Day 272 of 2555: releasing the picture of Bernard and continuing what it stood for

basisinkomengarantieOn Sunday, August 11th early in the morning, Bernard Poolman passed away, his heart stopped beating…

Last Sunday my parents were over for a visit and I had made an agreement with myself that I wouldn’t constantly check my mail as a point of not being here. I’d muted the sound of my laptop and would therefore not be guided by distractions and that went actually pretty well. When my parents left around half past 9 that night, the normal peace returned in the house. We cleaned up and I decided to check my mail. My partner almost immediately asked if I had already read the mail from Robert and that annoyed me, because I’d like to start on the top of the mail list and go through the mails in a chronological order to not miss anything important. Finally I decided to read the mail first after my partner insisted me to do so. I could not believe what was written, a flash through my mind took me to the point of; it must be a joke or a test to see if we can stand and continue process without Bernard. But soon that was replaced by common sense, nobody would think of such a sick joke, that would simply not serve the best interest of all, to announce online the death of Bernard by his daughter Cerise on his own blog ‘Creations Journey to Life‘, while someone is still alive. So Bernard’s death is a fact.

Then I found out that I’d missed the chat that had taken place to answer all questions everybody had about the death of Bernard, in the moment I did experience this as having missed a funeral, a missed chance to be together with all who had known him. I decided to not give in to the fantasies of my mind and read the chat afterwards in the chat log. Although I couldn’t give any input myself while reading the chat, it was a moment where I carefully read the words that I integrated within myself to fully understand the true impact of the loss of Bernard.

Bernard was a man that was hated or loved, there was no middle ground, which indicates the intensity of him walking this earth. When Bernard did something, he lived it after he had determined whether it was in the best interest for all in all ways. Which made him into a great example for all who were able to get to know him through his words. His words were for many unbearable to hear, it led them to the bone, while others couldn’t get enough of the sound of his words, because they were able to hear his self-honesty and common sense. I’ve never experienced his voice as unpleasant and therefore I did play a lot of his interviews in my house, though my partner had some problems with Bernard’s voice in the beginning, later on he could see where Bernard had touched upon and where he had instabilities inside. Which doesn’t say anything about my stability and enjoying hearing Bernard’s voice, I could hear it and at the same time I could see the points inside of me that needed attention. In the beginning Bernard’s voice gave rise to images inside of me, about how he physically would look like. I felt quite confident at that time, about my ability to use a voice to determine how the person looked like. Blinded by this opinion I never actually saw how off I was in almost all cases, and so I was with Bernard. I saw a small man with dark eyes en dark hair in front of me, who was speaking according to me in an Indian-English accent. I really had a big laugh afterwards when I found out that the farm was situated in South-Africa and Bernard was a tall big man and more blond than dark with an Afrikaans accent.

I only encountered Bernard in chats and emails and never met him in person. I’ve asked myself if I’m missing this chance of ever meeting him in person, the chance to stand eye to eye with the incarnated message, that I’ve applied within my life. And I have come to the conclusion that it doesn’t matter, the message is the message and it’s up to me to integrate it into my life and to show it to others through my actions. De message of Jesus is mainly the foundation onto which Bernard has gone further and as which he has actually lived as a living example for anyone who wanted to see and hear. Which made him to me at a certain point like a big stick, more like: as he can do it, as he did it, what limitations do I put myself through in order to not do that what is in the best interest of all? Bernard continued saying: investigate for yourself, and yes, I started investigating even how difficult it was to gather that information in order to be able to say: this is what I discovered and that’s why I stand as this point. I also learned to see what the consequences are of my actions when I do not act in self-honesty, and instead act as the result of my emotions/feelings/fears. And also when you do not see a point the first time it will return another time and another time in different forms till you get it and that’s why this is such a great test to see how far you are within a particular point.

At some point the SRA course arose to do some structured process to assist us to realize ourselves. After about a year Bernard told us that it would be better for us to do a year full of mind constructs. We didn’t master the mind construct yet in a sufficient way in order to progress and to come to understand ourselves and the world around us, but most of us were not looking forward to a whole year of mind constructs. I even saw it as a punishment for not being good enough at it yet and I felt resistances, but here Bernard served as a big stick, because none of us would have asked for this all by ourselves. Some did it within a year and others took a bit longer, but it was the biggest gift ever that we could gift ourselves.

Besides serving as a big stick, Bernard was to me a sort of conscience at a distance, I asked myself what he would do or how he would see something. You’ll understand that such depending behaviour eventually leads to mind fucks and fears and therefore I had to say goodbye to that behaviour. Yet his words were still important to me, because I knew his words were absolute and mine not yet. The moment I started blogging and Bernard started sharing my blogs on Facebook, that made me proud of myself and gave me the space to continue. Also this behaviour I had to let go since it wasn’t constructive behaviour. Bernard was like a father for everyone regardless of your age, a father figure that shares the first steps you take with you, whether he was physically there or not it didn’t matter.

Bernard absolutely didn’t want to be seen as a guru or leader with followers who were mimicking without using common sense. He would say things like: I walk with you and when you walk behind me to follow me I will fart so loud until you will walk next to me, that was typically Bernard. He wanted us to become his equals and not depending children who were lost without him. He wanted a strong stable group that could be like a strong front and stand for and as life. He alone had already walked process and knew that walking process within a group would be much faster, so he attracted people with his message and formed a group. Not as is often alleged, that he started a group around him and especially women to follow him, which was at odds with his principles and he wouldn’t deny his principles.

I have often looked with disbelief at what people, of the darkness of the internet, shared as being the truth about Bernard. People who absolutely did not know him or had experienced him in real life, though they had such huge reactions to the message of oneness and equality and were anxious that they were about to lose their comfortable lives, lived at the expense of others. These people we started to call haters, because it was pure hatred that was displayed. Bernard had to laugh about them and saw through them at the first word that came out of them, what caused even more hatred inside of them. Bernard was the catalyst that could touch upon everything inside of you when you allowed it and well if someone is calling the other evil because you cannot direct yourself according to the principles of life, who to blame when you see yourself as innocent? Bernard was crucified many times for the words he spoke, the words that pressed the buttons of those who were not straightforward. The difference with Jesus is that Bernard didn’t die by these crucifixions, but he chose to pass away after giving everything to save the physical reality and to return to the earth as the dust of the earth and life itself.

Bernard is no longer here physically, but Bernard was and is life and as such he will continue to exist in and as us. I will certainly miss his cheerfulness and absoluteness. The coming time I will encounter the relationships I had build towards Bernard and investigate them in that moment for what they are and to forgive and correct within my physical reality. And the point of stability in the form of Bernard is not here anymore, but we all know that we can fill that void by continuing walking that what he started, process.

When someone dies we do not mourn about that being, but we mourn because of who we were towards that being. It’s an opportunity to have a deeper look at what you have accepted and allowed within the relationships you built towards that being. And mourning is the process of releasing or going to release the behaviours and habits/bad habits and restructuring it in an effective manner that serves the interest of everyone.

Goodbye and die well ‘Bernard’, thank you for what you have meant and done for us, and welcome ‘life’ which we have to accept as that what is real and what really matters. As long as we cannot be equals to ‘life’ the smell will be awful, because when ‘life’ turns against us it means that we are against ‘life’ and that’s suicide, a useless act that no one assists, feeds or gives anyone a decent life.

Dag 272 van 2555: het plaatje van Bernard loslaten en waar het voor stond voortzetten

basisinkomengarantieOp zondag 11 augustus vroeg in de morgen overleed Bernard Poolman, zijn hart stopte…

Afgelopen zondag had ik mijn ouders op visite en ik had met mijzelf afgesproken dat ik niet constant mijn mail zou checken als een punt van niet hier zijn. Ik had het geluid zacht gezet van mijn laptop en zou mij niet laten leiden door de afleiding en dat ging eigenlijk best goed. Toen mijn ouders tegen half 10 ’s avonds in de auto stapten en weer naar huis gingen, keerde de normale rust weer terug in huis. We ruimden nog wat op en ik besloot mijn mail te checken. Mijn partner vroeg bijna onmiddellijk of ik de mail van Robert al gelezen had en dat irriteerde mij, omdat ik bovenaan de lijst met mails was begonnen en ze graag in volgorde van binnenkomst wilde doornemen om geen punten over het hoofd te zien. Uiteindelijk las ik de mail toch eerst op aandringen van mijn partner. Ik kon niet geloven wat er stond, er schoot door mij heen dat dit wel een grap moest zijn of een test of wij zonder hem ons proces wel zouden voortzetten. Maar al gauw maakte dat plaats voor wat gezond verstand, niemand  zou zo’n zieke grap bedenken, dat zou eenvoudigweg het belang van een ieder niet dienen om online de dood van iemand aan te kondigen in de vorm van de blog die Cerise de dochter van Bernard schreef op zijn blog site Creations Journey to Life, terwijl iemand nog leeft. Dus het is waar.

Vervolgens kwam ik erachter dat ik de chat die ingelast was om de eerste vragen te beantwoorden gemist had, en ervoer dat in het moment als een gemiste begrafenis, een gemist samenzijn met allen die hem kenden. Ik besloot niet toe te geven aan de hersenspinsels van mijn geest en las de chat na in de chat log. Ook al kon ik zelf geen input geven het was een moment waarop ik aandachtig de woorden op mij liet inwerken om te begrijpen wat de ware impact is van het verlies van Bernard.

Bernard was een man die werd gehaat of geliefd er was geen middenweg, wat de intensiteit waarmee hij op aarde was weergeeft. Bernard ging ergens voor en liet het er niet halverwege bijzitten, wanneer hij had vastgesteld dat hij handelde in het belang van een ieder op elke mogelijke manier. Dat maakte hem tot zo’n groot voorbeeld voor allen die hem mochten kennen door zijn woorden. Zijn woorden die voor velen in geluid niet aan te horen waren, het ging hen door merg en been, waarbij anderen geen genoeg van zijn stem konden krijgen omdat zij de zelfeerlijkheid en het gezond verstand konden horen. Zelf heb ik zijn stem nooit als onplezierig ervaren en speelde ik veelvuldig zijn opnames in huis af, mijn partner echter had in het begin wel problemen met Bernard zijn stem en kon later inzien op welke punten Bernard hem beroerde en waar hij onstabiliteit van binnen had. Wat niets zegt over mijn stabiliteit en het graag horen van Bernard zijn stem, ik kon het aanhoren, maar zag tegelijkertijd ook de punten in mij waar ik aan moest werken. In het begin was Bernard zijn stem de aanleiding voor beelden in mij, over hoe hij er fysiek uitzag. Ik was van mening toentertijd dat ik goed was in het bedenken hoe iemand eruit zag naar aanleiding van zijn/haar stem. Verblind door deze mening zag ik nooit dat ik eigenlijk altijd ernaast zat en zo ook bij Bernard. Ik zag een klein mannetje met donkere ogen en donker haar voor mij, die naar mijn idee met een beetje indisch-achtig Engels accent sprak. Ik heb erg om mijzelf moeten lachen toen ik uitvond dat de farm in Zuid-Afrika stond en Bernard een lange grote man was en eerder blond dan donker met een Afrikaans accent.

Met Bernard heb ik direct te maken gehad in chats en mails, maar nooit heb ik hem in levende lijve mogen ontmoeten. Ik heb mijzelf afgevraagd of ik dat nu mis, die kans om oog in oog met de vleesgeworden boodschap, die ik heb toegepast in mijn  te leven, te staan. En ik moet tot de conclusie komen dat het niet uitmaakt, de boodschap is de boodschap en het is aan mij om dat te integreren in mijn leven en uit te dragen naar anderen in mijn handelen. De boodschap van Jezus zijn voornamelijk de peilers waar Bernard op verder is gegaan en die ook daadwerkelijk heeft geleefd als levend voorbeeld voor een ieder die het wilde horen en zien. Wat maakte dat hij voor mij een soort van stok achter de deur was, als hij het kan, als hij het gedaan heeft welke limitaties leg ik mijzelf dan in de weg om niet dat te doen wat in het belang van een ieder is? Onderzoek alles voor jezelf, bleef Bernard op hameren, en ja ik ben dat gaan doen hoe moeilijk ook de verschillende informatie te verenigen is die je vindt om te kunnen staan en te zeggen: dit is wat ik heb ontdekt en daarom sta ik hiervoor in. Ook leerde ik de consequenties van mijn handelen te overzien, wanneer dat niet gedaan wordt vanuit zelfeerlijkheid maar als een voortvloeien uit de emoties/gevoelens/angsten van de geest. En wanneer je een punt niet hebt gezien zal het terug komen en terug komen in verschillende vormen totdat je het snapt, en dat is zo’n geweldige test om te zien hoever je met een bepaald punt al bent.

Op een bepaald moment ontstond de Structural Resonance Alignment cursus om ons toch wat gestructureerder op weg te helpen in ons proces om onszelf te realiseren. Na zo’n jaar besloot Bernard dat het beter voor ons was wanneer wij ons een jaar aan mind constructs zouden wijden. We beheersten de mind constructs nog niet voldoende om verder te kunnen komen in het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen, maar de meesten van ons op dat punt zagen best wel op tegen een heel jaar mind construct te doen. Ik zag het zelfs even als een soort van straf voor het nog niet onder de knie hebben van dit mechanisme en voelde weerstanden, maar hier fungeerde Bernard als de stok achter de deur, want niemand zou dit voorstel ooit in de groep hebben gegooid. Sommigen deden het in een jaar sommigen deden er langer over, maar het is het grootste cadeau geweest wat we onszelf hebben kunnen geven.

Naast een stok achter de deur was Bernard zeker in het begin een soort van geweten op afstand, ik peilde dan bij mijzelf wat hij zou doen of wat hij ervan zou vinden. Je kunt begrijpen dat zulk afhankelijk gedrag uiteindelijk tot mind fucks en angsten leidt en heb ik daar vaarwel tegen moeten zeggen. Toch bleef zijn woord belangrijk voor mij, omdat ik wist dat zijn woorden absoluut waren en die van mij nog lang niet altijd. Het moment dat ik begon te bloggen en Bernard op Facebook mijn blogs deelde dat maakte mij trots op mijzelf en liet mij de ruimte om verder te gaan. Ook dit heb ik uiteindelijk moeten loslaten als niet constructief gedrag. Bernard was als een vader voor iedereen ongeacht je leeftijd, een vaderfiguur die je eerste stapjes die je zette  met je deelde, of hij nu fysiek aanwezig was of niet dat deed er niet toe.

Bernard wilde absoluut niet gezien worden als een leider of een guru die nagepapagaaid werd zonder zelf na te denken in gezond verstand. Hij zei dan ook ik loop met jullie, wanneer je achter mij aanloopt zal ik stink winden laten zodat je het wel laat, dat was Bernard ten voeten uit. Hij wilde dat wij instaat waren zijn gelijke te worden en niet afhankelijke kinderen die los van hem niets konden beginnen. Hij wilde een stabiele groep die sterk was en als een sterk front kon staan voor en als het leven. Hij had dit proces alleen al gelopen en wist dat het lopen van het proces in een groep veel sneller zou gaan, dus trok hij mensen aan met zijn boodschap en vormde een groep. Niet zoals hem vaak wordt verweten dat hij een groep creëerde om hem heen en dan met name vrouwen om hem te volgen, dat stond haaks op zijn principes en zijn principes verloochende hij niet.

Ik heb vaak genoeg met ongeloof gekeken wat mensen in de duisternis van het internet op tafel gooiden als waarheid over Bernard. Mensen die hem absoluut niet kenden of mee hadden gemaakt, maar die zulke enorme reacties hadden op de boodschap van eenheid en gelijkheid en angstig waren dat zij hun comfortabele leven ten koste van anderen zouden moeten opzeggen dat zij tot alles instaat waren. Deze mensen begonnen wij haters te noemen, want het was pure haat die tentoongespreid werd. Bernard moest om ze lachen en doorzag hen bij het eerste woord dat uit hen kwam wat onbewust nog meer haat teweeg bracht. Bernard was de katalysator die alles in beroering kon laten komen wanneer jij dat toeliet en ja als je iemand dan kwaadaardig noemt omdat je jezelf niet kunt aansturen volgens de principes van het leven, wie moet je dan de schuld geven als je vindt dat jij de schuldige niet bent? Bernard is als het ware vele malen gekruisigd voor de woorden die hij sprak, de woorden die de knoppen indrukten van degenen die niet recht door zee waren. Het verschil met Jezus is dat hij niet gedood is door die kruisigingen, maar dat hij zelf heeft gekozen om heen te gaan door alles aan het fysieke leven te geven en zo weer terug te keren als stof van de aarde en het leven zelf.

Bernard is er fysiek niet meer, maar Bernard was en is leven en zal als zodanig ook voortbestaan in en als ons. Ik zal zijn vrolijkheid en absoluutheid zeker missen. De komende tijd zal ik steeds weer relaties die ik ten opzichte van hem heb opgebouwd gaan tegen komen om in dat moment onder de loep te nemen voor wat ze zijn, te vergeven en te corrigeren. En het punt van stabiliteit in de vorm van Bernard is er niet, maar we weten allemaal dat wij zelf dat gat kunnen opvullen door voort te zetten wat hij begonnen is.

Wanneer iemand sterft dan rouwen we eigenlijk niet om die persoon maar om wie wij waren ten opzichte van die persoon. Het is een kans om eens dieper in jezelf te kijken naar wat je hebt geaccepteerd en toegestaan in jezelf ten opzichte van de relatie die je had met de ander. En rouwen is het proces van gedragingen en hebbelijkheden/onhebbelijkheden loslaten en herstructureren op een effectieve wijze die het belang van iedereen dient.

Dag ‘Bernard’ en bedankt voor wat je voor ons hebt betekent en gedaan, en welkom ‘leven’ wat we nu moeten aanvaarden als dat wat echt is en er toe doet. Zolang we geen gelijken aan het ‘leven’ kunnen zijn zal de stank niet te harden zijn, want wanneer het leven zich tegen ons keert betekent het dat wij ons tegen het leven keren en dat is zelfmoord, een nutteloze daad die niemand helpt, voedt of een fatsoenlijk leven geeft.

Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

Dag 171 van 2555; wat een kut stem

equal money capitalismTerwijl ik mijn mail aan het doorwerken was en naar de commentaren op een video van mij op YouTube ging, las ik een commentaar van Arie anoniem die zei: wat een kut stem en wat een onzin. Even voelde ik een lichte misselijkheid door mijn buik gaan en beweging in mijn solar plexus. Hoezo kut stem dacht ik, maar tegelijkertijd twijfelde ik of mijn stem inderdaad vervelend was.

Deze video is een vertaling van een video over depressie van Bernard Poolman die ik zelf heb ingesproken. Ik besloot deze video ooit te vertalen in het Nederlands en in te spreken, omdat de boodschap over depressie zo raak is neergezet. En dat is sinds de dag dat ik deze video plaatste hetgeen geweest waar mensen over struikelen. Het is niet de stem die kut is, het is de boodschap die kut is voor velen omdat het hun ware aard blootlegt.

Het grappige aan dit soort commentaren is dat men niet door heeft hoe men zichzelf blootgeeft en laat kennen. Het is duidelijk dat Arie anoniem een probleem heeft met depressie en de ware aard hiervan. Dat hij zijn nare gevoelens hierover op mij probeert af te schuiven is gewoonweg geen zelfverantwoordelijkheid nemen. Commentaren die op de persoon gericht zijn, blijven af en toe het effect bij mij opleveren dat ik zo’n commentaar persoonlijk neem voor een moment. Gewoon ademen en zien wat het is, dat is het beste advies wat ik mijzelf kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het commentaar van Arie anoniem persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan het feit dat mijn stem vervelend klinkt en door die twijfel te twijfelen aan mijzelf als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het feit dat eenander mijn stem een kut stem vindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties die een ander op mijn stem heeft persoonlijk te nemen en daardoor de reactie over te nemen en 1 te worden met die reactie en te twijfelen aan mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat zijn reactie niets te maken heeft met mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vorm van communicatie heb met Arie, door op zijn reactie reacties te hebben, maar eigelijk treffen wij elkaar alleen maar in reactie en draaien wij slechts om elkaar heen in onze zelf gecreëerde bubbels waarbij we allebei reageren op verschillende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens en na het lezen van een commentaar, waar de ander persoonlijk wordt, even gas terug te nemen en adem te blijven halen. Om zo te kunnen zien waar de ander op reageert en of ik hem/haar kan assisteren op het punt van reactie, of dat ik het commentaar als een wind door mij heen moet laten gaan om vervolgens mij weer aan andere taken te wijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen die op het internet namen bezigen als Arie anoniem zichzelf met opzet anoniem houden om te kunnen trappen en schelden op anderen door de onvrede die in henzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik goed werk heb geleverd wanneer er zoveel mensen reacties hebben op mijn stem in deze video en dat de boodschap dus is aangekomen, maar voor alsnog niet wordt aangenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een stem en een gevoel in mij waar te nemen als mijn solar plexus wordt beroerd, die zegt dat ik dit niet wil, terwijl ik mij niet realiseer dat dit niet willen gaat over niet de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen om dit soort berichten/boodschappen te brengen en vervolgens de commentaren erop  af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel achter de boodschap van de video te staan, maar mijn zelfverantwoordelijkheid wanneer het persoonlijk wordt met commentaren, niet wil nemen en liever wil wegkruipen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de volle laagte willen incasseren als het om negatieve reacties gaat, maar wel de positieve reacties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen niet meer persoonlijk te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reacties van anderen niet meer met mijn reactie op hen te verwarren en mij zo het geheel persoonlijk aan te trekken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als ik A zeg met het plaatsen van een video ik ook B moet zeggen als het gaat om negatieve commentaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat ik met mijn stem mensen in reacties krijg, ik dat kan gebruiken als een middel om anderen zichzelf te laten realiseren en wie weet uiteindelijk zichzelf te kunnen zien voor wie ze zijn, en niet weg te lopen voor deze taak, maar zelfverantwoordelijkheid erin te nemen.