Dag 288 van 2555: Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet

basisinkomengarantieHet is me wat, heel Nederland in rep en roer omdat iemand onze Zwarte Piet wil afpakken. Daar komt het dus wel op neer als we even heel kort door de bocht in Jip en Janneke taal het laatste hot nieuws in Nederland samenvatten. De Zwarte Piet wordt afgepakt en wij rouwen massaal, terwijl menig natie blij is wanneer de Zwarte Piet wordt afgepakt of weggenomen, je wil natuurlijk niet met de Zwarte Piet blijven zitten na een gezellig potje kwartetten. Laten we eens kijken hoe gezellig Nederland nog is en waarom wij met 1,4 miljoen op de barricade gaan, omdat ons een traditie wordt afgenomen, en zoals sommige artikelen zeggen: de mooiste traditie van Nederland.

De mooiste traditie van Nederland is het Sinterklaasfeest, er is niets dat dit feest of deze traditie doet overstijgen. Kijk daar zou je nu bang van moeten worden, dat wij klaarblijkelijk als natie verworden zijn tot een consumistisch feest, dat zelfs onze nummer 1 traditie van export voeren wat traditioneel gekenmerkt wordt door onze kaas, klompen en tulpen, doet vervagen. Traditie is volgens de van Dale, “een oude gewoonte van een (grote) groep mensen”, en een gewoonte is een “algemeen aangenomen gebruik of een persoonlijk aangewende handeling”. Wij hebben dus als groep mensen, de Nederlander, de gewoonte aangenomen om op 5 december de verjaardag van Sinterklaas te vieren en cadeautjes aan met name de kinderen en aan elkaar te geven. Dat dit feest van een vrij sober feest tot een “kijk eens hoe breed wij hem hebben hangen” feest is verworden, vergeten we voor het gemak en hebben wij maar al te graag als nieuwe traditie aangenomen.

De Sinterklaas traditie benadrukt dat ene woord waar wij als Nederlanders genetisch mee belast lijken te zijn, te weten “gezelligheid”. Wat betekent dat “kom niet aan mijn Sinterklaasfeest” gelijk staat aan “pak mij mijn gezelligheid niet af”. Dat nu juist de Zwarte Piet onder vuur ligt door de VN en als slavernij wordt afgedaan, is natuurlijk een doodsteek voor ons verworven recht van gezelligheid. Gezelligheid komt daar om de hoek kijken, wanneer wij fijne persoonlijke en privé momenten beleven met anderen of zelfs alleen. Na een dag slavenarbeid voor de baas komen wij thuis in ons gezellige door een hypotheek -en/of door huursubsidie gesponsorde woning thuis, om een gezellige avond op de bank voor de buis te hebben. Dat is een recht dat wij als slaven hebben verworven en dat is ons lichtpuntje in ons slavenbestaan. Laten we zeggen dat het afnemen van het recht op gezelligheid rond 5 december een echte steek in ons Nederlandse hart is.

Het vrezen voor het afgenomen worden van een verworven recht als Zwarte Piet zegt natuurlijk genoeg over hoe wij als klootjesvolk een samenleving vormgeven. Bij een verworven recht hebben wij te maken met een positie waar iemand anders ons dit recht gunt of toebedeeld. Een vrije Nederlander zou geen rechten zich toe eigenen als hij/zij diep van binnen niet weet dat hij een slaaf is van de staat en het consumentisme. Laten we nu niet vromer dan de paus gaan worden en eventjes op een rijtje zetten waar een feest als Sinterklaas voor staat.

Sinterklaas vieren begint met het moedwillig voorliegen van ons eigen bloed en vlees en alle andere slachtoffertjes die we kunnen vinden. Hier wordt heel makkelijk over gedaan en met de deken van gezelligheid verstikt. Maar liegen blijft liegen, en worden we dan ook niet witheet als blijkt dat de politici ons voorliegen, de banken ons voorliegen en ga maar zo door. Is dit niet een gevalletje de pot verwijt de ketel? Of jong geleerd is oud gedaan, want ondanks dat iedereen die ervaring heeft doorgemaakt om te moeten ontdekken dat Sinterklaas niet bestaat, zo geven wij deze ‘mooie’ traditie weer door aan onze eigen kinderen. Waar is het leermoment hier? Ouders die beslissen niet mee te doen aan deze Sint gekte en voorliegerij die krijgen zeer onaardige commentaren van het klootjesvolk dat zijn traditie in gevaar ziet komen.

Vervolgens stimuleert en benadrukt dit Sinterklaas feest de ongelijkheid in de samenleving, maar onder het mom van gezelligheid moet Wendy haar bek houden wanneer zij een kleurblok van de Zeeman heeft gekregen en zich afvraagt waarom Carolien naast een aantal ‘my little ponies’ en ‘Barbies’ ook nog eens een nieuwe mobiele telefoon heeft gekregen. Dan hebben we het nog niet over Timo en Julia die tevergeefs hun schoen met wortel hebben gezet en na veel zingen niets de volgende ochtend vonden, dan een lege schoen zonder wortel. Hoe praten we dit goed als ouders? Zijn Timo en Julia stout geweest of zijn misschien hun ouders stout geweest voor het niet vinden van een elite slavenbaan? Zegt u het maar, hoe het komt dat dit feestje met een Piet zo zwart als roet, nog gezellig kan zijn.

Dat de VN klaarblijkelijk de financiën heeft om een werkgroepje in te stellen naar het racistisch karakter van de verschijningsvorm van Zwarte Piet, is natuurlijk zeer schrijnend. Zoals in vele commentaren en artikelen al werd gezegd, zijn er zaken genoeg in de wereld waarvoor gestreden kan worden. We moeten natuurlijk wel toegeven dat een Piet die bruin wordt geschminkt, grote gouden oorbellen draagt en zwart kroeshaar heeft, niet die blanke Piet is die door de schoorsteen dondert en zo zwart als roet is. Dit is een totale make-over en die riekt inderdaad wat racistisch. Leg dat maar eens aan buitenlanders uit, dat dit feest niets met slavenij te maken heeft. De vraag is natuurlijk wie is de slaaf in dit verhaal?

Vanmorgen deed in de Volkskrant een nieuw artikel zijn intrede, waar in Groningen mensen met de dood bedreigd waren voor het eventueel afnemen van de Zwarte Piet en het Sinterklaasfeest als een geheel. Dan begint dit toch enge vormen aan te nemen wanneer mensen bezeten raken van het punt waar zij voor denken te strijden. Een veel gehoord commentaar is dan ook: als ze ons het Sinterklaasfeest gaan afpakken wat pakken ze ons dan nog meer af?

Is dit misschien de bottleneck? Dat we bang zijn dat ons iets wordt afgepakt, binnen dit leven waar wij de graaicultuur als normaal of traditie zijn gaan zien? Wanneer we elkaar met de dood gaan bedreigen en verhitte discussies met elkaar aangaan op de social media, dan lijkt het haast alsof het om leven en dood gaat, wel een Zwarte Piet of geen Zwarte Piet dat is de vraag. Of voelen we allang dat onze samenleving niet meer zo gezellig is en proberen wij als drenkelingen aan dit soort tradities vast te klampen om dat gevoel van ‘het is allemaal goed’ te behouden. Dan is die speldenprik, van notabene een gekleurd persoon bij de VN, ineens die bloeddonatie waar we geprikt worden door een leerling verpleegkundige en gillen we moord en brand.

We zien onze samenleving en maatschappij afbrokkelen, we zien de politiek bewegingen maken die ons verder het slop in helpen. En ineens wordt die droom van de traditie om als je later groot bent huisje, boompje, beestje te kunnen realiseren om zeep geholpen. Heb ik straks nog wel een pensioen, hebben mijn kinderen straks nog wel een pensioen? Wat als ik werkeloos word kan ik mijn hypotheek of leeflasten dan nog wel betalen? Krijg ik ooit nog een baan wanneer ik al ouder ben en nu werkeloos raak? Kan ik de stijgende ziektekosten in 2015 wel betalen en ga zo maar door. Ons leven is niet meer zo zeker, zoals het na de tweede wereldoorlog in stijgende lijn wel was, en dan willen ze verdomme ook nog eens Zwarte Piet gaan afpakken. Dit is de emotie waar we ons in bevinden, angst, angst voor de toekomst. Het maakt niet uit of we ons dat beseffen, we reageren en handelen er namelijk wel naar. We schreeuwen om verandering door vast te willen houden aan het oude, de tradities die zo goed en fijn waren en ons herinneren aan tijden van geborgenheid en er mogen zijn geven. Horen wij kinderen de straat opgaan en protesteren over Zwarte Piet, nee het zijn de oudere generaties, die diep van binnen zien dat het zo niet verder kan.

Het mooie van dit alles is dat we ook niet zo verder hoeven te gaan. Op verschillende plekken in Nederland en eigenlijk over de hele wereld zijn er groepen mensen bezig om te zien hoe wij van onze huidige stelsels naar nieuwe effectievere en gelijkwaardigere stelsel over kunnen laten gaan. Laat die Zwarte Piet, dat is niet uw echte probleem, kijk eens om u heen naar al die initiatieven voor een basisinkomen. Zwitserland lijkt voorop te lopen in Europa, maar zijn echt niet de enigen of de laatsten. Met een basisinkomen kunnen we allemaal Sinterklaas vieren op een gelijkwaardige manier en dan kunnen we in alle rust nog eens kijken naar de Piet in dit verhaal. Geef gehoor aan uw onderbuik gevoel en laat de angst voor de toekomst niet iets zijn dat u aanstuurt, maar neem uw eigen kracht weer terug en bepaal uw toekomst en dat van uw kinderen en kleinkinderen. Laat uw stem horen voor een basisinkomen, verdiep u erin en zie dat gezelligheid niet echt kan zijn wanneer we leven in ongelijkheid.

LIG= Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

BIP= Basis Inkomen Partij

Dag 287 van 2555: een onvoorwaardelijk basisinkomen dat bekt zo lekker

basisinkomengarantieWe zijn met de Equal Life Foundation alweer heel wat jaartjes bezig om meer bewustzijn te kweken voor een ander economisch en financieel stelsel. Waar we zijn begonnen met een model dat voor de huidige mens nog als toekomstmuziek of een onmogelijkheid klonk, hebben we door de jaren heen het nieuwe stelsel langzaam zo vereenvoudigd en toegeschreven naar een transitiemodel, dat het nu erg veel weg heeft van het basisinkomen model waar nu door heel Europa veel over gesproken wordt en veel initiatieven mee gestart zijn. Met dat verschil dat ons vereenvoudigde transitiemodel niet spreekt van een ‘onvoorwaardelijk’ basisinkomen, maar van een ‘voorwaardelijk’ basisinkomen.

Wanneer ik hier met mensen over spreek dan lijkt het wel uit de reactie van mijn gesprekspartners dat ik rare of zelfs lelijke dingen zeg wanneer ik het heb over voorwaardelijk. Het lijkt haast wel of het woord voorwaardelijk als negatief wordt ervaren en het woord onvoorwaardelijk als een positieve term die staat voor iedereen krijgt. Maar hebben we hier niet gewoon te maken met een armoedig vocabulaire?

Onvoorwaardelijk : zonder voorwaarden, zonder beperkingen (van Dale)

Voorwaardelijk : onder of met voorwaarden: voorwaardelijke veroordeling waarbij de straf niet wordt uitgevoerd als de veroordeelde aan bepaalde voorwaarden voldoet (van Dale)

Kijk en daar zie je het probleem al, het woord voorwaardelijk kennen we allemaal uit het strafrecht en heeft dus een nare bijsmaak. Dat dit woord in combinatie met andere woorden een zin kan vormen die niets met strafrecht te maken heeft maar met gelijkheid, dat station heeft men dan allang gepasseerd, want men is in de reactie geschoten en hoort de rest allang niet meer. De zin luidt dan als volgt: de Leefbaar Inkomen Gegarandeerd (LIG) stelt voor om een voorwaardelijk basisinkomen in te voeren.

Bij onvoorwaardelijk komen er al snel gevoelens van genegenheid en broederliefde omhoog, het onvoorwaardelijk houden van de ander eneigenlijk het onvoorwaardelijk houden van onszelf. Iets wat ons vaak niet lukt, maar waar wij wel naar hunkeren en wat we verlangen van de ander om daar aanvulling aan te geven. Zo ook bij het onvoorwaardelijk basisinkomen dat op dit gevoel bewust of onbewust inspeelt, de ander die jou deze liefde schenkt in de vorm van een onvoorwaardelijk basisinkomen. Bijna te mooi om waar te zijn.

Dus wat is er aan de hand? Wanneer wij bij invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen iedereen vanaf 18 jaar een basisinkomen geven dan betekent dat wanneer ik al een baan heb het basisinkomen met mijn salaris wordt verrekend. Heb ik nu geen baan om wat voor reden dan ook, dan wordt mijn uitkering  ingeruild voor het basisinkomen. Dan moeten we onszelf de vraag stellen of wij een basisinkomen voor alle Nederlanders vanaf 18 jaar wel kunnen garanderen/uitbetalen op korte termijn. Een voorwaardelijk basisinkomen wordt dan ook alleen aan hen gegeven die geen inkomsten uit werk hebben om welke reden dan ook, waarbij het wel mogelijk is om erbij te verdienen. Zo wordt de samenleving gelijk getrokken met een beperktere hoeveelheid geld die in eerste instantie tot onze beschikking is.

In beide scenario’s zal het werkaanbod drastisch veranderen en zullen de totaal nutteloze en dus overbodige banen verdwijnen, omdat ons werkethos zal veranderen. Wel of niet werken bepaald dan niet meer je status, het wordt meer de vraag wat wil jij terug geven aan de samenleving die jou van je natje en droogje voorziet. Daarnaast is er zoveel werk dat geautomatiseerd kan worden en zoveel werk dat nu niet gedaan wordt maar wel schreeuwt om gedaan te worden. Je kunt dan denken aan allerhande onderzoeken en oplossingen om onze planeet weer op de rails te krijgen en een duurzamere coëxistentie met moeder aarde tot stand te brengen.

Dus al met al is de keuze simpel, ga je voor een samenleving die gebaseerd is op haalbaarheid op dit moment of val je voor het woord ‘onvoorwaardelijk’ als een soort van naastenliefde, en hoop je dat alles wel goed komt? Onvoorwaardelijk of voorwaardelijk? Ik zou ook kunnen zeggen dat ik onvoorwaardelijk om jou geef als mens en dus gelijkheid op alle gebieden als de norm wil maken door voor jou en mij te kiezen voor een voorwaardelijk basisinkomen dat ons beiden kan laten genieten van een leven met waarde.

Het is tijd om het woord ‘voorwaardelijk’ los te koppelen van zijn negatieve bijsmaak en simpel en alleen te zien wat dit voor jou en mij betekent zonder in de reactie te schieten en hierop te handelen. Onvoorwaardelijke liefde is natuurlijk wat we allemaal uiteindelijk willen van de ander en in feite ook van onszelf, maar onvoorwaardelijke onhaalbaarheid lijkt mij niet de weg vooruit na eeuwen van ongelijkheid.

LIG

Basicincome