Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

De rit vorige week van en naar Italië heb ik zelf als ontspannen ervaren. Ieder hebben mijn partner en ik 7 uur rijden voor ons rekening genomen en normaal gesproken was ik dan totaal kapot. Het was moeilijk om een volle 2 uur te rijden zonder vermoeidheidsverschijnselen, terwijl er nu geen sprake was van vermoeidheid. Dit is niet helemaal nieuw, maar heeft zich ontwikkeld in de loop van de afgelopen jaren, waarin ik heb geschreven en zelfvergeven op verschillende punten omtrent het auto rijden.

 

Op onze verhuizingsrit van Italië naar Nederland kwam ik er proefondervinderlijk achter dat mijn partner als bijrijder was terug geschoten in een rol/personage die hij jaren daarvoor had ontwikkeld en nu spontaan na 6 maanden gescheiden van elkaar te hebben geleefd weer oppakte. Het personage van de gefrustreerde bijrijder die in totale bezetenheid al mijn moves in de auto bekijkt en d.m.v. uitgesproken back chats communiceert en niet los laat totdat hij zijn gelijk heeft gehaald. Op deze befaamde rit heb ik dan ook mijn partner aangegeven dat ik zijn gedrag onacceptabel vond en dat hij iets moest beginnen met zijn reacties jegens mijn rijstijl of überhaupt mijn aanwezigheid achter het stuur. Iemand wijzen op hoe het in jouw ogen anders kan is van tijd tot tijd verhelderend en verfrissend voor beide partijen, maar totaal uit je driehoekje springen en de ander bij de enkels affakkelen heeft niets meer met communicatie in gelijkheid te maken.

 

Dus vorige week op onze heen en terugrit, maar voornamelijk op onze terugrit pakte mijn partner dit personage weer op, zelfs de kinderen op de achterbank schoot dit in het verkeerde keelgat, waarop mijn zoon aangaf en constateerde dat mijn partner zijn angsten op mij aan het projecteren was. Het grappige is dat het merendeel van de zaken waarop mijn partner als een niet los latende pitbull commentaar levert, zijn die zaken die hijzelf net zo doet. Zo zou ik te kort op mijn medeweg gebruikers rijden, terwijl elke keer als hij dat doet dan heeft dat een speciale reden en heet het anticiperen. Ik zou traag rijden, terwijl ik het hardst rijd van beiden en mijn partner constant vraagt of ik wel de snelheidsborden heb gezien langs de weg, met andere woorden “rij je niet te hard”.

 

Ik zelf heb niet de illusie dat mijn rijstijl dezelfde is als die van mijn partner en sterker nog ik streef er ook niet naar om net zo te rijden als hij dat doet. Dan zou ik mij een personage aanmeten. Wat ik wel merkte was dat, na veel donkere wolkjes naast mij die uit mijn partner opstegen, hij uiteindelijk zich vast beet in brandstof gebruik, terwijl ik zijn gedrag van geen verantwoordelijkheid nemen voor zijn reacties inmiddels zo zat was dat ik mijn hakken in het zand begon te zetten en onredelijk terug begon te doen. Ik had geen zin om zijn manier van rijden te accepteren als het meest goddelijke dat er is en had geen zin, maar dan ook totaal geen zin meer in enige vorm van discussie hierover en besloot te zwijgen en geen olie op het vuur te gooien. Alhoewel ik mij rot voelde om een redelijk ogend voorstel om niet te veel brandstof te verbruiken in de wind sloeg en als mijn aangelegenheid/visie en recht op bestempelde.

 

Waar ik de meeste reactie op ondervond was toch wel het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn partner voor zijn reactie en het niet voor reden vatbaar zijn van mijn partner. Ik vond dat na al het werk dat ik erin had gestoken om te komen tot veel relaxter rijden, hij ook zijn steentje bij zou mogen dragen. Nu weer een week thuis te zijn heeft mijn partner zijn zelfverantwoordelijkheid opgepakt en is begonnen met schrijven over zijn reacties op mijn rijden in de auto. Zelf kwam ik tot de conclusie dat er ook frictie ontstaat als we niet dezelfde betekenissen geven aan bepaalde woorden/termen en er teveel emoties en gevoelens nog omheen hebben, dus hebben we afgesproken om eens te gaan zitten en wat woorden te herdefiniëren om zo samen hetzelfde vocabulaire te gebruiken als wij elkaar ergens op willen wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op mijn partner wanneer hij commentaar heeft op mijn rijstijl en er een gevoel van oneerlijkheid en slachtoffer zijn zich aandient als ik kijk naar zijn rijstijl en de manier van communiceren wat hij met mij heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner zijn commentaren wanneer hij mij uit zijn frustratie probeert af te fakkelen bij mijn enkels persoonlijk te nemen en mij vervolgens mijzelf daardoor verdrietig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer mijn partner onacceptabel gedrag vertoont in het communiceren van zijn frustraties over mijn rijgedrag het gedrag van mijn schoonvader te zien en dat te projecteren op mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn partner net zo zal worden als mijn schoonvader die ik respectloos naar zijn vrouw toe vindt communiceren/handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat dit gedrag van mijn partner mijn relatie op het spel zet, terwijl ik weet dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid heb te nemen in deze situatie en dit gedrag niet hoef te accepteren en toe te staan wanneer het niet in het belang van een ieder is, wat niets, vanuit gezond verstand bekeken te maken heeft met het opbreken van een relatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met iemand in een agreement te willen zijn die is als mijn schoonvader en ik zodoende er graag aan wil werken om dit te voorkomen terwijl op de achtergrond de angst blijft bestaan dat dit gedrag misschien niet te veranderen is door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit angst te willen werken aan mijn agreement en niet met gezond verstand te zien dat frictie zal blijven ontstaan zolang onze woorden niet op 1 lijn zitten en we ons niet op elkaar afstemmen en zodoende ik mijn angst zal manifesteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn partner voor het niet naar zichzelf terug nemen van zijn reacties op mijn rijstijl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te beschuldigen van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om zijn reacties op mijn rijstijl, terwijl ik mij alleen kan bekommeren over het nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn partner over wie wel en wie niet zelfverantwoordelijkheid neemt en dit hele issue teruggebracht heeft naar zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen te werken bij gezond verstand vragen van de kant van mijn partner omtrent mijn rijstijl en door het persoonlijk nemen van zijn commentaren niet meer voor rede vatbaar ben en niet in het belang van een ieder naar een oplossing wil zoeken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn partner zijn reacties omtrent mijn rijstijl niet persoonlijk te nemen en in zelfoprechtheid te kijken of mijn rijstijl voor verbetering vatbaar is op de punten die mijn partner aangeeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbaal beledigend gedrag van mijn partner niet te accepteren en hem te wijzen op zijn bezetenheid en het daarbij te laten zonder dingen persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angst te leven over mijn partners genetische belasting omtrent het communiceren met mij zijn partner en te zien dat hij kan breken en al gebroken heeft met patronen die genetisch bepaald waren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn partner gefrustreerd gaat zitten doen naast mij in de auto dit gedrag te negeren en pas  te communiceren wanneer er normaal en op basis van gelijkheid gesproken kan worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in competitie te gaan met mijn partner over zelfverantwoordelijkheid of welk ander issue dan ook, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat dit tot niets anders leidt dan consequenties.

Advertenties

Dag 7 van 2555 dagen; alle wegen leiden naar Rome

dag 6, jaar 1; alle wegen leiden naar RomeGisteren heb ik samen met mijn kinderen mijn partner van het vliegveld in Bologna gehaald om hem na 3 maanden weer eens in levende lijve te zien. Mijn dochter had de route uitgestippeld op de kaart en zou als bijrijder mij/ons naar het vliegveld navigeren. Zij had eerder deze week laten zien op onze tocht naar Trasimeno dat ze echt talent heeft voor kaart lezen en niet misselijk wordt wanneer ze moet kaartlezen terwijl we rijden. In het kort had zij mij verteld hoe ze wilde rijden, maar met veel dingen aan mijn hoofd heb ik niet echt de tijd genomen om tot me door te laten dringen wat ze van plan was. Mijn partner had gezegd dat we in 2 uur rijden het makkelijk konden doen, dus we reden om 8 uur ’s avonds weg om op 10 uur op het vliegveld aan te kunnen komen.

 

Op een derde van de rit begon ik iet wat te twijfelen en mijn vragen aan mijn dochter werden steeds specifieker om uit te vinden of we goed reden en of zij nog wist waar heen te gaan. Door mijn hoofd ging het idee dat we totaal de andere kant op hadden gemoeten, maar aangezien ik min of meer had ingestemd en we al een eind op weg waren besloot ik mijn mond nog even te houden en haar niet nerveus te maken. Ik had iemand nodig die de kaart las terwijl ik reed in het donker en de stortende regen. Mijn zoon zei op een bepaald ogenblik dat we al meer dan 2 uur onderweg waren en om 10 uur belde mijn partner dat hij was gearriveerd en vroeg ons of wij al in de buurt waren. Ik werd wel enigszins nerveus. Het enige wat wij hadden gezien waren borden met Bologna, maar nergens hoeveel km het nog was. Dus we zaten wel goed maar hoever waren we nog van Bologna af? Mijn dochter zou hem terug bellen wanneer ze had uitgevogeld waar we precies zaten. Pas bij de borden naar het vliegveld wisten wij waren we zaten en hadden we inmiddels 3 uur rijden erop zitten.

 

Achteraf gezien waren we met een hele boog naar Bologna gereden en hadden we ook nog Firenze aangedaan. Mijn partner vond het grappig en vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Ik nam het eerst persoonlijk, als een schuldgevoel dat ik een uur teveel met de auto en dure brandstof had gereden. Daarna gebeurde er iets interessants, van schuldgevoel verschoof mijn gevoel naar de beschuldiging van mijn dochter in mijn hoofd. Zij had immers de kaart gelezen en ons verkeerd gestuurd. Ik zag dat ik niet goed bezig was door deze houding aan te nemen en mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven. Dus gebruikte ik verzachtende woorden om toch manipulatief mijn punt te maken, n.l. dat van ik heb hier geen schuld aan, zij stuurde ons hierheen. Dat voelde niet goed, ik stopte het en liet het voorval voor wat het was terwijl wij ons weekend beleven tezamen met mijn partner na zo’n lange tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid om de weg te vinden naar het vliegveld af te schuiven op een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kind mijn taak te geven en te verwachten dat ik er niet meer naar om hoef te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verraden te voelen wanneer mijn kind mij de verkeerde kant op navigeert op het punt waar ik al mijn zelf-verantwoordelijkheid ontloop, in plaats van te zien dat ik mij verraden voel door mijzelf wanneer ik mijn zelf-verantwoordelijkheid niet neem en mijn kind beschuldig voor het geen zij mij aandoet waar ik zelf mee heb ingestemd en zelf heb geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dom te voelen om een 15 jarige, die geen ervaring in kaartlezen heeft, haar de verantwoordelijkheid te laten dragen voor het aankomen op onze eindbestemming. In plaats van te zien dat ik in eigen belang handelde en het maar wat gemakkelijk vond dat er iemand was die met mij meekeek op de kaart terwijl ik reed en niet wilde overwegen of de verantwoordelijkheid te groot was voor haar, omdat ik dan mijn verantwoordelijkheid alsnog had moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn dochter te communiceren dat we waarschijnlijk gigantisch aan het omrijden waren, uit eigen belang en angst dat zij onzeker zou worden en niet meer instaat zou zijn om mij te helpen met navigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niemand in de auto zou hebben die mij kon navigeren naar het vliegveld in Bologna.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nerveus te worden van het idee dat ik alleen mijn weg moet vinden terwijl ik rijd en op het verkeer moet letten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het mis rijden en daarmee financiële consequenties te veroorzaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter de schuld te geven van ons omrijden, omdat ik zelf niet de schuldige wil zijn en niet de eindverantwoordelijkheid te dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dir voorval in mijn hoofd te laten rondzingen en geen tijd te gebruiken om er direct naar te kijken en korte metten mee te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedrogen te voelen door mijzelf vanwege het feit dat ik al aan dit punt heb gewerkt en ik nog niet in staat ben mijn correctie effectief in mijn dagelijks leven toe te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik niet snel genoeg mijn correcties meester maak om sneller door mijn process heen te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om snel door mijn proces heen te willen gaan uit angst niet genoeg tijd te hebben om er iets effectiefs van te kunnen maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn eigen navigator te willen zijn en geen energie en veel tijd te willen steken in de taak van navigator als bestuurder van een auto en als bestuurder van mijn leven, uit angst dat ik het niet haal in tijd of als proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind met mijn vinger te wijzen om mijn eigen kind te beschuldigen, zonder direct mijn gedrag te corrigeren en te zien als misbruik van de situatie om geen zelf-verantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik realiseer mij dat ik in een klein voorval als dit moet onder ogen zien dat ik nog niet klaar ben om volledige zelf-verantwoordelijkheid te nemen en ik dat zie als een teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf terwijl dat zou inhouden dat ik het slachtoffer van de situatie ben terwijl mijn dochter de dupe van mijn handelen is en ik alleen indirect met de consequenties geconfronteerd wordt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik anderen de schuld wil geven voor het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat er geen excuus is voor het niet nemen van mijn verantwoordelijkheid als het gaat om het navigeren van de auto en het navigeren van mijn leven. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het afschuiven van mijn zelf-verantwoordelijkheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.