere landen om ons heen niet, landen waar wij handel mee drijven, dan zit em daar toch een onevenwichtigheid, is het niet? Onze wereld is een gesloten systeem en als ik meer geld heb, dan heeft de ander automatisch minder. Dan kan ik wel heel happy Max Havelaar koffie gaan zitten drinken, zodat ik helemaal hieper de piep op mijn design stoel zit, maar daar schieten die andere armere landen natuurlijk niets mee op. Nee afpakken blijft afpakken en een tikkeltje sterker uitgedrukt is afpakken toch gewoon stelen. Wat maakt dat de Nederlander dan? Een dief? Een happy dief die het gehuil en geneuzel van zijn slachtoffer niet wil horen, want dat is zo negatief.

 

Lekker stelletje die Nederlanders, maar zou het niet zo kunnen zijn dat de Nederlander uiteindelijk dief van eigen portemonnaie is? Je kunt de anderen maar zolang kaal plukken als het duurt, je kunt maar zo rijk worden als er geld is ( het bijdrukken van geld even buiten beschouwing gelaten). Uiteindelijk valt er niemand meer te plukken en zullen we eerst weer geld moeten uitdelen via hulp aan de derde wereld, die dan een stuk groter is dan vandaag de dag, om vervolgens het weer te kunnen stelen. En daar komt het geld bijdrukken weer van pas, happy geld invoeren in het systeem zodat er wat meer te jatten valt. Je zou haast zeggen dat de titel masochistisch ook niet achterwege gelaten mag worden, wat ons maakt tot happy masochistische dieven. De vraag is of we van deze titel wel zo happy worden? Het Happy onderdrukken van de werkelijkheid, ik snap niet hoe jullie het doen Nederlanders, al ben ik Nederlandse van geboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat mijn rijkdom ten koste is van een ander zijn financiële welbevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat de wereldwijde crisis er wel is, ook als ik hem ontken in eigen land en niet wil zien hoe heel langzaam ook in Nederland de rijkdom zal afnemen omdat wij afhankelijk zijn van degenen van wie wij nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik alleen mij bekommer over mijn eigen happiness en die van mijn familie en vrienden ik mij separeer van mijn werkelijkheid en alleen in mijn hoofd leef in een fantasie wereld die mijn ogen laten kijken door een roze bril en zodoende Nederland bestempel als een rijk land en niet als een rijk crimineel land dat neemt van de ander om zichzelf te verrijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik verkeer in een happy state of mind, om zo de werkelijkheid niet te hoeven aanschouwen en niet mijzelf hoef te definiëren binnen deze werkelijkheid uit angst dat ik minder goed/happy ben dan ik hoop.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik een goed leven nastreef uit angst om een slecht leven te krijgen en zo niet te zien dat ik deelneem aan een polariteit die meer consequenties met zich meebrengt dan ik nu kan overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik wel schreeuw en afgeef op hen die volgens mij mijn happiness verpesten en mijn kans op een goede toekomst verknallen, ik niets verander aan de situatie en net zo goed weer verder kan slapen, want alleen wanneer ik snap waarom ik net zoveel recht heb op happiness als een ieder ander dan pas kan ik in de schoenen van een ander gaan staan en verandering in mijn fysieke werkelijkheid aanbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat zolang ik niets doe aan de situatie in de wereld door mijn eigen startpunt in het leven te veranderen en ten dienste te stellen van het leven, zal de illusie van rijkdom nog blijven, maar zal de tegenpool aan de fundering knabbelen totdat de boel ineen stort en wij niet begrijpen waarom wij in zo’n shit situatie zijn terecht gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij de tegenpool van armoede aan het leven/manifesteren zijn en zodra de polen switchen zullen wij het in Keulen horen donderen, omdat wij onze fysieke werkelijkheid niet wilden snappen en dus op de blaren moeten zitten totdat wij snappen hoe wij de scheppers zijn van onze fysieke werkelijkheid en diegenen zijn waar wij onze klachten kunnen indienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij het goed hebben ten koste van anderen, wat ons maakt tot dieven, wat wij niet onder ogen willen zien en daardoor ons helemaal te verliezen in het “Happiness Syndroom”.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om de werkelijke fysieke werkelijkheid onder ogen te zien en te snappen hoe de mechanismen werken, zodat ik snap en begrijp wat er gedaan kan worden om dit wat wij nu geschapen hebben in de toekomst te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om happiness niet langer te gebruiken om mij en anderen te verblinden en ons inhalige gedrag goed te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om te zien/snappen/begrijpen dat Nederland rijk is ten koste van andere landen en te zoeken naar mogelijkheden om Nederlanders bewust te maken van het spel dat wij spelen ten koste van anderen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om mijzelf te genezen van het “Happiness Syndroom” als een zelfverantwoordelijke keuze om zo op te staan uit de onwetendheid en misbruik niet langer te accepteren en toe te staan.

Dag 65 van 2555; ik begrijp het eindelijk

Dag 64 van 2555; ik begrijp het eindelijk I finally understand, een song geschreven door Fidelis Spies, zang Matti Freeman en Esteni de Wet

What keeps food on the table?
Money or God
What keeps me from starving?
Money or God
What keeps war from blowing over?
Money or God
What beats us all down into the ground?
Money or God, God, Money or God

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

Money, God
Haven’t got the money need the money to survive
It is the reason why I’m still alive
No need waiting for Jesus to arrive

Money holds the key to life
No need hoping to be saved
With money I can save myself

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

No need hoping for god to save me
Praying for god to take me
Away from here this world will still be the same

With money I can save me
With money I can make me
A life without pain where everything is obtained

The question needs to be asked
Forbidden question
What is more important in life, money or god?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet als het belangrijkste in mijn leven te willen zien, eenvoudigweg omdat ik geld had en ik er mij zodoende niet echt mee bezig hoefde te houden en ik mij met dat geld kon vermaken en afleiden van het feit dat geld bepaald wie je bent in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld het laatste oordeel te laten vellen over leven en dood en mij daar niet over te bekommeren zolang ik het niet zelf ben en degenen die het niet halen omwille van geen geld mensen zijn die ik niet en en nooit gezien heb en mij zodoende niet emotioneel raken, terwijl ik wel een angst voel en God op mijn blote knieën dank dat ik het niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te verwijten van nul empathie en medeleven toen het mij niet voor de wind ging en ik met mijn gezin moest leven van de giften van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet te zien als de olie die de machine die we maatschappij noemen te laten draaien totdat ik zelf geen olie/geld meer had en angstig moest toezien hoe alles wat ik voor normaal had aangenomen mij langzaam werd afgenomen omdat ik geen olie/geld had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder het te ervaren niet te willen inzien/geloven dat geldzorgen door armoede van een mens neemt en ik nu heb gezien/meegemaakt hoe een armoedig leven mijn lichaam deed aftakelen en het heel wat tijd neemt om weer gezond te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door opvoeding God als mijn redder te zien, maar in momenten van angst en geen geld was er geen God die afdaalde en alles in orde maakte. De God die ik voor echt hield gaf niet thuis en geeft niet thuis aan al die miljoenen mensen die op de rand van de dood staan na een leven met geen of bijna geen geld, niemand wordt gered door God, we moeten elkaar helpen en in elkaars schoenen kunnen staan om te zeggen WE PIKKEN HET ZO NIET LANGER, leven op aarde moet op de schop en dan zal echte zelf gewilde naastenliefde ons brengen naar een humane wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen inzien dat geld het is dat mijn fysieke leven leidt/stuurt en niet mijn geloof in God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geloof in God te hebben gebruikt om mijzelf af te leiden en te verdoven om zo niet te hoeven zien dat de wereld al zo lang niet okay is, waar de sterkste overleeft op basis van geld, geld, geld, geld…

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te vechten voor geld in tijden van overvloed en tijden van schaarste, om zodoende mij in een egoïstisch wezen te vormen/modeleren die altijd berekenend is uit overlevingsdrang om geld te hebben of te krijgen, wat mijn leven in een strijd maakt en totaal aan mij voorbij gaat wanneer ik in angst zit om geldtekorten of in een fantasiewereld leef wanneer er genoeg geld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien maar op de harde manier heb moeten ervaren dat geld mijn God/master is en dat daar geen ontkomen aan is, er is geen vrije wil, er is alleen maar het slaaf zijn aan geld als mijn God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om het niet hebben van geld en niet te eten te zullen hebben, niet altijd warm water te hebben, te slapen in vrieskou in de winter, weg te stoppen om te kunnen overleven, terwijl de pijn van binnen bestaat in de vorm van emoties en gevoelens. Ik begrijp nu hoeveel impact het op mij heeft gehad en ben blij dat ik weer in het land van de levende ben met geld, maar ik zie dat ik ook aan deze kant geen vrije wil heb en ik nog altijd wordt geleidt door geld als mijn God.

De vraag is natuurlijk waarom mag ik nu wel geld hebben en zovelen anderen niet, waarom houden we een systeem op zijn plaats dat geld laat beslissen over leven en dood. Het ergste is nog wel dat wij allen het systeem zijn zolang we het accepteren en toestaan verder te bestaan. Wij hebben allemaal bloed aan onze handen, terwijl we weten diep van binnen dat het echt wel anders kan, maar onze angst voor verandering en eventuele vermindering van onze rijkdom maakt het mogelijk om de dood van miljoenen op onze naam te hebben. Kunnen we daar mee leven? Wat doet die schuld met ons? Hoe vreet het schuldgevoel aan ons als diegenen die aan de goede kant van de streep staan? Kijk eens naar onze ouderen en zie hoe leeg hun ogen zijn en hoe zij hun leven niet meer kunnen/willen herinneren, want stuk voor stuk weten we dat wij niet goed bezig zijn en dat schuld ons uitvreet en doet sterven, wat wij sterven van ouderdom noemen is sterven omdat er niets meer over is aan waardigheid. Zijn wij het leven wel waardig in de hoedanigheid waarin wij leven? Vul dat zelf maar in, we weten allemaal hoe onwaardig we ons van tijd tot tijd voelen en dat dan snel wegstoppen om die pijn niet te willen voelen. Sta op en laat van je horen en BEGRIJP EINDELIJK dat geld onze God is, maar dat we kunnen veranderen… Zie de voorstellen voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen waarom geld mijn God is en waarom ik in de problemen kom al ser niet genoeg geld is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die nog steeds van binnen zitten te verwerken middels zelfvergeving om zo te leren van mijn verleden en niet in cirkeltjes hoef rond te draaien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die het wil horen bewust te maken van het principe Geld is God.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet normaal te vinden dat Geld oordeelt overleven en dood en zal er alles aan doen om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en anderen doen beseffen dat we een optie hebben zodra we Geld als onze God los laten en leven in het belang van een ieder.

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?  Als kind kende ik geen honger of echte armoede, ik had geen idee wat dat was. Ik werd geconfronteerd met de minder bedeelde kindertjes in Afrika als ik mijn bord niet leeg at en in de kerk werd er geld opgehaald om aan de arme kinderen in de wereld te geven. Op school moesten we elke week geld meenemen, omdat de school had besloten een armkindje uit een derde wereld land te adopteren. Ik onderging dit en luisterde naar wat erover werd gezegd, maar ik kende geen armoede nog honger en zo werd het een andere realiteit waar arme, zielige kindjes woonden en waar ik alleen mee geconfronteerd werd in de vorm van bestraffing of geld.

Later konden we op tv al dit soort dingen zien, maar ik had mij jaren daarvoor al afgescheiden van deze andere realiteit, dus ik kon ernaar kijken op tv en ’s avonds gewoon naar bed gaan en de andere realiteit daar laten waar ik hem altijd al had gestopt, in mijn mind als een film zonder impact.

Nu ik als volwassene armoede heb meegemaakt in een eerste wereldland is armoede ineens iets dat leeft en niet langer een film in mijn hoofd is zonder impact en fysieke consequenties. Ik ben nog nooit 1 dag met honger naar bed gegaan omdat ik niet te eten had, wel kende ik spannende tijden of er genoeg geld was om eten van te kopen. Nu heb ik het geleefd, de armoede en zegt het mij iets en wil ik mij inzetten om te voorkomen dat wie dan ook door armoede of honger moet, terwijl er genoeg is om van te delen. Nu maken plaatjes en films over honger en armoede wel een enorme impact op mij, maar het is natuurlijk gezond verstand om te snappen dat wanneer mensen niet te eten hebben en jij wel dat zoiets okay is en voldoende aanleiding om lekker te gaan slapen ’s nachts. Nee totaal een emotioneel wrak worden bij de gedachte aan een groot deel van de wereldbevolking die van minder dan €2 moet rondkomen per dag helpt natuurlijk ook niemand. Dat zou schuldgevoel zijn en dat is mosterd na de maaltijd. Wat zinnig is, is een stem uit te brengen op een Gelijkheids Geld Systeem om zo een einde aan honger en armoede te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat armoede en honger iets is dat mensen fysiek ondergaan en niet een verhaaltje dat je kunt aanhoren en wat geen verschil maakt voor jou of voor hen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede en honger als iets gescheiden van mijn wereld te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede zelf te hebben moeten ervaren om instaat te zijn om in de schoenen van een ander te kunnen staan en mij niet te realiseren dat ik niet alles hoef te ervaren om te snappen dat een situatie onacceptabel is en niet in het belang van een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan tot actie te willen overgaan als ik emoties en gevoelens heb bij bij bepaalde ervaringen in het leven zoals armoede en niet onvoorwaardelijk verandering wil brengen voor een ieder op onze planeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zien van armoede en honger nu zoveel impact op mij te laten maken, wat inhoudt dat ik geroerd wordt door emoties en gevoelens en niet door het feit dat armoede en honger in de wereld onacceptabel is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik kan zeggen stop, tot hier en niet verder, als het gaat om ongelijkheid in de wereld en mij zodoende kan inzetten om verandering teweeg te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn dat ik aan de goede kant van de wereld ben geboren en mij een toekomst geboden werd waardoor ik mij niet wilde realiseren dat het feit dat ik een goede toekomst zou hebben tegelijkertijd betekende dat een ander een slechte toekomst zou hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van eten als vanzelfsprekend te ervaren en mij niet te realiseren hoe het zou zijn om structureel zonder of met weinig eten te moeten doen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn goede bestaan niet op te willen geven en mij terug te vechten naar een goed bestaan na een periode van armoede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een goed bestaan voor de één,  een slecht bestaan voor de ander betekent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar het behoren tot degenen die “hebben” en ons niet te realiseren dat wij allemaal kunnen “hebben” zonder te partici[peren in een polariteit van ‘hebben” en “niet hebben”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zielige, arme mensen op plaatjes, plaatjes laten zijn en die plaatjes niet tot leven willen roepen uit angst voor het kwijtraken van onze luxe status, terwijl wij plaatjes van luxe levens wel tot leven willen roepen en alles eraan doen om deze te manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij armoede en honger als acceptabel zien, omdat het al ons hele leven tot onze realiteit behoort en wij daardoor geen reden tot verandering zien, uit angst voor verandering en de angst om te trekken aan het kortste eindje van het touw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het okay vinden als anderen armoede en honger lijden, maar waar Leiden in last is als wij zelf financieel benadeeld worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar meer en meer en ons niet realiseren dat wij het voor de ander helft van de bevolking steeds minder maken door ons gedrag van hebzucht en egoïsme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze identiteit afmeten aan onze financiële status en daarmee de armste ter wereld identiteitsloos maken en zo hun stem afnemen om voor zichzelf op te komen door deze mensen in de armoede en honger te laten creperen omwille van onze identiteit die niets meer waard is dan een hersenschim.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen dat onze kinderen zouden groot worden in armoede en honger maar het okay vinden dat andermans kinderen wel opgroeien in armoede en honger.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij op vakantie gaan naar de meest onbekende plekken op aarde om armoede te aanschouwen en foto’s te maken om thuis te kunnen laten zien bij een borrel en een hapje, waar geen enkele seconde iets in ons opkomt van ongelijkheid en te zien dat toekijken en niets doen gelijk staat aan het misbruiken van een ander omwille van je eigen genot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze kinderen leren dat zij hun bordje moeten leeg eten omdat zij bevoordeeld zijn ten opzichte van de kindjes in Afrika en daardoor afgestomptheid promoten in onze eigen kinderen en hen een “survival of the fittest” aanleren om te zorgen dat zij niet zo worden als de zielige kindjes in Afrika.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet echt willen zien hoe de wereld in elkaar steekt om te moeten concluderen dat wij aan het betere eind van de deal staan en dat dus niet willen opgeven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger niet meer als een afgescheiden fenomeen van mijn eigen realiteit te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger als onacceptabel te labelen zonder daar emoties en gevoelens bij nodig te hebben om mij te motiveren, omdat zo één motivatie gebaseerd is op energie en dus niet de tand des tijds zal doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die kan horen te laten weten dat ongelijkheid in de wereld niet nodig is en geen bedreiging van ons bestaan betekent, maar een manier is om je vast te houden in je eigen mindbubbel en zo geen verandering te wensen omdat je alles hebt dat je hartje begeerd.