Dag 296 van 2555: kwetsen – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is dan ook aan te raden de vorige blog eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik bang ben om een ander te kwetsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te kwetsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier vanuit ego/’geest’ reageer en niet met gezond verstand in zelfoprechtheid besta. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat de angst om te kwetsen in weze de angst om gekwetst te worden is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekwetst te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om gekwetst te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de woorden van de ander persoonlijk neem omdat ik mij bevindt in een realiteit van angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego niet in mijn interactie met anderen te mengen, maar hier te zijn in zelfoprechtheid en te zien dat ik de reactie die mijn woorden bij de ander oproepen gebruik om zelf een reactie op te hebben om zo als ‘een slachtoffer uit de strijd’ te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gekwetst worden van mijn ego in de schoenen van de ander te duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen wanneer ik ‘kwetsende’ woorden van een ander persoonlijk neem als ‘kwetsend’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de verantwoordelijkheid voor mijn woorden wil dragen wanneer ik dingen zeg die niet gezegd hadden hoeven worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verantwoordelijkheid te dragen voor de woorden die ik spreek en voor de woorden die ik wil spreken maar niet uitspreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander wanneer ik de ander mogelijkerwijs kwets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de ander als angst voor mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bang ben voor de ander maar voor mijzelf als ongeleid projectiel die toch dingen zou kunnen zeggen waarvan ik bang ben dat die de ander zou kwetsen en daarmee mijzelf. Ik stop de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de aanstichter ben van een kettingreactie die kan ontstaan wanneer ik dingen zeg die de ander kwetsen, spreek ik in zelfoprechtheid dan spreek ik de woorden in het belang van een ieder en mocht de ander dan toch zichzelf gekwetst voelen dan is de reactie van de ander niet langer mijn verantwoordelijkheid maar de reflectie van de ander in mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekrenkt te worden en daarmee verbrijzeld te worden door de woorden of handelingen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het geloven van mijn ego, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik mijn ego geloof dan geloof ik dat het mogelijk is dat ik als ego verbrijzeld kan worden door woorden. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van het ego niet als echte fysieke angsten van mijzelf als levend wezen in mijn fysieke werkelijkheid te duiden, maar te zien als onderdeel van mijn energetische fantasie wereld in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bepaalde woorden niet te gebruiken uit voorzorg voor het niet krenken/kwetsen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle behouden door de woorden die ik spreek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn communicatie niet inzet in het belang van een ieder, maar mijn communicatie inzet om mijn eigen hachje te denken te redden. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie niet in te zetten om controle te behouden over mijn werkelijkheid, maar in plaats daarvan mijn woorden aan te sturen in zelfoprechtheid en zo in mijn kracht te gaan staan en mijn woorden en fysieke werkelijkheid aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het boemerang effect en daar geen verantwoordelijkheid voor denken te kunnen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de gevolgen van mijn woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen zelfverantwoordelijkheid kan nemen wanneer ik begrijp/realiseer dat wanneer ik spreek ik moet kunnen staan als mijn woorden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld beter te begrijpen om zo te zien wat gecommuniceerd dient te worden en wat niet, en op voorhand te kunnen ‘voorspellen’ wat de uitkomst zal zijn van bepaalde communicatie, zonder te fantaseren over wat er zal gaan gebeuren wanneer ik bepaalde woorden spreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet krenken/kwetsen te gebruiken als controle over mijn werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle willen behouden over mijn werkelijkheid door communicatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet werkt als een soort van éénrichtingsverkeer. Ik stop de drang naar controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen doormiddel van communicatie met mijn buitenwereld vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slachtoffer te voelen van het boemerang-effect.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het slachtoffer zijn van het kwets-boemerang-effect, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de bal kaatste en dus moet terug verwachten of dat ik sprak vanuit zelfoprechtheid maar de ander zijn woorden/reactie persoonlijk nam. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog te spreken zonder zelfoprechtheid en niet langer de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niemand kan kwetsen wanneer ik zelfoprecht ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communicatie en zelfoprechtheid niet te verbinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet verbind zodra ik spreek vanuit energie/ego. Ik stop de communicatie vanuit energie/ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie vrij van energie/ego te laten zijn.

Dag 295 van 2555: kwetsen

leefbaar inkomen gegarandeerd2 Blogs terug schreef ik dat ik niemand wilde ‘kwetsen’ met mijn blog en tegelijkertijd zag ik dat dit een punt was dat ik moest aanpakken. Want wie bang is te kwetsen is in feite in datzelfde moment bang om gekwetst te worden. Dus om maar even bij de basis te beginnen, heb ik het woord opgezocht in de van Dale.

 

1. verwonden

2. krenken, beledigen

 

De betekenis waar ik mee zal werken is de 2e betekenis; krenken.

Het is niet zo dat ik niets tegen anderen durf te zeggen en bij alles wat ik zeg bang ben de ander te ‘kwetsen’, het zijn specifieke momenten waarin ik bang ben de ander te ‘krenken’ en bang dat dit als een boemerang effect op mij terug zal slaan. Het woord ‘krenken’ is dan ook een klank die het gevoel en de emotie die eraan vastzit heel goed verbeeld. Er komt een beeld op van een stuk papier dat met woeste beweging tot een bal wordt geknepen om vervolgens als een projectiel te gebruiken.

 

Zo ook zijn de woorden die ik niet gebruik uit voorzorg de ander niet te krenken/kwetsen. Dus het lijkt of ik mij verplaats in de ander, waarbij ik besluit dit niet te zeggen want ik zou dat zelf ook niet tegen mij gezegd willen krijgen. Dit klinkt haast als naastenliefde, maar als ik er goed naar kijk dan zie ik dat ik, dingen niet zeg uit angst de bal terug gekaatst te krijgen en geen zin te hebben in de eventuele ‘nare’ woorden van de ander die mogelijkerwijs uit frustratie/reactie weer op mij reageert als een boemerang-effect.

 

Dus heb ik te maken met ego en de controle willen behouden. Ik wil mijn ego niet laten ‘krenken’ en dus ‘krenk’ ik de ander niet om zo de ander niet de gelegenheid te bieden om mij te ‘krenken’, dus totale controle van de situatie.

 

Die totale controle over de situatie maakt dat ik in zo’n moment mij ellendig voel, mentaal en fysiek, ik blijf wikken en wegen of het verstandig is hetgeen te zeggen wat ik wilde zeggen. Dit wikken en wegen maakt mij vervolgens dan weer onzeker en totaal niet meer instaat om de afweging die ik bij mijzelf afdwing nog te maken. Uiteindelijk neemt dit proces bezit van mij en raak ik bezeten van dit punt om niet gekwetst te willen worden en laat ik de angst die ermee gepaard gaat mijn lijf in hoogste alarmfase gaan om de vijand af te weren.

 

Uiteindelijk heeft de ander het zo’n beetje gedaan, wat niet verwonderlijk is want het is een ego-kwestie, en het ego wil best een nederlaag nemen maar dan wel als slachtoffer. Dit hele proces kost energie en als het voorbij is ben ik op of nog zo opgepompt van de energie dat ik niet kan wachten om een volgend kwets-punt op te pakken om nogmaals het hele energetische circus af te laten draaien.

 

Ik zie dat dit energetische circus niet in het belang van een ieder is en dus moet ik dit stoppen in mijzelf. Met gezond verstand kan ik zien wanneer ik iemand kwets en wanneer ik realistische feedback geef of dingen zeg die gezegd mogen worden, want dat is een punt van zelfoprechtheid en niet van het ego. Wanneer ik alleen maar positief wil zijn en leuk gevonden wil worden dan leef ik niet dan fantaseer ik in mijn ‘geest’ een leven dat geen leven is. Dus tijd om te stoppen en te leven.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving doen op dit punt en mijzelf corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Dag 216 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 1

equal money capitalismHet moment was aangebroken dat ik mijzelf naar de kapper bewoog, dat klinkt misschien wat zwaar, maar het is eigenlijk wel een heel proces geworden over de jaren heen. In het kort komt het erop neer dat sinds ik mijn haar, dat tot op mijn billen groeide afknipte op aanraden van een vriendin die kapper is, ik ineens verantwoordelijkheid voor het model haar moest nemen. Die verantwoordelijkheid nam ik niet, elke keer wanneer ik weer naar de kapper ging werd mij gevraagd wat ik wilde en ik wilde gewoon makkelijk zittend haar. Ik liet het aan de kapsters over, mijn vriendin kon ik daarin vertrouwen, het werd altijd wel leuk. Anderen hadden minder succes en dat wreef ik ze dan fijntjes in door middel van interne gesprekken in mijn geest. Ik was altijd ontevreden over mijn kapsels, maar zag niet dat de sleutel zelfverantwoordelijkheid was.

Toen braken de jaren aan dat ik kaal was, wat niet een proces was van nou dat doen we morgen dan even. Toch was dat het eerste moment dat ik zelfverantwoordelijkheid voor mijn haar/kapsel nam. Na ruim 2 jaar liet ik mijn haar weer uitgroeien, het was een groepsbeslissing om het te scheren en een groepsbeslissing om het weer te laten groeien. En daar diende het oude probleem van geen zelfverantwoordelijkheid nemen zich weer aan, het was nooit aangepakt dus het keerde als een boemerang weer terug om aangepakt te worden. Ik had er al buikpijn over toen alleen maar het besluit viel dat we het zouden laten groeien. Ik heb het ook nog weer een keer geschoren, omdat ik het niet aankon. Maar zoals alles toch gelopen moet worden liep ik ook dit punt. Ik was tot voor kort nog maar 1 keer naar de kapper geweest om het matje uit mijn nek te laten knippen en bij te punten. En mijn haar groeide en groeide, af en toe maakte ik een staartje om het uit mijn gezicht te houden. Dus ik moest de keus maken, of laten groeien of naar de kapper voor een korter model en het laatste werd het.

Bij deze kapper was ik voor het eerst duidelijk en zelf sturend over wat ik wilde met mijn haar. Ik somde alles op wat ik graag wenste en vroeg de kapster of zij daar een model mee kon maken. Ik vroeg haar om het wat gedekt over mijn oren te laten, omdat mijn flap oren anders zo tevoorschijn komen. Waarbij de kapster verbaasd zei, heb je dan flaporen? Ik was verbaasd dat ze niet zag wat voor een zeilen ik aan mijn hoofd heb. Het was duidelijk dat dit meer een issue voor mijzelf is dan voor de ander. Dit deed mij besluiten om er eens nader naar te kijken.

Mijn ouders hebben beiden kleine plat aan het hoofd staande oren, ik en mijn broertje hebben beiden oren die aan de maat zijn en van het hoofd afstaan. Ik kan dit in de familie van mijn moeder terug traceren, dus het is een genetische factor die ons flaporen heeft doen krijgen. Mijn broertje zijn oren staan nog meer af en als jongen met kort haar viel het ook meer op dan bij mij met lang haar dat over de oren viel. Mijn broertje werd er ook mee gepest op school, in die mate dat hij met een elastieken band om het hoofd ging slapen in de hoop dat zijn oren platter aan het hoofd zouden gaan staan. Hierdoor werd ik ook meer bepaald bij mijn eigen oren en begon ik mijn oren ook als een niet mooi punt van mijn lijf te zien.

Ik heb altijd oren op steeltjes gehad, ik mocht altijd graag naar mensen luisteren wanneer ik buitenshuis was en deze mensen waren dan onbekende voorbijgangers of medereizigers in de trein. Een aantal jaren heb ik oorpijnen gehad door een onderdruk in mijn middenoor die eerst niet geconstateerd werd en afgedaan als psychologisch probleem in mij. Tijden heb ik slecht gehoord wat weer beter werd en meer met een volle geest te maken had. Toen ik nog oorbellen had kreeg ik zwerende oren van het zilver dat ik gebruikte als oorbellen. Dus wat zegt dat over mijn oren? Negatieve labeling en emoties/gevoelens gekoppeld aan de oren. Laag zelfbeeld, luistervink, pijn en allergische reactie dus afstoting van mijzelf.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

In mijn volgende blog/blogs zal ik door zelfvergeving, corrigerende zinnen en verbintenissen dit probleem aanpakken om zo de oplossing te kunnen toepassen en het leven te kunnen omarmen.