Dag 285 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 3 : de valkuil

basisinkomengarantieHet is geweldig om te zien hoe mijn dochter tijdens haar revalidatieproces steeds meer voor haarzelf, leert en probeert op te staan en dus zelfverantwoordelijkheid neemt. Dit soms doordat zij gepusht wordt door haar therapeuten en steeds meer ook door haarzelf.

 

Zo zat ik bij haar op haar kamer in het revalidatiecentrum en vroeg of zij haar tv en internet wilde stopzetten voor het weekend nu ze een eerste weekend naar huis mag na 3 weken. Ik zag dat ze schrok en meteen zei zij: “maar jij hebt het voor mij geregeld, waarom doe je dat nu niet ook”. Ja, waarom doe ik het nu ook niet? Ik heb namelijk ingezien dat ik mijn dochter beetje bij beetje moet gaan loslaten, met of zonder initiatief van haar kant, om op haar eigen beide benen te gaan staan. Ik heb heel lang van alles voor haar geregeld en het heeft nooit 1 keer geresulteerd in het zijn van een voorbeeld voor haar om het een volgende keer zelfstandig te doen. Ik zei mijn dochter dat het met 16 jaar haar verantwoordelijkheid was om dit te regelen en dat de organisatie die tv/internet regelt wil spreken met degene waar het voor is. Ik zag haar even donker kijken, maar ze legde zich neer bij het feit dat dit haar zelfverantwoordelijkheid is.

 

We zaten nog wat te praten en mijn dochter vertelde dat zij, nu zij mij niet meer constant binnen haar bereik heeft, zij veel dingen zelf moet beslissen en verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik vroeg haar of zij vond dat dit te doen was, en zij antwoordde dat ze wel moest. Ze had ingezien dat het eigenlijk wel beter was om de dingen voor haar leven ook zelf te regelen. Ik beaamde dit en vroeg haar wat haar al die tijd weerhield om geen beslissingen en verantwoordelijkheden te nemen. Toen kwam de aap uit de mouw, “als ik er tegenop zie om iets te moeten doen dan weet ik dat wanneer ik geen actie onderneem jij dat uiteindelijk wel zal doen”.

 

En dat is inderdaad zo, ik ben al vele stapjes achteruit gestapt, maar bij belangrijke beslissingen die echt genomen moeten worden en mijn dochter steeds passiever en apathischer reageert, daar grijp ik in. Ik ben dus dat engeltje op haar schouder dat haar behoed voor flinke uitglijders en daardoor tegelijkertijd haar behoed om haar vleugels uit te slaan om ook neer te kunnen storten om zo de volgende keren een betere vlucht te nemen.

 

Toen mijn dochter 3 jaar was en wij haar zelf met een vorkje wilde laten eten, omdat wij als ouders vonden dat zij er nu toch wel motorisch en emotioneel aan toe was, eindigde dit in drama’s. Zij weigerde pertinent om zelf dat vorkje te nemen en te eten, ze wilde gevoerd worden. Ze hing aan mijn benen, letterlijk en ik moest als het ware haar helpen haar leven te leiden en ik hielp haar, omdat al mijn moederlijke gevoelens werden geactiveerd. Maar wat zegt men wel, zachte heelmeesters maken stinkende wonden, tja heb ik hier nu een stinkende wond veroorzaakt? Het lijkt er wel op, we zijn het ons nu beiden bewust en hebben beiden onze valkuil onder ogen gezien. Ik wist dat ik mijn dochter niet genoeg losliet, terwijl ik dat bij mijn jongere zoon wel kan. Ik wist niet dat mijn dochter dacht dat ik haar reddende engeltje was, maar 1+1=2 , want ik had immers een zeer consequent patroon neergelegd waar mijn dochter op vertrouwde.

 

Het is tijd om te remediëren en beiden onze plek in het leven terug weten te vinden die vol zelfverantwoordelijkheid is en tegelijkertijd de sterke band in stand houdt die we samen hebben, alleen niet één waar we elkaar mee verstikken maar één waar we elkaar mee in balans kunnen houden.

 

Zelfvergevingen en zelfcorrectieve zinnen volgen in de volgende blog.

Dag 261 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfverbintenissen op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik mijn zelfvergevingen omzetten naar realisaties en verbintenissen die ik met mijzelf aanga om zo de daadwerkelijke verandering als een fysieke daad in mijn werkelijkheid te manifesteren, die de verandering tastbaar maakt voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren binnen het systeem door mij te definiëren door het woord ‘gebonden’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke daden/beweegredenen baseer op een definitie gevormd door mijn geest binnen een enkele dimensie van het woord ‘gebonden’. Ik stop de limitatie die een startpunt heeft van éénzijdig een ‘probleem’ willen bekijken en zo een op voorhand selectieve oplossing te creëren dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken en te onderzoeken of een woord meerdere betekenissen heeft en dus meerdere dimensies beslaat en zo uit te sluiten dat ik participeer in een polariteit of een éénzijdige weergave – van het woord dat mij het meest aanspreekt – waardoor ik mijn werkelijkheid kan manipuleren tot een gewenste uitkomst.

 

Wanneer en als ik mijzelf alleen het positieve van een woord zie benoemen/beleven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf om de tuin leid en er wel een negatieve belevenis moet zijn, puur en alleen omdat ik mij binnen een polariteit bevind. Ik stop de polariteit en hang naar positiviteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de negatieve betekenis van een woord ervaar en alleen het positieve in mijn geest leef, ik op mijn hoede moet zijn. Het positieve wi mij doen geloven dat alles okay is zodat ik een rookgordijn opwerp voor het zien/realiseren/begrijpen van mijn werkelijke fysieke werkelijkheid die ik leef met dit woord.

 

Wanneer en als ik mijzelf warm voel worden van binnen door het woord binden en de positieve betekenis die ik eraan heb gegeven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij om de tuin laat leiden door dit positieve energetische gevoel en zo maar een deel van mijn werkelijkheid ervaar. Ik stop het zelfbedrog en verdraai niet langer mijn werkelijkheid voor een positief energetische ervaring die mijn fysieke werkelijkheid vervangt en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een positief energetisch gevoel die een leegte moet opvullen die het ontkennen van de negatieve ervaring van het woord binden mij geeft.

 

Wanneer en als ik mijzelf ervaar als in een frame van niet faire regels geduwd te woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door een éénzijdige betekenis van het woord gebonden en vervolgens deze ervaring van de geest leef in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop  en neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een negatief energetisch gevoel die als een zware deken over mijn bestaan wordt geslagen, maar mij in plaats daarvan te focussen op de daadwerkelijke impact van het woord gebonden op mijn fysieke bestaan en dit te keren tot een ‘in het belang van iedereen’ oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf de negatieve betekenis die ik aan het werkwoord binden heb gegeven zie onderdrukken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het negatieve niet wil ervaren zodra het positieve als eerste opkomt in mijn geest. Ik stop het onderdrukken en ervaar het werkwoord binden zoals het daadwerkelijk voorkomt in mijn fysieke realiteit los van emoties/gevoelens waardoor ik 1 en gelijk deel neem aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te bevinden in de polariteit van het werkwoord binden, maar mij te plaatsen in mijn daadwerkelijke fysieke werkelijkheid met de wetenschap dat dit woord meer behelst dan de éénzijdigheid die ik het heb willen toekennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf definieer als iemand die vast zit aan de regels van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij beperk tot één facet van wie ik kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop het definiëren/limiteren van mijzelf – als het systeem – als één facet van wie ik kan zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te definiëren door woorden en hun door mij gegeven energetische positieve/negatieve lading, maar mijzelf te ervaren door de handelingen die ik doe en de woorden die ik spreek in mijn fysieke werkelijkheid, waardoor ik tastbaar kan zien wie ik ben en tastbaar kan toeleven naar diegene die ik wil zijn door mijzelf te veranderen in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf vast zie komen te zitten binnen de beperkingen van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de beperkingen van het systeem toesta als de beperkingen van mijzelf waardoor ik mij vleugellam ervaar/voel. Ik stop de beperkingen in mijzelf als het systeem en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik de beperkingen van de regels van het systeem ga internaliseren ik deze beperkingen ga leven en vervolgens deze beperking wordt –  één en gelijk aan het systeem – en absoluut niet meer helder kan zien hoe ik naar een “in het belang van iedereen’ oplossing kan komen. Dus zal ik de beperkingen moeten identificeren en niet internaliseren, om zo wel deel te zijn van het systeem, maar niet het systeem te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een wereld die ik om het woord gebonden heen creëerde dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat meeslepen door negatieve energie ervaringen die deze wereld die ik in de geest creëerde met zich meebrengt . Ik stop het verdwijnen in deze fictieve wereld van de geest en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wanneer ik mijzelf vrijwillig laat meesleuren in de wereld die ik creëerde rond het woord gebonden, dus wanneer ik mij beperkt voel door het systeem en als een slachtoffer verdwijn in de geest om het systeem te beschuldigen van beperkingen die ikzelf in stand houd in en als de geest in en als mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rebelleren tegen het systeem als in een ouder-puber relatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor het deel zijn van het systeem maar mij liever afzet en als slachtoffer wegzet. Ik stop deze rol als rebel en dus neem ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen rebel van het systeem te zijn maar een ‘kritische veranderaar’ door de beperkingen/tekortkomingen van het systeem eerst in mijzelf te veranderen als deel van mijzelf en deel van het systeem en dan naar buiten toe te treden en te zien/benoemen wat er veranderd kan worden aan ons huidige systeem (in dit geval schoolsysteem).

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen het systeem of liever gezegd mijn angst om het onderspit te delven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerdere ervaringen met het systeem projecteer op deze ervaring waardoor ik niet vrij ben van emoties/gevoelens en dus geen helder oordeel kan vellen. Ik stop het vechten tegen het systeem als mijzelf en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wraak niet als leidraad te nemen om te zorgen dat ik als winnaar uit de bus kom wanneer ik in conflict ben met het systeem/mijzelf en dus elke situatie als nieuw te nemen/ervaren waardoor emoties/gevoelens uit het verleden geen rol kunnen/mogen spelen op mijn beslissingen in het heden.

 

Wanneer en als ik mijzelf het woord gebonden en systeem zie koppelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bezig ben om een negatieve gevoelservaring op te roepen en daardoor geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Ik stop deze koppelingen en breng beide woorden terug naar wat ze zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord gebonden en systeem niet meer als een koppeling in mijn geest te ervaren en tot uitdrukking te brengen in mijn fysieke werkelijkheid, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit geen effectieve manier is om mijzelf te ervaren binnen de context van verandering en ‘leven in het belang van een ieder’.

 

Wanneer en als ik mijzelf vanuit angst alles zie opvolgen wat het systeem mij dicteert om erger te voorkomen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gedreven wordt door angst en niet door gezond verstand. Ik stop de angst als het breken van de wil om een slaaf van het systeem te zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de angst voor het systeem als leidraad voor mijn handelen te nemen maar te onderzoeken waarom ik angst heb voor mijzelf als het systeem als ongeleid projectiel dat al wrakend als de winnaar uit het gevecht wil komen. Dus ik laat het gevecht in mijzelf als het systeem los en gebruik mijn gezond verstand om tot oplossingen te komen daar waar het systeem/de regels tekort schieten voor mijn situatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf inferieur zie opstellen ten opzichte van het systeem om het niet te alarmeren en dus mijn eigen zin te kunnen doen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij feitelijk superieur voel aan het systeem en deze polariteit uitspeel om te laten zien aan mijzelf dat ik het systeem de baas ben en het mij zijn wil niet meer kan opleggen. Ik stop de polariteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer in polariteit met het systeem te leven en niet langer mijn energie te stoppen in het systeem te slim af te zijn en mijzelf alleen nog voort te bewegen door de positieve energie die dat oplevert.

 

Wanneer en als ik mijzelf gebonden voel aan het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als mijzelf uit angst voor wat het systeem/ikzelf mijzelf kon/kan aandoen door ineffectieve beslissingen gestoeld op emoties/gevoelens. Ik stop het afzetten tegen het systeem en investeer tijd in het opbouwen van een band met het systeem als mijzelf en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de band met het systeem als mijzelf nu voor het eerst te gaan opbouwen door geen angst meer te hebben voor het systeem als mijzelf maar het te leren kennen door zijn verschillende regels/wetten, die mij het systeem doen leren kennen en zo doen leren omgaan met het systeem als mijzelf.

 

Herdefiniëring van het woord gebonden:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Waarbij ik in dit geval het woord definieer binnen het aspect en de koppeling met het systeem als laatste stap om verder te kunnen binnen dat systeem.

Gebonden: gebonden zijn aan: een band opbouwen met hetgeen waar men een relatie mee heeft om zo in gelijkheid binnen deze relatie als één en gelijk te staan.

Dus in dit geval zou dat zijn: een relatie van gelijkheid aangaan met het systeem als mijzelf zonder ruis van emoties/gevoelens/angsten/polariteiten.

 

Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 240 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 1

equal money capitalismDe vagina en het geniep, twee beste vrienden, als we dat moeten geloven wat onze maatschappij ons via verschillende kanalen influistert. Al heel vroeg wordt een rokje omlaag gedaan wanneer een kindje/meisje het omhoog houdt, en dit is niet om de reden waarom het kindje het rokje omhoog houdt. Het kindje is nog onbevangen, maar de volwassene kijkt door de ogen van de geest oftewel het geestesbewustzijnsysteem, hetgeen een verzameling is van al onze gedachten/opinies/emoties/gevoelens. De volwassene ziet een geslachtsorgaan in een broekje dat misschien teveel in de picture komt bij het oplichten van het rokje. De volwassenen die niet meer onbevangen zijn, bevlekken/bezoedelen zo de volgende generatie met ideeën gebaseerd op angst.

 

Het kindje wordt gedrild/geprogrammeerd en zal uiteindelijk haar rokje niet meer optillen, maar gaan voor handelingen die positieve feedback opleveren. Zo mochten meisjes van mijn generatie ook niet met hun benen wijd zitten, dat begreep je werkelijk niet als kind. Waarom mag ik niet met mijn benen wijd zitten en mijn broertje wel? Nu waren dit nog zaken die ik als kind niet direct verbond met mijn vagina totdat ik ouder werd. Maar het niet aan je vagina mogen zitten en je vagina niet mogen betrekken in spel dat waren directe boodschappen dat, dat ding tussen mijn benen die ze een spaarpot noemden, niet echt pluis was. Het was iets dat je beter kon verbergen, om geen gezeur te krijgen. Gaandeweg ga je het normaal vinden, die geheimzinnigheid rondom je vagina.

 

Maar goed als kind probeer je natuurlijk regels altijd een beetje op te rekken en werd er wel in het spel gespeeld met de vagina. Ik heb het hier niet over betasten, maar betrekken in het spel. Als wij speelden dat we zwanger waren en een kind gingen baren dan ging ons onderbroekje uit. Of wanneer we doktertje speelden dan deed ons hele lijf mee. Op 1 of andere manier gaf dat wel een bepaalde vorm van opgewondenheid, maar geen seksuele opgewondenheid. Het was het rebelleren tegen de regels van het systeem, we deden iets dat eigenlijk niet mocht, dus deden we het in het geniep.

 

En daar ontstond de connectie dat alles wat je met je vagina deed in het geniep moest gebeuren, want het kon het daglicht niet verdragen. De vagina was verdorven en werd je gespot door een volwassenen dan zag je de walging op hun gezicht. De vagina is vies, daar blijf je vanaf en als je er dan zonodig iets mee wilt, dan doe je dat in het geniep om gezeur te voorkomen. Ik bouwde dus een genieperige band op met mijn vagina.

 

En ja toen werd ik zelf moeder en je raad het al ik was wars van hoe men mij geen relatie met mijn vagina had gegund. Ik zag de vagina als iets dat ellende oplevert in vele opzichten, maar wilde dat niet voor mijn dochter. Niet dat mijn dochter bloot door het huis rende en voortdurend sprak over haar vagina, nee, zij ontwikkelde een normale band met haar vagina net als met al haar andere lichaamsonderdelen. Totdat ze 3 werd en heftig begon te masturberen en ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. Het liefst deed zij dit op de poef voor het kamerhoge raam. Al mijn alarmbellen gingen af, dit kan niet, wat zullen anderen zeggen, ik voelde dat ik moest ingrijpen, maar ik zag dat ik het door de ogen van een vrouw zag, die nog steeds diep van binnen de vagina als vies en een taboe zag. Ik liet het gaan en probeerde haar af te leiden met andere dingen, wat moeilijk was als zij door ging totdat zij zwetend op het poefje lag. Na een jaar was dit over en zij herinnerd zich er nu niets meer van, het was een fase, waarin ik zag waar ik tegenaan liep maar het nog geen handen en voeten kon geven door zelfvergeving. Ook mijn dochter heeft door andere kanalen van de maatschappij dan haar opvoeding de nodige informatie binnen gekregen over hoe wij het liefst in het geniep de vagina bewonderen/aanraken/over fantaseren. Dat zijn zaken die je bijna niet kan voorkomen in een samenleving als de onze.

 

Ik ben nu een veertiger en het is tijd om te breken met deze onnodige ballast omtrent mijn vagina, ik zal het probleem, de oplossing en mijn beloning hieronder benoemen om in mijn volgende blog door zelfvergevingen dieper op het probleem in te gaan.

 

Probleem:

 

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

 

Oplossing:

 

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

 

Beloning:

 

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.