Dag 200 van 2555; omgelabelde woede als consumentisme

equal money capitalismNa de realisatie dat ik boosheid/woede omlabel naar andere emoties/gevoelens die mijn “ik word nooit boos’ personage welgevallen, viel mijn oog op de link naar de commercie waar producten ook omgelabeld worden en zo opnieuw worden aangeboden om toch verkocht te worden. Het aloude winstprincipe van ons kapitalistische stelsel dat hoog in het vaandel gehouden dient te worden, want groei naar meer en dus winstbejag is alles zaligmakend binnen onze consumentistische maatschappij. Wij zijn de kip en het ei van het consumentisme, wij houden het in stand door te participeren en wij hebben het tot stand gebracht door erin te gaan participeren. Verlangend naar meer en beter, waarmee we meer voor minder kregen en beter moest plaatsmaken voor inferieur. En dat is wat er is gebeurd we zijn inferieur geworden aan ons verlangen. Kijk maar naar mijn boosheid/woede, door het niet te erkennen en om te labelen, verlang ik naar het zijn van een goed en niet boosaardig/haatdragend persoon. In dit verlangen ben ik dan inferieur aan dat verlangen door het onderdrukken van de boosheid/woede en iets te wensen wat ik niet ben. Ik voel mij echter superieur door mij te personifiëren met het zijn van iemand die niet boos wordt, wat niet de fysieke realiteit is en een gevolg van polariteit.

Ik ben een product van het consumentisme door acceptatie en mijn toestemming, en zo is mijn boosheid/woede als het principe van het consumentisme om de boosheid zo weg te zetten dat ik het aan mijzelf kan verkopen als iets goeds/nobels. Ik volg de wetten van het consumentisme zelfs zonder dat ik mij ervan bewust ben in elk moment en elke ademhaling. Hier zit de verandering, hier kan ik het tij keren. Door mijn boosheid/woede te erkennen hoef ik het niet om te labelen en te verkopen, ik kan het erkennen en aansturen en zelfs preventief voorkomen. Zo ook binnen het consumentisme kunnen we erkennen dat we bepaalde producten niet nodig hebben of in deze hoeveelheden nodig hebben en kunnen we preventief voorkomen dat de ‘rat race’ van consumentistisch produceren in lage loonlanden in werking gaat. We hoeven dat niet te verkopen waarvan we weten dat het niet nodig is/overbodig is. Dus wanneer ik mijzelf kan aansturen dan kan ik mij ook als het consumentisme aansturen en dat kun jij ook, totdat we samen 1 luide stem zijn die een halt toe roept aan het winstbejag om een systeem te handhaven wat niet nodig is en wat niet in het belang van al zijn deelnemers is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid/woede om te labelen als een product dat verkocht moet worden om de winst marges/ de energie hoog te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emotie van boosheid/woede opnieuw aan mijzelf aan te bieden in een acceptabele vorm die aansluit bij mijn personage van niet boos worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gevoelsleven niet aan mijzelf hoef te verkopen in een acceptabelere vorm, het is wat het is in het moment en het kan of voorkomen worden of gecorrigeerd, mijn emoties/gevoelens geven mij aan waar ik ben in mijn proces en het ombuigen hiervan is gelijk aan het proberen toepassen van mijn geest werkelijkheid im mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik geprogrammeerd/gevormd ben als consument te leven in mijzelf en buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem van winst in stand te houden door te verlangen naar meer energie om mijn geest op te laten draaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om inferieur aan het verlangen van meer energie te zijn geworden door mij superieur te voelen wanneer ik in zelfoneerlijkheid mijn omgelabelde boosheid/woede alsnog aan mijzelf verkoop als acceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een product van het consumentisme te zijn om zo mijn verlangens te kunnen honoreren en mijzelf te verschuilen achter een masker van goed en niet haatdragend zijn en niet te durven zien dat ook boosheid/woede deel uit maken van mijn fysieke werkelijkheid en dat deze emoties preventief voorkomen kunnen worden of gecorrigeerd en niets zijn om bang voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mechanisme/patroon van omlabelen en verkopen te behouden terwijl ik kan zien dat het niet in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid met mijn boosheid/woede om te gaan en zo mijzelf niet kan leren kennen/aansturen/verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onprettig te voelen in de rol van consument, omdat de oneerlijkheid mij duidelijk in het gezicht schreeuwt, en tegelijkertijd mijzelf goed te voelen wanneer ik de patronen van het consumentisme in mijzelf toepas en mij niet realiseer dat het beide dezelfde principes/patronen zijn waarbij ik mij goed voel bij de ene en onprettig bij de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de patronen van het consumentisme in mijzelf te herkennen die ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo van binnen naar buiten toe te kunnen werken aan verbetering en preventie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beestje bij het naampje te noemen en ook de emoties/gevoelens die ik niet waardeer in mijzelf te benoemen en aan te sturen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om winst/energie niet langer als een hoger doel te zien, hetzij bewust of onbewust, wat mij afleid van wat werkelijk hier is en hier gedaan moet worden.

Advertenties

Dag 169 van 2555; alles hoort erbij!

equal money capitalismSamen met mijn partner besloot ik donderdag een wandelroute te lopen rond Huizen (NH) terwijl de auto de laatste reparaties kreeg om op NL kenteken gezet te kunnen worden. Het was een koude dag, dus we hadden ons goed ingepakt. Normaal gesproken wanneer ik lang in de kou buiten ben, dan worden mijn uiteinden behoorlijk koud. Mijn handen en voeten bereiken dan meestal het stadium van dood worden en dat is geen pretje.

 

Tijdens het wandelen voelde ik mijn voeten en handen koud worden en tegelijkertijd ging er iets door mij heen van hè mijn handen, hè mijn voeten. Dit was een belangrijk moment zo ontdekte ik later. Want het mij bewust zijn van het hebben van handen en voeten deed mijn bloedsomloop ineens effectiever stromen. Ik nam normaal gesproken die handen en voeten voor lief, die zaten daar ergens aan de uiteinden en die bezorgden alleen maar ellende met kou. Dus zonder dat ik het ooit door had gehad, had ik mijn handen en voeten met koud weer elke keer weer opnieuw buiten spel gezet. En iets dat niet meedoet kan ook niet meegenieten van de warmte die aanwezig is in de rest van mijn lijf. Het maken van hele kleine beweginkjes met mijn vingers in mijn handschoenen en het actief meebewegen van mijn tenen met mijn voeten tijdens het lopen, zorgde ervoor dat ik mijn handen en voeten actief mee liet doen en ze als een deel van het geheel beschouwde. De hele tocht heb ik geen ijskoude handen gehad, af en toe zelfs even warme handen en voeten. Gisteren en vandaag heb ik het ‘zijn van een geheel’ met de aanhoudende ijzige kou nog verder geoefend en steeds is het resultaat dat ik warme voeten en handen heb. Ik wilde zeker zijn dat ik niet mijzelf iets inbeeldde of projecties vanuit de geest als echt ervoer, vandaar dat ik het nog eens teste.

 

Later bezag ik dit voorval nog eens en moest ik denken aan de wereld waarin wij leven. Wij zijn als wereld ook geen geheel waardoor landen als het onze alle energie om een goed leven te leiden hebben, maar de mensen in de uiteinden, de landen die ver weg zijn, daar denken wij niet dagelijks aan. Wij denken niet constant bewust aan de mensen die naar bed gaan zonder eten of moeten slapen in de kou of in een oorlog, wij gaan door met ons leven en af en toe denken wij aan hen. Wat inhoudt dat zij soms ontwikkelingshulp krijgen die niet structureel is en niet het probleem wegneemt waarom zij niet mee mogen doen aan de kapitalistische warmte die wij wel hebben. Wanneer wij ons constant bewust zouden zijn van alle mensen die het nog niet voor elkaar hebben en ja ook die mensen in Verweggiestan, dan zouden we in eerste instantie gek worden van het schuldgevoel, maar uiteindelijk opstaan en er alles aandoen om een beter systeem in de wereld te realiseren, waar iedereen meetelt, erbij hoort en mee mag doen. Zou het niet mooi zijn als we er allemaal warmpjes bij zouden zitten?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet constant bewust te zijn van alle delen van mijn lijf en het zijn van een geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen die delen van mijn lijf bewust te willen meemaken die mij positieve ervaringen opleveren en de negatieve delen te negeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen en voeten te negeren en als lastig te beschouwen met kou.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn handen en voeten en ze als niet bestaand te beschouwen door ze te negeren, totdat zij op negatieve wijze om aandacht vragen en hen dan als lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn prikkels door kou als negatieve aandacht van mijn handen en voeten te beschouwen en mij niet te realiseren dat mijn lijf met mij communiceert en praktische dienstmededelingen aan het doorgeven is die ik in de wind sla.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn handen en voeten als minder dan de rest van mijn lijf beschouw terwijl mijn handen en voeten de blauwdrukken van mijn hele lichaam in zich hebben en dus aan mij laten zien wat het is om een geheel te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polarisatie van meer en minder en mijn eigen lichaamsdelen te oordelen en mij niet te realiseren dat het oordelen hetgeen is wat ik ook buiten mijzelf doe, als binnen als buiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als binnen en als buiten andere mensen in andere landen niet de kans wilde geven om een geheel met ons te zijn, simpelweg omdat ik mij niet bewust wilde zijn van het geheel waar ik deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat anderen niet te eten hebben en ik nu wel en mij niet te realiseren dat dit schuldgevoel een dekmantel is voor het niet compleet willen loslaten van een leven dat werkt voor mij waar ik alles heb wat ik nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik dingen moet opgeven om anderen een beter leven te kunnen geven en mij niet te realiseren dat we het allemaal goed moeten hebben om een geheel te kunnen vormen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het mij inbeeld wanneer ik instaat ben om een geheel te vormen met mijn handen en voeten als het resultaat van jaren lange sociale programmering die mij deed geloven dat het niet mogelijk is om een geheel te zijn en dat het niet mogelijk is dat iedereen het even goed heeft.

 

Realisatie: wanneer ik een geheel ben dan functioneer ik ook als een geheel.

 

Wanner en als ik het patroon zie dat ik niet een geheel vorm met heel mijn lichaam dan stop ik en haal ik adem. I realiseer mij dan dat het negeren of separeren van mijn lichaamsdelen alleen maar consequenties oplevert die ik vervolgens moet doorlopen. Dus zal ik mij bewust zijn van mijn gehele lichaam en mij bewust zijn van mijn wereld als mijn lichaam en zodra ik dit patroon in mijzelf zie dan stop ik en haal ik adem om mijzelf vervolgens te corrigeren in het belang van een ieder.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld als een geheel te zien waar alles en iedereen mee mag doen om evenredig te genieten van alle aanwezige middelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijnhanden en voeten gelijk aan alles te zien en het negatieve van de kou en de pijn van de kou te zien als communicatie van mijn handen en voeten aan mij en de rest van het lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat we moeten werken aan een nieuw systeem om alle delen van het geheel te erkennen en gelijk mee te laten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het Gelijk Geld Kapitalisme bekendheid te geven om zo ook anderen in staat te stellen om alle delen van het geheel een eenheid te laten vormen.

Dag 137 van 2555; een andere laptop

Dag 137 van 2555; een andere laptop  Het moment is daar, de laptop van mijn partner wordt doorgeschoven naar mij en mijn partner gebruikt de lap top van zijn werk met externe harde schijf voor zijn prive dingen. Ik heb er best wel naar uitgekeken dat ik een laptop zou krijgen die minder traag is en meer kan. Er is alleen 1 stap die ik niet echt in overweging heb willen nemen en dat is het feit dat alles van de ene op de andere computer over gezet moet worden. Ik heb nooit systeempjes bedacht om snel en soepel mijn computer inhoud over te kunnen zetten op een andere. Eerlijk gezegd had ik gedacht dat ik mijn laptop zou houden totdat hij overleed. Ik merk dat al die veranderingen en al dat gedoe/moeite die erin gestopt moet worden om over te kunnen stappen op de snellere laptop mij de nodige weerstanden oplevert omtrent deze verandering. Daar waar ik bewust probeer te veranderen in mijn proces, zie ik dat ik hier in een praktische toepassing binnen mijn fysieke leven, toch moeite heb met verandering. En dan met name het veranderen van een gesettelde comfy situatie naar iets nieuws wat klaarblijkelijk meer structuur van mij vraagt dan ik nu tentoonspreid op mijn huidige laptop.

Is zo het leven niet voor de meerderheid van ons? We leven een gesetteld leventje, we weten min of meer wat er kan/gaat gebeuren, we weten wat we hebben en waar we nog naar uitkijken. Allemaal erg safe en vertrouwd en niet iets dat je in de waagschaal gooit om te verliezen. Dus verandering/veranderingsprocessen worden door ons als mensen vaak niet zo goed opgepakt en levert allerlei reële en irreële angsten op. Natuurlijk heb je de avontuur zoekers die het roer omgooien en zich op hun beurt verschuilen achter een avontuurlijk leven. Toch de meerderheid van ons verschuilt zich achter een gesetteld leven en is niet vooruit te branden als het gaat om verander en zelfs niet als het gaat om verandering waarbij een ieder profijt heeft. Nee dan worden we argwanend en zien we allerlei mogelijke conspiracies, best grappig eigenlijk, dat wanneer we niet met egoïsme bejegend worden dan vertrouwen we het niet. Dat geeft maar aan hoe wij in het leven staan en hoe wij het leven zien als een soort van graaibestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een gedoe te vinden wanner ik van de ene laptop naar de andere verhuis en erachter kom dat ik mijn zaakjes minder op orde heb dan ik had gehoopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat de overgang van de ene laptop naar de andere een te verwaarlozen proces zou zijn of zelfs een gat in de tijdslijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke verantwoordelijkheid niet onder ogen te willen komen en daardoor in mijn geest een gat te creëren op de tijdslijn, zodat ik er volgens mijn geestrealiteit geen aandacht aan hoef te besteden, want het bestaat gewoonweg niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geestrealiteit als enige waarheid aan te nemen om zo het ‘gedoe’ niet aan te hoeven gaan en omzeilt kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van alle nieuwe meer geüpdatete en recentere versies van mijn programma’s onder de knie te moeten krijgen en daar de nodige energie in te moeten steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuwere programma’s, waar ik niet geleidelijk aan gewend raakte door steeds weer een update en een nieuwe werkwijze aan te leren, waarvan ik denk dat ik ze nooit onder de knie krijg en ik een sterk gevoel in mij waarneem dat ik het oude weer terug wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het oude te verlangen terwijl het nieuwe nog niet geïmplementeerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen meemaken wat erbij komt kijken om alles over te zetten, maar in plaats daarvan in 1 keer over wil zonder ‘gedoe’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid niet te willen nemen en een gevoel te ervaren van ‘ik ren hiervandaan’ en dat als verbijsterend echt te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik al dat technische ‘gedoe’ niet kan/niet onder de knie krijg en zo maanden in een overgangssituatie te zitten als consequentie voor het beeld dat ik van mijzelf heb neergezet en waarin ik wil geloven uit gemakzucht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf zo moeilijk te maken, terwijl ik gewoon kan doorademen en langzaam alles op  orde kan maken, totdat ik er klaar voor ben om over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze angst voor verandering te zien als een drempel die ik opwerp om als hulpeloos slachtoffer geen verandering in mijn laptop situatie aan te brengen, en de angst daardoor zal labelen als niet ter zake doend en naar sprookjesland toe verhuizen, om weer mijn leven in eigen hand te kunnen nemen en dat te doen wat gedaan moet worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering niet mee te laten spelen in mijn besluitvorming en daaruit voortvloeiend handelen, om zo te voorkomen dat ik blijf hangen in een proces waarmee niemand geholpen is

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen en in de mogelijke tijd die er is mijn laptop over te zetten zonder daaraan gevoelens en emoties te koppelen, vooruitgang komt niet zonder het in beweging zetten van de massa, waarbij ik hier de massa ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de vooruitgang van een nieuwere en snellere laptop niet door zware gevoelens tot een last ‘gedoe’ te labelen om zo het slachtoffer te worden van mijn eigen vooruitgang, wat in zichzelf al een onmogelijke is, wanneer ik de vooruitgang aanstuur.

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord  Hoe verder ik in mijn proces kom hoe meer ik kan zien wat de woorden die ik spreek zeggen over mijzelf. Tegelijkertijd met dat proces kan ik steeds beter zien wat de woorden van anderen onthullen over zichzelf. Ook heb ik gemerkt dat mensen die zich hier niet mee bezighouden vrij narrig worden als je ze confronteert met de woorden die ze spreken/schrijven. Elk woord is specifiek en je kunt niet achteraf jezelf eruit lullen met nog meer woorden, wat wel vaak gebeurd als je de ander confronteert met de woorden die hij/zij sprak. Mensen hebben het nooit zo bedoeld. Ik zal waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben, als ik mij niet was gaan verdiepen hierin en nog niet mijn verantwoordelijkheid voor mijn woorden voor het deel dat ik mij bewust ben, had genomen. Dus ik snap het wel, dat men narrig wordt, maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren wanneer het gaat om geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken die cruciaal zijn om verder te kunnen met planeet aarde en elkaar.

 

Meestal reageer ik niet, op dit soort woorden van anderen die totale lamlendigheid en separatie met de werkelijkheid weergeven, op de sociale media. Toch liet ik mij gisteren verleiden om een persoon op zijn woordkeuze te wijzen en mijn commentaar daardoor persoonlijk te maken voor deze persoon. Aiaai dat had ik niet moeten doen, ik had het algemeen moeten houden en dan had ik ook de boodschap die ik wilde overbrengen kunnen overbrengen. Ik vond het woordgebruik zo’n tekent voorbeeld van de verantwoordelijkheid afschuiven dat ik de persoon daar bewust van wilde maken. Maar de persoon nam het persoonlijk en verweet mij van het invullen van de persoon zijn geschreven woorden. Dan zit de communicatie ineens muurvast, want de persoon die het persoonlijk nam kan niet meer helder in het hier en nu zijn, dus communicatie is niet meer mogelijk en de boodschap gaat verloren tussen het op de pik getrapt voelen en aangetast zijn in het goed mens personage en ik stond erbij en ik keek erna. Krachtig zijn woorden, met 1 zin hielp ik de communicatie om zeep en met het lezen van 1 zin sneed de ander de communicatie af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te wijzen op zijn onoprechtheid zonder een relatie /overeenkomst met die persoon te hebben zodat wat het mogelijk zou maken om in zelf oprechtheid dingen te delen en de ander als mijzelf te assisteren en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beteuterd te zijn toen de persoon het persoonlijk nam en narrig werd en mijzelf niet voor het reageren had verplaatst in de schoenen van de ander om te kunnen zien dat dit niet als ondersteuning zou worden opgepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn woorden als bedreigend zouden worden gezien en niet als gelijkwaardig en ondersteuning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verantwoordelijk was voor het persoonlijk nemen van mijn woorden door de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de reactie op mijn woorden van de ander persoonlijk nam en de persoon labelde als onwetende, waardoor ik automatisch mijzelf meer voelde omdat ik mijzelf gelabeld had als wetende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan de ander en te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na deze communicatie botsing de ander te labelen als iemand die niet wil luisteren naar gezond verstand en zich alleen maar wil profileren als goed mens, waardoor ik opnieuw de communicatie tussen ons onmogelijk maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze persoon als niet luisterend te labelen uit angst voor verdere communicatie die ik dan zou ervaren als falen door de originele ervaring als blauw print te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van deze persoon zijn profielfoto op mijn prikbord antipathie te voelen jegens de persoon en mij niet te realiseren dat het de angst is voor verdere confrontatie en herhaling van een ervaring die ik labelde als falen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer zelfvertrouwen te halen uit het feit dat ik de woorden van mijzelf en de ander beter begrijp dan vroeger en beter kan doorzien waar de onoprechtheid zit en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen uit mijzelf komt en niet kan afhangen van iets dat ik mij aangeleerd heb en in zekere zin buiten mijzelf ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de verleiding om te reageren op deze persoon op FB niet een actie in het moment was , maar een accumulatie van ergenisjes over de woorden van de andere persoon over een langere periode heen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op de ander vanuit emotie die opgebouwd was over een langere periode en daardoor ook ik mijn woorden niet in totale oprechtheid kon schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze eigen woorden niet snappen en daarmee onszelf niet snappen en zo woorden laden met emoties die niet in relatie staan tot die woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet instaat zijn te communiceren op gelijke basis met elkaar en zodoende elkaar niet kunnen ondersteunen en assisteren om als groep, als mensheid, de schouders onder de wereld te zetten en te werken aan een betere toekomst die de test des tijds doorstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer vanuit reactie met anderen te communiceren, maar alleen te communiceren vanuit een punt van ondersteunen in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor falen niet meer af te schuiven op anderen en zodoende antipathie te ontwikkelen voor de ander en die ander zodoende te mijden om dat nare gevoel van falen niet te hoeven ervaren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie puur en helder te houden en altijd eerst de zaken voor mijzelf op een rijtje te hebben en zodoende een levend voorbeeld te zijn die communiceert met de ander vanuit zelfoprechtheid.