Dag 283 van 2555: van boosheid tot opluchting

basisinkomengarantieMijn dochter is nu 2 weken geleden opgenomen in een revalidatiecentrum waar zij een 9 weken durend pijn -en chronische vermoeidheid programma loopt en ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe ritme. Het eerste weekend mocht ze nog niet naar huis, dit weekend zaterdag overdag wel en moest zij om 8 uur ’s avonds weer terug zijn en zondag mocht zij 4 uur naar huis. Het hoort allemaal bij het programma, maar ik bespeurde wel een zekere mate van scepsis bij mijzelf en ik moest sterk denken aan een opvoedkamp.

 

Dus zondag reden we naar Rotterdam terug, het hield niet op met regenen, en voordat we de laatste brug over gingen om de éénrichtingsverkeer singel op te rijden zagen wij brandweer auto’s staan en konden we niet de brug over. Ik reed een rondje om zo recht op de singel uit te komen en de brandweer auto’s te omzeilen, om vervolgens te zien dat de singel naar het revalidatiecentrum met tape was afgezet. Er stond een groep brandweermannen in het gras bij de gracht en het leek alsof ze niets deden, verderop stond een busje met hulpverleners die de singel die ik moest vervolgen dwarsboomde. De auto voor mij werd te woord gestaan door een hulpverlener die vervolgens weer in het busje ging zitten toen ik vooraan stond. Een andere hulpverlener maakte vanuit het busje een gebaar dat ik linksaf moest slaan en ik haalde mijn schouders op en gebaarde met mijn armen, ik weet niet hoe ik verder moet, de hulpverlener keek vervolgens de andere kant op.

 

Dit maakte ineens een grote boosheid en een soort van onrechtsgevoel in mij los. Ik maakte mijn gordel los, zette de auto stil en stapte uit. Er probeerde mensen mij links en recht in te halen die blijkbaar niet een paar tellen konden wachten. Ik liep op het busje hulpverleners af en ik voelde de boosheid borrelen in mijzelf. Ik vroeg de hulpverlener hoe hij gedacht had dat mensen naar het revalidatiecentrum moesten komen, en voegde eraan toe dat ik niet bekend ben in Rotterdam en niet wist hoe er nu te komen. Zeer ongeïnteresseerd meldde hij mij dat ik dat zelf maar moest uitzoeken, ik voelde mij bozer worden, maar besloot te ademen en weg te lopen. Ik geloof dat ik nog iets zei over hoe al die mensen weer terug moesten komen in het revalidatiecentrum, maar de man had geen boodschap aan mij.

 

Op zondag avond komen alle revalidanten die met weekendverlof zijn geweest weer terug, dit zijn geen mensen die de auto 3 straten verderop neerzetten en vrolijk huppelend naar het revalidatiecentrum terug lopen. Dit is natuurlijk geen manier van doen om een éénrichingsstraat af te sluiten waar een revalidatiecentrum is gesitueerd. Ik kon het eigenlijk niet bevatten dat een gemeente voor wat voor reden dan ook, zonder verdere verklaring of informatie wanneer het ongemak opgelost zou zijn, zo’n straat af zou sluiten. 

 

We reden opnieuw een rondje en besloten in een parkeergarage zo dichtbij mogelijk te gaan staan, de parkeergarage was nagenoeg leeg wat een beetje raar was, maar ik had niet veel andere opties. In ieder geval kon ik volgens het bord 24 uur lang uitrijden. We liepen door het park naar het revalidatiecentrum waar ook weer brandweerauto’s stonden en daar zagen we dat het ging om overstromingen door de hevige regen. De kelders van het museum waren ondergelopen en de beelden in de beeldentuin stonden gedeeltelijk onder water. Mijn dochter en ik waden door de diepe plassen naar het revalidatiecentrum en kwamen met natte voeten binnen. Later hoorden we dat de singel was afgezet vanwege een brandweerslang die de singel kruiste en het water in de volle gracht loosde. Ook zagen we later dat er materiaal lag om een bruggetje over de slang heen te maken zodat het verkeer verder kon rijden, maar dat gebeurde niet in de rest van die avond.

 

Ik zou mee eten en ik besloot na het eten de auto uit de verder weg gelegen garage te halen en in de garage van het revalidatiecentrum te parkeren, want ineens klonk €2 per uur heel erg goedkoop in verhouding tot de prijzen in de museum garage. Dus liep ik terug door de plassen in het park naar het parkeerdek waar ik in de stromende regen mijn kaartje in een apparaat stak dat de toegangsdeur naar de parkeergarage zou open maken. Er gebeurde niets. Op een bord stond dat na sluitingstijd men bij de hoofdingang naar binnen moest, dus op naar de hoofdingang. Ook daar stak ik mijn kaartje in het apparaat en weer niets. Nu begon ik toch wel wat nerveus te worden en begonnen verschillende scenario’s door mijn hoofd te spelen. “Mijn auto staat daar in een praktisch lege garage en ik sta hier voor een dicht traliehek”. “Ik kan niet naar huis terug”. “Ik zal met de trein moeten en morgen de auto op moeten halen”. “Mijn partner kan niet met de auto naar zijn werk morgen”. En ga zo maar door.

 

Toen zag ik ineens iemand bij een busje staan diep in de garage, het deed mij denken aan bewaking en ik dacht dit is mijn enige kans want de telefoon werd ook niet opgenomen. Ik begon te schreeuwen door het traliehek, “hallo” en de man keek op om vervolgens zich weer van mij af te draaien. Ik voelde mijzelf wee in mijn buik worden, ik was niet instaat om de man zijn aandacht te trekken. Ik bedacht dat ik beter moest communiceren en riep: “hallo, mag ik U iets vragen?” Waarop de man zich nogmaals omdraaide en riep ik kom zo bij U. De man stapte in zijn busje en kwam richting de ingang rijden en vroeg wat er was. Ik deed mijn verhaal en voelde een opluchting, de man probeerde mijn kaartje in het apparaat te stoppen en ook nu gebeurde er niets. Hij liet mij binnen en begeleidde mij naar het betaalapparaat, waar mijn kaartje niets mankeerde en ik gewoon kon betalen. Opgelucht reed ik de garage uit, maar wist dat ik nog niet via de singel naar het revalidatiecentrum kon komen. De verpleging had mij aangeraden om een gedeelte van de singel tegen het verkeer in te rijden om zo toch binnen te kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan, maar er kwam een auto aan en ik was aan het spookrijden, ik reed om de auto heen en gaf een dot gas om op het terrein van het revalidatiecentrum te komen. Opgelucht zette ik mijn auto in de parkeergarage va het revalidatiecentrum om zo nog wat langer bij mij dochter te kunnen blijven.

 

Wat een avond zeg en wat een variëteit aan emoties kwamen langs, in mijn volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen uitschrijven en mijn emoties nogmaals onder de loep nemen.

Advertenties

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.

Dag 60 van 2555; het “als dat financieel maar goed gaat” personage

Dag 60 van 2555; het "als dat financieel maar goed gaat" personage Vanavond werd er aangebeld door een man die zich niet voorstelde en zei dat hij een briefje had. Hij opende een envelope haalde een stapeltje aanéén geniete papieren eruit. Hij wees er wat op en zei dat ik een schuld bij de ABN-Amro had. Ik vertelde hem dat ik geen ABN-Amro rekening heb en vroeg hem of dit een gedateerd verhaal was. Nee, zei hij dit is recent. Ik snapte er niets van en haalde mijn partner erbij, maar het zat mij niet lekker. Uiteindelijk bleek dat de ABN-Amro ons dagvaard vanwege een openstaand bedrag op een opgeheven bankrekening nummer. Dit bankrekening nummer hebben we vrij kort na onze emigratie naar Italië opgeheven, niet in de wetenschap dat er een tekort opstond. Over al die jaren heen is er rente voor rood staan bijgekomen en nu ook gerechtsdeurwaarder kosten. De ABN-Amro zou ons meerdere brieven hierover hebben gestuurd, maar wij hebben er nooit 1 mogen ontvangen. Adreswijzigingen hebben wij hen gestuurd zolang wij nog een bankrekening nummer bij hen hadden, daarna logischer wijs niet meer. Maar als een goede bank betuigt hebben ze ons na een maand in Nederland te wonen toch gevonden. We gaan ervan uit dat het nog niet verjaart is, anders zouden zij er niet zoveel energie in steken, maar we zullen het uitzoeken. We werden door de man verwezen naar een advocaten bureau om ons verhaal te doen en hulp te zoeken. De vraag is of wij het een zaak willen laten worden en proceskosten ook nog eens te moeten betalen naast advocaatkosten. Wat een luttel bedrag waarschijnlijk is geweest dat openstond, is met woekerrente in een x aantal jaren opgelopen tot bedragen waar je toch even van schrikt. Tja dat is een leuk welkom in Nederland na jaren buitenland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij financiële onduidelijkheid/tegenslag te gaan piekeren en meteen de meeste nare scenarios te bedenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een wee gevoel in mijn buik te ervaren alsof ik iets ernstig verkeerd heb gedaan bij financiële tegenslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om me machteloos te voelen in financiële zaken , omdat mijn partner en ik ieder bepaalde taken hebben binnen het huishouden en ik niet de financiën doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een flits toch te denken dat er iets financieels gebeurd is waar ik niet van op de hoogte ben, maar nu wel van op de blaren moet zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bank koud en berekenend te vinden en niet te zien dat wij nooit hun berichten hebben gehad en na het afsluiten van de bankrekening ook niet meer online de rekening konden checken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer te voelen van een log bankwezen dat alleen geïnteresseerd is in mijn geld en niet mijn verhaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afzetten tegen dit onrecht vanuit mij standpunt bezien en slechts geld terugvorderen vanuit het standpunt van de bank bekeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zenuwachtig te worden als er geldproblemen zijn en ik het gevoel heb daar niets aan te kunnen veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er van te balen dat wij nu op een zwartlijst staan als wanbetalers wat allerlei financiële consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval even te voelen als tegenwerking en mij af te vragen hoeveel financiële ellende er er nog meer voor ons in petto is, nu we het net financieel een beetje op een rijtje hebben na 3 jaar armoede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval met de ABN-Amro persoonlijk te nemen terwijl ik voor de bank slechts een nummer ben die ik geld verschuldigd ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen distantiëren van financiële zaken om zo mijn “als dat financieel maar goed gaat” personage niet uit de kast te hoeven halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te piekeren en te stressen mijn aandacht afleidt en zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te gaan verdiepen in onze financiële situatie zodat ik als dat nodig is die taak kan overnemen of in te springen op momenten dat zoiets handig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om financiën niet als iets engs te zien maar simpel als cijfers die op een wiskundige wijze gevolgd kunnen worden om zo mijn acties te kunnen afstemmen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te stressen over deze zaak met de ABN-Amro, maar het hoofd koel te houden en dat uit te zoeken wat nodig is om af te wegen of er een proces moet komen of betaald voor de gestelde datum met een verklaring aan de kantonrechter hoe deze zaak in elkaar steekt.

 

Dag 36 van 2555; wat wil het systeem van mij?

Dag 36 van 2555;  wat wil het systeem van mij?Vanmorgen belde de postbode aan met een aangetekende brief, ik tekende de brief,maar het zat mij niet lekker dat ik niet kon zien waar het van was. Binnen gekomen opende ik de envelope  en er ontvouwde zich een echte Italiaanse ambtelijke brief. Een Nederlandse ambtelijke brief is nog wel te ontcijferen, maar hier is het een compleet andere taal, net zoals de geschreven taal een totaal andere is dan de gesproken taal. Ik heb weleens een aanmaning die onder mijn ruiterwissers zat voor verkeerd parkeren proberen te ontcijferen met woordenboek erbij, maar de tekst wordt alleen maar warriger. Zo ook deze brief.

 

Ik besloot hem in te scannen en aan mijn partner in Nederland door te sturen, hij zou er wel raad mee weten. Ondertussen knaagde er toch iets aan mij, hadden we iets verzuimd te doen, hadden we iets moeten betalen maar over het hoofd gezien, maar dat kon het niet zijn want dan zit er een betaalkaart bij. Het enige wat ik ervan begreep was dat iemand was gedelegeerd en dat wij deze man konden aanwijzen als gedelegeerde, maar dat sneed geen hout.

 

Later op de dag, nadat mijn partner de brief had gezien moest hij melden dat ook hij geen idee had waar het over ging. Hij had een vermoeden, maar dat was meer raden dan zeker weten. Tja handig zulke ambtelijke taal en een vage afzender, wat is er mis met duidelijke communicatie?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij een aangetekende brief te schrikken en het ergste te denken, zonder te weten wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het erg te vinden als er een aangetekende brief komt wat betekent dat ik moet betalen aan het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik onterecht iets moet betalen en daardoor geld kwijtraak aan zaken die niet zijn gecreëerd door mijn toedoen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden als ik mij in allerlei bochten moet wringen om duidelijk te maken dat ik een boete niet hoef te betalen omdat het niet iets is dat ik heb veroorzaakt/gedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerdere ervaringen met aangetekende brieven en onterechte boetes als blauwprint te gebruiken om te projecteren op alle nieuwe gebeurtenissen waar aangetekende brieven het startpunt zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik iets fout heb gedaan zonder dat ik weet wat en afgestraft zal worden door het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem als een soort van ouder te beschouwen die oneerlijk optreed om zijn/haar frustraties op mij af te kunnen reageren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat ik iets fout heb gedaan en als slecht gezien te worden, terwijl ik zo graag alleen het positieve plaatje van mijzelf zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet snappen van de brief als een falen te zien en daardoor consequenties niet te zien aankomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat ik in deze situatie niet de regie in handen heb wanneer anderen wat van mij verlangen en dit niet helder communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden alvorens ik begin om uit te zoeken wat deze brief nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de brief te willen negeren als het dat is wat wij denken waar het om gaat, aangezien dat een miscommunicatie en het niet nemen van verantwoordelijkheid van de aansprakelijke partijen is en al 4 jaar loopt zonder enig resultaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn als ik het negeer dat het systeem mij altijd weet te vinden en komt afrekenen of ik nu wel of niet schuldig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem krachten en machten toe te schrijven waarbij ik minder ben dan het systeem en het daardoor vrees.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ondergeschikt te maken aan het systeem en tegelijkertijd de ander pool uitspeel door tegen het systeem te willen schoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat in contact met het systeem te denken dat het oneerlijk is wat er gebeurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de delen zijn waaruit het systeem is opgebouwd, maar het systeem argwanen en niet kunnen zien dat wij onszelf argwanen als deel van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen genaaid worden door het systeem en anderen zich verrijken door het systeem en zo het idee van oneerlijkheid en onbetrouwbaarheid over het systeem ontstaat en niemand meer bereid is om als een geheel met elkaar verder te willen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het systeem wetten oplegt die niet in het belang zijn van een ieder, maar geen andere manier ziet om alle delen van het systeem in het gareel te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij wetten bij voorbaat willen omzeilen of ontduiken en daardoor als consequentie meer wetten laten ontstaan om het geheel te kunnen dirigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schrikken van een aangetekende brief, maar eerst te bepalen waar het omgaat en het nagelang de boodschap af te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te trappen tegen het systeem maar mee te gaan met de stromende beweging van het systeem om het systeem te leren kennen en zodoende te kunnen veranderen als mijzelf in het belang van een ieder.