Dag 339 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel

DIP lite cursusSinds een tijdje koop ik een groot deel van mijn wekelijkse boodschappen bij een Turkse supermarkt. Ik merkte dat ik vrolijk werd en mij op m’n gemak voelde zodra ik de winkel binnen kwam en tijdens het winkelen in een aangename stemming verkeerde. Het was een vreemde gewaarwording omdat ik gewoonlijk niet blij of vrolijk van supermarkten word. Dus elke keer als ik daar kwam dan lette ik op mijn gedrag, emoties en gevoelens. Het eerste wat opviel was het feit dat ik herkenning vond in de verpakkingen van producten die ik zag, als het Turks op de verpakking door Italiaans zou worden vervangen dan zou ik zweren dat het Italiaanse producten waren. De opzet van de winkel en het type producten deed mij ook aan Italië denken. Daarnaast zijn de producten die ik doorgaans bij de Lidl kocht hier een stuk goedkoper en een stuk smaakvoller. De manier waarop het personeel bereid is om even een kort contact met je te hebben, terwijl je een bestelling doet of afrekent, is meer Italiaans dan ‘supermarkt Nederlands’ waar de enige conversatie gaat over een flessenbon of een kortingskaart.

De Turkse winkel doet mij dus aan Italië denken, waar ik het winkelen in de kleine winkeltjes ook altijd zo waardeerde vanwege het menselijk contact en de verse smaakvolle producten. Ik herbeleef een gevoel van blijheid of tevredenheid die ik in Italiaanse winkeltjes ervoer, nu in de Turkse winkel. In die tijd dat ik in Italië woonde miste ik af en toe wel wat Nederlandse voedingsproducten, zoals het buitenlandse eten wat hier vrij ingeburgerd is. Naast de Turkse winkel doe ik ook boodschappen bij een klein Marokkaans winkeltje voor mijn vlees, noten en Marokkaanse pannenkoek en bij een kleine biologische supermarkt. Ik mijd als het even kan de grote supermarkten die steeds meer kant en klaar spul verkopen in grote vitrines alsof je aan het winkelen bent bij de Kijkshop.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Terwijl ik in die periode dat ik net in Italië woonde erg moest wennen aan de winkels daar en lang moeite heb gehad in welke winkel ik welk product kon kopen. Garen en knopen kon ik bij de lingeriezaak halen, wanneer er geen hobby of fourniturenwinkel in een stad was. Pannen werden vaak in een winkel met gereedschap en kachels verkocht. Patroontekenpapier kocht ik bij de gespecialiseerde boekhandel en ga zo maar door. In die tijd dacht ik wel eens met weemoed aan Nederland waar ik wist waar ik alles kon kopen en nu denk ik met weemoed aan de opzet en vriendelijkheid terug aan de Italiaanse kleine zaakjes. Nu heeft dit ook te maken dat we als mensen gewoontedieren zijn. Het opnieuw moeten leren in welke winkel je voor welk product moet zijn gaat gepaard met weerstanden omdat het verandering is en verandering roept ook energie en frictie op door de hang naar het oude, als het ware onze comfortabele plekje dat we niet willen opgeven. En ja dat gold ook voor mij in Italië en eenmaal weer terug in Nederland.

In mijn volgende blog zal ik door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen verder ingaan op dit blijde gevoel in de Turkse winkel.

Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Dag 271 van 2555: we zijn zooo blij

basisinkomengarantieBij mijn bezoek aan de biologische winkel in onze woonplaats stuitte ik bij de kassa op een medewerkster die zooo blij was. Ze was net terug van vakantie en had in Drente een sjamanen week gedaan. Ze was zoooo blij dat haar werkdag erop zat, wat ze tussen neus en lippen door zei, terwijl ze doorvertelde hoe geweldig het daar in Drente was. Zij sprak tegen de klant voor mij en tegen mij en mijn dochter. De andere klant wilde ook zo graag eens een sjamanen iets bijwonen dat leek haar helemaal te gek. Ik voelde een lichte reactie opkomen en veroordeelde deze vrouwen als het toch niet helemaal op een rijtje te hebben. Ik observeerde de medewerkster en het was bijna alsof zij aan de drugs was, zo was haar gezichtsexpressie.

Toen zij zag dat de klant voor ons en wij een pakje cocosdrink hadden meegenomen begon zij kortingskaarten uit te delen. Daar bleef het niet bij ze gaf nog een kaart en nog één totdat we er allemaal 4 hadden. Het leek wel een reclame waarin zij blij in de lucht keek en kortingskaarten bleef vouwen en uitdelen. Tijdens het uitdelen werd ook weer veelvuldig verteld hoe blij ze wel niet was. En dat was het moment dat het in mijn verkeerde keelgat schoot. Ik stond daar met die kaartjes en keek daar in het leipe happy gezicht van de medewerkster en zag dat het geen zin had om haar attent te maken dat zij niet zoveel kaartjes aan ons moest uitdelen tegen de regels van haar baas in, enkel en alleen omdat zij blij was. Maar dat slikte ik in en vervolgens kwam er wat anders uit. Ik zei: “weet wel dat blij maar zo lang duurt”. En ik schrok een beetje van de hardheid van mijn boodschap tegen deze high van blijdschap zijnde dame, en zei onmiddellijk: “het klinkt misschien een beetje hard maar blij zijn duurt niet eeuwig”. Waarop de medewerkster wel heel even ontnuchterd leek te zijn en zei: “ja, maar zonder verdriet hebben we geen blijdschap”. “Precies”: zei ik, “daar zit het hem nu juist in, je beweegt je tussen twee polen, probeer er niet in mee te gaan en gewoon te zijn”. Waarop de medewerkster weer blij verder sprak met de klant die voor mij was en nog altijd was blijven staan praten.

Tijdens het naar buiten gaan siste mijn dochter: “mama dat moet je niet doen, de mensen begrijpen dat niet”. En ik voelde mij een beetje betrapt en sputterde dat ik wel een zaadje mogelijkerwijs had kunnen planten. Als de medewerkster vanmiddag thuis komt en zich niet meer zo blij voelt dan denkt ze misschien aan mijn woorden. “Dat betwijfel ik”, zei mijn dochter. “Mensen denken niet over zulke dingen na”, voegde ze er nog aan toe.

En dat is ook wel zo, mensen willen niet nadenken over het feit en het waarom ze zooo blij zijn. Ik had ook kunnen vragen welk verdriet de medewerkster dan wel niet aan het onderdrukken was dat zij er zoveel extreme blijheid tegenover moest zetten, maar dat had volgens de sociale omgangsetiquette waarschijnlijk echt niet gekund. Toch zou het handig zijn wanneer wij onszelf een beetje beter zouden begrijpen. Hoe komt het dat wij ineens zooo blij zijn? Wat ging eraan vooraf dat vermeden moest worden en overspoeld moest worden door extreme blijdschap. Mogen we het verdrietige niet onder ogen zien? Mogen we niet zien wie wij zijn in elk moment en elke adem? Is dat een te benauwend gevoel?

Ik was in het moment in de winkel niet alleen degene die een zaadje wilde planten bij een ander, ik was diegene, die de ander veroordeelde in haar origine van blij zijn uit frustratie dat het verdriet niet erkend werd. Het verdriet van ons allen om het bestaan dat wij leiden door van de ene polariteit over te gaan in de andere en vooral niet onszelf te confronteren met onszelf of het nare beeld van de ander en de wereld. Pingpong ballen zijn we die van de ene kant naar de andere kant gestuiterd worden door onze emoties en gevoelens, terwijl wij de illusie willen hoog houden dat wij het tafeltennisbatje onder controle hebben en niet door de ruimte geslingerd worden door onze emoties en gevoelens.

Eens kijken hoe mijn volgende bezoekje verloopt aan de biologische winkel of het zaadje al aan het kiemen is of dat het is afgestorven door mijn reactieve opmerking…

Zelfvergevingen volgen.

Dag 196 van 2555; is het nu ja of is het nee?

equal money capitalismDe afgelopen dagen waren rare dagen in de zin van heen en weer geslingerd worden tussen wel of niet, ja of nee. En dit wel of niet en ja of nee lag in de handen van een ander. Dit ja of nee had directe invloed op mijn nabije toekomst en mijn toekomst in het algemeen. Dit riep allerlei gevoelens en angsten op, niet als een emotionele achtbaan, want inmiddels ga ik door dit soort ervaringen meer bewust heen en kan ik bepaalde emoties in het moment stoppen. Echter de angst voor overleving is zo sterk in ons geïntegreerd dat ik niet instaat was dat te stoppen.

Eerst kregen mijn partner en ik een ja, een paar dagen later een nee en nu vandaag een uiteindelijk ja. Bij de eerste ja maakte ik plannen van aanpak om te zien hoe nu verder te gaan. Bij de nee, was ik boos dat de ja werd teruggedraaid in een nee. Ik wist mijn daadkracht en zelfbesturing weer terug te nemen om niet in een slachtoffer rol te schieten en toen sloeg het in als een bom en realiseerde ik mij wat dat nee daadwerkelijk inhield. En daar startte de overlevingsangst die mijn hersenen versneld deed draaien om naar een oplossing te zoeken die ons uit een situatie moest helpen die onmogelijk leek. Eenmaal gewend aan het idee dat dingen anders gingen lopen en dat dit nu mijn werkelijkheid was kreeg ik de tweede ja te horen wat alles in een seconde weer 180 graden deed draaien.

We hebben een ja wat betekent dat mijn overlevingsangsten in de koelkast kunnen en alles toch nog op z’n pootjes is terecht gekomen. Iets wat in principe ook zo had moeten lopen, omdat alles in gezond verstand gelopen was op een manier die in het belang van alle betrokken partijen was. Toch in de huidige maatschappij is alles mogelijk, omdat de meeste zaken niet op zelfoprechtheid zijn gebaseerd, wat het extra moeilijk maakt om plannen te maken en de uitkomst te kunnen overzien en daarmee de haalbaarheid van je plannen te kunnen inschatten. Ik ben blij met de ja, maar ik ben niet energetisch blij met de ja, het is meer een gerustheid dat ik voor een moment de boze buitenwereld heb kunnen temmen en synchroon daarmee het beest in mijzelf dat hebzucht en egoïsme heet wat zomaar de kop opsteekt als ik mijn zelfverantwoordelijkheid even niet in acht neem en meega op de golven van emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik afhankelijk ben van derden te geloven dat ik mijn zelfbesturing niet meer heb/kan gebruiken en totaal in de ban/in afwachting van de ander lijdzaam moet toezien hoe er over mijn toekomst wordt beschikt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nee na een ja als een afpakken te beschouwen en mij niet te realiseren dat ik in mijn geest al bezit had genomen door de ja.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch iets in bezit te hebben genomen door een ja en daar dus ook bezitterig gedrag door te vertonen en niet te snappen waarom een ja wordt teruggedraaid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbolgen te zijn over iets dat ik al bezit in de geest, van mij wordt afgenomen en daarna weer wordt terug gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een speelbal in de handen van een derde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn toen de nee werd uitgesproken, boos op het afpakken van mijn bezit dat geclaimd was door mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de derde zijn besluiteloosheid en geen overzicht hebben over zijn eigen situatie en mij niet te realiseren dat ik ook geen overzicht had in dat moment wat mij beangstigde en in overlevingsangsten deed schieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet zal overleven met een nee wanneer de maatschappij er nog grilliger uit gaat zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand als schuldige te willen aanwijzen dat ik met een nee in de problemen kom en misschien niet mijzelf staande zal kunnen houden in de verslechterende maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tweede ja in eerste instantie gelaten over mij heen te laten komen omdat ik niet geloofde dat dit een definitieve ja was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de derde niet te vertrouwen door zijn wispelturige toezeggingen nu en in het verleden en de derde dus niet te durven geloven op zijn woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik in de problemen kom als ik de derde zijn woord geloof.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beloften van de derde te geloven omdat het voor mij dingen mogelijk maakt die anders gesloten deuren voor mij blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de overtuiging te zijn dat ik de derde nodig heb, maar tegelijkertijd niet vast wil zitten aan de derde en mij tot verplichtingen te moeten onderwerpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de derde te beschuldigen van de situatie waarin ik mij nu bevind tussen de ja en nee en mij niet te realiseren dat ik ook een deel ben van deze situatie en dus ook debet heb aan deze situatie die wij met z’n allen hebben gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er meer verplichtingen tegenover het ja staan dan ik wil geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wispelturige gedrag van de derde te vrezen en mij niet te realiseren dat ik mijn standvastigheid vrees,  waarbij er situaties kunnen ontstaan die ik niet wenselijk acht maar die ik niet onder controle heb door gebrek aan standvastigheid en angst om gedwongen te worden in situaties die ik niet wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de derde omdat ik mijn leven in de derde zijn handen leg en mij haast misselijk voel door het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid, door de tweede ja, toch als een geschenk te zien en een belofte die nagekomen is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met beloftes te werken en mij niet te realiseren dat bij BELoftes de bel moet afgaan om te zien dat dit een daad vanuit separatie en oneerlijkheid is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer er beloftes gedaan worden dit vaak vanuit emoties gedaan wordt en men niet overziet of de belofte wel haalbaar is en nagekomen kan worden en wat vervolgens de gevolgen voor de participerende partijen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beloftes niet te gebruiken om dingen af te spreken, maar verbintenissen en afspraken gebruik om dingen op een fysieke getoetste manier aan te gaan met anderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik bezit in de geest als hebzucht te zien en door zelfvergeving hiermee in het reine te komen om mij zo te kunnen corrigeren en alleen dat als materieel bezit te zien wat fysiek daadwerkelijk onder mijn hoede is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de derde niet te beschuldigen, maar naar mijzelf te kijken/het naar mijzelf terug te nemen en de emoties die het oproept om te zien wat er gaande is van binnen in mij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  overlevingsangst met geen directe fysieke bedreiging te zien als manipulatie van de geest en een manier om mij door middel van angst inactief te houden en ik mij met de energie van deze angst in leven denk te houden, wat in feite een soort van overwinteren in de geest betekent en geen feitelijk leven in mijn fysieke werkelijkheid inhoudt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet door beloftes afhankelijk van een ja of nee van derden te voelen en te zien/realiseren/begrijpen dat ik ten allen tijde de besturing over mijzelf blijf behouden en dat elke beslissing een beslissing van mijzelf is ook al is die gekleurd en beïnvloed door mijn buitenwereld en programmering.