Dag 361 van 2555: de kleur rood

DIP Lite cursusRecentelijk zag ik Anna over kleuren bloggen en Marjo, ik luisterde het Eqafe interview over kleur en besloot er ook een paar blog posts aan te wijden.

Als kind vond ik het moeilijk om mijn lievelingskleur te noemen, aangezien ik niet één kleur had die ik mooi vond maar een scala aan kleuren die ik weer in bepaalde combinaties mooi vond. Wanneer ik dan toch een kleur moest kiezen dan koos ik in het moment een kleur om mij zo aan te passen aan het feit dat iedereen een lievelingskleur leek te hebben.

Toen ik voor in de twintig was ging mijn interesse wat kleding betreft ineens uit naar rood als een accent om mee te spelen. Ik was tevreden met mijn figuur en had het gevoel dat ik de wereld wel aankon. Ik maakte mijzelf een scharlaken kleurige regenjas en ik voelde mij in die kleur echt ‘in control’. Rood is altijd een kleur gebleven om deze ervaring van, alles op orde hebben in het leven, uit te drukken.

Toen ik voor in de dertig was schilderde ik twee wanden van de woonkamer vol met blokjes die ik met vijf verschillende kleuren rood invulde. Mijn partner zat voor zaken in Frankrijk die week en ik besloot de woonkamer een metamorfose te geven. Toen hij ’s nachts thuiskwam had ik wat lampjes aangelaten zodat hij de muren zou zien. Gelukkig vond hij het mooi. Zelf vond ik het een warme uitstraling hebben en ’s avonds met de lampjes aan gaf het een geborgen en gezellig effect. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een ‘terug naar de baarmoeder’ ervaring opriep.

Nu ik terugdenk aan mijn kindertijd om te zien waar rood een rol heeft gespeeld dan zie ik ineens die rode deken die op mijn bed lag. Wellicht dat daar het gevoel van geborgenheid vandaan komt. Mijn partner en ik kochten onze eerste fauteuils en die waren scharlaken rood, van die fauteuils met oren waar je in weg kon kruipen. Ook hier komt geborgenheid weer terug.

Rood heb ik eigenlijk nooit als de kleur van de liefde gezien, de tegenpool wel, haat en boosheid als het gaat om een koele harde tint rood. Dit zijn natuurlijk allemaal voorgeprogrammeerde aannames over de kleur rood.

Wanneer ik naar de kleur rood kijk door de ogen van de kleurenpsychologie dan zie ik allerlei karaktereigenschappen die ik in mijzelf terug zie of die ik mijzelf zou willen toewensen of die anderen in mij zien. Eigenschappen zoals: zelfbewust, onafhankelijk, impulsief, enthousiast, ondernemend, vooruitstrevend, pioniersgeest, vrijheidsbehoefte, strijdbaar, eigenmachtig, maar ook: ongeduldig en tegen de draad in.

Bij de kleur rood, binnen de jaargetijde symboliek, kom ik uit op april, begin van de lente en in april ben ik geboren.

De kleur rood in kleding bijvoorbeeld draag ik wanneer ik lekker in mijn vel zit en mij geborgen genoeg voel om mij uit te drukken naar de buitenwereld toe. Of is het andersom en draag ik dit omdat ik dit gevoel wil ervaren?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geborgen te voelen wanneer mijn omgeving mij daartoe uitnodigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stimulans van buitenaf nodig hebben om geborgenheid te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet elk moment van mijn leven geborgen kan voelen vanuit en stabiel punt binnenin mijzelf. Ik stop het zoeken naar geborgenheid om geborgenheid te kunnen voelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geborgenheid of intimiteit bij mijzelf te vinden door zelfvertrouwen en de wetenschap dat ik op mijzelf kan rekenen in welke situatie dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rood te zien als een kleur die ik van tijd tot tijd nodig heb om krachtigheid te bevestigen in mijzelf alsof het er nog niet is maar aangewakkerd moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de kleur rood nodig hebben om krachtigheid te bevestigen in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in elke ademhaling de kracht van leven kan ervaren zonder dit met ceremonie zoals kleur in mijzelf te moeten aanmoedigen. Ik stop het nodig hebben van de kleur rood, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen ceremonie buiten mijzelf om te gebruiken om de kracht in mijzelf te ervaren. Ik weet dat die kracht in mij is en dus is de kracht klaar om te worden ervaren los van wat er in mijn buitenwereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet ‘in control’ ben zonder het dragen van de kleur rood.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zoeken naar rode kleding om alles onder controle te willen hebben of denk te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelfaansturing denk te halen uit de kleur van mijn kleding. Ik stop de controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/snappen/realiseren dat ik mijzelf ten alle tijden kan aansturen, in welke kleur kleding dan ook. Daarnaast heb ik geen rode kleding nodig om een gevoel van controle uit te dragen, zelfaansturing is iets dat ik doe, zonder enige vorm van ritueel of ceremonie.

Advertenties

Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Dag 302 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog en het is aan te raden om voor enige context de vorige blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter niet medisch wordt geholpen wanneer dat wel nodig is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben geen hulp te ontvangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb overgeslagen te worden en geen adequate hulp krijg door het medische label van mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst om geen hulp te krijgen om te zetten in handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid in plaats van vast te bijven zitten in de ‘geest’ zonder de mogelijkheden in mijn fysieke werkelijkheid te testen/onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op artsen die niet willen kijken naar een lichaam maar wel oordelen over een lichaam.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid op de ander waar ik van afhankelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb om geen adequate hulp te krijgen en vorm deze emoties en gevoelens om tot een andere expressie te weten boosheid om nog enigszins mijn energetisch gram te halen. Ik stop deze emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door geen adequate hulp te krijgen van anderen mijn gram te willen halen door via mijn ‘virtuele wereld’ in de ‘geest’ wraak te willen nemen in de vorm van boosheid en de daaruit voortvloeiende reactieve handelingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vertrouwen in de medische wetenschap die ik weer wat had opgebouwd vanuit reactie in de prullenbak te willen gooien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manipulatie/chantage aangaande vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier mijzelf manipuleer in een polariteit van geen vertrouwen en wel vertrouwen in de medische wereld. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in een tangpositie te plaatsen waar ik mijzelf dreig met het ontnemen van enige vorm van vertrouwen in de medische wereld vanuit reactief denken, maar zal per moment en gelegenheid kritisch zijn naar de medische wereld om zo niet een deur te sluiten die ik vast en zeker nog nodig heb in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen accepteren dat er niet gekeken wordt naar de elleboog van mijn dochter.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit ten opzichte van de medische wetenschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door niet te accepteren dat de medici fouten maken, sluit ik communicatie vanuit mijzelf met de medici uit. Ik stop de superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit superioriteit naar de medische wetenschap te kijken, maar vanuit gelijkheid, zodat ik door communicatie kan aangeven dat ik graag zou willen dat er naar de elleboog gekeken wordt met een open vizier. Vanuit superioriteit ben ik niet meer instaat om effectief te communiceren, aangezien ik hen te ‘dom’ vind en niet waardig voor hun beroep en zo mijn kans verbruit op verdere medische zorg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door dit voorval met mijn dochter het slacht-offer te voelen van de medische wanpraktijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de slacht-offer rol aannemen wanneer het niet loopt zoals ik verwacht had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik flexibel zal moeten zijn en mij in elke situatie moet aanpassen aan de situatie en dat doe wat in gezond verstand de situatie van mij verlangt. Ik stop de slacht-offer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet vast te zetten in de slacht-offer rol en mijzelf zo op te offeren aan mijn emoties. gevoelens en angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onrecht dat ik zie te vertalen naar het zijn van een slacht-offer.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slacht-offer zijn als laatste redmiddel en manipulatie gereedschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onrecht niet kan stoppen door mijzelf op te offeren aan mijn emoties, gevoelens en angsten. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niets gedaan krijg in mijn fysieke werkelijkheid zolang ik onderhevig ben aan mijn ‘geest’, wanneer ik onrecht wil aanpakken dan moet ik dat in mijn buitenwereld en binnenwereld aanpakken en niet alleen in mijn binnenwereld laten rondzingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te hebben om mij af te sluiten van de buitenwereld als ik die als niet leuk/aardig label.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf afsluiten van de buitenwereld als ik die niet aankan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu kan functioneren als ik mijzelf afsluit van mijn buitenwereld terwijl ik nog steeds present ben in mijn buitenwereld. Ik stop het afsluiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn binnen -en buitenwereld als een geheel functioneren en ik mij uit geen van beiden kan onttrekken zonder gevolgen, dus zal ik binnen en buiten moeten participeren in het belang van een ieder om effectief te kunnen functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik als het zo moet ook niemand nodig heb en dat iedereen in de blubber kan zakken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van back-chat als ik vastzit en niet meer weet hoe verder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar meer gevolgen over mijzelf heen trek met deze back-chats en mij eenvoudigweg niet kan onttrekken aan mijn beide werelden. Ik stop de back-chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onmacht niet te vertalen in back-chats, maar mijn onmacht te onderzoeken en te zoeken naar oplossingen/mogelijkheden om een op het eerste gezicht uitzichtloze situatie om te kunnen zetten in een werkbare situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren wat het betekent wanneer ik mijzelf tot slacht-offer maak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik wordt niet geaccepteerd en ben daarom het slacht-offer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst om niet geaccepteerd te worden met een kind met fibromyalgie mij in deze slacht-offer rol doet glijden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om niet geaccepteerd te worden en aan de rand van de samenleving verder te moeten gaan te zien voor wat het is, een overlevingsdrang en dan vervolgens te kijken of dit daadwerkelijk hetgeen is wat in mijn fysieke wereld aan de hand is of dat mijn binnenwereld mij die dingen wil doen geloven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet door de emoties heen te willen zien, omdat opgeven makkelijker lijkt dan doorgaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven zitten in emoties als ‘comfort zone’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gemakkelijke weg wilde nemen en mij niet realiseerde wat de gevolgen hiervan zijn. Ik stop mijn ‘comfort zone’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in elk moment en niet te wankelen wanneer emoties de gemakkelijke uitweg lijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te durven zijn en af te dwingen dat een dokter er naar kijkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om hard te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hard wil zijn omdat ik als zacht gevonden wil worden. Ik stop deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik als geheel niet zacht of hard hoef te zijn, maar dat moet zijn wat de situatie van mij verlangt om vanuit eenheid en gelijkheid in een ieders belang te kunnen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat harder optreden van mijn kant nare consequenties zal hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor de gevolgen van mijn handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat ik niet sta in een bepaald punt en dus angst heb de verkeerde beslissingen te nemen met de nodige gevolgen als resultaat. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in situaties waar het handelen van de ander onacceptabel is en hen hierop te wijzen, wat hun reactie ook mag zijn, die kan ik niet persoonlijk nemen wanneer ik handel vanuit het belang van een ieder in zelfoprechtheid, dan sta ik en heb ik het recht om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aan de regels te houden uit angst dat ik als ouder wordt afgerekend en mijn kind daar de dupe van zal zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijn kind kwijt te raken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veel te ver door denk door mee te gaan op de golf van mijn angst. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen en te bekijken of ik echt in de problemen kom als ik op mijn strepen sta en mijn kind te willen laten zien door een arts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verbazing dit moment aan de telefoon met de huisartsenpost binnen mijn eigen leven aan mij voorbij te laten gaan en vanuit separatie niets meer denken te kunnen doen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing over wat mij overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke werkelijkheid en zo mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbazing niet meer te gebruiken om mijzelf te separeren en te inactiveren, maar het als een rode vlag te gebruiken en te zien dat dit een punt is waarop ik eerst moet reflecteren, een diepe adem moet nemen en dan te handelen in het belang van een ieder.

Dag 300 van 2555: bestaat er passend onderwijs?- zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos zijn op de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hiermee separeer van de wet. Ik stop de boosheid en separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van de wet uit boosheid op de wet, maar te begrijpen waarom de wet de wet is in de huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de uitvoerders van de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos te zijn op de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn onmacht vertaal in boosheid. Ik stop de onmacht in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf door onmacht niet mijn zelfverantwoordelijkheid weg te geven met als excuus mijn boosheid op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn teleurstelling in de ander te vertalen in boosheid

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een hoop op de ander had gevestigd om dat voor elkaar te krijgen wat ik wilde. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn teleurstelling niet te verwarren met boosheid, maar te onderzoeken waar die teleurstelling nu precies vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander als de uitvoeder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik had gehoopt dat de ander mij zou steunen in mijn zoektocht naar passend onderwijs voor mijn kind. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn startpunt voor passend onderwijs niet het startpunt van de ander is voor passend onderwijs en wij dus al vanaf de start langs elkaar heen praten en verkeerde verwachtingen bij elkaar scheppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegelijkertijd teleurstelling in mijzelf ervaar door niet instaat te zijn dat voor elkaar te krijgen wat ik zie als de perfecte oplossing. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling als een emotie van het ego te zien, waar ik niet krijg wat ik wil en dus ook niet meer instaat ben vanuit zo’n ‘state of mind’ om nog te komen tot een oplossing te komen waar beiden een beetje krijgen wat ze willen, simpel en alleen omdat ik mij laat leiden door een emotie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door emotie te laten leiden en mij in de situatie te voelen als die emotie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de emotie tot mijn fysieke werkelijkheid te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier ‘geesteswerkelijkheid’ en de fysieke realiteit met elkaar probeer te verweven. Ik stop de verweving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een situatie als de situatie waar te nemen en het niet te beleven door emoties en gevoelens, waardoor ik ver van de werkelijkheid af kom te staan en geen daadkracht in de werkelijkheid meer heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te gebruiken als excuus om niet meer nader tot elkaar te kunnen komen en daarmee de onderliggende emoties te negeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid als excuus gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er gemakkelijk probeer af te komen, mij separeer en geen zelfverantwoordelijkheid neem. Ik stop de boosheid als excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emotie van boosheid te voelen opkomen in mijzelf en direct te zien wat er werkelijk aan de hand is om zo weer zelfverantwoordelijkheid te kunnen nemen voor hetgeen waar ik deze heftige emoties bij voelde.

Dag 283 van 2555: van boosheid tot opluchting

basisinkomengarantieMijn dochter is nu 2 weken geleden opgenomen in een revalidatiecentrum waar zij een 9 weken durend pijn -en chronische vermoeidheid programma loopt en ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe ritme. Het eerste weekend mocht ze nog niet naar huis, dit weekend zaterdag overdag wel en moest zij om 8 uur ’s avonds weer terug zijn en zondag mocht zij 4 uur naar huis. Het hoort allemaal bij het programma, maar ik bespeurde wel een zekere mate van scepsis bij mijzelf en ik moest sterk denken aan een opvoedkamp.

 

Dus zondag reden we naar Rotterdam terug, het hield niet op met regenen, en voordat we de laatste brug over gingen om de éénrichtingsverkeer singel op te rijden zagen wij brandweer auto’s staan en konden we niet de brug over. Ik reed een rondje om zo recht op de singel uit te komen en de brandweer auto’s te omzeilen, om vervolgens te zien dat de singel naar het revalidatiecentrum met tape was afgezet. Er stond een groep brandweermannen in het gras bij de gracht en het leek alsof ze niets deden, verderop stond een busje met hulpverleners die de singel die ik moest vervolgen dwarsboomde. De auto voor mij werd te woord gestaan door een hulpverlener die vervolgens weer in het busje ging zitten toen ik vooraan stond. Een andere hulpverlener maakte vanuit het busje een gebaar dat ik linksaf moest slaan en ik haalde mijn schouders op en gebaarde met mijn armen, ik weet niet hoe ik verder moet, de hulpverlener keek vervolgens de andere kant op.

 

Dit maakte ineens een grote boosheid en een soort van onrechtsgevoel in mij los. Ik maakte mijn gordel los, zette de auto stil en stapte uit. Er probeerde mensen mij links en recht in te halen die blijkbaar niet een paar tellen konden wachten. Ik liep op het busje hulpverleners af en ik voelde de boosheid borrelen in mijzelf. Ik vroeg de hulpverlener hoe hij gedacht had dat mensen naar het revalidatiecentrum moesten komen, en voegde eraan toe dat ik niet bekend ben in Rotterdam en niet wist hoe er nu te komen. Zeer ongeïnteresseerd meldde hij mij dat ik dat zelf maar moest uitzoeken, ik voelde mij bozer worden, maar besloot te ademen en weg te lopen. Ik geloof dat ik nog iets zei over hoe al die mensen weer terug moesten komen in het revalidatiecentrum, maar de man had geen boodschap aan mij.

 

Op zondag avond komen alle revalidanten die met weekendverlof zijn geweest weer terug, dit zijn geen mensen die de auto 3 straten verderop neerzetten en vrolijk huppelend naar het revalidatiecentrum terug lopen. Dit is natuurlijk geen manier van doen om een éénrichingsstraat af te sluiten waar een revalidatiecentrum is gesitueerd. Ik kon het eigenlijk niet bevatten dat een gemeente voor wat voor reden dan ook, zonder verdere verklaring of informatie wanneer het ongemak opgelost zou zijn, zo’n straat af zou sluiten. 

 

We reden opnieuw een rondje en besloten in een parkeergarage zo dichtbij mogelijk te gaan staan, de parkeergarage was nagenoeg leeg wat een beetje raar was, maar ik had niet veel andere opties. In ieder geval kon ik volgens het bord 24 uur lang uitrijden. We liepen door het park naar het revalidatiecentrum waar ook weer brandweerauto’s stonden en daar zagen we dat het ging om overstromingen door de hevige regen. De kelders van het museum waren ondergelopen en de beelden in de beeldentuin stonden gedeeltelijk onder water. Mijn dochter en ik waden door de diepe plassen naar het revalidatiecentrum en kwamen met natte voeten binnen. Later hoorden we dat de singel was afgezet vanwege een brandweerslang die de singel kruiste en het water in de volle gracht loosde. Ook zagen we later dat er materiaal lag om een bruggetje over de slang heen te maken zodat het verkeer verder kon rijden, maar dat gebeurde niet in de rest van die avond.

 

Ik zou mee eten en ik besloot na het eten de auto uit de verder weg gelegen garage te halen en in de garage van het revalidatiecentrum te parkeren, want ineens klonk €2 per uur heel erg goedkoop in verhouding tot de prijzen in de museum garage. Dus liep ik terug door de plassen in het park naar het parkeerdek waar ik in de stromende regen mijn kaartje in een apparaat stak dat de toegangsdeur naar de parkeergarage zou open maken. Er gebeurde niets. Op een bord stond dat na sluitingstijd men bij de hoofdingang naar binnen moest, dus op naar de hoofdingang. Ook daar stak ik mijn kaartje in het apparaat en weer niets. Nu begon ik toch wel wat nerveus te worden en begonnen verschillende scenario’s door mijn hoofd te spelen. “Mijn auto staat daar in een praktisch lege garage en ik sta hier voor een dicht traliehek”. “Ik kan niet naar huis terug”. “Ik zal met de trein moeten en morgen de auto op moeten halen”. “Mijn partner kan niet met de auto naar zijn werk morgen”. En ga zo maar door.

 

Toen zag ik ineens iemand bij een busje staan diep in de garage, het deed mij denken aan bewaking en ik dacht dit is mijn enige kans want de telefoon werd ook niet opgenomen. Ik begon te schreeuwen door het traliehek, “hallo” en de man keek op om vervolgens zich weer van mij af te draaien. Ik voelde mijzelf wee in mijn buik worden, ik was niet instaat om de man zijn aandacht te trekken. Ik bedacht dat ik beter moest communiceren en riep: “hallo, mag ik U iets vragen?” Waarop de man zich nogmaals omdraaide en riep ik kom zo bij U. De man stapte in zijn busje en kwam richting de ingang rijden en vroeg wat er was. Ik deed mijn verhaal en voelde een opluchting, de man probeerde mijn kaartje in het apparaat te stoppen en ook nu gebeurde er niets. Hij liet mij binnen en begeleidde mij naar het betaalapparaat, waar mijn kaartje niets mankeerde en ik gewoon kon betalen. Opgelucht reed ik de garage uit, maar wist dat ik nog niet via de singel naar het revalidatiecentrum kon komen. De verpleging had mij aangeraden om een gedeelte van de singel tegen het verkeer in te rijden om zo toch binnen te kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan, maar er kwam een auto aan en ik was aan het spookrijden, ik reed om de auto heen en gaf een dot gas om op het terrein van het revalidatiecentrum te komen. Opgelucht zette ik mijn auto in de parkeergarage va het revalidatiecentrum om zo nog wat langer bij mij dochter te kunnen blijven.

 

Wat een avond zeg en wat een variëteit aan emoties kwamen langs, in mijn volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen uitschrijven en mijn emoties nogmaals onder de loep nemen.

Dag 274 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfcorrectieve zinnen en zelfverbintenissen.

basisinkomengarantie

Een laatste update op de wietolie/golyoli en mijn dochter. Ze gebruikt de druppels nu ruim 2 weken, 6 druppels onder de tong een uur voor het slapen gaan. En na zo’n uurtje voelt zij dat haar meestal verkrampte spieren zich ontspannen, wat maakt dat zij prettiger en dieper slaapt. Het is niet zo dat het als slaapmiddel werkt, want er zijn nog steeds nachten waarop ze geen oog dicht doet, maar dat zijn wel minder nachten. Wanneer zij ’s morgens wakker wordt is het makkelijker om door de waas en stijfheid heen te breken, dan zonder de olie. Ook overdag werken de druppels nog door en is de piek van de pijn die zij doorgaans heeft eraf. Al met al nog niet zo’n gekke oplossing in plaats van antidepressiva, we hebben nu nog een flesje besteld na de proefpipetjes, maar zullen het in de toekomst zelf gaan maken.

Door het schrijven van de zelfvergevingen op een versplinterde manier over een aardig aantal blogs heb ik in deze blog de zelfvergevingen verzameld die ik onder deze titel had geschreven om er zo zelfcorrectieve zinnen bij te plaatsen en zelfverbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie reageren in angst op het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer vanuit mijn ‘geest’ en niet op basis van wat hier is. Ik stop  deze reactie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst gelijk aan mijn adem te gaan staan als ik een reactie ten opzichte van het woord antidepressiva voel opkomen om zo te voorkomen dat ik in de reactie schiet en reageer en handel vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn ‘geest’ waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

Wanneer en als ik in mijzelf angst opwek door het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord antidepressiva niet kan waarnemen zonder de herinneringen/kennis/informatie/emoties/gevoelens eromheen door de hersenspoeling die mijn omgeving op mij gehad heeft. Ik stop het opwekken van de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in het moment wat die angst is wanneer hij door mij wordt opgewekt om zo te zien wat mijn ‘geest’ met mij communiceert/manipuleert en zo in gezond verstand te kunnen kiezen om de angst te laten varen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

Wanneer en als ik mijzelf kennis/informatie/herinneringen op mijn dochter zie projecteren omtrent antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil voorkomen dat mijn dochter dat overkomt wat anderen is overkomen, maar realiseer tegelijkertijd ook dat het projecteren van angsten in de toekomst niet effectief is als levensstrategie. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken naar de situatie die hier is en niet te projecteren in de toekomst over hoe mijn dochter een zombie zal zijn, wat niet betekent dat ik niet met gezond verstand zie wat het geneesmiddel is en kan veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie worden van het idee dat mijn dochter met chemische middelen blij gemaakt moet worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer op het woord chemisch als onnatuurlijk en dat koppel aan het geforceerd blij worden gemaakt. Ik stop de angst en het leggen van verbanden die niet reëel zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord chemisch, als in chemische geneesmiddelen, nog eens nader onder de loep te nemen in een andere blog. Om zo de koppeling tussen het ene onnatuurlijke (pillen) en het andere onnatuurlijke (vrolijk gemaakt worden) los te kunnen laten als een betekenis van het woord chemische geneesmiddelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

Wanneer en als ik mijzelf de keuze voor antidepressiva persoonlijk zie nemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alle afwegingen eerst op mijzelf toets in plaats van alle afwegingen eerst op mijn dochter te toetsen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het nemen van antidepressiva niet tot een persoonlijke gebeurtenis te maken en alles zo in proportie te blijven zien los van mijn emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

Wanneer en als ik mijzelf van het slechtste scenario zie uitgaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de ogen van mijn angst kijk en vanuit een polariserend punt het slechtste op mij afroep. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren waarom ik mijzelf het slechtste scenario wil toebedelen en dus in deze polariteit schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat als angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie zijn over de toekomst van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst projecteer op mijn toekomst en zo deze angst ga leven in mijn toekomst. Ik stop de projectie van angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn toekomst niet uit te stippelen door mijn participatie in de angst voor de toekomst van mijn dochter in het heden, maar te zien dat ik met die angst en de angstbeelden een angstbeeld aan het beleven ben van de toekomst in het heden, dat mogelijkerwijs zou kunnen gaan plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren vanuit angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een uitkomst wil manipuleren/forceren om zo de angst die ik door de ‘geest’ ervaar de baas te kunnen zijn. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/zien/begrijpen dat ik mijn participatie in deze angst niet kan wegnemen door manipulatie van anderen om zo een gewenste uitkomst te creëren, maar dat ik de angst kan wegnemen door niet te participeren in de angst in mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

Wanneer en als ik mijzelf niet in controle voel over mijn leven en dat van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn dochter wil behoeden voor verkeerde beslissingen vanuit mijn eigen perspectief en mijn eigen belang. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om van controle over mijn dochter weer terug te stappen door naast mijn dochter te gaan staan als een punt van ondersteuning en samen dit proces te doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

Wanneer en als ik mijzelf de rol van redder zie aannemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen mijzelf kan redden en zo een voorbeeld voor mijn kind kan zijn door mijn handelen. Ik stop het redden en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn kind te willen redden maar mijn kind de wereld in te sturen met genoeg middelen om tot gezond verstand beslissingen te komen en dus te vertrouwen op de basis die ik de afgelopen 16 jaar haar heb aangeboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

Wanneer en als ik mijzelf door de ogen van de samenleving zie kijken naar mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen bevestiging/zelfvertrouwen op dit punt in mijzelf kan vinden wat angst veroorzaakt in de vorm van de boze buitenwereld. Ik stop dit kijken door de ogen van de samenleving en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf dat punt van zelfvertrouwen te vinden waar ik kan staan en het niet uitmaakt wat een ander denkt over mij en mijn kind zolang ik weet dat ik handel in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor een moment in de toekomst dat ik creëer door mijn ‘geest’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bevangen ben door deze angst en dus in mijn ‘geest’ ben en niet hier waardoor ik het hier dus ook niet ervaar. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst in de toekomst omtrent het afkicken van de antidepressiva van mijn dochter los te laten en te zien dat ik hier niets mee kan of aan heb in het hier en nu. Ik kan alleen iets met de situatie wanneer het zich aandient of zeker gaat aandienen, maar niet op basis van een angst die wellicht nooit zal plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Wanneer en als ik mijzelf in het middelpunt van mijn wereld zie plaatsen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet het middelpunt ben maar gelijk en één aan en ieder ander. Ik stop mijn ego en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mijn ego niet het middelpunt te denken te zijn van mijn universum en daarmee het probleem/dilemma van mijn dochter niet tot dat van mij te maken om energie te genereren voor mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Wanneer en als ik mijzelf projecteer in een zelfbedachte wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gevangen zit in mijn ‘geest’ en dat door één en gelijk aan de adem te gaan staan ik weer richting kan geven aan mijn eigen leven hier en nu. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de adem te gebruiken om mijzelf uit mijn ‘geest’ te houden en geen scenario’s te gaan doorleven die niet aan de orde zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Wanneer en als ik mijzelf zie terug gaan in mijn ‘geest’ in herinneringen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn heden probeer te beleven door mijn verleden heen. Ik stop de herinneringen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te leven geleid door mijn verleden en zo dus geen effectieve beslissingen kan nemen in het heden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf verdrietig zie zijn door onnatuurlijke blijdschap van mijn dochter door pillen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen stabiele definitie heb voor vrolijkheid en het woord beleef als een emotie. Ik stop de emotie van het woord vrolijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord vrolijkheid in relatie tot pillen en mijn dochter nog eens nader te bekijken om zo tot een éénduidige definitie te komen los van emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Wanneer en als ik mijzelf argwanend zie zijn ten opzichte van de medische wetenschap dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen dan vraagtekens kan zetten daar waar ik zelf onderzoek heb gedaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoveel als mogelijk de medische zaken zelf te onderzoeken door informatie te verzamelen van verschillende bronnen met verschillende startpunten, om zo te kunnen zien of mij iets wordt aangepraat of dat de informatie relevant is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Wanneer en als ik mijzelf verbeeld dat mijn dochter haar toekomst op het spel staat dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vooruitloop op de zaken en dat deze gedachten mijn handelen en keuzes kunnen beïnvloeden zodat ik dat wat ik dacht uiteindelijk zal leven Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de toekomst van mijn dochter niet te vrezen, maar stappen te ondernemen om haar toekomst zeker te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het nemen van beslissingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan staan als dit punt omdat ik wil beslissen voor mijn dochter en niet met mijn dochter. Ik stop het beslissen voor mijn dochter en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat de angst om te beslissen voor mijn dochter en later de zwarte piet te zullen zijn, voortkomt uit ongelijkheid in onze relatie op dit punt en dat gelijkheid ons op eenpunt kan brengen waarbij wij beiden in ons eigen vertrouwen kunnen staan zonder spijt te hebben van beslissingen genomen in gezond verstand en het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Wanneer en als ik mijzelf het woord ‘zielig persoon’ emotioneel zie laden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog geen effectieve definitie heb voor dit woord waardoor ik geleid wordt door mijn emoties/gevoelens. Ik stop het emotioneel laden en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘zielig persoon’ te ontdoen van mijn emoties en gevoelens om zo de angst bij mijzelf weg te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Wanneer en als ik mijzelf de farmaceutische industrie zie beschuldigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wij eerst onze goedkeuring moeten geven voor deze pillen alvorens mijn dochter er een slaaf aan kan worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de farmaceutische industrie niet als de boze wolf te zien, maar mij te realiseren dat het alleen dan de boze wolf kan zijn wanneer ik mee ga in hun praktijken en dat dit mijn kracht is waarin ik sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in mijn huisarts zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de communicatie/confrontatie moet aangaan in plaats van back chats in mijn ‘geest’ te hebben. Ik stop het opzeggen van mijn vetrouwen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met mijn huisarts open te houden om zo beiden te weten waar wij aan toe zijn en zo elkaar kunnen wijzen op de gevolgen van ons handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in de ander als mijzelf zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teveel leun op de ander voor mijn gezondheid en liever niet zelf onderzoek te doen om zo mijn zelfverantwoordelijkheid buiten mijzelf te leggen. Ik stop het gebrek aan zelfverantwoordelijkheid door het wantrouwen van de ander als mij en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn eigen onderzoek te doen inzake mijn gezondheid of dat van mijn gezin en niet te verlangen om blind te kunnen varen op een arts, maar juist door de kennis/informatie die ik vergaar in communicatie kan treden met de arts om zo te zoeken naar de beste oplossing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

Wanneer en als ik mijzelf tekort doe door emotionele ladingen aan woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf eenvoudige medicijnen ter overbrugging ontzeg door de energetische relatie die ik met de farmaceutische industrie ben aangegaan. Ik stop het mijzelf tekort doen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken/onderzoeken wat een simpel farmaceutisch middel ter overbrugging voor mij kan betekenen en wat de alternatieven zijn zonder daar het verhaal van de farmaceutische graaicultuur in te mengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verstijven in mijn fysieke lijf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst fysiek gemaakt heb en mij door de verstijving niet meer flexibel kan opstellen Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden flexibel en open op te stellen vrij van emoties/gevoelens/angsten/herinneringen om zo een beslissing te maken waar ik 1 en gelijk aan kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn adem zie inhouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in mijn ‘geest’ wil verstoppen om zo even de tijd stop te zetten om tijd te winnen. Ik stop het adem inhouden als ontsnappingspoging aan de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één te zijn/worden met de ademhaling en niet mijzelf te manipuleren met mijn ademhaling en mij te verwijderen van hetgeen ik moet doen in dat moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn vuisten zie ballen bij een onaangename mededeling dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst en boosheid voel opkomen en mijzelf wil schrap zetten zodat niemand mij wat kan doen. Ik stop de fysieke vorm van mijn angst en boosheid in de vorm van mijn vuisten te ballen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens mijn angst en boosheid fysiek wordt dit te zien/voelen/realiseren om zo niet de starheid in te hoeven gaan, maar mijzelf te corrigeren in het moment en te horen wat er wordt gezegd zodat ik kan communiceren in plaats van fysiek reactief van binnen en buiten te reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wanneer en als ik mijzelf verhit voel raken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik fysiek reageer op de boodschap die binnen komt en die ik label als angst. Ik stop het verhit zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het verhit zijn als een fysieke vorm van angst en ook niet hierin te blijven hangen om zo de boosheid die eraan ten grondslag ligt binnen te houden uit angst voor een emotionele ontploffing van mijn kant die mij vervolgens de angst oplevert dat ik niet meer in controle ben over mijzelf. Dus ik zal mijzelf hier op tijd gaan aansturen om deze ketting reactie aan angsten te voorkomen en te kunnen zijn in het moment met de ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Wanneer en als ik mijzelf als slachtoffer zie van de farmaceutische industrie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier mijn kracht weggeef en blijf hangen in boosheid. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als slachtoffer van de farmaceutische industrie te fungeren maar als kritische afnemer die alleen afneemt als het in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Wanneer en als ik mijzelf beschuldig van onkunde bij het uitzoeken van een huisarts dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen echte keuze heb tussen de huisartsen die uit de pijplijn van de farmaceutische industrie komen. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het beschuldigen van mijn huisarts en het beschuldigen van mijzelf te zien/realiseren/begrijpen dat het hier draait om het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid. Een kind van16 hoort niet aan de antidepressiva te gaan wanneer je weet dat dit voor het leven is, da is gewoonweg geen beslissing in het belang van een ieder, dus zal ik mij hiervoor hard moeten maken en in plaats van te beschuldigen oplossingen aan te dragen die het algemeen belang dienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Wanneer en als ik mijzelf excuses zie maken voor eenkeuze die ik heb gemaakt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelfeerlijk ben in mijnexcuses noch mijn keuze naar mijzelf en mijn huisarts toe, die ik mijn verlangens van een goede huisarts in de schoenen schoof Ik stop de excuses in zelfeerlijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik niet zelfeerlijk was en mijn nieuwe huisarts als de perfecte huisarts afschilderde en terloops alles wat ik in eenhuisarts graag zie aan hem toe te schrijven. Door dit irreële beeld dat ik van hem creëerde kwam er al snel frictie met de werkelijkheid. Dus zal ik mij houden aan de werkelijkheid en hem geen kwaliteiten meer toeschrijven die ik graag in hem had gezien als mijn perfecte huisarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Wanneer en als ik mijzelf alleen zie geven om mijn eigen situatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om dezelfde zaken bij anderen ook niet dezelfde reacties had dan nu het mij zelf overkomt. Ik stop het alleen geven om mijzelf en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wat ik doormaak velen anderen ook al hebben doorgemaakt/doormaken/nog zullen doormaken, het heeft dus voor iedereen evenveel impact wanneer we tot levenslange pillenslaaf worden gemaakt door onze eigen onwetendheid, wat het tot eigen belang maakt wanneer ik moord en brand roep wanneer het mij aangaat en niets doe/merk wanneer dit op grote schaal met anderen gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Wanneer en als ik mijzelf mijn toekomst zie uitstippelen door de participatie in emoties/gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf limiteer en niet het beste voor mijn situatie kies door participatie in mijn ‘geest’ door emoties/gevoelens. Ik stop deze limitatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door mijn verleden en heden mijn toekomst niet zo uit te stippelen dat het een limitatie wordt in plaats van het verkennen van mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren door geloof ergens in dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij door het geloof hierin afsluit voor alle andere mogelijkheden enzo mijzelf niet het beste wat mogelijk is geef. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geloof ergens in niet tot een mening te laten uitmonden die ik denk te moeten verdedigen en waarbij ik mijn hakken in het zand moet zetten om niet omver gepraat te worden. Ik zal eerst onderzoek doen of dat wat ik graag wil geloven ook dat is wat ik denk dat het is om zo met gezond verstand mijnperspectief te kunnen vormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen vanuit mijn moedersysteem in een automatisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet altijd in het belang van een ieder handel wanneer ik gecontroleerd wordt door een programma in mij. Ik stop het handelen vanuit mijn moedersysteem en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik vanuit het moedersysteem programma in mij handel en wanneer ik handel vanuit wat hier is in het belang van een ieder.

Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.