Dag 335 van 2555: reactief zijn in mijzelf op het gedrag van de ander en dit niet los willen laten

Dip-Lite cursusDit is een punt dat mij nog niet gelukt is om los te laten, het is niet gelukt omdat het nog teveel ‘lekkere’ energie oplevert. Met andere woorden ik wil het nog niet los laten, maar zie wel dat ik het zal moeten los laten om verder te kunnen en vooruit te komen. Dit reactief zijn wordt gestart wanneer de polariteit inferioriteit versus superioriteit is geactiveerd. Ik zie mijzelf in de polariteit gaan en voor ik het weet volgt de ene reactieve zin na de andere en zit ik in een vicieuze cirkel waar ik erover blijf praten of het elke keer weer oprakel om de energie stroom gaande te houden. Die energiestroom voelt lekker in het moment, maar een paar seconden later voel ik mij vies en viert spijt hoogtij. Het is dus tijd om korte metten hiermee te maken en het gedrag van de ander waar te nemen zonder emoties of gevoelens en daar waar nodig is het geheel te sturen of aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de ander uit te vergroten om een gevoel van inferioriteit ten opzichte van de ander te compenseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf omhoog duwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit polariteit handel en niet vanuit expressie van wie ik ben. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn denken en handelen niet aan te laten sturen door emoties en gevoelens veroorzaakt door polariteit en dus te denken dat ik mijn gevoel van inferioriteit moet bevechten door te laten zien aan mijzelf dat ik superieur ben aan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer onbevooroordeeld naar de ander te kunnen kijken en elk gedrag van de ander onder de noemer van de polariteit inferioriteit versus superioriteit weg te schuiven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kijken door de ogen van polariteitsemoties naar de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de ander zie maar mijn eigen emoties beleef omwille van de energie. Ik stop dit kijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijn fysieke ogen te kijken naar wat hier is, naar wat de ander overbrengt, zonder hier verdere emoties aan te verbinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eventuele fouten van de ander als grove fouten en nalatigheid te beschouwen, zodat ik mijzelf het recht verschaf om hier veel in mijn ‘geest’ over te kunnen denken, om mijn energie motor gaande te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf recht te verschaffen om extensief met de ander in mijn ‘geest’ bezig te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op het randje van bezetenheid sta, waarbij het geen keuze meer is of ik over de ander denk, de ander plopt gewoonweg op in mijn ‘geest, te pas en te onpas. Ik stop het verschaffen van dit recht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen excuses te bedenken om extensief over een ander te denken en te spreken vanuit een inferioriteit issue, zonder de gevolgen te willen aanvaarden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vliegwiel van gedachten over de ander niet stop te kunnen zetten, zodra mijn geest een aanknopingspunt heeft gevonden om mij naar de superieure pool te begeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gedachtenstroom niet stop te kunnen zetten over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik maar 1 adem nodig heb om te besluiten dat ik niet meega in deze gedachtenstroom. Ik stop de gedachtenstroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet kleiner te voelen dan de gedachtenstroom en te zien dat ik de gedachten kan stoppen zodra ik besluit mijzelf aan te sturen zonder te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf kleiner te maken dan mijn gedachtenstroom om zo niets te hoeven doen vanuit een mindere positie.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf kleiner te maken om te kunnen doen wat ik wil zonder het geheel in ogenschouw te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid manipuleer vanuit het gezichtspunt van de ‘geest’. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn werkelijkheid niet langer zo te manipuleren dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen voor het stoppen van een ‘geest’ bezetenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het reactieve in mij als energetische opgeladenheid zo lekker te vinden  dat ik er geen afstand van wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afhankelijkheid van energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit als elke andere verslaving moet aanpakken. Ik stop de afhankelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer afhankelijk te zijn van de energetische opgeladenheid door te gaan staan in mijn adem en elke keer opnieuw ‘colt turkey’ te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze afhankelijkheid zo prettig vind om niet te hoeven kijken wat die ander nu werkelijk in mij los maakt dat ik het gevoel heb te moeten participeren in de polariteit van inferioriteit versus superioriteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet onder ogen te willen komen en mij dus op de ander fixeer in plaats van te onderzoeken in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houd en daar geen problemen mee lijk te hebben. Ik stop het fixeren op de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen/realiseren/zien waarom ik mij zo fixeer op de ander, wat de echte reden hiervoor is, zodat ik gemakkelijker kan zien waarom en wanneer ik verval in dit energetische reactieve gedrag in mijzelf op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de ander dat te zien wat ik absoluut niet in mijzelf wil terug zien en bang te zijn om net als de ander te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik wordt als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst heb door de polariteit waarin ik mij bevind  en dus bang ben om wanneer ik superieur aan de ander zou zijn ik ook zo zou worden. Ik stop de ansgt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat ik verafschuw in de ander, ik zelf niet hoef te verworden en ik dus ook niet de ander als een soort van vampier van mij af hoef te slaan met knoflook en kruizen, door energetisch reactief te reageren in mijn ‘geest’ of in woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik de ander zie als schrikbeeld aan mijzelf voor te houden waardoor de energetische lading daar al begint en ik mij door mijn ‘geest’ in de polariteit inferioriteit versus superioriteit laat leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het vechten tegen het worden van iets dat ik als schrikbeeld zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vergeet dat ik het ben die besluit hoe en wie ik ben in elke adem en dat een angst daar niets aan kan/hoeft te  veranderen. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik het ben die mijzelf aanstuurt en dat hetgeen dat ik niet als opbouwend zie in de ander niet iets is om bang voor te zijn om als het ware mee ‘besmet’ te raken, maar een keuze is die ik maak op basis van zelfoprechtheid of ik zo word of besluit niet zo te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geestelijk vies te voelen na de energetische gedachtengolven en dit niet te koppelen aan mijn handelen/denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geestelijk vies voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heel goed weet waar ik mee bezig ben, maar dit niet onder ogen wil zien, om zo mijzelf niet onder ogen hoef te zien. Ik stop het vies voelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vies voelen als schuld of spijt te zien, wat een realisatie van ‘te laat zijn met mijzelf corrigeren’ bij mijzelf oproept, waardoor ik het gelaten ervaar en het daarbij laat omdat ik toch al te laat ben. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om deze schuld of spijt niet als excuus te gebruiken, maar als herinnering dat ik voor de energie ben gegaan en niet voor leven, waardoor ik mijzelf een nieuwe kans geef om mijzelf te corrigeren en deze hele gedachten rollercoaster een volgende keer te kunnen stoppen daar waar het begint.

 

Advertenties

Dag 75 van 2555; het “ik doe niets goed” personage

Dag 75 van 2555; het "ik doe niets goed" personage  Dit  “ik doe niets goed” personage neem ik onder de loep in relatie tot mijn schoonmoeder en een specifieke herinnering die een diepe impact had op mij als jonge vrouw. Mijn schoonmoeder was toentertijd zeer verdiept in een bepaalde bewegingsleer die haar was aangeraden voor haar specifieke fysieke houdingsproblemen. Zij raakte laaiend enthousiast over deze leer en droeg het als een religie uit aan een ieder die haar de mond niet snoerde. Achteraf bekeken zou je kunnen zeggen dat zij er bezeten van was en dat haar wereld draaide om dit ene ding.  In die periode leerde ik haar kennen en ik was natuurlijk aan de beurt, maar zag dat in die tijd niet aankomen. Mijn schoonmoeder begon elke keer als wij elkaar ontmoeten opmerkingen over mijn houding, mijn manier van bewegen, mijn lopen te maken. Het maakte mij ontzettend onzeker en ik kwam op een punt terecht waar ik niet meer automatisch het ene been voor het andere kon zetten maar elke stap beleefde als “ik doe iets niet goed”. Ik voelde mij mislukt in mijn leven, vanwege het feit dat ik niet eens kon lopen op zo’n manier dat het goed voor mijn lijf was.

 

Ik nam de informatie van mijn schoonmoeder voor zoete koek aan en realiseerde mij totaal niet dat mijn schoonmoeder haar problematiek op anderen aan het projecteren was en met een stelligheid de informatie bracht dat ik aannam dat zij wist waar zij het over had. Ik voelde mij een log monster dat niet kon lopen en ik vroeg mij af waarom mijn fysiotherapeut nooit had gezien dat ik zo beroerd liep. Als kind werd ik gediagnosticeerd met scoliose en heb ik jaren lang fysiotherapie gehad en oefeningen moeten doen, wat ik als tiener niet altijd leuk vond. Dit hele gevoel van antipathie tegen oefeningen doen kwam ook weer omhoog nu mijn schoonmoeder mij allerlei oefeningen voorschreef en mij checkte of ik het wel deed.

 

Ik wilde mijn relatie met mijn schoonmoeder goed houden, maar een zekere aversie begon er te ontstaan ten opzichte van haar en haar dwingende adviezen. Ik voelde mij in een wurggreep, zeggen dat ik die oefeningen niet ging doen durfde ik niet, ik vreesde om zo mijn partner zijn moeder af te vallen en mijn partner te verliezen of niet geaccepteerd te worden binnen de familie, maar ik deed de/haar oefeningen niet uit verzet tegen het moeten en het gemanipuleerd voelen. Ik voelde mij gewoon belabberd, tot het moment dat mijn schoonmoeder weer naar het buitenland vetrok waar zij toentertijd woonden en ik het gevoel had weer te kunnen ademen. Het resultaat was dat ik mijn schoonmoeder vreesde om haar manipulatieve gedrag en ik vreesde mijzelf omdat ik wist dat ik niet zou staan uit angst voor wat ik dan zou verliezen. De angst voor het verlies was zo groot dat ik mijzelf onderdrukte en mij in zulke bochten wrong dat ik iedereen tevreden probeerde te houden en mijzelf ervoer als iemand die niets goed doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niets goed doe of niets goed kan doen als een afweermechanisme voor de angst dat ik niet geaccepteerd zal worden als wie ik in dat moment ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet geliefd te worden voor wie ik ben en hoe ik ben in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder geen grenzen te stellen ten opzichte van mijn schoonmoeder en als het ware over mijzelf heen te laten walzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie over mijn leven heb en mag zeggen tegen een ander tot hier en niet verder net zoals ik dat tegen mijzelf zeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen grenzen te stellen naar mijn schoonmoeder toe in de hoop om geaccepteerd te worden en zo gefrustreerd te raken over de zaken die ik tolereerde en had kunnen stoppen in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te verwijten van het over mij heen walzen en het niet respecteren van mij als persoon, terwijl ik geen zelfverantwoordelijkheid nam om te zeggen stop tot hier en niet verder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van mijn schoonmoeder als misbruik te ervaren en mij niet te realiseren dat ik het misbruik toeliet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezetenheid van mijn schoonmoeder met een bepaalde lichaamsleer als een persoonlijke aanval te zien op mij als fysiek lichaam en daardoor het geloof aan te nemen dat ik raar liep en raar was en zodoende niet geaccepteerd kon worden als wettelijke partij voor haar zoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben dat mijn schoonmoeder mij zou manipuleren in het doen van oefeningen om minder gedrochtelijk te worden terwijl ik moest opboksen tegen de herinneringen over oefeningen doen voor mijn scoliose waardoor ik mij ook gedrochtelijk en anders voelde en angst had om niet geaccepteerd te worden vanwege deze afwijking.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als een afwijking van het normale door mijn scoliose en het niet prettig vond om deze emotionele achtbaan weer op te moeten ratelen na de vele opmerkingen van mijn schoonmoeder over mijn houding en loopje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de niet verwerkte emoties/gevoelens rond mijn scoliose weer op te zien bloeien nu mijn schoonmoeder vond dat ik niet goed liep e nik terug schiet in de tijd en alles weer herbeleef door de ogen van de herinnering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet anders te willen zijn dan anderen om zodoende uit de boot te kunnen vallen en het niet te maken in het systeem war anders zijn wordt afgestraft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nukkig en rebellerend te zijn omtrent de oefeningen die mijn schoonmoeder mij wilde laten doen om mij zo af te zetten tegen het feit dat ik geen grenzen had gesteld en ik niet kon staan binnen het punt van mijzelf te accepteren en mijzelf te erkennen voor wie ik ben in totaliteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder de schuld te geven voor het niet kunnen staan en mijzelf te kunnen accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stop te kunnen zeggen en mijzelf liet misbruiken door gebrek aan zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om t geloven dat ik warme gevoelens voor mijn schoonmoeder zou moeten hebben terwijl ik haar vreesde net zoals ik mijzelf vreesde voor wat ik instaat was mijzelf aan te doen als mijzelf of door anderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al had bepaald dat ik anders was en misschien niet zou passen in het geheel en mijn schoonmoeder dit alleen maar versterkte met haar gedrag maar niet veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn partner van mij af zou pakken als ik niet zou gehoorzamen en zou doen wat zij mij vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder super krachten toe te delen als een ontsnapping aan de werkelijkheid en zo niet te hoeven nadenken dat ik bang ben voor wat ik mijzelf aankan doen als ik niet sta voor wie ik ben als leven in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn schoonmoeder haar eigen issues heeft die ik niet als persoonlijke aanval kan nemen omdat ze niets van doen hebben met mij en zodoende alleen reacties van mij kunnen zijn op het gedrag van mijn schoonmoeder die aantonen dat ik nog niet sta in dat punt van zelf regie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik leven ben en zodoende niet door het leven afgewezen kan worden, omdat het leven niet separeert maar is in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder, omdat zoiets niet aan mij is, ik kan alleen mijzelf accepteren voor wie ik ben in elke adem in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de acceptatie van een ander niet meer zwaarder te laten wegen als mijn eigen acceptatie van mijzelf en zo mijn regie in handen leg van de ander om geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen en te kunnen afgeven op de ander wanneer de ander mij niet accepteert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf ten opzichte van mijn schoonmoeder nooit meer te onderdrukken en zo misbruik in de hand te werken, waarbij wij samen consequenties creëren die we niet kunnen overzien en vervolgens niet aan willen gaan en een time loop creëren om elkaar zo jaren lang gevangen te houden in een web van angst.