Dag 119 van 2555; bloggen is voor mijzelf en mooi meegenomen als het een ander ondersteunt

Dag 119 van 2555;  bloggen is voor mijzelf en mooi meegenomen als het een ander ondersteunt  Ik weet niet goed wat ik moet schrijven, elk onderwerp dat ik bedenk moet ik uit mijn tenen trekken. Ik zou veel liever iets schrijven op mijn andere blog sites, wat net iets minder confronterend is dan mijn persoonlijke blog. Voor mij is dit schrijven op mijn blog in principe een prettige uitlaatklep om dingen van de dag nog eens te laten passeren en dieper op in te gaan om te snappen wat er nu eigenlijk plaatsvond. Nu is mij ter ore gekomen dat het voor sommigen moeilijk te verteren is dat “nieuwtjes” eerder op mijn en mijn partners blog staan dan door mijn verbale tam tam verspreid wordt. Dit heeft een nare druk op mij gelegd en op mijn schrijven. Er komen vragen op als, moet ik eerst een ieder die het graag persoonlijk wil horen mijn blog mondeling toelichten? Kan ik over sommige zaken niet meer bloggen want dat stoot anderen dan voor het hoofd als zij nog niet op de hoogte zijn? Ineens liet ik mij de zin voor bloggen ontnemen en het ineens in een ingewikkeld daglicht zien. Een aarzeling om te bloggen en enigszins een nerveus gevoel over mij heen. Mijn bloggen is niet bedoeld om anderen voor het hoofd te stoten, maar ik kan niet instaan voor de reacties die jij als lezer hebt op mijn woorden. Dus zal er altijd wel iemand op zijn tenen getrapt zijn of zich beledigt voelen, dat is inherent aan het plaatsen van woorden op papier/internet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woorden van een ander om te zetten in een gevoel wat ik label als negatief en mijzelf aanzet tot handelen uit angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat anderen uit mijn directe omgeving vallen over mijn geschreven woorden wat zal leiden tot boosheid die ik vervolgens persoonlijk zal nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen stress te willen veroorzaken in mijn directe omgeving en in plaats daarvan mijzelf kleiner te maken en hetgeen waarvan ik geniet, te willen opgeven om de lieve vrede te bewaren, terwijl tegelijkertijd de andere polariteit zich uitspeelt en boosheid in mij opkomt dat een ander mij dwarsboomt in mijn expressie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat een ander mij verteld wat te doen en wanneer wel te schrijven en mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb en alleen angst mij kan doen geloven dat ik naar de pijpen van een ander moet dansen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er voor mijn gevoel teveel afhangt van de relaties die nu even in de mangel zitten en daarom op emoties/gevoelens gebaseerde argumenten van de anderen in overweging te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gecontroleerd te voelen en te denken dat ik verantwoording moet afleggen aan anderen nu ze eventjes boos zijn, doordat zij reageerden op woorden van mij, wat geheel hun eigen beslissing is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel toe te staan dat gebaseerd is op het reactief zijn van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nu bang ben om te schrijven uit angst dat dingen in het verkeerde keelgat schieten van diegenen waar ik een loyaliteitsrelatie mee heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen verantwoordelijk te houden voor hoe ik mij voel ten opzichte van de ideeën die zij over mij hebben gezien door mijn eigen ogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mij laat leiden door irreële  gedachten en angsten omtrent mijn bloggen en mij zo zelf de lol in het bloggen ontneem wat niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander zijn mening zwaarder te laten wegen dan de mijne wanneer ik wordt geconfronteerd hiermee en de behoefte voel om mij terug te trekken, terwijl ik in mijn back chat wel verweer heb en recht voor z’n raap ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over hoe anderen wel durven om mij iets te ontnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer te willen zien van de anderen hun reactief gedrag.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rustig aan te horen wat een ander te vertellen heeft over hoe mijn geschreven woorden op hem/haar overkomen en vervolgens de reactie van de ander niet persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angsten te schieten maar simpelweg te zien wat hier is en wat het startpunt van de ander is om stampij te maken over iets dat hij/zij zich persoonlijk heeft aangetrokken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie te generen door angst over ,wat anderen van mij denken en zullen doen als maatregel om mij te laten doen wat zij willen, maar te zien dat dit alles in mijn hoofd/mind zich afspeelt en ik in de fysieke realiteit gewoon tot oplossingen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer de tijd daar is hen aan te bieden vaker te lezen wat ik en mijn partner schrijven, zodat zij altijd op de hoogte zijn en als er vragen rijzen dat zij die dan vervolgens stellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn plezier in bloggen niet te laten ontnemen door ideeën in mijn hoofd/mind die ontsproten zijn uit angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan voor de woorden die ik schrijf in zelfoprechtheid en daarbij het belang van een ieder niet uit het oog verlies, want door te bloggen kunnen anderen die in gelijksoortige situaties komen zien wat ik in zo’n situatie heb doorgemaakt en hoe ik het heb aangepakt.

Advertenties

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven  Toen ik honderd blogs geleden begon met mijn tocht van 7 jaar bloggen om al mijn patronen en personages bloot te leggen, te vergeven en te corrigeren, was ik er zeker van dat ik het in het Nederlands ging doen. Maar na de eerste blogs was ik niet meer zo zeker. Ik zag dat de Engelse blogs onder een groter publiek gedeeld werden, dat mensen erover spraken en dat er op de sociale media commentaren op kwamen. Dat zag ik niet gebeuren met mijn en de andere Nederlandstalige blogs. Ik merkte dat het mij deed twijfelen of ik er goed aan deed deze stap van Nederlands bloggen te nemen.

 

Als ik even terug kijk naar mijn motivatie die ik in de eerste seconden had om in het Nederlands te gaan bloggen. Ik wilde Nederlanders bereiken met mijn proces verhalen, ook diegene wiens Engels misschien niet op zo’n niveau zit dat zij het allemaal in het Engels kunnen volgen. Daarnaast had tot dan toe mijn proces zich voornamelijk in het Engels afgespeeld. Ik deed al mijn zelfvergevingen in het Engels met hier en daar een verdwaald Nederlands woord er tussendoor. Dit was dus de kans om ook mijn proces te boosten in het Nederlands. De eerste blogs waren dan ook zoeken naar het format dat het meest aansloot bij mij en bij mij en mijn Nederlandse taalbeleving. Over de afgelopen 100 blogs heen is een zekere vaste vorm ontstaan waarin ik nu schrijf en mij zo kan uitdrukken dat ik in een blog to the point kan komen. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik ben gaan bloggen in het Nederlands, het heeft mijn proces een enorme boost gegeven.

 

Wat was die twijfel dan? Die twijfel was het moeten missen van een zekere vorm van aandacht die ik kende van het bloggen in het Engels. Niet op allerlei Engelstalige social media je blog kunnen posten en door meerdere Nederlandse social media na een paar weken geblokkeerd te worden, omdat de Nederlander zo lijkt, er nog niet echt klaar is voor “brutale zelfoprechtheid”. Het bloggen van je proces in het Nederlands is dus pionierswerk en vergt dan ook het één en ander van mij. Dus ontstond de vraag of ik er wel al die energie in wilde steken? Ik wilde gewoon mee kunnen liften op de stroom van blogs zoals we die wereldwijd elke dag meerdere keren per dag cyberspace insturen als Destonians, ik wilde makkelijk en een lekkere snelle oplossing. Maar zoiets bestaat natuurlijk niet, dus moest ik back to basic, gewoonweg consistent zijn. Het bloggen en mijn proces zijn er in de eerste plaats voor mij, ik doe dit voor mij om zo anderen te tonen hoe ik mijn proces gelopen heb. Het is niet een soort van preken naar de ander en vervolgens het zelf laten afweten als het op de toepassing in de praktijk aankomt. Nee, het is schrijven en doen.

 

Consistentie en daadwerkelijk snappen dat ik het voor mijzelf doe, zijn wel de 2 hoofdpunten die eruit springen na 100 blogs. Een internationale verhuizing zorgde voor een pauze in het bloggen en het weer oppakken bleek net iets minder simpel dan ik had gedacht. Eénmaal uit de routine ervoer ik toch weerstanden en die ervaar ik van tijd tot tijd nog steeds, excuses, uitstellen het hoort allemaal bij het proces van 7 jaar bloggen naar leven. Inmiddels wind ik mij er niet meer zo over op, het is wat het is en de simpelste manier om het bloot te leggen is in zelfoprechtheid ernaar kijken en het oplossen. Vaak gaat het om echte onbenulligheden die een eigen leven zijn gaan leiden.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van de aandacht die ik kreeg door in het Engels te bloggen en dat als motivatie te gaan gebruiken voor het bloggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn blogs te gaan onderverdelen in goed of mislukt aan de hand van de hoeveelheid aandacht die ik ontving op mijn Engelstalige blogs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de keuze van taal in mijn proces te laten afhangen van de mate van positieve bevestiging buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de motivatie om te bloggen in een bepaalde taal af te laten hangen van gevoelens en emoties en de mate van energie die een bepaalde keuze teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te zijn/te raken wanneer mijn Nederlandse blog weinig mensen bereikt en mij niet te realiseren dat een lange adem hierin een vereiste is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te meten aan de hand van de populariteit van mijn blog en mij niet te realiseren dat mijn praktische toepassing van mijn correcties in het proces het meetpunt is om te zien hoe ik ervoor sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “de blogger” en mij niet te realiseren dat bloggen niet meeris dan het schrijven en dat schrijven delen op internet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen als ik door de ogen van een ander mijzelf zie als een “goede” blogger en een teneur te bespeuren wanneer dat niet het geval is, waardoor ik mij niet realiseer dat ik participeer in een  polariteit die niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat veel van de beperkingen en stagnaties door deze 100 blogs heen hun origine vonden in het feit of ik mij waardig achtte als “blogger” en een verschil voor anderen te kunnen maken, terwijl ik op deze manier mijzelf totaal uit het oog verloor.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van het bloggen als middel om to the point te komen en inzicht te verwerven over wie ik ben in mijn fysieke realiteit, en mij volledig te focussen op het educatieve aspect van mijn blogs, waardoor ik mij niet realiseerde dat bloggen niet in separatie van mijzelf hoeft te verlopen, het 1 sluit het ander niet uit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de educatieve waarde van mijn blog zwaarder weegt dan ik zelf in relatie tot mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de educatieve waarde van mijn blog te gebruiken om mij achter te verschuilen om van tijd tot tijd net niet zo diep te hoeven graven dat mijn echte aard aan het licht komt.

 

 

Ik realiseer mij dat ik inmiddels blog om mijzelf te verbeteren en te corrigeren binnen mijn fysieke realiteit en ik mij niet meer obsessief bezig houd met het feit of mensen mijn blogs nu lezen, of over een paar jaar of helemaal niet, dat is niet mijn motivatie om te bloggen en te leven in het belang van een ieder om hemel op aarde te creëren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke blog die ik schrijf te bloggen als ondersteuning van mijn proces en dat het gevolg daarvan is dat ik anderen kan ondersteunen in hun proces door mijn blogs openbaar te maken is een mooi zij effect, maar mag ik geen geval meer verworden tot een hoofddoel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te separeren van het bloggen als onderdeel van mijn proces en het schrijven optimaal te benutten om te leren /ontdekken wie ik ben in een wereld vol eigenbelang en onoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer bloggen en populariteit met elkaar te koppelen om zo eigen belang te voorkomen en zuiver en alleen te bloggen als ondersteuning van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct mijn blokkades bloot te leggen wanneer ik een blog om vage redenen uitstel om zo niet te hoeven time loopen op een punt dat ik met gemak recht in de ogen had kunnen kijken en uit de wereld had kunnen helpen.