Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Advertenties

Dag 192 van 2555; de geest is als een wortel die wordt voorgehouden, maar zal nooit werkelijkheid worden

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blogs van de voorgaande dagen  en daarmee ook de afsluitende blog waarin ik zelfvergevingen schrijf en verbintenissen met mijzelf aanga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering van het slecht openen van mijn slot te volgen en mijn geestes gesteldheid hierop af te stemmen waardoor ik tegen het openen van het slot opzie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering van het slecht opengaan van het slot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een probleem te creëren dat geboren werd in mijn geest waar geen aanleiding voor was in mijn fysieke werkelijkheid die vervolgens wel als echt door mij ervaren word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de oplossingen in het fysieke liggen en het zinloos is om mijzelf blind te staren op deze emoties van ertegenop zien en dingen verwachten  die mis kunnen gaan, maar door simpelweg mijn slot te smeren het euvel weg te nemen en daarmee ook het bestaansrecht van de emoties en de participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem tegen de regels van het systeem in te gaan en dan angst te ervaren om gepakt te worden en mij niet te realiseren dat het de agent als mijn geest is die mij in die angst in fictieve werkelijkheid doet geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grenzen van het systeem op te zoeken in angst voor het systeem en tegelijkertijd als het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn grenzen te verleggen en zogeheten vrijheid hierdoor te ervaren, terwijl het een vrijheid is binnen beperkingen en deze beperkingen dan te ervaren als vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen de kooi waarin ik mij bevind, terwijl de kooi mijn geest is en  ik vrijheid ka ervaren door mij los te maken van participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te bezien/beoordelen door de opinies in mijn geest en zo geen ruimte overlaat om elkaar echt te ontmoeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die een positief gevoel bij mij opleveren door positieve ervaringen die ik met hen had in het verleden als positief te zien/labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huizen te beoordelen door de mensen die erin wonen en de mate van positieve en negatieve ervaringen die ik met die mensen gehad heb, terwijl ik mij niet realiseer dat ik dingen beoordeel aan de hand van een kettingreactie van gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de woonsituatie/beleving van een ander door ernaar te kijken met een waas van opinies n achterliggende angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn op een ander zijn lip te wonen in een klein huis en niet mijn ding te kunnen doen en zo geknot wordt in mijn vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wonen in een klein huis als overleven te zien en mij niet te realiseren dat wanneer ik een dak boven mijn hoofd heb ik al een stapje dichterbij een fatsoenlijk leven ben en dat klein of groot wonen met de behoeftes van de bewoners te maken hebben en niet altijd alles zeggen over het zijn van arm of rijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te leiden van mijn fysieke werkelijkheid en mijzelf bezig houd in de geest met opinies en angsten om zo niet echt te hoeven leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om echt te moeten leven, door de opinie dat ik dat niet aankan en beter af ben met mijn emoties/gevoelens/angsten in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om horror verhalen als entertainment te zien en acceptabel om zo niet in mijn fysieke werkelijkheid mijzelf te ervaren in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op alternatieve stadse mensen en mij niet te realiseren dat ik afgunstig ben op het misschien meer geld en dus voldoende geld van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van aannames te denken dat de ander het financieel beter heeft dan mij, iets waar ik naar verlang wat de ander zou hebben en ik niet zal hebben en daarmee mijzelf als slachtoffer wegzet op basis van emoties en gevoelens in plaats van fysieke feiten aan mijn kant en de andere kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een ander beoordeel op het wonen in een naar mijn smaak te groot huis ik mijzelf bezig houd met jaloezie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rookgordijn op te werpen door het niet fair te vinden dat 2 mensen in een groot huis zouden wonen, terwijl het mijn afgunst op de ander is wat ik wil verbloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf of mijn woonsituatie te vergelijken met anderen en mij niet te realiseren dat het mij nergens brengt en alleen maar afhoud van dat wat echt belangrijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van enthousiasme op te wekken om te verbergen dat ik deze dure stoffen niet zomaar kan aanschaffen en dus ga fantaseren over het hebben van deze stoffen als ultiem doel om zo vooral mijzelf niet tegen hoeven te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar mensen die ik niet ken en die stoffen kopen in dit soort dure winkels en zo mijzelf als minder te betitelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van minder geld te zien als een minder geslaagd iemand in het systeem en te proberen om mijzelf niet in dat hokje geplaatst te zien worden, terwijl ik de hele dag bezig ben met vergelijken en zien of ik minder of meer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritaties vanuit andere momenten op te wekken in dit moment om zodoende niet met het hier en nu bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de geest en zo mijn fysieke werkelijkheid te veranderen in een geest werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dakloos zijn persoonlijk te nemen en mij onnodig in de schoenen van een dakloze te plaatsen en te huiveren voor het feit dat ik zou afglijden tot dakloze en dus minder te zijn in de hiërarchie van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat al het vergelijken van mijzelf met anderen op financiële basis de onderliggende angst heeft van niet te zullen overleven en het dakloos zijn wakkert dit vuurtje aan en daarmee de angsten, terwijl dit geheel en alleen gebaseerd is op participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid waar te nemen door ideeën over de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ABN-AMRO als star te zien en een bedrijf dat mensen dupeert door mijn ervaring met deze bank en zijn medewerkers, terwijl ik mij niet realiseer dat deze starheid en mensen duperen een voortvloeisel is van het winstbejag en niet iets persoonlijks tegen mij, maar iets dat zich tegen alles keert door de oneerlijkheid waar het op gestoeld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn negatieve ervaring met de ABN-AMRO nog niet te willen loslaten,omdat ik het prettig vind in de rol van slachtoffer en mij dat nog steeds meer oplevert dan het absoluut terug te nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in de rol van slachtoffer niet instaat ben mijn eigen kracht terug te nemen en zo mijn eigen leven aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen klant van iemand ben of direct/indirect geld oplever men geen moeite in mij steekt en ik het in de steek gelaten voelen dus waarneem doordat ik persoonlijk neem wat niet persoonlijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem niet te willen snappen en zo als slachtoffer van het systeem mij voort te bewegen terwijl ik mijn daadkracht opzettelijk weggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fantasie en verlangens omtrent de fysieke werkelijkheid in mijn fysieke werkelijkheid gemanifesteerd te willen zien en mij niet te realiseren dat dat thuis hoort in mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geestes werkelijkheid en fysieke werkelijkheid constant 1 op 1 te willen inwisselen, wat frictie oplevert en angst oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand leugenaar te noemen wanneer hij dingen zegt vanuit zijn subjectieve geestes werkelijkheid die niet strookt met mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de emotie vervelend gebruik om mijn fysieke werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid te laten kleuren door irritaties die ik heb opgelopen tijdens eerdere ervaringen, die ik niet heb aangestuurd en opgeruimd in dat moment.

Ik realiseer mij dat ik door te kijken naar fysieke dingen in mijn fysieke werkelijkheid tijdens een fietsrit ik mij angstvallig probeer te houden in het hier en nu, maar uiteindelijk mijzelf angstvallig binnen mijn geestes werkelijkheid

houd en zo geen moment in het hier en nu kan zijn. Het hobbelen op de straatklinkers was eigenlijk het enige moment dat ik mij fysiek aanwezig voelde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet af te dwalen in de geest, en in mijn fysieke werkelijkheid te blijven. Om zo stabiel te zijn en te genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd te worden tussen de ene emotie en de andere.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen zodat ik aan ik aan mijn toekomst kan bouwen en vooruit kan komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij te zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.

Dag 175 van 2555; mensen kijken op de markt

equal money capitalismVandaag op de markt stond ik op mijn beurt te wachten bij de groentekraam, waar ook een vrouw met een fotocamera met mega lens erop foto’s aan het maken was van de groenten en het fruit. Op een gegeven moment startte zij met het maken van foto’s van het personeel achter de kraam. Ik keek naar de gezichten van het personeel en de vrouwen probeerden meteen aardiger of vrolijker te kijken. Op een gegeven moment werd er een vraag over een Japanse groente gesteld door een klant en één van de verkoopsters vroeg de baas om advies, zij kende de groente zelf niet en stak haar neus in de groente om te ruiken wat de geur was. Dit was allemaal vrij spontaan en de verkoopster was zo te zien lekker bezig en zat goed in haar vel. Totdat de fotografe zei dat deze verkoopster lelijk op een foto stond terwijl zij rook aan de Japanse groente. Volgens de fotografe leek het of ze haar neus ophaalde en dat zij het vies vond. Volgens de fotografe was dat geen reclame voor de zaak. Ik zag de verkoopster van spontaan afglijden naar een zorgelijk gezicht, alsof zij er geen zin meer in had. Zij ging stilletjes verder met waar ze mee bezig was maar de dynamiek en de sfeer die er eerder was, die was totaal verdwenen. Dit was natuurlijk zo omdat de sfeer op energie gebaseerd is en dus altijd van een ‘high’ naar een ‘low’ gaat. Toch was het duidelijk wie het naar een ‘low’ bracht met de acceptatie en goedkeuring van ons allen.

 

Er waren 2 dingen die door mij heen gingen, eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid en wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan val je ten prooi aan angst.

 

Eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid. De fotografe had de foto die zij niet mooi vond van de ruikende vrouw aan de Japanse groente gewoonweg kunnen deleten en daar was dan de kous mee af geweest. Mocht zij perse een foto van een ruikende vrouw hebben gewild dan had zij kunnen vragen of ze nog een foto ervan mocht nemen. Dat is zelfoprechtheid, niet de ander kleineren om jezelf beter of populairder te maken. Want de fotografe keek wel om zich heen of zij bijval kreeg bij haar constatering, dus roddel en achterklap, dus zelf oneerlijkheid. Eerlijkheid wordt vaak geïnterpreteerd als alles moeten zeggen als een soort van opbiechten, zonder dat we daar rekening houden met het belang van een ieder. Wij zijn eerlijk, wij hebben het eruit gegooid en na mij de zondvloed. Ik ken dat gevoel nog wel van denken dat je iets moet zeggen, opbiechten en dat je dan een beter mens kan zijn. Maar denk maar eens terug aan zo’n soort ervaring van eerlijkheid dan zul je zien dat het een soort van drang was die je niet kon helpen of stoppen, je moet het zeggen. Weinig vrije wil zou ik zeggen, terwijl bij zelfoprechtheid neem je even gas terug om te zien of een ieder erbij gebaat is dat je nu gaat zeggen wat je gaat zeggen. Dan heb je de eigen regie in handen en stuur je jezelf aan.

 

Wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan veroordeel je jezelf genadeloos en is de angst om zoiets nog eens te doen hetgeen je verlamd. De verkoopster was in haar sas en deed haar werk, het is altijd gezellig bij hun kraam, ze maken een  praatje en een lolletje met de klanten. Maar na de opmerking van het vieze gezicht trekken en dat zoiets ‘not done’ was, besefte de verkoopster waarschijnlijk dat haar bestaansbubbel haar niet beschermde tegen dit soort interacties. Het je even naakt voelen wanneer je beseft dat anderen naar je kijken en opinies en vooroordelen over je hebben net zoals jij anderen veroordeeld en beoordeeld. Die shock van gesnapt zijn, de herkenning van wat jezelf ook doet die zich nu tegen jou keert en die je een rotgevoel geeft en je onzeker maakt. Zo onzeker maakt dat geen enkele beweging meer natuurlijk lijkt te zijn en je jezelf ineens gevangen voelt in de veroordeling en beoordeling van de ander die eigenlijk net als jezelf is. Dus kijk je door de ogen van de ander naar jezelf en doe je er nog een schepje bovenop, totaal gedeprimeerd en niet meer jezelf kunnen voorstellen dat je ooit weer spontaan kunt zijn en terug in je bubbel kan zonder te hoeven worden herinnerd aan de ander die doet zoals jij.

 

Deze zelfvergevingen zijn gedaan, door mij in de schoenen van mensen te plaatsen, die met de genoemde problematieken in aanmerking zijn gekomen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik eerlijk ben wanneer ik alles zeg wat voelt als achterhouden van informatie en niet de tijd wil nemen om even gas terug te nemen en te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid altijd vrij dwangmatig voelt, een gevoel is van dit moet ik vertellen anders ben ik een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een gevoel is en daarom bestaat bij de gratie van energie, terwijl zelfoprechtheid een zelfsturende actie van mijzelf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door het gevoel van eerlijkheid wordt geleid uit sociaal voorgeprogrammeerde overwegingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerlijkheid als iets goeds te bestempelen, als een deugd en verder geen vragen erbij te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid over de ruggen van anderen kan gaan en ik mij in dat moment van eerlijkheid alleen maar met mijzelf bezig houd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een egoïstische daad is en dat het bijna altijd eigen gewin is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bij eer-lijk, het lijk dat uit de kast valt moet eren en bij zelf-op-recht ik zelf het recht heb op het filteren van de informatie die ik spuit in mijn buitenwereld in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te worden wanneer ik mijzelf door de ogen van een ander te zien en te voelen hoe de ogen van beoordeling en veroordeling in mij prikken

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik anderen net zo beoordeel en veroordeel als dat anderen dat met mij doen, wat mij onveilig doet voelen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de veiligheid van mijn bubbel niet te ervaren wanneer een ander negatieve commentaren over mij maakt en mij niet realiseer dat al de keren dat ik de roddel over mijzelf niet hoor ik ook niet van de rel ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het beoordelen en veroordelen van anderen aan mijn adres en het rotgevoel dat onzekerheid in mij oproept alleen maar kan beleven als ik weet en hoor dat anderen dat zeggen ver mij en het niet bestaat wanneer ik het niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onwetendheid als zaligheid uit te roepen als het gaat over roddel en achterklap over mij, zolang ik het niet weet is het er niet en dat is een regel die vrij inwisselbaar is voor elk rotgevoel of probleem waar we niet mee geconfronteerd willen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nog eens extra te veroordelen als anderen dat al hebben gedaan, omdat ik mij gesnapt voel nu anderen mijn eigen gedrag richting mij richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gestoord te willen worden door anderen en lekker wil leven in mijn eigen bubbel al oordelend over de bubbels in mijn buitenwereld die lekker safe van mij weg zijn.

 

Wanneer en als ik zie dat ik eerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bij eerlijkheid mijn gewin of mijn gram wil halen en ik zo consequenties genereer die ik later moet doorlopen. Dus ik stop de eerlijkheid ten koste van de zelfoprechtheid en laat de eerlijkheid die eigenlijk gelijk is aan oneerlijkheid met elke uitademing weg stromen en geen deel meer uitmaken van wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mij anderen zie oordelen of beoordelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik tegelijkertijd met het beoordelen en veroordelen mijzelf veroordeel en beoordeel als de ander en ik niet verder kom dan verwijten, dus stop ik de roddel en achterklap en haal adem en breng mij terug in het hier en nu.