Dag 339 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel

DIP lite cursusSinds een tijdje koop ik een groot deel van mijn wekelijkse boodschappen bij een Turkse supermarkt. Ik merkte dat ik vrolijk werd en mij op m’n gemak voelde zodra ik de winkel binnen kwam en tijdens het winkelen in een aangename stemming verkeerde. Het was een vreemde gewaarwording omdat ik gewoonlijk niet blij of vrolijk van supermarkten word. Dus elke keer als ik daar kwam dan lette ik op mijn gedrag, emoties en gevoelens. Het eerste wat opviel was het feit dat ik herkenning vond in de verpakkingen van producten die ik zag, als het Turks op de verpakking door Italiaans zou worden vervangen dan zou ik zweren dat het Italiaanse producten waren. De opzet van de winkel en het type producten deed mij ook aan Italië denken. Daarnaast zijn de producten die ik doorgaans bij de Lidl kocht hier een stuk goedkoper en een stuk smaakvoller. De manier waarop het personeel bereid is om even een kort contact met je te hebben, terwijl je een bestelling doet of afrekent, is meer Italiaans dan ‘supermarkt Nederlands’ waar de enige conversatie gaat over een flessenbon of een kortingskaart.

De Turkse winkel doet mij dus aan Italië denken, waar ik het winkelen in de kleine winkeltjes ook altijd zo waardeerde vanwege het menselijk contact en de verse smaakvolle producten. Ik herbeleef een gevoel van blijheid of tevredenheid die ik in Italiaanse winkeltjes ervoer, nu in de Turkse winkel. In die tijd dat ik in Italië woonde miste ik af en toe wel wat Nederlandse voedingsproducten, zoals het buitenlandse eten wat hier vrij ingeburgerd is. Naast de Turkse winkel doe ik ook boodschappen bij een klein Marokkaans winkeltje voor mijn vlees, noten en Marokkaanse pannenkoek en bij een kleine biologische supermarkt. Ik mijd als het even kan de grote supermarkten die steeds meer kant en klaar spul verkopen in grote vitrines alsof je aan het winkelen bent bij de Kijkshop.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Terwijl ik in die periode dat ik net in Italië woonde erg moest wennen aan de winkels daar en lang moeite heb gehad in welke winkel ik welk product kon kopen. Garen en knopen kon ik bij de lingeriezaak halen, wanneer er geen hobby of fourniturenwinkel in een stad was. Pannen werden vaak in een winkel met gereedschap en kachels verkocht. Patroontekenpapier kocht ik bij de gespecialiseerde boekhandel en ga zo maar door. In die tijd dacht ik wel eens met weemoed aan Nederland waar ik wist waar ik alles kon kopen en nu denk ik met weemoed aan de opzet en vriendelijkheid terug aan de Italiaanse kleine zaakjes. Nu heeft dit ook te maken dat we als mensen gewoontedieren zijn. Het opnieuw moeten leren in welke winkel je voor welk product moet zijn gaat gepaard met weerstanden omdat het verandering is en verandering roept ook energie en frictie op door de hang naar het oude, als het ware onze comfortabele plekje dat we niet willen opgeven. En ja dat gold ook voor mij in Italië en eenmaal weer terug in Nederland.

In mijn volgende blog zal ik door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen verder ingaan op dit blijde gevoel in de Turkse winkel.

Dag 271 van 2555: we zijn zooo blij

basisinkomengarantieBij mijn bezoek aan de biologische winkel in onze woonplaats stuitte ik bij de kassa op een medewerkster die zooo blij was. Ze was net terug van vakantie en had in Drente een sjamanen week gedaan. Ze was zoooo blij dat haar werkdag erop zat, wat ze tussen neus en lippen door zei, terwijl ze doorvertelde hoe geweldig het daar in Drente was. Zij sprak tegen de klant voor mij en tegen mij en mijn dochter. De andere klant wilde ook zo graag eens een sjamanen iets bijwonen dat leek haar helemaal te gek. Ik voelde een lichte reactie opkomen en veroordeelde deze vrouwen als het toch niet helemaal op een rijtje te hebben. Ik observeerde de medewerkster en het was bijna alsof zij aan de drugs was, zo was haar gezichtsexpressie.

Toen zij zag dat de klant voor ons en wij een pakje cocosdrink hadden meegenomen begon zij kortingskaarten uit te delen. Daar bleef het niet bij ze gaf nog een kaart en nog één totdat we er allemaal 4 hadden. Het leek wel een reclame waarin zij blij in de lucht keek en kortingskaarten bleef vouwen en uitdelen. Tijdens het uitdelen werd ook weer veelvuldig verteld hoe blij ze wel niet was. En dat was het moment dat het in mijn verkeerde keelgat schoot. Ik stond daar met die kaartjes en keek daar in het leipe happy gezicht van de medewerkster en zag dat het geen zin had om haar attent te maken dat zij niet zoveel kaartjes aan ons moest uitdelen tegen de regels van haar baas in, enkel en alleen omdat zij blij was. Maar dat slikte ik in en vervolgens kwam er wat anders uit. Ik zei: “weet wel dat blij maar zo lang duurt”. En ik schrok een beetje van de hardheid van mijn boodschap tegen deze high van blijdschap zijnde dame, en zei onmiddellijk: “het klinkt misschien een beetje hard maar blij zijn duurt niet eeuwig”. Waarop de medewerkster wel heel even ontnuchterd leek te zijn en zei: “ja, maar zonder verdriet hebben we geen blijdschap”. “Precies”: zei ik, “daar zit het hem nu juist in, je beweegt je tussen twee polen, probeer er niet in mee te gaan en gewoon te zijn”. Waarop de medewerkster weer blij verder sprak met de klant die voor mij was en nog altijd was blijven staan praten.

Tijdens het naar buiten gaan siste mijn dochter: “mama dat moet je niet doen, de mensen begrijpen dat niet”. En ik voelde mij een beetje betrapt en sputterde dat ik wel een zaadje mogelijkerwijs had kunnen planten. Als de medewerkster vanmiddag thuis komt en zich niet meer zo blij voelt dan denkt ze misschien aan mijn woorden. “Dat betwijfel ik”, zei mijn dochter. “Mensen denken niet over zulke dingen na”, voegde ze er nog aan toe.

En dat is ook wel zo, mensen willen niet nadenken over het feit en het waarom ze zooo blij zijn. Ik had ook kunnen vragen welk verdriet de medewerkster dan wel niet aan het onderdrukken was dat zij er zoveel extreme blijheid tegenover moest zetten, maar dat had volgens de sociale omgangsetiquette waarschijnlijk echt niet gekund. Toch zou het handig zijn wanneer wij onszelf een beetje beter zouden begrijpen. Hoe komt het dat wij ineens zooo blij zijn? Wat ging eraan vooraf dat vermeden moest worden en overspoeld moest worden door extreme blijdschap. Mogen we het verdrietige niet onder ogen zien? Mogen we niet zien wie wij zijn in elk moment en elke adem? Is dat een te benauwend gevoel?

Ik was in het moment in de winkel niet alleen degene die een zaadje wilde planten bij een ander, ik was diegene, die de ander veroordeelde in haar origine van blij zijn uit frustratie dat het verdriet niet erkend werd. Het verdriet van ons allen om het bestaan dat wij leiden door van de ene polariteit over te gaan in de andere en vooral niet onszelf te confronteren met onszelf of het nare beeld van de ander en de wereld. Pingpong ballen zijn we die van de ene kant naar de andere kant gestuiterd worden door onze emoties en gevoelens, terwijl wij de illusie willen hoog houden dat wij het tafeltennisbatje onder controle hebben en niet door de ruimte geslingerd worden door onze emoties en gevoelens.

Eens kijken hoe mijn volgende bezoekje verloopt aan de biologische winkel of het zaadje al aan het kiemen is of dat het is afgestorven door mijn reactieve opmerking…

Zelfvergevingen volgen.

Dag 74 van 2555; Het “ik ben een goed mens” personage

Dag 74 van 2555; Het "ik ben een goed mens" personage  Laatst werd mij in de biologische winkel aangeboden om mee te doen aan een spaaractie, bij elke €10 zou ik dan een stempel krijgen wat met mijn koopgedrag in die winkel niet erg snel gaat. De beloning na een volle kaart was €2 korting op de volgende boodschappen of de volle kaart doneren aan het onderzoek naar de bijensterfte. De winkelbediende die daar het meest in de winkel staat of misschien wel de eigenaresse is, is meestal erg aandringend en doet 100% zeker aan up-selling. Laatst had ik bijna de kaart vol en toen wilde zij met mij even door de aanbiedingen heen wandelen of ik nog wat anders kon kopen zodat de kaart vol was. Ik zei haar dat ik niet van plan was zaken aan te schaffen om de kaart vol te krijgen, maar dat ik kocht wat ik nodig had. Zij keek mij wat nors aan en liet het daarbij. Keer op keer probeert zij mij dingen aan te smeren, terwijl de andere verkoopsters die in winkel werken dit niet doen, het is dus geen winkelbeleid. Toch begon ik mij steeds akeliger te voelen dat ik steeds nee moest verkopen bij alles wat zij mij wilde aansmeren, maar tegelijkertijd was ik ook niet van plan om het toch te kopen en begon ik mij te ergeren aan het steeds weer vragen of ik brood wilde terwijl ik elke keer uitleg dat mijn dieet dat niet toestaat en dat mijn lijf daar niet goed op reageert.

 

Het moment was daar en mijn spaarkaart was vol, de up-selling winkelbediende hielp mij en toen ik de kaart eindelijk uit mijn portemonnaie had gevist had zij de kassa al afgeslagen en kon ik de kaart niet meer inleveren voor korting. De volgende keer dan maar. De volgende keer stond de up-selling winkelbediende niet in de winkel en ik merkte hoe dat een opluchting voor mij was. Op een gekke manier voelde ik mij schuldig dat ik voor de korting op mijn boodschappen ging en geen fiducie had in het bijenonderzoek en durfde ik de confrontatie met de up-selling dame niet aan en was ik bang om niet als een goed mens gezien te worden. Iemand die liever korting had voor zichzelf in plaats van te geven aan zo een goed doel. Toen ik de winkel uitging kwam de up-selling dame aan fietsen en ik bespeurde een gevoel van betrapt te worden en wendde snel mijn hoofd van haar af om niet herinnerd te worden aan het feit dat ik voor mijzelf had gekozen en niet voor dat wat mij door haar ogen heen tot een goed mens had gemaakt. Zij wist niet dat ik de kaart voor korting had ingeruild dus ik wa nog steeds een goed mens in haar ogen hoopte ik…

 

Ik had wel nagedacht over het doneren van de kaart aan het bijenonderzoek maar de kans dat gesnapt wordt dat de bijensterfte hem zit in ons allemaal, in ons misbruikende en parasiterende karakter, de vraag is of dat zal worden gesnapt na het doneren van deze €2 kaarten? Voor mij is dit gelijk aan het geven aan een goed doel, het afkopen van je schuldgevoel dat diep van binnen in ons allemaal zit en wat niets verandert zolang wij het niet veranderen in onszelf. Het bijenonderzoek werd elke keer als ik in de biologische winkel kwam zeer positief vermeld en benadrukt dat het leek alsof men de klant in een bepaalde richting wilde sturen om een positieve bijdrage aan de wereld te geven. Het geld kwam zelfs uit de ondernemer zijn eigen zak wanneer ik mijn korting niet opeiste deden zij die €2 in het bijenonderzoek fonds. Dus een nobel voorbeeld zou moeten doen volgen om zo te laten zien dat je ook een goed mens bent.

 

Maar mijn angst om gemanipuleerd te worden kwam om de hoek, ik vrees niet te zullen staan in zo’n situatie en die weg te zullen kiezen, zodat ik ervaren zal worden als een goed mens. En als een slecht mens gezien te worden als ik de €2 in mijn eigen zak steek. Goede mensen hebben nu eenmaal meer kansen dan mensen die als slecht of onvriendelijk worden gezien, dus in dat hokje wil ik mijzelf niet manoeuvreren. Ik ik ik in een dilemma van goed gevonden te willen worden en geen fiducie hebben in het onderzoek dat mij kan helpen om gezien te worden als goed mens.

 

Nu mijn kaart ingeleverd is kan ik om een nieuwe vragen, maar dat heb ik niet gedaan, ik wil deze confrontatie niet nog een keer aan. Daarnaast zag ik dat er nog een tweede doel is bijgekomen om te helpen goed biologisch zaad op de markt te houden. Tja wat kan ik daar tegen hebben en wat voor excuus moet ik bedenken om niet aan dit goede doel te willen geven? Als ik het niet aanga dan kan ik gezien blijven worden als goed mens, of is het tijd dat ik sta en mij niet laat motiveren door eigen belang, maar daadwerkelijk afweeg wat in het belang van een ieder is?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als goed mens gezien te willen worden om zo meer te kunnen bereiken/manipuleren onder een dekmantel van goedheid/positiviteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een goed mens al iets goeds te zien en niet te willen/durven kijken dat gezien willen worden als goed mens een afleiding is van mijn daadwerkelijke beweegredenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel over te hebben om als goed mens gezien te worden, maar als men even niet oplet dan kan ik mijn agenda afwerken en toch nog steeds als een goed mens gezien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat het goed mens personage er 1 is die zijn wil zal doorzetten om te krijgen wat het verlangt/recht op denkt te hebben zonder dit imago te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om in het hokje van goed mens geduwd te worden zonder dat er iets te halen valt voor mij als individu en het aannemen van dit personage verloren tijd is geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn dat ik mijn goed mens personage niet verloor door de volle spaarkaart bij een ander in te leveren dan de up-selling dame.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bijenonderzoek maar al te graag aan te nemen als bewijs dat ik beter niet in dat fonds mijn geld moest stoppen (lees het geld van de ondernemer) en het niet erg was dat ik het in eigen zak stak, terwijl ik die €2 ook in equality onderzoek had kunnen stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geld van de ondernemer dat uit mijn naam €2 in het bijenfonds stopt als mijn geld te zien terwijl het nooit mijn geld is geweest en een gift van de ondernemer is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om korting te zien als een vergoelijking van te hoge prijzen en ik er dus recht op heb om die korting in eigen zak te steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik geconfronteerd wordt met de up-selling dame, nadat ik mijn volle spaarkaart voor korting heb ingeleverd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de up-selling dame als een onaardige vrouw te bestempelen en mij niet te willen realiseren dat ik dat zo vind omdat ik bang was niet te staan voor mijn beslissing om de korting in eigen zak te steken en wroeging had over mijn eigen belang in deze zaak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen nieuwe spaarkaart te vragen om zo de confrontatie niet weer aan te hoeven van het mij schuldig voelen over mijn eigen belang op de eerste plaats te zetten en het geld in eigen zak te steken, terwijl ik mij niet realiseer dat elke volle kaart  € 2 extra voor Eqafe producten kan betekenen, waarbij ik equality onderzoek steun en zelf kan groeien in mijn proces met de aangeschafte materialen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf te willen geloven in mijn goede mens personage om zo een goed gevoel over mijzelf te hebben wanneer ik eigen belang voorop zet en totaal gefocust ben op die zaken die ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spanning van het goed mens personage fysiek te maken en te ervaren als verschuivende energie door mijn lijf dat eensoort van kick geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te weten dat ik iemand om de tuin leid met mijn goed mens personage om zo mijn zin te kunnen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bewust dit goed mens personage in te zetten en het schuldgevoel achteraf als iets nobels bestempel terwijl het een herinnering is aan mijn echte zelf die ik niet graag tegenkom vanwege de negativiteit en de directe confrontatie met mijzelf zoals ik mijzelf niet wil zien/meemaken/beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter voor te doen dan ik werkelijk ben met het goed mens personage en zo de competitie met mijzelf aanga om beter uit de bus te komen terwijl ik toch mijn agenda kan afwerken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat andere mensen die ik zie als goede mensen dat doen vanuit nobelheid en niet een ander voor de gek houden, terwijl men aan de ene kant lacht  en aan de andere kant de ander belazert om dat te krijgen wat men wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïsme te verkopen als altruïsme door het goed mens personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de noodzaak te zien voor het goed mens personage, omdat handelen in het belang van een ieder echte goedheid is die verandering brengt en geen begeleiding behoeft van een personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer bang te zijn de boot te missen wanneer ik niet gezien wordt als een goed mens en onmiddellijk vrees om gezien te worden als een slecht mens en het niet denk aan te kunnen wanneer men mijn ware aard ziet, maar in plaats daarvan doortastend te zijn en te zien waar ik mijn wil, wil doorzetten en of dit in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe spaarkaart te beginnen en mijn €2 op te sparen voor producten van Eqafe.