Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 3

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 3  Dit is een vervolg op mijn blog van eergisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

 “In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afleiding nodig te hebben om te kunnen leven in mijn fysieke realiteit door te participeren in veelvoudige denkprocessen en vrije associaties die in het moment geen waarde hebben en niets toevoegen aan het moment en daardoor alleen maar geestesvoer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te voeren met het generen van energie om zo de fysieke realiteit te ontvluchten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als ‘niet erg’ te bestempelen dat ik steeds een momentje mij terug trek in mijn geest door associatieve denkpatronen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het veelvuldig associatief denken erbij hoort en geen kwaad kan en mij niet te realiseren dat ik mijzelf hiermee steeds uit de fysieke realiteit trek en zo niet hier aanwezig te zijn en te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit associatief denken niet te stoppen of te doorbreken is, omdat ik het zie als mijzelf of een deel van mijzelf, waarbij ik dan mijzelf zou moeten stoppen als geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest voor mij te laten denken en te doen geloven dat ik mijn participatie in de geest niet kan stoppen zonder het leven te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het leven niets meer aan is zonder associatief denken en de lol in mijn leven dan verdwijnt, zonder mij te realiseren dat ik slaaf ben van dit denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken te associëren met vrijheid en keuzes maken, terwijl ik het doe als slaaf van de geest die de keuze van energie generen voor mij maakt met mijn acceptatie en goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid van denken en keuzes maken te koppelen aan vrijheid en mij niet te realiseren dat dit beperkingen zijn die ik door 1 met de geest te zijn zie als vrijheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om denken als ‘mijzelf’ te zien en veel denken als ‘meer van mijzelf’ te zien wat als een bevestiging werkt van mijn geest en het moeilijker maakt om deze symbiotische band los te zien door niet te participeren in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afhankelijk te maken van de geest door te genieten van mijn associatieve denkprocessen en mij niet te realiseren dat de enigen die genoten mijn geest/ego zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze denkprocessen kan stoppen wanneer ik de regie in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat het werkte toen ik de geest stopte in het moment van denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust deze denkprocessen moet stoppen, totdat ik kan staan en besef dat ik de energie niet meer nodig heb die deze denkprocessen met zich meebrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als het zeurende kind in mij te stoppen en mijzelf alternatieven aan te bieden over hoe in het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als saai te bestempelen om niet meer zo veelvuldig zonder een echte reden associatief te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gevecht met de geest aan te willen gaan en mij niet te realiseren dat ik in constant gevecht met mijzelf als het leven ben en mijzelf eerder zal compromitteren dan de geest door te participeren in deze denkprocessen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest op nummer 1 te zetten, door te participeren in de geest en mij niet te realiseren dat ik mijzelf als leven te kort doe en de geest zal moeten erkennen maar niet de regie over mijn leven moet laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest niet uit zijn directeurs rol te ontslaan, uit angst dat ik het niet zelf aankan het leven en mij niet realiseer dat ik bang ben om te stoppen te bestaan zonder geest, maar zonder geest betekent zonder participatie in de geesten en niet de fysieke verwijdering van de geest, wat onmogelijk en dodelijk is.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om associatief denken daar in te zetten waar het zijn nut bewijst en in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn symbiotische relatie met de geest te breken omdat het niets anders dan consequenties oplevert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten die ik nog onbewust heb omtrent het associatief denken en het los maken van de geest, dat voor mij nog sterk gekoppeld is aan wie ik denk te zijn, in kaart breng en aanpak op het moment dat het overduidelijk speelt in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid niet meer te zoeken in participatie in de geest , maar te zien/realiseren/begrijpen dat het denken om inzicht te brengen zonder lading, vrijheid is. en dat denken dan zien/realiseren/begrijpen wordt en geen processen aangestuurd door de geest.

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.