Dag 263 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden?

basisinkomengarantieVandaag was ik bij de huisarts met mijn dochter, zij ervaart veel pijn door de Fibromyalgie, maar nu deed haar elleboog zoveel pijn dat het slapen wat al zo moeizaam gaat nu helemaal niet meer lukte. De pijn leek anders,het begon met een paar dagen tintelende vingers wat naar de onderarm toe doorstroomde. Na een fysiotherapie sessie begon de elleboog heftig pijn te vertonen en er was niet veel wat we als verlichting konden aanbieden. Dus besloten we vandaag toch even langs de huisarts te gaan om te zien of we met de fibro te maken hadden of dat dit toch meer met de botvergroeiing in de elleboog van doen had en een meer fysiologische aanpak nodig heeft.

 

Helaas was het toch een uitvloeisel van de fibromyalgie, wat op dit moment betekent dat de medische wereld niet direct iets structureel voor je kan betekenen. Tenzij je de trukendoos van de farmaceutische industrie open wil trekken. En dat gebeurde dan ook toen mijn dochter aan het eind van het consult de huisarts vroeg wat er aan die slopende pijn gedaan kan worden. Zij heeft al verschillende pijnstillers geprobeerd, die de maagwand behoorlijk aantasten en dan met veel geluk een beetje werken voor een uur. Maar ja wat is een uur op een dag, wanneer je beseft dat je het medicijn maar 3 keer per dag mag innemen, dat is 3 uur enigszins verlichting op 24 uur en het op de koop toe nemen van de bijwerkingen.

 

De huisarts moest beamen dat pijnstillers niet de truc doen bij de meeste fibromyalgie patiënten, maar zo zei hij: dat hij wel goede ervaring had met antidepressiva in een lage dosis. Het zou 30-50% van de pijn wegnemen en je zou er wat vrolijker van worden. Wanneer we volgende week nog eens terug zouden komen dan wilde hij dat wel voorschrijven. Er ging bij mij een knop om, het woord antidepressiva triggerde een reactie in mij. Een  soort van misselijk makend gevoel kwam over mij heen, mijn kind aan de antidepressiva dacht ik, no way. Ik zag dat mijn dochter  veel ontvankelijker reageerde dan ik zelf. Ik zag dat ik het persoonlijk nam en dus de afweging van zo’n medicijn persoonlijk nam, terwijl ik die afweging niet kan maken, want ik ervaar niet dag in dag uit pijn die af en toe ondraaglijk wordt. Ik ben niet dagenlang misselijk van de pijn en afgemat door de pijn, maar ik nam dit wel persoonlijk en probeerde een afweging te maken door de bril van angst voor wat een antidepressiva fysiek met je doet, kijkend naar het verslavend vermogen en de bijwerkingen.

 

Toen we terug liepen naar huis, zei mijn dochter dat ze momenteel alles wel wil proberen om verlichting van de pijn te krijgen en ik besefte mij dat ik dus ook onmogelijk die afweging kan maken voor mijn kind of het uitproberen van een antidepressiva een ‘no go area’ is of iets om toch af te wegen. Daar ligt ook de moeilijkheid van de rol als ouder, je wordt geacht om beslissingen voor en met je minderjarige kind te maken, maar met dit soort vraagstukken is het onmogelijk om je echt in te kunnen leven hoe het is om 24 uur per dag pijn te hebben en dus is het bijna onmogelijk voor mij op dit moment om een gezond verstand afweging te kunnen maken.

 

Later thuis ben ik gaan googlen op antidepressiva als pijnbestrijding bij fibromyalgie patiënten, ik vond dat ik mij eerst moest inlezen alvorens een oordeel te vellen over een medicijn waar ik reacties op ervoer. De berichtgeving was niet echt om vrolijk van te worden, eigenlijk diep triest wanneer je leest wat mensen door moeten maken wanneer de medische wetenschap het ook niet echt weet en dan maar gaat experimenteren op patiënten. Een wanhopige of radeloze patiënt is natuurlijk sneller over te halen tot experimenten dan iemand die dat niet is. Al snel werd duidelijk dat een lage dosis alleen werkt wanneer je niet ook depressief bent, waar je uiteindelijk steeds in terug valt door de uitzichtloosheid van de pijn en vermoeidheid. Bij een normale of lage dosis en gevoeligheid voor het medicijn kun je juist depressief worden. Mensen kwamen 5-20 kilo in gewicht aan, de klachten verergerden of er kwamen klachten bij die na te zijn gestopt met het medicijn niet meer weg gingen. En mijn grootste angst is het verslaafd raken aan dit soort middelen endoor eenhel moeten gaan om er weer vanaf te komen. Ook waren er patiënten die er wel baad bij hadden en zelfs beter gingen slapen, waardoor ze minder vermoeid raakten en ‘overall’ zich beter voelden. Maar allen vertelden dat zij in de beleving van de wereld om hen heen zich afgestompt en mat voelden. Mijn dochter was natuurlijk ook meteen gaan googlen en kwam tot de conclusie dat er verder niet veel is dat de reguliere gezondheidszorg kan bieden en dat zij dus serieus moet gaan afwegen of dit een pad is dat zij wil gaan wandelen naast het pijnprogramma dat zij binnen de revalidatie zal gaan lopen.

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestomt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

Zelfvergevingen volgen in de volgende blog.

Advertenties

dag 228 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 1

equal money capitalismDe laatste paar dagen voel ik mijn candida weer lichtjes aanwezig zijn, niet dat het tot ontstekingen of andere fysiek waarneembare symptomen komt, maar ik ken inmiddels dat gewoeker door mijn lijf wat candida albican zo lekker sneaky kan doen. Waarop er meteen een reactie naar boven kwam waarin ik mij distantieerde van mijn fysieke lichaam wat een back chat opleverde in de trant van, dat stomme lijf ook. En daar zit eigenlijk het probleem wel, al vele jaren vind ik mijn lijf stom, bezien vanuit verschillende dimensies. Het mijzelf distantiëren van mijn lichaam ontstond in mijn vroege tiener jaren waar ik door vergelijking met leeftijdgenoten zag dat mijn lichaam niet gelijk was aan het gemiddelde lichaam. Distantiëren leek een goede strategie in dat moment, maar na zo’n dikke 30 jaar moet ik tot de conclusie komen dat het de weg van de minste weerstand was en ik mijzelf hierdoor uit de vergelijking haalde als een speler die niet meedeed.

 

Maar ja, ik doe mee op alle niveaus van mijn lichaam, hoe kan ik niet deelnemen aan mijn eigen leven gelijk aan mijn fysieke lichaam? Passief of actief het maakt niet uit, deelname is deelname en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Ik zou bijna willen zeggen, hoe kan ik mijzelf distantiëren van mijn lichaam wanneer ik de belichaming ben van mijzelf als en in het leven? Veel stof om te onderzoeken dus en niet iets dat in 1 blog serie van 3 blogs uit elkaar genomen kan worden om te realiseren/begrijpen/zien hoe ik mij kan corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Zoals ik al zei begon dit distantiëren van mijn lichaam toen ik mij door anderen liet beïnvloeden, door mijzelf te vergelijken met anderen en te geloven in de woorden van anderen, en mijn lijf als niet normaal maar afwijkend begon te labelen. Een buurvrouw complimenteerde mij op mijn14e verjaardag met een nieuwe broek die ik aan had, want zo leken mijn heupen niet zo breed. Terugkijkend naar de foto’s van die tijd kan ik geen brede heupen ontdekken, wel een zeer smalle taille die mijn heupen accentueerden. Toch sneden deze woorden van de buurvrouw door mij heen, Ik had tot op dan nog niet echt gekeken naar mijzelf als niet goed of anders. Wel kende ik de verhalen van mijn ouders dat zij speciaal kinderkleertjes lieten maken voor mij, omdat mijn schouders breed waren en ik niet in de normale confectie kleding paste. Dat verhaal vond ik grappig, maar nu met de uitspraak van de buurvrouw en het ineens mijzelf bewust worden van mijzelf ten opzichte van anderen, begon ik te geloven dat ik niet goed gebouwd was. Gaandeweg mijn tienerjaren werden er veelvuldige opmerkingen over mijn relatief korte benen gemaakt. In de trant van, zo wat kan jij hard rennen met die korte beentjes van je of dat ziet er grappig uit als jij hard rent met je korte beentjes. Ik kon goed hard rennen en deed mee met wedstrijden op de middelbare school, maar het hoefde voor mij niet meer.

 

Dus veel ongemerkte en niet direct zeer hatelijk lijkende opmerking zorgden voor een beeld dat er in mijn geest ontstond rond mijn lichaam en de acceptatie van mijn lichaam die niet positief was. Een aantal jaren geleden in het begin van mijn proces ontwikkelde ik allerlei ziekten zoals gordelroos, netelroos en candida albican, waarvan ik begreep dat ik dat door een aaneenschakeling van negatieve gedachten tot een fysieke manifestatie had gebracht. Ik zocht en onderzocht en deed zelfvergeving en correctieve zinnen op vele punten, maar het punt van mijn relatie met mijn fysieke lichaam als een reflectie wat zich binnenin mij afspeelt heb ik nog niet onder de loep genomen.

 

Aangezien ik op dit onderwerp kwam door een onbehagen in mijn lijf zal ik in deze blog mijn teleurstelling in mijn lijf ten opzichte van de steeds zijn kop roerende candida albican onder de loep nemen als zijnde de angst voor een nieuwe vaginale ontsteking.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

 

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving dieper op dit punt van angst voor een nieuwe vaginale infectie ingaan.

 

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 154 van 2555; het lijkt wel een tafelkleed

Dag 154 van 2555; het lijkt wel een tafelkleed  In mijn DIP- pro opleiding ben ik begonnen met het werken met backchat en moest ik een dagboek bijhouden. Ik heb al veel vaker gewerkt met mijn backchats en dat is eigenlijk nooit een probleem geweest, tot voor kort. Terwijl ik met het lezen en inwerken in de les bezig was wist ik al dat ik mijn backchats moest gaan bijhouden en dus begon ik wat meer dan normaal hierop te letten. Terwijl ik op een avond terug wandelde van de supermarkt, zag ik een donkere man in nette kleiding met papieren in zijn hand een luxe auto uitstappen, hij werd gereden en was duidelijk een zakenman.Voor ik het wist flitste er een stem door mijn geest die zei: “een aap met een pak aan”. Ik kreeg er bijna hartkloppingen van zo erg vond ik het dat ik die gedachte in mijn geest had geaccepteerd en toegestaan. Ik walgde zo gezegd van mijzelf, maar zag ook dat het een stukje van mijzelf was waar ik mee aan de slag moest. Nog geen honderd meter verderop loop ik een vrouw tegemoet die redelijk breed qua postuur was met een gebreide poncho aan met een groot bloemmotief en weer flitste die stem door mijn geest en zei: “het lijkt wel een tafelkleed”. Ook nu voelde ik mij schuldig en wilde ik het wel uit mijn geest wassen/verwijderen. Nog een paar meter had ik te gaan tot ik voor mijn voordeur was en ik was blij toen ik de voordeur dicht kon doen om even geen vreemde mensen te hoeven zien en beoordelen. Grappig alsof het dichtdoen van de voordeur een deur in mijn geest zou dicht laten doen en de backchat zou doen stoppen.

 

Later toen ik echt toe was aan het bijhouden van het dagboek had ik grote moeite met het onthouden en willen opschrijven van mijn backchats, ik ontweek zo gezegd mijn donkere/negatieve kant en blokkeerde het onthouden van de backchats, zodat ze opkwamen en direct weer verdwenen. Ik wist dat ze er waren geweest, maar niet meer wat het was. Daarna kreeg ik een periode van grote rust in mijn geest, geen enkele backchat te bespeuren. Ik ging zelfs zover dat in situaties waar ik backchats zou kunnen verwachten ik aan mijzelf vroeg of ik niet die en die backchat stiekem toch had gehad. Een geweldige verstrengeling in mijn geest ontstond er en ik wilde dit niet langer aanzien en geen onnodige consequenties manifesteren. Ik heb eens diep adem gehaald en tegen mijzelf gezegd dat het nu klaar was en dat ik het dagboek ging starten zonder daar moeilijk over te doen. En natuurlijk lukte dat, want uiteindelijk ben ik degene die de regie heeft over mijn geest en mijn fysieke realiteit in handen heeft.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat “een aap met een pak aan” toe te laten in mijn geest en reacties op deze backchat te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest te discrimineren en de jarenlange sociale programmeringen te ondersteunen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te walgen van mijzelf om een ander in gedachten te discrimineren en mij niet te realiseren dat ik zelf gediscrimineerd ben in het buitenland en dat niet als prettig heb ervaren en mijzelf voorgenomen had nooit iemand te discrimineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf om mijn belofte met mijzelf om niet te discrimineren te breken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor de backchat die ik heb en mij niet te realiseren dat deze schaamte alleen maar een afleiding is voor het feit dat ik als goed gezien wil worden en dat deze backchats een bedreiging zijn voor mijn imago.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn sociale programmering binnen in mijzelf, die ik heb geïmplementeerd, in actie te zien komen als het juiste moment daar is en nog niet te kunnen staan en dit te stoppen alvorens het plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als een oordelend mens te willen zien, terwijl dat wel 1 van de vele personages is die nog in mij zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat, nu ik veel minder oordeel dan vroeger, het daar ook mee opgelost is en mij niet te realiseren dat het pas opgelost is als ik het bij de bron aanpak en mij gecorrigeerd heb in de fysieke realiteit totdat het niet meer voorkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat “het lijkt wel een tafelkleed” toe te laten in mijn geest en reacties op deze backchat te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associaties met andere voorwerpen mij een mens te oordelen over haar voorkomen en mij niet te realiseren dat ik ook had kunnen zien dat het patroon mij deed denken aan een tafelkleed en het daar bij te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verkiezen voor hatelijkheid jegens een ander wanneer mijn geest connecties tussen herinneringen en realiteit maakt en mij niet te constateren dat stap 1 is om de connectie waar te nemen en daar te laten waar het hoort en geen reacties of aandacht eraan te schenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door nieuwsgierigheid in de geest mij te laten verleiden tot het onderzoeken van de connecties die mijn geest maakt om zo op backchats uit te komen om achteraf spijt te hebben van wat de nieuwsgierigheid mij opleverde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat ik geen backchats heb en alleen maar goed ben en daardoor schrik van de backchats die ik wel heb, waardoor ik opnieuw in het hier en nu wordt terug gezet en wakker geschut, maar wat ik ervaar als frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren wanneer het beeld dat ik over mijzelf heb niet strookt met de realiteit waarin ik mijzelf ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omgekeerde backchats toe te laten in mijn geest en zodoende te bedenken wat de backchat geweest zou moeten zijn in een specifieke situatie en mij dan goed te voelen wanneer mijn geest zegt dat ik die backchat echt niet heb gehad en ik dus vrij van elke schuld ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijn donkere kant dat ik mijn backchats opslot doe terwijl ze gewoon achter de kastdeur zitten te wachten om eruit te mogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de scepter te laten zwaaien binnen mijn geest en mij te laten zien dat ik beter ben, goed ben en dat ik eigenlijk geen backchat heb en mij niet realiseer dat ik mijzelf zeer bewust ben van mijn backchat en mijn stand van zaken binnen mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego te willen geloven en net zolang ga dwarsliggen, totdat ik als ego denk mijn zin te krijgen of mijn punt gemaakte te hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik een jaar langmijn back chats ga doorlopen en ik dus nog niet klaar ben met deze backchat dimensie, wat inhoud dat het zinloos is om mijzelf voor de gek te houden wanneer ik vooruit wil komen in mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schrikken van mijn backchats en mij te schamen en te zien dat ik er frictie mee veroorzaak en zo energie genereer voor mijn geest om op volle toeren verder te gaan, wat niet hetgeen is dat ik voor ogen heb en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn backchats in zelfoprechtheid in kaart te brengen om zo mijzelf te kunnen corrigeren in mijn fysieke realiteit en zo niet meer te hoeven participeren in backchats als een overlevingsmechanisme van mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oordelen van andere mensen, terug te brengen naar de elementen, die de connecties in mijn geest hebben mogelijk gemaakt en zo terug te kunnen lopen hoe deze oordelen/backchats zijn ontstaan, om hen niet meer te laten terugkeren.