Dag 238 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een introductie gedaan op het onderwerp baren dat het volgende onderwerp is in de serie die ik doorloop. Vandaag zal ik doormiddel van zelfvergevingen dieper ingaan op de verschillende dimensies rond het baren in samenhang met de vagina als de bron van al het kwaad. In mijn vorige blog kwam ik tot de volgende probleem/oplossing/beloning structuur, die ik hieronder heb geplaatst, wat een leidraad zal zijn in de blog van vandaag.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik fysiek niet instaat ben om een kind te baren, omdat het simpelweg niet past/eruit kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een beeld dat ik in mijn geest heb samengesteld aan de hand van andere angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer het kind door mijn vagina gaat ik helse pijnen zal moeten doorstaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘fuck you’ te zeggen tegen de gevestigde medische orde die mij verteld dat de intense barenspijn mijn band met mijn kind zal doen versterken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn oude vagina nooit meer terug zal krijgen nadat er een kind doorheen is gegaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het oude terwijl mijn handelen een nieuwe weg inslaat en de gevolgen van dit handelen in tegenstrijd is met het blijven hangen in het oude.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de beslissing die ik nam toen ik zwanger wilde worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle dimensies te hebben overzien en niet al mijn angsten te hebben doorgewerkt alvorens een zwangerschap en het baren van een kind aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aanschouwen van mijn gehavende vagina na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn lijf/vagina uit angst dat ik een beeld op mijn netvlies zal blijven houden wat mij zal doen walgen van mijn fysieke lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn gehavende vagina bekijk ik zal zien dat de tijdelijke “buiten werking” van mijn vagina wel eens permanent zou kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben nooit meer plezier van mijn vagina te kunnen hebben nu ik moeder ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gehandicapt te blijven wanneer ik van A tot Z inscheur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een niet stabiele toestand door mijn hormonen, boeken te hebben gelezen die mijn angsten voor het ‘einde van mijn vagina’ hebben versterkt door woord en beeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de verminkte vagina’s op mijn netvlies en deze vervolgens te verzamelen in de geest, maar niet te durven kijken naar de fysieke werkelijkheid van mijn eigen vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat mijn vagina na het baren ‘stuk is’ en dus ook niet te willen kijken of mijn vagina werkelijk ‘stuk is’, maar liever mijzelf te dompelen in de angsten van de geest opgebouwd uit al de plaatjes en woorden die ik tot mij genomen heb en een surreële werkelijkheid mee opgebouwd heb.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien dat mijn kind niet door mijn vagina kan en niet voldoende oprekt omdat zoiets eenvoudigweg niet kan in mijn verbeelding. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oude niet te durven verlaten voor het nieuwe, terwijl ik mij niet realiseer dat ik op het punt van verandering sta tijdens het baren om van mij naar wij te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien liggen in bed met helse pijnen en niet meer te kunnen en willen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee over pijn te ervaren, in plaats van de pijn als fysieke pijn te ervaren en met een 4 tellen ademhaling het houdbaar te houden en mijzelf zo aan te sturen dat ik mijzelf door het baren heen help.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig opengescheurde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik volledig afgedankt zou zijn als vrouw en nu alleen mijn rol als moeder nog te vervullen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig uitgelubberde vagina waar niets meer mee te beginnen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrouwen na het baren nooit meer plezier van hun vagina kunnen hebben en als gehandicapten door het leven te moeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zwanger te zien en alleen maar te denken aan de periode met een dikke buik en de periode dat het kind er is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik moedwillig het baren in mijn geest weg laat uit angst voor mijn angsten omtrent het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest vol walging van mijn eigen lijf te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen accepteren wanneer mijn vagina tijdelijk moet herstellen van het baren van mijn kind. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeite met de verandering om van ik naar wij te gaan te projecteren op mijn vagina als de schuldige van de staat waarin mijn lijf zich bevindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest mijzelf te zien afkeren van mijn vagina om maar niet te hoeven zien wat de schade daar beneden is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de enige feedback die ik voor handen heb, de fysieke check in mijn fysieke werkelijkheid, niet te gebruiken om mijzelf te stabiliseren, maar mijn geestes werkelijkheid te gebruiken om mijn fysieke status quo vast te stellen en mijzelf een houvast te bieden door angsten.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik zwanger ben en dan ineens een kind heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het baren achterwege te laten en mij alleen op het positieve te willen focussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe mijn vagina als een elastiekje weer terugtrekt in zijn oude vorm. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet te willen omarmen als verder komen, maar te bestempelen als het kwaad dat tegenspoed zal brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik de meest perfecte en soepele bevalling zal hebben die er ooit is geweest op de wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met beide benen op de grond mijn baren tegemoet te gaan, maar mij in fantasie te hullen om zo te kunnen omgaan/overleven bij het idee dat ik pijn zal leiden en nooit meer zal terugkeren naar alleen een ik.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik wil niet baren dat verpest mijn lijf’ in mij te laten bestaan en zo mij ongemerkt te verzetten tegen het baren en mijn vagina die wel zal gaan starten met baren op een gegeven moment te beschuldigen van verraad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als de bron van het kwaad te zien wanneer het verlangde naar het zaad en nu mijn wereld laat veranderen door mijn kind te baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘niets zal meer zijn zoals vroeger’ in mij te laten bestaan en zo het veranderen van lichaam en werkelijkheid te argwanen en niet te willen aanvaarden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fysieke lichaam te argwanen en te bestempelen als de vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik ben bang voor een uitgelubberde vagina’  in mij te laten bestaan en zo de angst voor verandering te verwoorden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat een uitgelubberde vagina een schrikbeeld is dat ik mij voorhoud en wat mij belemmerd om daadwerkelijk te kunnen zien wat de gevolgen en veranderingen in en aan mijn vagina zullen zijn na het baren van mijn kinderen om daar met gezond verstand mee om te gaan.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verraad het verraad aan mijzelf is, waarbij ‘zelf’ de geest vertegenwoordigt en niet blij is met een ‘wij’ situatie in plaats van een ‘ik’ situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verminkt te voelen als vrouw na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te realiseren dat, ik als de geest, het niet waardeer om iets te moeten opgeven voor een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet en rouw te ervaren over mijn ‘nieuwe’ mama vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik rouw om wat was en nog niet weet of ik kan staan zonder participatie in de geest als een ‘wij’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te ervaren voor mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een walgen is van mijzelf, als de geest, om iets te moeten opgeven of te veranderen om als een ‘wij’ verder te kunnen, waarbij mijn vagina een tijdelijke verandering doorgaat totdat mijn fysieke werkelijkheid zich weer heeft gestabiliseerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer blij te zijn met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor het baren ook niet altijd blij was met mijn vagina en al in separatie leefde met mijn vagina, waardoor de stap naar mijn vagina alleen nog in een negatief daglicht te kunnen stellen niet groot is.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen en onregelmatig als ik denk aan het baren of mijn verbouwde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik angst heb voor verandering en minder effectief adem om zo stiekem mijn fysieke werkelijkheid te verlaten en mijzelf op te sluiten in de geest onder voortdurende verlamming van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen als ik denk aan het baren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij liever separeer van mijnangsten dan mijn angsten in de ogen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van baren te stoppen door de kracht van de weeën tegen proberen te houden uit angst voor een totale openscheuring. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen verandering en meer schade te berokkenen door een wee in te houden op het punt van het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen als ik denk aan mijn verminkte vagina, door de vagina te bezien door de ogen van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen op basis van de geest en niet op basis van hier te zijn in mijn ademhaling in mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn geloof leg in de geest over het verminkt zijn van mijn vagina ik mij daardoor zal separeren van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn vagina/fysieke lichaam door beelden/overtuigen van de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor verandering en het opgeven van zelfbelang te vervormen/verwringen tot het separeren van en het verraden voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina te beschuldigen van mijn inflexibiliteit voor verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om door het beschuldigen van mijn vagina ik geen band heb kunnen opbouwen met mijn vagina na het krijgen van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te ervaren van het niet hebben van een band met mijn vagina en mijn vagina niet te zien als een geheel met al de andere onderdelen van mijn fysieke lichaam.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 198 van 2555; het “ik word nooit boos” personage

equal money capitalismVandaag schrijf ik over het personage dat nooit boos wordt, nadat ik gisteren schreef over mijn onderdrukte en opnieuw gelabelde boosheid/woede in acceptabel gedrag. Door met dit punt bezig te zijn zag ik dat ik een personage aanneem wat mij als het ware een vrijbrief geeft om boosheid niet te hoeven voelen/erkennen en dus geen zelfverantwoordelijkheid daarvoor hoef te nemen. Daarnaast is dit een personage waarvan ik denk dat het zeer gewaardeerd wordt door anderen, het geeft een stabiel beeld van mij en mensen weten dan wat ze aan mij hebben en hoeven geen angst voor mijn woede uitbarstingen te hebben. Echter dit is een beeld wat ik schets dat ik graag in de ander zou zien, stabiel en geen angst voor woede uitbarstingen. Dus eigenlijk probeer ik dat te zijn wat ik graag in de ander zie, wat vervolgens is verworden tot een personage.

 

Probleem:

Ik neem een personage aan om zo geen boosheid/woede hoef te voelen en zelfverantwoordelijkheid voor hoef te nemen.

 

Oplossing:

Zien/begrijpen/realiseren dat ik ‘niet boos ben’ vanuit een personage dat alleen getriggert wordt wanneer ik boosheid/woede voel, maar dit direct onderdruk. Dus de boosheid erkennen en zelfverantwoordelijkheid voor nemen door het te corrigeren.

 

Beloning:

Stabieler kunnen zijn binnen het punt van boosheid/woede door mijn personage los te laten en niet meer nodig te hebben als afweermechanisme en vervolgens de boosheid onder ogen te durven zien.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om boos te zijn en boosheid/woede te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om angst te hebben om anderen van mij te verwijderen wanneer ik boosheid/woede toon en mij niet te realiseren dat ik mij van mijzelf verwijder door de boosheid/woede te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat boosheid /woede mij als mens overneemt en uit voorzorg en angst dit personage te hebben ontwikkelt van nooit boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een onstabiele versie van mijzelf wanneer ik de boosheid/woede toelaat.

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien schreeuwen naar de ander waar ik boos op ben en dit veilig tussen de muren van de geest te houden als een soort klein geheimpje tussen mij en mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel boos te kunnen zijn in mijn geest, maar dat afgescheiden van mijn fysieke werkelijkheid te zien waar ik boosheid onderdruk alsof het daar niet thuis hoort terwijl de trigger mijn fysieke werkelijkheid is.

 

Back chat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijkheden over de ander/een situatie te hebben in mijn geest naar aanleiding van boosheid/woede jegens de ander/de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hatelijkheden geboren uit de onderdrukte boosheid/woede door te laten woekeren in mijn geest en een eigen leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze hatelijkheden als een werkelijkheid te gaan zien en de ander/de situatie vervolgens af te meten aan mijn opinies ontsprongen aan de hatelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander/de situatie niet meer los te kunnen bezien van de hatelijkheden die als een waarheid zijn geworden in mijn geest.

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn verbeelding in de geest korte metten met de ander te maken en mij niet te realiseren dat ik in de geest altijd de sterkste ben en de winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een eigen wereld creëer in mijn geest waar ik geen problemen met boosheid/woede heb en niet te zien dat ik het probleem bij zijn oorsprong moet aanpakken in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest geen veilige plek is om met boosheid/woede te experimenteren en daardoor niet te zien dat ik het beste in mijn fysieke werkelijkheid boosheid kan aanpakken en mijzelf aan te sturen in plaats van aangestuurd te worden door de energie van boosheid/woede in mijn geest.

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij de winnaar te voelen wanneer ik dit personage van niet boos worden aanneem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan ik weet dat ik ben door te denken dat ik ‘on top of’ de boosheid/woede ben en mij niet te realiseren wat er allemaal woekert binnenin mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen voor het niet aanwezig zijn van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een andere wereld te voelen wanneer ik boosheid/woede onderdruk en dit fijn te vinden als een soort van ontsnappen aan iets ergs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het tegenovergestelde te voelen van wat er eigenlijk gaande is in mijn geest en wat er getriggert wordt in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenonverschilligheid naar de persoon/de situatie te voelen wanneer ik niet boos wordt in mijn fysieke werkelijkheid maar wel in mijn geest.

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zweverig te voelen wanneer ik mij terug trek in dit personage van niet boos worden, wat duidelijk aangeeft dat ik in de geest mij terug trek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om algehele doofheid te voelen inmijn lijf wanneer ik besluit niet boos te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een apathie te beleven wanneer ik mij terug trek in mijn geest en niet boos lijk te zijn in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in separatie met mijzelf ben wanneer ik mij ontpop tot dit personage van niet boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat deze woekerende boosheid/woede in mij als vleselijk lijf doet en dit van mij af te schuiven door geen zelfverantwoordelijkheid hiervoor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de drang naar stabiliteit voortkomt vanuit mijn jeugd waar ik mijn vader zijn woede uitbarstingen als onstabiel en onberekenbaar beschouwde wat koste wat kost vermeden moest worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen angst voor anderen hun boosheid/woede te willen ervaren voort komt uit het feit dat ik dat niet van mijzelf wil/durf t erevaren en daarvoor een overlevingsstrategie heb ontworpen in de vorm van een personage.

 

Wanner en als ik mij zie glijden in het personage van niet boos worden dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat ik in dat moment boosheid/woede onderdruk dat zal gaan uitspelen in mijn geest waar ik mij als winnaar ervaar voor het niet boos worden in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit patroon van onderdrukken en kijk de boosheid/woede in de ogen om het zo aan te sturen dat het een volgende keer voorkomen kan worden. Ik haal diep adem en ga vooruit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij doormiddel van het ‘ik word nooit boos’ personage niet meer te onttrekken aan het voelen van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid en dit personage te gebruiken voor het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van nooit boos worden los te laten en te zien/realiseren/begrijpen dat het niet meer nodig is om in stand te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid/woede onder ogen te zien van maakt dat ik het kan opruimen en daadkracht behoud waardoor ik stabiel en objectief kan zijn ten opzichte van deze emoties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid/woede niet naar binnen te laten gaan als een emotie gedreven door energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn afhankelijkheid van de energie van boosheid/woede die ik in het geheim in de geest blijf herhalen te stoppen.

Dag 184 van 2555; rimpels als teken van de dood

equal money capitalismIk zag een beeld van een vrouw waarbij haar gezicht was gefilmd van onder af, zodat je heel duidelijk de rimpels in haar nek zag wat ondanks dat haar gezicht er vrij strak uitzag, haar leeftijd verraadde. Ik zag dat dit een reactie in mij gaf, bij het kijken naar de rimpels, voelde ik een energetische beweging in mij. Het riep meteen een beeld op van mijn eigen gezicht en de rimpels met name rond mijn mond. Rimpels staan voor ouderdom, het verouderen en dat is hetgeen waar mijn rimpels mij aan doen herinneren.  Het is niet eens zozeer dat ik het plaatje van mijzelf niet goed genoeg vind met rimpels, maar het is die herinnering aan mijn eindigheid wat mij beroerd.

 

Nu heb ik wel het idee dat mijn vel snel rimpelt en wanneer ik naar leeftijdgenoten kijk dan zie ik minder rimpels. Na 2 zwangerschappen kwam ik erachter dat mijn vel absoluut niet erg elastisch is. Waar sommige vrouwen na 4 kinderen nog als een elastiekje weer terug in vorm springen, raapte ik de brokken van gescheurde huid en een gescheurde spier. Dus ik weet dat mijn huid niet elastisch is en ik weet dat dit dus betekent dat ik vroegtijdig rimpel. Ik gebruik geen crèmes en gels, omdat mijn huid heel slecht dit soort producten opneemt en een viezige laag op mijn vel achter laat. Per slot van rekening is onze huid het grootste orgaan dat we bezitten en die zou ik niet graag willen verstikken met goedjes die mij beloven dat ik minder zal rimpelen.

 

Dus daar zit ik dan met rimpels en het idee eraan gekoppeld dat dit het begin van het einde is. Wanneer de ouderdom intreed is er geen weg meer terug en dit sluit weer aan op mijn blog “de dood in al haar facetten’, waar ik mij realiseerde dat het leven bestaat uit geboren worden en doodgaan en dat dit een proces is van A zeggen en B doen. Niemand wordt geboren en sterft vervolgens niet, je kunt wel sterven alvorens je wordt geboren, dus dat maakt sterven wel tot een zeer zekere factor. Wat mij zeker maakt van wat er uiteindelijk gaat gebeuren of ik nu klaar ben in mijn optiek met mijn leven of niet.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren bij het zien van rimpels bij anderen en dit op mijzelf te projecteren waardoor ik dit persoonlijk neem en de angst voor rimpels intern omzet in de angst voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij slecht bedeeld te voelen als het gaat om elastische huid en jalousie voel jegens vrouwen die dat wel hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de rimpels om mijn mond te moeten denken aan mijn oma en door het beeld van een oma mij verongelijkt te voelen dat ik mijzelf met een oma vergelijk op 44-jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gelijk aan een oude oma te stellen in mijn geest, terwijl ik mij fysiek niet ervaar als oud en daardoor een schok door mijn lijf voel gaan waarbij geest en werkelijkheid niet met elkaar stroken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rimpels als enige maatstaf voor ouderdom te nemen en mijn eind al in zicht te hebben omdat dat nu iets onvermijdelijks is, terwijl ik mij niet realiseer dat ons einde niet gerelateerd hoeft te zijn aan ouderdom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn rimpels een signaal afgeven van oud en ik zodoende door de maatschappij zal worden afgeschreven en niet meer in beschouwen  zal worden genomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om op een dwaalspoor te worden gezet door de maatschappij als zijnde niet meer productief en overbodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet meer mee te tellen nu ik met  1 teen in mijn graf sta als rimpelige vrouw en mij niet te realiseren dat we allemaal met 1 teen in ons graf staan en niet weten wanneer we erin duikelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om afgeschreven te zullen raken en niet meer een verschil uit te maken, waarbij mijn ego nu al op basis van deze gevoelens aan het rouwen is om zijn eigen ondergang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het voornamelijk mijn ego is die problemen heeft met deze rimpels en dat ik heel goed weet dat ik er altijd toe zal blijven doen wanneer ik verder ga in het proces om mijzelf hergeboren te laten worden als het fysieke en het energetische laat sterven, waarbij ik los ben van het ego en de geest en van waarde kan zijn voor mijzelf en de ander als mijzelf.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rimpels en dood niet meer met elkaar te koppelen waardoor ik die energetische beweging in mijzelf wegneem en zo geen extra emoties en gevoelens accumuleer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer als nutteloos en waardeloos te zien bij het intreden van rimpels, maar mijzelf te zie voor wie ik ben en wat ik kan inbrengen als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in de spelletjes en afleidingen van de geest en het ego, om mij te laten rouwen om de ondergang van beiden, terwijl damt in doel is wanneer ik mijzelf opnieuw in en als het fysieke geboren laat worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het opbergen en afsluiten va noude patronen een proces is en waar de geest en het ego rouw aan zullen verbinden terwijl het eigenlijk een vreugdevol feit is en dus hoef ik niet in de mineur te zijn terwijl ik dit proces van afsluiten doorloop.

Dag 172 van 2555; blijf bij je tafel daar is het veilig!

equal money capitalismVandaag terwijl ik een video bekeek waarin een aantal studenten in een ruimte waren met 1 grote tafel erin, werd aan hen gevraagd om een stoel uit de ruimte te pakken en aan de tafel te komen zitten. Terwijl dit zo voor mij afspeelde ging er een gedachte door mij heen: wat vervelend om een stoel uit de ruimte te moeten pakken. Ook een beeld van een kleuterschool klas plopte op in mijn geest. Nu is mijn vraag waarom dat nu zo vervelend is dat er een stoel uit de ruimte moet worden gepakt om aan een tafel te gaan zitten?

 

Ik weet ik wel van verhalen van mijn ouders, dat toen ik naar de kleuterschool ging ik de eerste dagen niet wilde zitten op mijn stoeltje en ben blijven staan. Ik heb daar ook nog vage beelden bij. Het woord onveilig komt omhoog. In die eerste weken kleuterschool werd mijn broertje geboren dus mijn wereldje stond wel op z’n kop. Van lekker thuis alleen met mijn moeder veranderde mijn wereld in, naar school gaan en doen wat je gezegd wordt en de aandacht van mijn ouders moeten delen met een baby broertje.

 

Wanneer ik het beeld nog eens langzaam terugspeel van de video van vanmiddag dan zie ik de grote tafel en sommigen al aangeschoven eraan en nu komt er een andere gedachte op. Eén die zegt: blijf bij de tafel daar is het veilig. Dus op één of andere manier is de tafel veilig, de tafel geeft op school wel mijn eigen plek aan, dus mijn eigen plek is veilig. Ik zie nu ook beelden van het in de kring gaan zitten en weer uit de kring gaan en het geschuif met stoeltjes wat chaos opleverde wat ik ook als onprettig ervoer. Op één of andere manier is er een opinie of geloof ingeslopen rond mijn vierde dat het bij mijn eigen tafel op school veilig is.

 

Ook wanneer ik met andere mensen in een ruimte ben en op een plek zit, dan beschouw ik die plek graag als mijn plek, ik zal niet snel wisselen tenzij het een gedwongen door de situatie gebeuren is. Ook hier zie ik het zoeken naar veiligheid terug. Dus eigenlijk zeg ik dat het buiten mijn eigen territorium onveilig is en ik dan opzoek moet naar houvast om veiligheid te zoeken. Dus daar zit dan een angst achter, de angst voor onveiligheid buiten mijn eigen vertrouwde omgeving. Grappig eigenlijk want ik heb altijd wel nieuwe dingen en plekken opgezocht, een soort van tarten van die angst lijkt dat dan wel. Ik zou kunnen zeggen dat dit de angst is om mijzelf te verliezen op niet vertrouwd terrein. En als ik mijzelf verlies dan ben ik bang om er niet meer te zijn, dus dood, dus de angst voor de dood.

 

Wanneer ik nu nog een stapje verder ga dan kan ik stellen dat deze angst voor de dood een dekmantel is voor wat anders. Wellicht geen zelfverantwoordelijkheid willen nemen voor verandering, vasthouden aan het oude en vertrouwde. Ja, wellicht is dat een punt dat ik eens moet opruimen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om van mijn tafel op school weg te moeten en een stoel ergens anders vandaan te moeten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen wanneer ik van mijn tafel op school weg moet lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn tafel als houvast te nemen uit angst wat er zal gebeuren als ik mijn tafel verlaat anders dan weer naar huis gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als bedreigend te zien als vier jarige en naar iets buiten mijzelf opzoek ging om houvast te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen wanneer ik weg van mijn tafeltje moest en chaos binnenin mij waar te nemen dat ik geen plekje kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als chaotisch te zien nu ik naar school moet en mijn moeder druk bezig is met mijn baby broertje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de chaos die binnenin mij is ook buiten mij te ervaren en omgekeerd en niet te zien hoe ik dit nare onveilige gevoel kan oplossen anders dan aan mijn tafeltje gekluisterd te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ‘blijf maar zitten waar je zit’ personage te ontwikkelen dat ik meenam verder in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld een punt/plek te nemen waar ik mij aan vasthoud als punt van veiligheid buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld, zonder direct fysiek gevaar, ik mij ook onveilig voel van binnen en dus niet dit onveilige gevoel kan wegnemen met het vertrouwen in mijzelf, omdat dat er niet voor 100% is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te vertrouwen in het mijzelf veilig te laten zijn, van binnen en van buiten, en in plaats van zelfverantwoordelijkheid nemen kruip ik weg in angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan vertrouwen in mijzelf de angst te ontwikkelen om mijzelf te verliezen wanneer een gevoel van onveiligheid zich meester van mij maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst om mijzelf te verliezen voortkomt uit de angst voor de dood als dekmantel voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om verandering in mijn buiten wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te koppelen aan angst en mijzelf te beperken en tegen te houden en zo het belang van een ieder totaal uit het oog te verliezen door het aannemen en verworden van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat angst en het zijn van angst geen verandering toestaat en ik mijzelf dus niet uit die situatie van onveiligheid haal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe een ogenschijnlijk klein iets in mijn prille jeugd mij een gevoel van onveiligheid met mijzelf liet meedragen tot in mijn volwassen leven wat ik niet echt meer kon duiden als zijnde het niet willen veranderen en vast houden aan het oude.

 

Als en wanneer ik mijzelf het oude niet zie loslaten en zie zoeken naar veiligheid buiten mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de kracht in mij heb om vertrouwen in mijzelf te vinden als een punt van houvast om mij door veranderingen heen te helpen en alles wat ik onderneem dat buiten mijzelf ligt is het mijzelf beperken en het aanvaarden van consequenties die ik vervolgens moet doorlopen. Dus ik stop en laat het vast houden aan het oude los, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat niemand hierbij gebaat is en het dus niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering los te laten en in plaats daarvan vertrouwen n mijzelf te vinden om mijzelf te leiden in nieuwe situaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat deze angst een restverschijnsel is van een kleuterangst die uitgegroeid is tot een volwassen angst en niet meer nodig is om in stand te houden omdat ik weet dat ik vertrouwen in mijzelf kan vinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage ‘blijf maar zitten waar je zit’ verder uit te diepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij vrij te kunnen bewegen en elke angst van onveiligheid terug te voeren naar mijzelf om te zien op welk punt ik nog moet werken aan mijn vertrouwen in mijzelf.

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog  Wanneer ik 6 uur of minder slaap dan kan ik mij bijna nooit dromen herinneren, slaap ik net iets meer dan komt het vaker voor dat ik alles tot in de details nog weet. Zo ook deze keer.

Ik voelde de behoefte in mijzelf om naar Italië te gaan waar ik eigenaar van een appartement ben. Tussen de behoefte om te gaan  en het aankomen op de plek zit niets. Ineens stond ik beneden op een pleintje waar het gebouw van mijn appartement aan gesitueerd was. Ik kijk om mij heen en zie dat praktisch alles veranderd is wat een unheimisch gevoel geeft. Er is een grote en een kleine lift naar boven. Uit de kleine lift komt iemand van boven uit de appartementen en ik besluit in de lift te gaan voordat de deuren sluiten. Er besluipt mij een gevoel van geluk dat ik het gehaald heb en in de lift sta. Ik kijk om me heen en zie dat de lift als een nauwsluitende koker om mij heen zit. Zoals ik erin sta moet ik blijven staan. Opeens open ik de deur van mijn appartement en ga naar binnen. Mijn beeld/zicht wordt ineens heel wazig, wanneer ik de trap oploop in het appartement zie ik een schim van een mens de volgende trap opgaan. Ik roep: hè wie is daar, wat doe je hier? Ik ben verbolgen dat er iemand in mijn appartement is tegelijkertijd vertrouw ik het niet en ren snel het appartement uit uit angst dat mij iets zal overkomen. Ineens sta ik weer beneden meteen groepje mensen om mij heen. Er wordt gespeculeerd dat mijn appartement misschien gekraakt is. Dan voel ik mij gesteund en sterk en besluit nogmaals het appartement in te gaan. Geen enkele lift is open dus kijk ik hoe ik de lift open kan krijgen en zie geen knoppen. Dan zegt iemand uit het groepje waar ik mee stond te praten dat ik mijn bankpas bijna beneden aan de grond tegen een scanner moet houden om de deuren open te laten gaan. Ik open mijn handtas om mijn portemonnaie te pakken en mompel nog dat ik een Nederlandse pas heb die waarschijnlijk niet zal werken. Dan ontdek ik dat dat mijn portemonnaie niet in mijn handtas zit. Een schok gaat door mij heen, hoe moet ik nu thuis komen zonder geld? Ik kan nog geen eten of benzine kopen, ik wordt geabsorbeerd door zorgen, hoe kom ik uit deze situatie? Dan komt mijn dochter naar mij toe en vraagt of we de supermarkt ingaan die onder het appartementencomplex zit. Ik vertel haar dat ik mijn portemonnaie waarschijnlijk thuis heb laten liggen, waarop een ander zegt dat er ook een mogelijkheid is dat ik gezakkenrold ben. We kunnen niks kopen zeg ik tegen mijn dochter, waarom zouden we erin gaan. Samen met mijn dochter loop ik dan toch langs de winkeltjes aan de rand van de supermarkt, we dwalen rond zonder doel gaan her en der zitten en ik voel mij ontaard. Dan wordt ik wakker en ben direct terug in de fysieke werkelijkheid waarbij ik direct onderscheid maak tussen de droom en de fysieke werkelijkheid.

Gevoelens die de revue passeerden:

-de behoefte om mijn eigendom te controleren

-verandering van het oude geeft unheimisch gevoel

-geluk gevoel dat ik de lift gehaald heb

-verbolgen dat iemand mijn eigendom heeft ingepikt

-angst om agressief behandeld te worden door de indringer

-sterk en gesteund voelen door mensen die net als mij denken over de situatie

-de logica van de techniek van de lift niet snappen en radeloos zijn

-angst bevangt mij als ik ontdek dat mijn portemonnaie er niet is

-angst dat ik niets kan kopen

-angst om niet meer naar huis te komen

-ontaard voelen in de supermarkt zonder geld

Componenten:

-eigendom

-huis

-lift

-geld

-supermarkt

-techniek

Ik zal nu de componenten voor mijzelf verklaren en in relatie brengen met mijn huidige fysieke realiteit.

-Eigendom als bezit, bezetenheid om het bezit niet te verliezen.

Momenteel zijn mijn partner en ik bezig met de koop van een huis, wat via de gewone weg van een hypotheek niet mogelijk is en waarschijnlijk een huur/koop oplossing gaat worden. Ik ben van het kopen van een huis naar het niet kunnen kopen van een huis gegaan en vervolgens naar het wel kunnen bezitten van een huis. Wat de nodige emoties met zich meebracht, zoals bezitten en verliezen, terwijl er nog geen sprake van bezit nog verlies was. Toch waren deze gevoelens hieromtrent vrij prominent aanwezig. Het controleren van mijn eigendom in de droom is het controle houden over de situatie met de aankoop van een huis. Het verbolgen zijn dat iemand anders in mijn huis zit, zijn de gevoelens van het verlies van dit huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nog niet fysiek bezitten van een huis als een fysiek bezit te beschouwen terwijl het alleen maar een geestelijke relatie leggen is geweest, waardoor ik het als echt en als bezit ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een huis dat ik niet fysiek in mijn bezit heb als een echt verlies te ervaren door de energetische relatie die ik ermee ben aangegaan, door relaties in de geest te leggen die niet correspondeerden met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle over een geest realiteit te willen behouden en te denken dat ik hiermee controle heb over mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om realties in de geest niet als fysieke realiteit te beschouwen, maar als afleiding van wat hier daadwerkelijk tastbaar is.

-Huis als een veilige thuishaven waar ik rust kan vinden. Een huis gebouwd op een stevige fundering als het huis dat ik ben en wil zijn, 1 met en aan het leven.

Angst om agressief behandeld te worden door iemand die in mijn huis zit, dus angst om die veilige haven niet te hebben of te kunnen creëren. Bang zijn voor mijn eigen agressieve kant in mij als zijnde het huis. En bang zijn om niet meer naar huis te kunnen, bang te zijn het pad naar leven naar mijzelf niet te halen/bereiken en niet in het fysieke thuis aan te komen. Iets dat wel door mijn hoofd spookt is het niet halen van mijn proces voordat ik het aardse leven verlaat, wat zich hier vertaald als het niet meer naar huis kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met mijn negatieve kant te willen confronteren en het liefst alleen mijn positieve kant te willen ervaren en uitdragen naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het niet haal om mijzelf herboren te laten worden in het fysieke en zodoende niet thuis kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet bij mijzelf thuis te komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de toekomst te projecteren hoe mijn proces gaat verlopen en de angst weg te nemen dat ik niet thuis zal komen wanneer er niets in mijn fysieke realiteit erop wijst dat dit daadwerkelijk zo gaat uitspelen.

-Lift als het brengen van mijzelf van het ene niveau naar het andere, verandering en nieuwe kansen.

Het terugkeren naar Nederland heeft voor nieuwe kansen gezorgd. Ik voel mij dan ook gelukkig dat ik mij deze kans heb gegeven, maar het is niet makkelijk met deze lift te gaan. Er blijven geen kansen komen en het is gekoppeld aan mijn bankpas dus geld. Mijn nieuwe kansen staan compleet in het teken van geld dat er nu meer is dan voorheen, maar zodra ik de pas vergeet/kwijtraak zijn mijn kansen over. Ik heb gezien hoe wij van geld naar geen geld en nu weer naar geld zijn heen en weer gegaan, wat heel duidelijk aangeeft dat geld en het hebben van geld niet iets stabiels is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kansen in relatie tot geld te zien en mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kansen schep en manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door geld gedirigeerd te worden en zo kansen te moeten missen die anderen met geld wel hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen wanneer ik niet die kansen heb die anderen met geld wel hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kansen en geld niet meer met elkaar te koppelen en de relatie die in mijn geest is ontstaan tussen geld en kansen te doorbreken en te zien/begrijpen/reaiseren dat kansen gecreëerd worden door mijzelf en dat ik diegene ben die mijzelf een kans gunt of niet.

-Geld als overlevingsmiddel.

Door het niet hebben van geld komen mijn overlevingsangsten naar boven. Daarnaast wil geld hebben ook niet zeggen dat ik het red in deze maatschappij, het zijn moeilijke tijden met weinig zekerheden. Ook nu moet ik de eindjes aan elkaar knopen ondanks een goed inkomen, vanwege het herstellen van het verleden en afbetalen van leningen die wel moesten om te overleven in het Italiaanse systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het ondanks het hebben van geld ook niet red in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat wij moesten lenen om de belastingen van ons bedrijf te kunnen betalen in Italië en nu de consequenties moeten doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van zekerheden te zien als iets bedreigends en iets dat mij zomaar omver kan werpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie als mijn zelfgecreëerde situatie te behandelen en niet anderen de schuld te geven van mijn situatie en zodoende te zoeken naar oplossingen voor mijn situatie en te zien/begrijpen/realiseren hoe ik tot dit punt ben gekomen om het op die manier ook weer terug te draaien en te voorkomen.

-Supermarkt als het systeem/maatschappij waar ik in leef.

Ik besef mij dat wanneer ik geen geld heb ik niets te zoeken heb in de maatschappij en ik hooguit aan de rand een beetje kan rondlopen. De angst om nogmaals terug te keren naar een punt waarop geen geld meer binnenkomt en ik niet weet of we nog te eten hebben binnen een aantal dagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nogmaals buiten de maatschappij te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om nogmaals door de maatschappij in de kou te worden laten staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de armoede die ik ken en niet meer terug wil hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat mijn angst voor armoede en niet overleven niet van toepassing is in elk moment en elke adem en dus hoef ik mij er ook niet in die frequentie mijn geest  mee te entertainen, zodat er geen ruimte is om in gezond verstand en in het belang van een ieder mijn leven te leiden met de middelen die ik heb.

-Techniek als het snappen/niet snappen van mijn omgeving.

Wanneer ik mijn omgeving/maatschapij niet snap kan ik er ook niet in overleven. Een angst bestaat er om het niet te snappen en mij vervolgens verlamd te voelen waardoor ik niets meer kan snappen en alles wazig wordt en ik mij ontaard voel in de maatschappij. Angst kan mij bevangen wanneer ik belangrijke zaken niet snap en bang ben niet mee te komen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving niet te snappen en hierdoor kansen te moeten missen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om mijn omgeving niet te snappen mij verlamd te voelen en absoluut geen zelfverantwoordelijkheid meer te nemen hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het niet snappen tegen mij keert en ik niet zal overleven in deze maatschappij die ik niet snap.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst van het niet snappen weg te nemen door te stoppen in zo’n moment en te ademen om vervolgens ruimte in mijn geest te creëren om in gezond verstand de situatie de revue te laten passeren en te zien wat er van mij verwacht wordt of wat ik moet doen.