Dag 333 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 2 – zelfvergevingen en zelfcorrecties

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘terugkrijgen’ te beschouwen als een gunst die ik van de ander moet krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander verantwoordelijk stellen voor een gemis binnenin mijzelf om mijzelf aansturen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van de ander kan verlangen dat te veranderen in mijn leven waar ik mijn eigen zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen. Ik stop het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘krijgen’ niet als een gunst te beschouwen die ik moet verkrijgen van de ander zodat mijn passieve houding geoorloofd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘terug’ te beschouwen als iets dat er ooit was en verloren raakte wat vervolgens weer gevonden werd om zo tot mij terug te keren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets als verloren te beschouwen en wat dus automatisch betekent dat het weer terug moet keren om opnieuw de balans in evenwicht te brengen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik verliezen en terugvinden aan elkaar gekoppeld heb als een vanzelfsprekendheid en dus mijzelf uit balans voel wanneer deze polariteit niet naar de positieve pool doorslaat. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de polariteit van verliezen versus terugvinden en mijn balans in het leven te herstellen, door te zien wat het gemis is dat ik ervaar en hoe ik dat zelf actief, door mijzelf aan te sturen, kan terugbrengen naar een balans in mijzelf los van deze polariteit, maar gebaseerd op de balans tussen zelfverantwoordelijkheid en gezond verstand in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren om mijn kind te verliezen, zodra ik zie dat de levenssprankel uit mijn kind verdwijnt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te ervaren zodra ik zie dat ik niet meer heb wat ik eerst wel had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor de verandering die zich aandient als een negatieve ervaring. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angst te schieten wanneer ik zie dat het niet goed gaat met mijn kind, maar te zoeken naar oplossingen en mij niet te laten verlammen door de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik afscheid van mijn kind moet nemen wanneer haar puurheid/levensenergie weg sijpelt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afscheid nemen als reactie op iets dat verandert en niet langer is zoals het was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door afscheid te nemen mijzelf neerleg bij de verandering die wellicht niet hoeft plaats te vinden en dus niet in het belang van een ieder is. Ik stop het afscheid nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van afscheid nemen en rouwen om dat wat geweest is direct te onderzoeken waarom deze verandering plaats heeft gevonden en het rouwen achterwege te laten als acceptatie van een situatie die nog niet uitgekristalliseerd is .

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om iets dat nog niet afgesloten kan of hoeft te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van rouwen als overlevingsmechanisme om mijzelf niet langer te bewegen maar juist te stoppen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik direct zodra het punt van willen rouwen zich aandient juist moet gaan kijken wat er aan de hand is. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te stoppen doormiddel van rouwen als overlevingsmechanisme, maar juist dit punt te gebruiken om te zien waarom deze verandering heeft plaatsgevonden in mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst te rouwen en pas later te zien dat ik iets moet veranderen aan de situatie, wat ik vervolgens ervaar als iets terug moeten krijgen/nemen door te vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van later inzien dat ik niet effectief gehandeld heb en dit recht willen zetten door te vechten voor mijn kind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geloof dat ik zonder vechten nog terugkrijg wat ik eerder heb laten gebeuren zonder vragen te stellen. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten om te zetten in het onderzoeken van mijzelf naar het waarom ik een triggerpoint gemist heb door mijn tijdlijnen terug te lopen en vervolgens te zien hoe ik dit punt nu kan lopen en stabiliseren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat ik niet op jonge leeftijd met mijn kind de weg van homeopathie heb gelopen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van spijt door terug te kijken en nu te zien hoe ik het anders had kunnen aanpakken met een andere meer gewenste uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de emotie spijt gebruik om mijzelf te beschuldigen van nalatigheid. Ik stop de spijt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de spijt te stoppen en om te zetten in actie, de spijt heeft mij getoond dat mijn aanpak effectiever kan, terwijl het mijzelf beschuldigen werkt als het mijzelf op de plaats vasthouden en mijn actie blokkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen dat ik niet die informatie tot mij heb genomen om de weg van homeopathie te kunnen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van terugkijken naar het verleden en mijzelf daar in vast te zetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat, wanneer ik door zelfaansturing mijzelf in het hier en nu houd, ik mijzelf niet hoef vast te zetten in het verleden. Ik stop het terugkijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat ik het verleden niet kan veranderen, maar wel wie ik ben in het hier en nu door de ervaring die ik heb opgedaan in het verleden kan ik voorkomen dat ik in de toekomst dezelfde valkuilen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen dat ik niet alles eraan heb gedaan om mijn kind weer in balans te krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeschuldiging en zo mijzelf door emoties op de plaats te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet moet tegenwerken door emoties aan te grijpen om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop de zelfbeschuldiging en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn kind in balans moet worden gebracht ik dat ook doe en niet terugkijk naar hoe dat in het verleden niet gelukt is en mijzelf als zodanig te straffen en niet te stimuleren/aan te sporen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele ontlading te voelen bij het langzaam ‘terugkrijgen’ van mijn kind, doordat ik mij minder schuldig hoef te voelen wanneer de dingen toch weer op zijn pootjes terecht komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf minder schuldig voelen wanneer de dingen toch weer goed komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets heb aan schuld, maar lering moet trekken uit het verleden, om effectief te kunnen zijn in het heden. Ik stop de schuldvraag en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de schuldvraag niet kleiner te maken door een positieve uitkomst, maar te zien waarom ik mijzelf beschuldig van zaken die ik in het moment op een bepaald moment in mijn leven niet allemaal kon overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beschuldigen voor de onwetendheid waarin ik verkeerde toen mijn kind langzaam begon weg te kwijnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schuld als terugwerkende straf te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zondebok nodig heb voor hoe zaken gelopen zijn. Ik stop het mijzelf straffen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar een zondebok maar naar een oplossing om mee verder te kunnen en zo mijzelf te accepteren in ieder moment waardoor ik kan zien hoe ik mijzelf kan verbeteren in de volgende ademhaling waardoor ik de oplossing kan lopen in het hier en nu.

 

In mijn volgende blog pak ik de herdefiniëring van het woord ‘terugkrijgen’ aan.

Advertenties

Dag 331 van 2555: oor vrijknippen

Dip-LiteDit is een blog waar ik terugkijk op een proces dat ik gelopen heb en waar ik opnieuw mee geconfronteerd werd. Doordat ik een basis van zelfvergeving en zelfcorrectie in mijn fysieke wereld al had gelopen, was het dit keer veel makkelijker om te kunnen staan en mij niet te laten verleiden tot terugval.

 

Jarenlang was het gaan naar de kapper voor mij een moment waarop ik moest kiezen. Wil ik het wat langer houden, doe ik het korter, een lokje rechtsom of linksom, waren van die vragen waarop ik vaak geen antwoord wist of geen antwoord op wilde geven. Ook jarenlang had ik een kapster die het voortouw nam en mij één keer in de zoveel tijd zei dat ik nu eens mijn kapsel wat moest veranderen. Dit voelde heerlijk, ik had er geen omkijken naar, ze was goed in haar vak en bijna nooit had ik spijt na een bezoek aan haar thuissalon. Met andere woorden de verantwoordelijkheid voor mijn haar lag totaal buiten mijzelf en als het niet beviel dan kon ik de ander de schuld ervan geven.

 

Met ons vetrek naar Italië, moest ik weer een nieuwe kapper zoeken en ik voelde op mijn klompen aan dat ik waarschijnlijk niet meer dat lot uit de loterij zou krijgen als in Nederland. Daarbij komt ook nog eens dat er andere kapsels mooi gevonden werden in de dorpen waar wij woonden dan wat ik gewend was in Nederland. Wat maakte dat ik door niet altijd de juiste bewoordingen te gebruiken meestal niet met dat resultaat naar huis ging waar ik op gehoopt had. Wanneer ik thuis eens kritisch in de spiegel keek, ik een soort van vervreemding ervoer, wie is dat in de spiegel ging er dan door mij heen. Het plaatje wat ik van mijzelf had werd dan in de war geschopt door het kapsel dat ik op mijn hoofd droeg. In die tijd heb ik daar ook zelfvergevingen op gedaan en ben ik meer mijn verantwoordelijkheid gaan nemen voor het kapsel dat ik koos.

 

Toen het moment aanbrak dat ik mijn hoofd kaal scheerde was dat echt een moment van zelfaansturing, ik had alle angsten en hobbels uitgeschreven en uitgesproken waardoor ik op dat moment van het scheren echt kon genieten en een zekere vorm van bevrijding voelde. De bevrijding van anderen laten beslissen en daardoor anderen beschuldigen.

 

Het moment dat ik mijn haar weer liet aangroeien en het steeds meer haar werd dat in toom gehouden moest worden, brak natuurlijk ook dat moment aan van welk kapsel gaat het worden. Het grappige was dat ik voor een moment weer terug viel naar het moment van voor het kaal scheren en het niet goed weten wat voor kapsel te nemen. Niet lang daarna verlieten we Italië om terug te keren naar Nederland en ja daar moest ik opnieuw een kapper vinden.

 

Toch merkte ik dat mijn haar na het kaalscheren niet meer diezelfde lading had als daarvoor. Waar het eerst een verlenging van mijn persoonlijkheden was, was het nu gewoon haar. Dus ik experimenteerde wat met kapsels en liet twijfelende kapsters mijn haar aan de achterkant zo hoog opscheren dat zij het in etappes wilden doen uit angst dat het te kort zou zijn. Ik dacht alleen maar, als ik het niet uitprobeer dan kan ik ook niet zeggen of het werkt voor mij en mijn haar groeit zeker een centimeter per maand, dus wat kan er misgaan? Ik voelde mij zogezegd zelfverzekerd en was blij met mijn vooruitgang over de jaren heen.

 

Totdat er zich een punt voordeed wat mijzelf eigenlijk ook wel veraste. Ik liet mijn haar asymmetrisch knippen, waarbij de vraag werd gesteld of mijn ene oor vrijgeknipt moest worden of niet. Met een kaal hoofd en twee uitstekende flaporen was ik gewoon tevreden geweest, maar nu er één oortje bloot kwam ging ik twijfelen. Dit had niets met persoonlijkheden te maken maar meer met een punt dat ik sinds mijn tienerjaren gelabeld had als een slecht handelskenmerk van mijn lijf, mijn flaporen. Dus de eerste keer dat mij werd gevraagd of mijn oren vrijgeknipt moesten worden had ik dat liever niet. Thuis gekomen bekeek ik de situatie nog eens en deed zo af en toe mijn haar achter mijn oor om te zien hoe erg het zou zijn.

 

De volgende knipbeurt was ik resoluut en liet mijn oor uitknippen, want ik had de lading er vanaf genomen en had fysiek gezien dat het niet iets ergs was. Het gevoel van erg was een oud gevoel dat in mijn jeugd door mizelfj gecreëerd was en wat ik was gaan geloven, maar wat zeker nu geen dienst meer deed. Ik mocht dit gevoel van ‘erg’ van mijzelf loslaten, waardoor het niet meer of minder werd dan haar knippen, zoals dat ook op de andere delen van mijn hoofd gebeurde. Toch was het nog steeds een beetje onwennig en dan niet zozeer het oor dat in het zicht kwam, maar meer het niet meer hebben van het sterke gevoel dat het erg is om je flaporen te showen.

 

Zaterdag ging ik opnieuw naar de kapper en weer werd de vraag gesteld, moet het oor worden vrijgeknipt? Ja zei ik volmondig, zonder de tussenkomst van allerlei gedachten. En meteen bemerkte ik dat deze ‘ja’ vrij was van welke energetische beweging dan ook in mijn fysieke lichaam. Het was een vraag en ik antwoordde, omdat ik wist wat ik wilde. Ik wilde een praktisch kapsel wat er verzorgd uitziet, los van wie ik ben of wil zijn of mij inbeeld te zijn. Het is haar en het mooie van haar is dat je een leven lang kan blijven oefenen om te zien wat op een gegeven moment in je leven het meest praktische kapsel is om te dragen. Ik krijg dus elke zoveel weken de kans om een keuze te maken vanuit zelfaansturing of gebrek aan zelfverantwoordelijkheid, want dat is in feite de keuze die we allemaal hebben.

Dag 262 van 2555: mijn deelname aan Desteni is geen zwendel, ik leerde om verder dan mijn zelfgecreëerde sluier naar mijzelf en de wereld waar ik aan deelneem te kijken.

basisinkomengarantieIk ben Sylvia Gerssen een 45 jarige vrouw uit Nederland en ik kwam in mei 2008 in contact met Desteni. Sinds die dag ben ik begonnen met het onderzoeken van het Desteni materiaal en een paar weken later ben ik de Desteni hulpmiddelen naar mijn beste kunnen en begrip gaan gebruiken. Ik zeg hier naar mijn beste kunnen en begrip, omdat het een redelijke ommezwaai is om voor de eerste keer de verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat je tot nu toe hebt gecreëerd, geaccepteerd en toegestaan in je wereld. Daarom is het Desteni proces ook daadwerkelijk een proces waar het gebruik van de hulpmiddelen en het begrip van wie ik ben binnen dit alles, iets is dat moet groeien door de tijd heen en moet consolideren om de tand des tijds te doorstaan. Dus de eerste punten die ik aanpakte in het prille begin, die deed ik later in mijn proces opnieuw, op een moment dat ik een beter begrip had van mijn patronen en beter kon zien waar ik nu echt mee te maken had binnenin mijzelf.

 

De laatste 5 jaar ben ik stabieler geworden en verdween er aardig wat ruis die op een basis van 24 uur per dag plaats vond inmijn hoofd. Ik beschouwde mijzelf als een beelddenker, alle communicatie vond plaats in plaatjes en filmpjes, terwijl er nu nog wel plaatjes zijn, maar meestal alleen wanneer ik mijzelf er toe aanzet om plaatjes te zien. De momenten bijvoorbeeld dat ik deelneem in mijn geest aan angst of ongerustheid, dan leef ik de plaatjes uit mijn geest en gebruik ik dat om mij te verstoppen van de werkelijkheid. Aan de andere kant, wanneer ik mij iets probeer te herinneren, dan is het handig wanneer iemand in mijn gezin iets kwijt is en ik door de plaatjes kan bladeren in mijn geest om te zien waar ik het voorwerp voor het laatst heb gezien. Dus ik ging van het zijn van een plaatsjes slaaf naar een plaatjes gebruiker, die haar plaatjes database meestal gebruikt met gezond verstand.

 

Zoals je wellicht kunt voorstellen had ik door het zijn van een beelddenker ook een levendige fantasie en daarom was het dan ook niet moeilijk om verwikkeld te raken binnen spiritualiteit en complottheorieën. Ik groeide op in een Nederlands Hervormd gezin waar ik leerde om in God te geloven, ondanks dat ik de tegenstrijdigheden zag binnen de woorden die tegen mij als kind gesproken werden moest ik toch gewoon naar de kerk en bidden. Voor mij als kind stond het geloof in God gelijk aan het geloof in Sinterklaas. Voor langere tijd verliet ik de kerk, en later in mijn proces ontdekte ik dat ik een energetische verslaving had aan religieuze opwekkingsliederen en het zingen hiervan in de kerk. Als een jong volwassenen zocht ik dan ook een koor om bij te gaan en kwam terecht in een Baptisten gemeente. Ik had geen echte connectie met het gedachtengoed van de kerk, wat ik op dat moment niet door had, omdat ik niet gewent was om eerlijk met mijzelf te zijn en dus verborg ik de echte reden in mij, waarom ik naar koor repetities ging en naar de kerk. Het moment dat ik geen energetische hoogtepunten meer bereikte met het zingen in de kerk ging ik verder naar het volgende energetische niveau.

 

In de tussentijd was ik echtgenote en moeder van twee kinderen geworden en leefde ik het leven van een systeemslaaf. Ik begon een studio als zelfstandig binnenhuisarchitect. Ik had aan de Kunstacademie gestudeerd en was een maatschappelijk werkster geworden. Ik werkte een tijdje binnen scholen en een revalidatiecentrum, maar ik was het spuugzat om steeds tussen mijn baas en mijn cliënten in te moeten zitten en iedereen tegemoet te moeten komen. Ik had een pauze nodig zo vertelde ik mijzelf en ik had behoefte aan plezierige problemen. Dat was het moment dat ik mijzelf omschoolde tot binnenhuisarchitect. Ondanks dat ik het probeerde lukte het mij niet om een echt regelmatig inkomen te genereren en ik was verbitterd dat mijn werk op de tweede plaats kwam in verhouding tot het werk van mijn man, die ’s morgens vertrok en ’s avonds weer terug kwam. Ik had de zorg voor de kinderen, om ze naar school en de oppas te brengen en te halen, om tussendoor nog eens tijd aan mijn werk te besteden en klanten te zien. Op dat moment kon ik niet zien hoe geld een rol speelde in mijn leven en wat mijn echte relatie met geld was, één van angst om het te verliezen. Naast mijn eigen studio begon ik ook met Reiki en haalde mijn tweede graad tezamen met eigen cliënten. Spiritualiteit had de plek van religie ingenomen en was in staat om mijn behoefte aan energie in te vullen. Dus ging ik naar het volgende energetische niveau waar ik mijn ego oppompte door mensen te helpen op een energetische basis.

 

Toen ik mijzelf niet langer kon tegen houden om mijzelf niet onder ogen te komen en te zien wie ik was geworden, bedacht ik het volgende afleidingsproject voor het gezin en emigreerde mijn gezin en mijzelf naar Italië. Dit was een soort van cultuurshock die mij het komende jaar bezig hield en mij afhield van het kijken naar mijzelf. Ik ontwikkelde angstaanvallen in de vorm van hyperventilatie en ik wist dat er iets niet goed zat, maar ik keek nooit binnenin mijzelf of ik niet toevallig de oorzaak van dit alles kon zijn. Dus het volgende energetische niveau was de complot theorie waar ik op een natuurlijke wijze gemakkelijk ingroeide door de vinger te wijzen naar anderen en hen te beschuldigen. Ondanks dat ik dit geweldige gevoel had dat we bezig waren iets groots te ontdekken, wist ik ook diep van binnen dat dit beschuldigen niet voor altijd door kon gaan. Zo daar zat ik dan middenin de bergen in Italië en teruggeworpen op mijzelf totaal spiritueel behept terwijl ik de vinger wees naar anderen samen met de alu hoedjes. op een dag was ik aan het rondsurfen op een complot site, waar ik een video van Sunette Spies tegen kwam waar zij als portal bezig was. De video was daar geplaatst om het belachelijk te maken, maar voor mij was het een reality check. Ik zocht naar meer video’s en voor weken kon ik niet stoppen met het bekijken van deze video’s waar zoveel gezond verstand in zat. Allerlei onderwerpen, waar ik al van dacht dat ze zo waren neergezet in de wereld dat het niet klopte, werden uitgelegd. Daarna begon ik die video’s te bekijken die over het proces van verandering gingen, het veranderen van jezelf in een wezen die instaat is het onderscheid te maken tussen wat in het belang van een ieder is en wat egoïsme is.

 

Ik had nooit aan mijzelf gewerkt, ik had het altijd gemeden om in mijzelf te kijken, om te zien wat mijn aandeel was in de huidige staat van de wereld. Op hetzelfde moment dat ik mij realiseerde dat ik de vinger op de zere plek van de mondiale problemen kon leggen zonder de vinger te wijzen of te beschuldigen, begon ik aan mijzelf te werken en kon ik zien dat ik deel van het probleem was. Ik leerde dat het spitten door mijn patronen en oneerlijkheden en de zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen naar mijzelf, de enige oplossing is om verandering in deze wereld te bwerkstelligen. Wanneer we niet dat kunnen doen/veranderen waar we anderen van beschuldigen, dan zal er daadwerkelijk niets veranderen. Dit was dan ook een keerpunt voor mij, terwijl ik het personage van ‘bank activist’ had aangenomen, en nu was ik echt betrokken door het spitten in mijn eigen sores en dat door middel van blogs op het internet te zetten. Iedereen kon al de veranderingen lezen waar ik doorheen was gegaan of horen wat ik had te zeggen in mijn You Tube video’s. Ik maakte mijzelf openbaar, maar ik kon nog steeds niet geloven dat ik het was die met zoveel toewijding niet alleen voor mijzelf bezig was maar ook voor het grotere geheel. Ik begon onrecht te onderzoeken, waar de wereldproblemen zijn origine hadden en begon erover te schrijven. We kunnen onze wereld niet veranderen als we de wereld om ons heen niet begrijpen. Dus dat is waar ik nog steeds aan werk, het is een doorlopend proces, omdat de wereld net als ons in een constant proces van verandering verkeert ten goede of ten slechte. En dat is het punt waar we zolang overheen hebben gekeken,we kunnen de wereld verbeteren, we kunnen die keuze maken door onszelf het geschenk van leven te geven. Wie wil er niet in vrijheid leven, en dan bedoel ik vrij van het korset van angst, emoties en gevoelens, alleen dan kunnen we de wereld bevrijden van de limitaties die wij het hebben gegeven.

 

Ik startte mijn proces dus in Italië waar ik het bijbelverhaal van Job leefde. Mede door de wereld crisis en mijn/onze relatie met geld eindigde mijn gezin zonder inkomen onder de wetgeving van Berlusconi. Zonder geld achter de hand te hebben, echter wel beseffend met de Desteni hulpmiddelen hoe ik in deze situatie terecht was gekomen, besloot ik/wij om het tij te keren en weer te gaan voor financiële stabiliteit. We regelden dat we terug konden naar Nederland waar we kortgeleden een eigen huis kochten en waar wij op een missie zijn om onze financiën weer te stabiliseren. Alleen wanneer je beseft waar het fout ging en je deze ervaringen terugloopt dan kan je in zelfeerlijkheid zien wat je beter niet kunt herhalen in de toekomst, het leren van onze fouten bedoel ik dan. Dat klinkt zo gewoon, maar wanneer we naar de gebeurtenissen in de wereld kijken dan zien we dat er nog veel geleerd moet worden van het verleden. En dat is in feite alles wat we moeten doen, de problemen stoppen die wij creëerden en geen miljoenen business maken van het oplossen van de problemen die er in de eerste plaats al niet hadden hoeven te zijn.

 

Als het niet voor Desteni was geweest dan zou ik nu op een totaal ander punt in mijn leven zijn, rondcirkelend rond mijn echte problemen en de schuld gevend aan de rest van de wereld voor wat er mis ging in mijn leven. Nu ben ik instaat om zelfverantwoordelijkheid te nemen en zodra er een punt in mijn leven duidelijk wordt dan grijp ik dat met beide handen aan en begin ik het te ontleden, niet omdat ik niets beters te doen heb, maar omdat mijn scheppingen mij veel over mijzelf vertellen en het opent mijn eigen gebruiksaanwijzing, op die manier hoef ik mijzelf geen onrecht aan te doen zonder aanwijsbare reden, maar ben ik echt instaat om richting aan mijzelf te geven door het zelf directief beginsel in mijn leven te zijn.

 

In de volgende blogs zal ik verder ingaan op de punten die ik in deze blog al even kort heb aangeraakt, op die manier kan je voor jezelf lezen dat het gebruik van de Desteni hulpmiddelen geen hocus pocus is of een tijdelijke New Age rage, maar werkelijk met twee voeten op de grond hulpmiddelen waarmee je jezelf verandert voor de verbetering van de mensheid en al wat leeft op deze aarde. Wanneer je vermoed dat Desteni is gebaseerd op zwendel, onderzoek dat dan voor jezelf. Ik kan bevestigen dat de veranderingen waar ik doorheen ging in de afgelopen 5 jaar geen fantasie is of een geheime New World Order agenda om de mensheid tot slaaf te maken. Wanneer jouw verbeelding je tot dit soort aannames kan brengen, dan heb je het ook in je om je standpunt over de wereld te veranderen en je te ontdoen van de hersenspoeling die de maatschappij je gaf. Ik ben zo vaak verast geweest om te zien tot wat een omvang ik was ingeprent en geïndoctrineerd door mijn opvoeding, scholing en samenleving. Leer om voor jezelf te kijken en besef je dat je het in je hebt om je eigen keuzes te maken zonder de opinies van de grote multinationals en zonder te varen op dat wat je tot op heden geleerd hebt. Durf vragen te stellen, niet alleen aan anderen maar juist aan jezelf, durf jezelf te bevragen en zie of je startpunt helder en zelfeerlijk is. Durf jezelf te kennen ook al betekent het dat je met jezelf door onaangename momenten heen moet, die je net als ik al zo lang probeert te verstoppen. Leef je leven echt en zorg ervoor dat iedereen dat zelfde recht op een fatsoenlijk leven heeft.

Dag 235 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blog van gisteren, waarbij ik zag toen ik het terug las dat ik gisteren de probleem/oplossing/beloning niet benoemt had in mijn blog, dus is deze ingesloten in deze blog en geen herhaling van gisteren.

 

Probleem:

Overdonderd zijn door de ‘vagina power’ gelijk aan mijn daadkracht en zelfsturing, waardoor ik op een kruispunt kwam tussen het kiezen voor mijn daadkracht of terug kruipen in mijn schulp. In die tijd was er nog geen proces, dus daadkrachtig zijn en handelen in het belang van een ieder kon ik nog niet plaatsen, maar ik zag duidelijk dat daadkracht ergens toe leidde en iets was dat mij op hetzelfde moment beangstigde.

Oplossing:

Niet te vrezen voor de kracht die in mij is, maar de kracht te omarmen en1 en gelijk te zijn/worden met de kracht. Zodat misbruik van de kracht, zoals manipulatie en mijzelf meer voelen uit te sluiten door de kracht in zelfoprechtheid toe te passen en te ontdoen van seksuele energie, maar het te ervaren als mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan het leven.

Beloning:

Mijzelf aan te sturen vanuit mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan de levenskracht.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op de golf van mijn ‘vagina power’ zou worden meegevoerd zonder nog enige eigen inbreng te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijnde controle over mijzelf te verliezen wanneer ik zou genieten van de ‘vagina power’ en met volle teugen eraan zou deelnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aansturen van mijzelf binnen de ‘vagina power’.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen binnen de “vagina power’ om ruimte te laten om later de ‘vagina power’ de schuld te kunnen geven van alles dat mis ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijzelf totaal te moeten tonen/blootgeven als ik echt wil genieten van de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn en niet te kunnen genieten van de levenskracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer terug kan, wanneer ik participeer in de ‘vagina power’, en het mij beangstigt omdat deze power zo intens is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het leven 1 en gelijk aan mijzelf en zo altijd een achterdeurtje open te laten om op te geven wanneer angst de overhand neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf verlam met het overdonderd zijn door de ‘vagina power’ en dus nooit mijzelf compleet overgeef aan mijzelf als mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven van terughoudendheid te leven en niet de volle 100% te pakken/omarmen als wie ik ben of kan zijn.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien hoe ik verlang naar de ‘vagina power’, maar bang ben een eerste teentje in het water te steken om vervolgens meegesleurd te worden op de golven van mijn verlangen van zelfacceptatie als reflectie van de mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ te ervaren als spel waar ik als winnaar uit wilde komen door manipulatie, maar mij niet te realiseren dat het geen spel is en ik mijn levenskracht probeer te manipuleren om maar niet voor 100% eraan deel te nemen, maar liever mijzelf te saboteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wijzen naar alle oorzaken waarom dingen liepen zoals ze gelopen zijn door de ‘vagina power’ om deze vervolgens als het zwarte schaap te gebruiken en de ‘vagina power’ niet te zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levenskracht te beschuldigen van mijn aarzelende houding in het leven en het niet volmondig willen staan in de kracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan en met beide handen de ‘vagina power’ van mij af te duwen, uit angst om mijzelf compleet bloot te moeten geven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het blootgeven als een soort van verraad te zien aan de geest die liever niet ziet dat ik mijnlevenskracht omarm en dus voor en met mij achterdeurtjes onderhoudt om mijzelf niet volledig te hoeven geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien stikken door de intensiteit van de ‘vagina power’ die 1 en gelijk is aan mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel van stikken het nog niet aankunnen/aan willen gaan vaneen verbintenis met mijzelf als mijn levenskracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest verlamd te zien zitten maar verlangend naar de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te kiezen voor een leven in terughoudendheid en spijt dat ik niet volledig kon kiezen voor mijn levenskracht.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik mij volledig kan verliezen door de controle te verliezen/los te laten en zo echt mijn levenskracht te ontmoeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze verbeelding te hebben vanuit een punt van spijt en een verlangen naar hoe het zou kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik mij volledig 1 voel met de ‘vagina power’ en het mannelijk geslacht manipuleer om zo mijn levenskracht te kunnen ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door oneerlijkheid te moeten/willen ervaren dat ik leven ben en mij niet te realiseren dat dit geen leven is, maar een poging tot het ervaren van leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat de ‘vagina power’ mij aan de hand neemt en alles dat verboden is  juist aan te gaan zonder over gevolgen te hoeven denken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als excuus te gebruiken om mijzelf en mijn omgeving te misbruiken.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ de ‘vagina power’ heeft mij in haar macht’ in mij te laten bestaan en zo te denken dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen, omdat ik dat niet kan nemen als ik kies voor de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverantwoordelijk te willen leven en geleid te willen worden door iets of iemand anders om zo de schuld niet zelf te hoeven dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘de ‘vagina power’ is te intens voor mij’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf te doen geloven dat ik verveeld was met de mannen die ik probeerde te manipuleren, maar mijzelf niet realiseerde dat ik mijn levenskracht niet wilde ontmoeten/leren kennen uit angst mijzelf te moeten blootgeven/tonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als mijn levenskracht niette willen ontmoeten, omdat ik weet dat ik daarvoor de geest zal moeten opgeven als mijn aansturing en zelf het heft in handen moet nemen, wat onoverkomelijk lijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de ‘vagina power’ is het kwade in mij’ in mij te laten bestaan en zo mijn participatie te kunnen stoppen om geen extra gevolgen te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in oneerlijkheid keuzes te laten maken en zo mijn levenskracht af te wimpelen als het kwade uit angst en participatie in de geest.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te voelen wanneer ik zie dat ik een leven van terughoudendheid verkies boven het vrij zijn van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om de kooi, die de geest is, niet te durven verlaten de boventoon te laten voeren uit angst voor het onbekende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen over het feit dat ik mijn levenskracht niet durfde te verkiezen en zo een leven van terughoudendheid besloot te leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te zien dat ik een leven van terughoudendheid leef en niet te zien wat dit ooit veroorzaakte en hoe het kan dat ik er al die tijd in ben blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar de levenskracht en het tegelijkertijd te vrezen om zo in een statische, passieve staat terecht te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan te sturen, maar liever bang te zijn voor de intensiteit die ik ben als ik niet terughoud.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek de angst te voelen als buikpijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ziek te voelen wanneer ik mijzelf moet aansturen met de daadkracht die in mij is maar die ik niet durf te gebruiken omdat ik nog niet 1 en gelijk aan deze kracht kan gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om warmte in mij te voelen door de aandacht die ik krijg door de ‘vagina power’ en daar geen genoeg van te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verlangen naar meer nooit zal stoppen of verzadigt raakt, totdat ik mijzelf stop niet volledig in mijn levenskracht te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om acceptatie te ervaren en mijzelf daardoor lekker in mijn vel te voelen, waardoor ik met opgeheven hoofd over straat ga. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf lekker in mijn vel voel door bevestiging van buitenaf, iets wat ik ook voor mijzelf kan bewerkstelligen wanneer ik niet mijn geest maar levenskracht volg.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst nooit in mijn levenskracht te gaan staan en de ‘vagina power’ als verdorven en slecht te zien om zo mijzelf naar beneden te kunnen halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ teveel te koppelen aan seksuele power en niet te zien als levenskracht en het ontwaken van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij die zo intens is en goed is wanneer gebruikt in zelfoprechtheid te vrezen en niet 100% te durven volgen om door ervaring te kunnen zien dat wanneer ik in mijn kracht sta en stabiel ben er geen gekke dingen kunnen gebeuren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het verdorvene en slechte dat ik ook in mijzelf zie en als een polariteit net zo goed vrees als de levenskracht, waardoor passiviteit optreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om niet voluit te leven en te genieten van de kracht in mij zonder dit te zien als nymfomanie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles aan te grijpen om mijzelf omlaag te halen, zonder te snappen waarom ik dit doe.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 77 van 2555; het “beschuldigende” personage

Dag 77 van 2555; het "beschuldigende" personage  Ik realiseerde vandaag ineens hoe sommige situaties in mijn leven anders hadden uitgepakt wanneer ik niet anderen had beschuldigd met de bijbehorende back chat, maar simpel het levende voorbeeld was geweest. Er zit zoveel meer actie in het levend voorbeeld zijn en het is zoveel krachtiger, want mensen gaan voor zich zelf over dingen nadenken en beslissen dan hoe zij erin staan.

 

Ik fietste vandaag op de brug, wat een nieuwe brug voor mij is in mijn nieuwe woonplaats. Dat maakt dat je meer oplet hoe dingen gaan en geregeld zijn. De eerste keer dat ik met de kinderen deze brug nam, fietsten wij op de rechter baan, zoals eigenlijk iedereen deed op dat moment. Uit gewoonte en geleerd te hebben om rechts te rijden en uit kudde gedrag deed ik dit. Totdat ik ineens zag dat er een vage fietser en voetganger op de twee stroken geschilderd waren en dat de linker baan voor fietsverkeer was en de rechter voor de voetgangers. Ik begon links te rijden, om zo geen verwarring te creëren en niets vermoedende voetgangers van de sokken te rijden. Dus ook vandaag reed ik op de linker baan voor de fietsers en wed ik rechts ingehaald door een fietser. Even voor een moment zou ik in een back chat schieten en de jongen beschuldigen van onacceptabel gedrag, maar ik liet het varen. Even later ging de jongen erg langzaam en ik fietste nog steeds links op het fietspad en haalde hem dus links terwijl hij op het voetpad fietste. Hij keek heel verbaasd en ging harder fietsen. We werden beiden vervolgens ingehaald door een fietser die net als mij op het fietspad fietste, waardoor de jongen wat om zich heen keek, hij veranderde niet van baan maar het zou zomaar kunnen zijn dat wij met ons gedrag bij de jongen een zaadje hebben gelegd. Hij kan zich als puber ertegen verzetten of hij kan ineens zien dat hij al die tijd op het voetpad heeft gefietst en dit makkelijk kan voorkomen door voortaan links te rijden. Hoe dit zich verder ontwikkeld wie zal het zeggen…

 

Eén ding is zeker er zijn situaties in mijn leven geweest waar ik niet echt een antwoord wist op hoe te reageren of niet te reageren in situaties die mij gevoelens/emoties opleverden. Ik zelf ben noot zo van het schreeuwen of belerend toespreken van vreemden geweest als het gaat om dingen die je vindt dat een ander fout doet of onacceptabel zijn. Laatst nog schreef ik over fietsers op een voetpad, waarbij mijn vader iedereen de les ging lezen en de gemoederen bij hem erg hoog opliepen. Dit is olie op het vuur gooien en dat bleek ook wel, dat wij daar liepen was al genoeg en het levend voorbeeld van het feit dat wij ons binnen een wandelgebied bevonden op een voetpad. Wij hadden niet aan de kant hoeven gaan voor de fietsers, aangezien het niet aangemerkt was als fietsgebied. Zo simpel, zo simpel kan ons leven zijn. Vroeger zou ik gezegd hebben, maar wat als die fietsers boos worden dat ik niet aan de kant ga, maar dat is niet mijn pakkie aan. Als anderen besluiten te reageren dan moeten zij dat maar doen, het is niets persoonlijk, het is een reactie die zij hebben en die zij kunnen gebruiken om inzicht in hun eigen leven te krijgen. Ik kan hun leven niet glad trekken door hen niet boos te maken en aan de kant te springen, dat zijn beslissingen die zij moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever anderen te beschuldigen van gedrag dat ik niet vind kunnen dan de reactie van mij op de situatie te onderzoeken en te zien waar ik de confrontatie met mijzelf niet aan wilde gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik met beschuldiging en back chat in mijn mind reageer op onacceptabele situaties met anderen, zo’n situatie ooit nog wel eens kan veranderen in een acceptabele situatie, terwijl ik mij niet realiseer dat ik de situatie alleen maar naar binnen toe in mijn mind heb genomen als iets persoonlijks wat emoties/gevoelens oplevert en dat het niets meer te maken heeft met mijn fysieke realiteit en de ander niet eens weet dat ik mij stoor aan zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beschuldigen in de mind als lekker veilig te ervaren en zo de ander niet boos hoef te maken met het feit dat ik zijn/haar gedrag afkeur, maar mij ook niet realiseer dat er niets veranderd aan de situatie in het fysieke anders dan consequenties vor mijzelf door oneerlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar binnen te willen kijken om te zien waarom bepaald gedrag van anderen mij stoort waardoor ik de situatie afdoe met het beschuldigen van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “beschuldigende” personage niet te willen opgeven omdat het mij zoveel schijnbare veiligheid oplevert om niet te hoeven zien waarom ik reageer op de ander en niet kan staan als het punt waar de beschuldigingen over gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beschuldigingen die als back chat begonnen, wel met anderen te willen/moeten delen, maar niet met degene waar het om gaat en mij niet te realiseren dat zoiets gelijk staat aan roddel en onacceptabel gedrag is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf meer te voelen dan degene die ik beschuldig en niet te bedenken dat wij gelijk zijn en ik dezelfde makke heb als de ander, maar het alleen niet wil toegeven of opgeven omdat het nog teveel beloning oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat beschuldigen, het de schuld geven is en dus geef ik de schuld aan de ander terwijl die schuld van mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het zijn van een levend voorbeeld risicovol is en mij niet te realiseren dat back chat/emoties/gevoelens/roddelen consequenties hebben die ik niet kan overzien en dus veel meer risico met zich meebrengen dan te zijn en te staan als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het levend voorbeeld zijn geen conflict of confrontatie met de ander inhoudt, maar dat het gewoon gezond verstand binnen een situatie betekent los van wat anderen doen met die situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie met mijzelf in een situatie waarin ik moet staan, opzettelijk te verwarren met confrontatie en conflict met een ander en het als eng af te doen dat moet worden verwerkt in de mind om er een enge herinnering van te maken en mij te behoeden voor het mij confronteren met mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beschuldigen niet meer te labelen als veilig, maar te zien voor wat het is, een verkapte vorm van roddel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het levende voorbeeld zijn niet meer te zien als een gevecht, maar als een hulpmiddel om mijzelf te laten staan als en in het leven en daarmee mijzelf en anderen als mijzelf de weg te wijzen naar het verbeteren van onszelf om zo de wereld te kunnen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de confrontatie met mijzelf aan te gaan en te zien op welk punt ik reacties heb terwijl ik de ander beschuldig in stilte.

Dag 7 van 2555 dagen; alle wegen leiden naar Rome

dag 6, jaar 1; alle wegen leiden naar RomeGisteren heb ik samen met mijn kinderen mijn partner van het vliegveld in Bologna gehaald om hem na 3 maanden weer eens in levende lijve te zien. Mijn dochter had de route uitgestippeld op de kaart en zou als bijrijder mij/ons naar het vliegveld navigeren. Zij had eerder deze week laten zien op onze tocht naar Trasimeno dat ze echt talent heeft voor kaart lezen en niet misselijk wordt wanneer ze moet kaartlezen terwijl we rijden. In het kort had zij mij verteld hoe ze wilde rijden, maar met veel dingen aan mijn hoofd heb ik niet echt de tijd genomen om tot me door te laten dringen wat ze van plan was. Mijn partner had gezegd dat we in 2 uur rijden het makkelijk konden doen, dus we reden om 8 uur ’s avonds weg om op 10 uur op het vliegveld aan te kunnen komen.

 

Op een derde van de rit begon ik iet wat te twijfelen en mijn vragen aan mijn dochter werden steeds specifieker om uit te vinden of we goed reden en of zij nog wist waar heen te gaan. Door mijn hoofd ging het idee dat we totaal de andere kant op hadden gemoeten, maar aangezien ik min of meer had ingestemd en we al een eind op weg waren besloot ik mijn mond nog even te houden en haar niet nerveus te maken. Ik had iemand nodig die de kaart las terwijl ik reed in het donker en de stortende regen. Mijn zoon zei op een bepaald ogenblik dat we al meer dan 2 uur onderweg waren en om 10 uur belde mijn partner dat hij was gearriveerd en vroeg ons of wij al in de buurt waren. Ik werd wel enigszins nerveus. Het enige wat wij hadden gezien waren borden met Bologna, maar nergens hoeveel km het nog was. Dus we zaten wel goed maar hoever waren we nog van Bologna af? Mijn dochter zou hem terug bellen wanneer ze had uitgevogeld waar we precies zaten. Pas bij de borden naar het vliegveld wisten wij waren we zaten en hadden we inmiddels 3 uur rijden erop zitten.

 

Achteraf gezien waren we met een hele boog naar Bologna gereden en hadden we ook nog Firenze aangedaan. Mijn partner vond het grappig en vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Ik nam het eerst persoonlijk, als een schuldgevoel dat ik een uur teveel met de auto en dure brandstof had gereden. Daarna gebeurde er iets interessants, van schuldgevoel verschoof mijn gevoel naar de beschuldiging van mijn dochter in mijn hoofd. Zij had immers de kaart gelezen en ons verkeerd gestuurd. Ik zag dat ik niet goed bezig was door deze houding aan te nemen en mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven. Dus gebruikte ik verzachtende woorden om toch manipulatief mijn punt te maken, n.l. dat van ik heb hier geen schuld aan, zij stuurde ons hierheen. Dat voelde niet goed, ik stopte het en liet het voorval voor wat het was terwijl wij ons weekend beleven tezamen met mijn partner na zo’n lange tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid om de weg te vinden naar het vliegveld af te schuiven op een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kind mijn taak te geven en te verwachten dat ik er niet meer naar om hoef te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verraden te voelen wanneer mijn kind mij de verkeerde kant op navigeert op het punt waar ik al mijn zelf-verantwoordelijkheid ontloop, in plaats van te zien dat ik mij verraden voel door mijzelf wanneer ik mijn zelf-verantwoordelijkheid niet neem en mijn kind beschuldig voor het geen zij mij aandoet waar ik zelf mee heb ingestemd en zelf heb geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dom te voelen om een 15 jarige, die geen ervaring in kaartlezen heeft, haar de verantwoordelijkheid te laten dragen voor het aankomen op onze eindbestemming. In plaats van te zien dat ik in eigen belang handelde en het maar wat gemakkelijk vond dat er iemand was die met mij meekeek op de kaart terwijl ik reed en niet wilde overwegen of de verantwoordelijkheid te groot was voor haar, omdat ik dan mijn verantwoordelijkheid alsnog had moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn dochter te communiceren dat we waarschijnlijk gigantisch aan het omrijden waren, uit eigen belang en angst dat zij onzeker zou worden en niet meer instaat zou zijn om mij te helpen met navigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niemand in de auto zou hebben die mij kon navigeren naar het vliegveld in Bologna.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nerveus te worden van het idee dat ik alleen mijn weg moet vinden terwijl ik rijd en op het verkeer moet letten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het mis rijden en daarmee financiële consequenties te veroorzaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter de schuld te geven van ons omrijden, omdat ik zelf niet de schuldige wil zijn en niet de eindverantwoordelijkheid te dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dir voorval in mijn hoofd te laten rondzingen en geen tijd te gebruiken om er direct naar te kijken en korte metten mee te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedrogen te voelen door mijzelf vanwege het feit dat ik al aan dit punt heb gewerkt en ik nog niet in staat ben mijn correctie effectief in mijn dagelijks leven toe te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik niet snel genoeg mijn correcties meester maak om sneller door mijn process heen te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om snel door mijn proces heen te willen gaan uit angst niet genoeg tijd te hebben om er iets effectiefs van te kunnen maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn eigen navigator te willen zijn en geen energie en veel tijd te willen steken in de taak van navigator als bestuurder van een auto en als bestuurder van mijn leven, uit angst dat ik het niet haal in tijd of als proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind met mijn vinger te wijzen om mijn eigen kind te beschuldigen, zonder direct mijn gedrag te corrigeren en te zien als misbruik van de situatie om geen zelf-verantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik realiseer mij dat ik in een klein voorval als dit moet onder ogen zien dat ik nog niet klaar ben om volledige zelf-verantwoordelijkheid te nemen en ik dat zie als een teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf terwijl dat zou inhouden dat ik het slachtoffer van de situatie ben terwijl mijn dochter de dupe van mijn handelen is en ik alleen indirect met de consequenties geconfronteerd wordt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik anderen de schuld wil geven voor het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat er geen excuus is voor het niet nemen van mijn verantwoordelijkheid als het gaat om het navigeren van de auto en het navigeren van mijn leven. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het afschuiven van mijn zelf-verantwoordelijkheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.