Dag 254 van 2555; de beslissing is genomen

 

equal money capitalismIn mijn laatste blog stelde ik mijn twijfels aan de kaak over het wel of niet laten doen van een uitstrijkje in het kader van het bevolkingsonderzoek. Ik vond informatie die niet in het voordeel van het uitstrijkje was en ik zag dat ik bleef hangen in een nare ervaring met het doen van een uitstrijkje. Zoals gezegd in de vorige blog, dit onderwerp behoeft nog enige overweging om tot een juiste keuze te komen. Ik stelde mijzelf een aantal vragen in de vorige blog en die zal ik in zelfoprechtheid gaan beantwoorden in deze blog om zo meer duidelijkheid  te krijgen.

 

1. Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen?

 

Ja, ik zie dat het mij nestelen in deze oude ervaring waarin het uitstrijkje meer ongemak opleverde dan nodig zou moeten zijn, een geweldige vorm van afleiding is en mij afhoud van wat mij eigenlijk dwarszit. Terwijl ik naar binnen keek en mijzelf even vertraagde en de ruis van deze herinnering uitzette, ontmoette ik een stemmetje, het stemmetje was als een klein kind. Een drammerig klein kind dat de hele tijd op de achtergrond stampij had staan maken. Het stemmetje zei: ik wil helemaal niet weten of ik baarmoederhalskanker heb, laat het toch, doe je ogen dicht en dan is het onderzoek er niet meer, negeer het. Ik schrok best een beetje van deze boodschap, die mij zo duidelijk had geleid in het proberen maken van een weloverwogen beslissing. Ik was mij gewaar van iets in de achtergrond, al in het begin dat ik de brief opende. Ik weiger dus mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en stop het liefst mijn kop in het zand dan preventief een onderzoekje van niks te laten doen. Kan ik mijn lijf dit aan doen, gewoon wachten tot het mis gaat en dan moord en brand roepen? Is dit het beste voor een ieder? Nee dat is het niet, dat is het absoluut niet. En natuurlijk is dit 1 test en zijn er veel meer levensbedreigende zaken die je dan ook zou willen testen, maar goed de medische wereld is nog niet bezig in het belang van een ieder, dus zal ik het moeten doen met wat hier is.

 

2.  Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken?

 

Dat is de eeuwige strijd tussen mij en het systeem, ik vertrouw het systeem niet en daarin vertrouw ik mijn eigen handelen niet. Het systeem werkt/handelt nu uit eigenbelang en noemt dat dan volksgezondheid, maar moet ik een ‘gratis’ onderzoek, een preventief onderzoek dan maar overslaan omdat ik niet op al te goede voet met het systeem sta? Doe ik mijzelf en dan met name mijn lijf niet tekort? Ja, ook hier gebruik ik mijn gevecht met het systeem als dekmantel voor wat er echt gaande is binnenin mij.

 

3.  Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word?

 

Dit is duidelijk een angst waar ik mij in vastgrijp. Ik zal tijdens het uitstrijkje de assistente vertellen dat ik vrij ruw behandeld ben de vorige keer en of zij voorzichtig wil doen. Dat lijkt mij de beste manier om door te communiceren met de ander als mijzelf duidelijk te maken waar ik mij zorgen over maak. Het kan niet zo zijn dat ik mij door 1 slechte ervaring laat limiteren en mijn lijf tekort doe.

 

4. Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom?

 

Dit blijft een vraag voor mij, waarom er preventief getest wordt op zaken die het minst voorkomen en waarom er b.v. vaccins worden uitgevonden voor zaken die minder relevant zijn. Zover als mijn kennis nu gaat, zie ik het als een geld principe. De gezondheidszorg wordt volgens winst principes geleidt, er wordt geen onderzoek/therapie/medicijn ontwikkeld zolang er niet grof aan verdiend kan worden of onderzoekskosten eruit kunnen worden gehaald wanneer er te weinig mensen in de doelgroep zitten. Het is nog een lange weg voordat de gezondheidszorg ook echt zelf gezond is, maar ondertussen moeten wij wel onze lichamen koesteren/genezen/preventief behandelen, we kunnen niet wachten tot het moment dat alles anders zal zijn.

 

5. Wat word mij hier niet verteld?

 

Er wordt zoveel verzwegen zodat de doorsnee vrouw geen twijfels heeft bij het lezen van zo’n folder en dus een afspraak maakt. De folder wordt erbij gestopt om zo een weloverwogen keuze te maken, maar hoe kan dat wanneer je alleen de positieve zaken hoort en de feiten net zo zijn neergezet dat het geen argwaan oplevert. Ik blijf erbij dat het raar is dat jarenlang pap-testen doen niet die data heeft opgeleverd waardoor het sterftecijfer van baarmoederhalskanker omlaag is gegaan. Of is het preventief doen van een uitstrijkje eigenlijk net zoiets als een beurt voor de auto? Mijn garage zegt altijd: garantie tot aan de deur. Dus ja, de kans dat je preventief in een 5 jaar tijdsspanne gespot wordt met kanker in een nog niet vergevorderd stadium, is wel een beetje ‘garantie tot aan de deur’ . En helemaal geen preventieve uitstrijkjes doen levert volgens de cijfers dus geen noemenswaardig verschil op. Zou het niet zo moeten zijn wanneer wij veranderingen in ons lijf voelen die zo anders zijn dan normaal dat wij niet zouden schromen en dus een onderzoek aanvragen, los van kosten/verzekeringen etc. Zouden wij die zelfverantwoordelijkheid aankunnen? Zouden wij ons lijf te hulp schieten? Als ik naar mijzelf nu kijk en het stemmetje in mijn hoofd, dan is er een grote kans dat ik zou blijven doorlopen met klachten en zou hopen dat het weer weg zou gaan, uit angst dat het iets verschrikkelijks zou zijn. Wat natuurlijk de wereld op z’n kop is en het tegenovergestelde teweegbrengt, je voelt en weet dat het mis is en je doet niets uit angst dat het iets ergs is, waardoor wanneer het iets ergs is, het je fataal kan zijn. Ik vrees dat wij toch dit soort onderzoeken nodig hebben om ons dat zetje in de rug te geven om er op z’n minst over na te denken of het waardevol is om aan mee te doen.

 

6. Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek?

 

Het is marketing en manipulatie en daarnaast willen we geen negatieve dingen horen wanneer het over kanker gaat. We hebben dit zelf in de hand gewerkt, wij hebben het zover gebracht met elkaar dat wij nu zo worden behandeld en aangesproken door onze overheid, als kleine kinderen die anders dwars gaan liggen. En ja, wat deed ik dwarsliggen. Dit hele bevolkingsonderzoek is net zo positief als het negatief is, maar het is preventie. Het uitgangspunt is preventie, dus hoe kan ik mij verzetten tegen preventie, mijn lijf is voor preventie als uitgangspunt wanneer er verder niets schadelijks plaatsvindt. Dus dat zou dan de doorslag moeten geven.

 

 

Ik heb de stoute schoen aangetrokken en een afspraak gemaakt om een uitstrijkje te laten doen. Ik merk wel dat ik het beeld wegduw en er niet mee geconfronteerd wil worden tot de afspraak, maar ik ga het aan en ik zal heel bewust kijken welke weerstanden er nog meer opspelen tijdens het onderzoek. Vervolgens zal ik een blog schrijven met zelfvergevingen en correctieve zinnen.

 

Probleem:

 

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

 

Oplossing:

 

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

 

Beloning:

 

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel  Ik ben eruit, mijn katten hebben een lintworm, alle drie, en om die reden had ik drie pillen gekocht via een internet dierenapotheek. Ik vond het al knap duur, €5,50 per pil, maar de kuur bestaat maar uit één pil. Netjes had ik de kleine pilletjes omwonden met eenstukje van een geperst vleesstokje en er zo een balletje omheen gedraaid. Eerst had ik wat andere dingen te eten gegeven om ze in de mood te krijgen en zo gingen de pilletjes van harte naar binnen. Na ongeveer 10 minuten ontdekte ik dat Lupa had gespuugd, al het eten dat zij had gegeten lag verdekt, in dezelfde kleur als mijn houten planken vloer, opgesteld. Nou dat is dan €5,50 voor niets dacht ik nog. Minuscuul heb ik de spuug onderzocht of ik sporen van de rode pil kon terug vinden, maar niets. Toch vertrouwde ik niet dat de pil naar binnen was gegaan en zijn werk kon doen. Gelukkig is zij de enige die niet op de kattenbak haar ontlasting doet dus het is erg makkelijk te controleren of er nog bewegende stukjes in haar ontlasting zit en ze zal er de andere twee katten niet mee besmetten. Ik moest noodgedwongen over het weekend heen wachten als ik nogmaals een pil wilde bestellen en ik wilde eerst zeker weten dat er echt niets van de pil zijn werk was gaan doen in het lijf van Lupa.

Vrijdag besloot ik even bij een dierenkliniek langs te gaan om te vragen of zij het idee hadden dat de pil zo snel al in het systeem zou zijn verdwenen en toch zijn werk zou doen. De assistente zei dat het erg snel opgenomen wordt en aangezien ik niets had teruggevonden moest het wel zo zijn. Ook zei zij dat ik nu niet opnieuw een kuur kon doen. Dat vond ik vreemd want bij de bijsluiter stond dat bij een overdosis van 5x de normale waarde er nog geen bijverschijnselen waren gevonden bij katten. Vandaar dat ik geen reden zag om niet de kuur opnieuw te kunnen doen. Enfin Lupa bleef levende stukjes lintworm in haar ontlasting houden en een pil via internet de dag voor kerst bestellen, dat zou nog wel even op zich laten wachten met de mogelijke kans op opnieuw besmetting van de andere twee katten. Ik vroeg mijn partner om naar de kliniek te gaan en te zien of zij diezelfde pillen ook verkochten en of hij er 1 kon kopen. De assistente enigszins kennende zou ze mijn verhaal herinneren en mij absoluut geen pil meegeven, mijn partner kent zij niet, dus dat was een safe gok. En inderdaad met weinig informatie te vestrekken en aan te geven hoe hij te spreken was over de vorige pillen kreeg hij één pil mee voor het luttele bedrag van €8,50.

Vanavond heb ik de pil meteen toegediend en dit keer niets extra’s erbij te eten gegeven. Lupa heeft deze keer gelukkig niet gespuugd, dus de missie is geslaagd. Toen ik zag hoe ze diep lag te slapen op mijn bureaustoel ging er even een schok door mij heen, wat als ik haar toch aan het overdoseren ben geweest? Wat als ik denk dat ze lekker slaapt en nooit meer wakker wordt? Mijn geest was bezig om mij een schuldgevoel aan te praten en ik luisterde, ik zou beter moeten weten na het te hebben onderzocht. Deze zelfde assistente heeft al meer rare uitspraken gedaan over meerdere dingen in het verleden die niet bleken te kloppen, dus haar opinie is en kan niet doorslaggevend zijn. Toch liet ik even die onzekerheid toe en het schuldgevoel over iets dat nog niet gebeurd is en wellicht ook nooit zal gebeuren. Meegaan in dit soort geest realiteiten kan je opeens in rare buien brengen en zelfs angstig maken over dingen die niet hier zijn in het moment. Het is dus altijd zaak om te snappen wanneer de geest spreekt en wanneer je gewoon weg hier bent en ervaart en gewaar bent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn eigen onderzoek omtrent de worm bestrijding van de katten inferieur is aan de mening van een dierenkliniek assistente.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben vanuit een inferieure positie dat ik mijn kat iets zou aandoen wat onomkeerbare gevolgen heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kat haar dood op haar geweten zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dode kat te projecteren in de nabije toekomst en spijt te hebben over mijn fictieve daad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn angst voor verdere en herhaalde besmetting voorrang te geven op de gezondheid van Lupa.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als dader van de moord op Lupa te beschouwen door mee te gaan met mijn geest en te luisteren naar de aantijgingen die het mij wil laten doen geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest grip op mij te laten hebben en niet te blijven staan en door te ademen om te zien hoe angst voor, het iets aandoen aan een ander leven en het als slecht mens uit de bus komen, mij in een onzekere staat laat vertoeven door te geloven dat de geest realiteit net zo echt is als mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schok die door mij heen ging, door even mee te gaan op het idee dat ik haar zou kunnen doden door overdosering, als heel echt te voelen, terwijl ik mij niet realiseerde in dat moment dat wanneer er angst vanuit het niets komt ik niet te maken heb met mijn fysieke realiteit maar met mijn geest realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te bekommeren over mijn imago als katten moordenaar dan over het feit dat mijn kat zou sterven door toedoen van mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door eigenbelang en angst niet meer het belang van een ieder in het vizier kon houden en in de oudste truck van de geest te trappen, geheten angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik gedegen onderzoek gedaan heb er geen ruimte voor de geest is in de vorm van twijfel om op voorhand schuldgevoel te kweken en zo mijn weg in mijn fysieke realiteit kwijt te raken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de moordenaar in mij niet te zegevieren door er in de geest aandacht aan te schenken, wanneer ik handel vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid dan is er geen moordenaar in mij die de regie overneemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in gedachten als het doden van dat wat mij lief is en deze gedachten vervolgens te geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te blijven inlezen in zaken die van belang kunnen zijn voor de gezondheid van mijn katten en zo mijzelf kan bijstaan in momenten van ziekte tezamen met deskundigen op het gebied van mijn dieren.