Dag 237 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 1

equal money capitalismDit is een nieuwe reeks in de serie ‘de vagina de bron van al het kwaad’. Na de reeks over menstruatie en vrouwelijke bewustwording volgt nu een reeks over baren en hoe ik de vagina als het kwade ervoer tijdens zwangerschap en baren. Dit was geen bewuste gewaarwording van het kwaad van de vagina, maar door alles als een tijdlijn terug te lopen en te vertragen ben ik nu instaat om te zien waar de bottleneck zit.

 

Het hele proces van zwanger willen worden was een proces dat mij meer overkwam ook al dacht ik dat ik alles aan het plannen was. Ik plande op basis van verlangens, angsten, gevoelens en emoties. Dus in zekere zin was het onvermijdelijk dat ik op een gegeven moment op dit punt zou belanden dat ik zwanger wilde worden en dat ook manifesteerde. Dit klinkt natuurlijk niet erg romantisch, maar het is wel helder en duidelijk wanneer je snapt wat je beweegt in het leven.

 

Het verlangen naar een zwangerschap is een soort van roze wolk waarin je verkeerd nog voor je zwanger bent. Maar onderliggend aan deze roze wolk en al de plaatjes van schattige baby’s die door je hoofd spoken, is er dit knagend en zeurend verlangen als een stampvoetend boos kind dat zijn zin niet krijgt, dat niet loslaat. Wat eerst een mild verlangen is wordt uiteindelijk een obsessie totdat het doel is bereikt. Hier ben je als vrouw niet meer degene die zichzelf aanstuurt, maar het verlangen leidt jouw de weg naar een dikke buik.

 

En dan is er die dikke buik en iedereen is blij voor je en jij, als je verlangen, hebt wat je wenste en dan? Dan is het zaak dat je zeker wist wat je wenste… De geboorte is iets waar je heel lang eerst niet over spreekt en waar anderen om je heen ook niet over spreken om je niet overstuur te maken. Je doet een zwangerschapscursus en daar wordt uiteindelijk gevraagd hoe je wil gaan bevallen, maar ook nu nog gaat dat op een wollige wijze en zijn er geen details. De nieuwsgierigheid naar de bevalling trok mij en ik ging lezen en las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen, het verstoorde mijn roze beeld van een kind krijgen. Het woord krijgen is ook al zo’n zwak aftreksel van de werkelijkheid, want je moet er een aantal uren keihard voor werken wanneer je op een natuurlijke wijze bevalt en die wordt in Nederland toch wel aanbevolen.

 

Ik had angsten dat ik van voor tot achteren zou openscheuren en nooit meer de oude zou worden. Ik hield zelfs mijn bevalling even stop om mede te delen dat ik het niet zag zitten om ‘echt’ te bevallen, maar ja mijn dochter kwam evengoed natuurlijk en ik scheurde niet in. Toch bij mijn tweede zwangerschap zat de angst er veel sterker in, omdat ik al wist wat er ging gebeuren en zodoende was de roze wolk ook veel minder roze. Wederom scheurde ik niet in, maar ik wist dat ik niet meer mijn oude vagina terug zou krijgen, mijn verlangen voor een kind sloot het verlangen om een maagdelijke vagina te behouden natuurlijk uit. Want wat erin gaat moet er ook weer uit.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

 

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

 

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

 

Mijn volgende blog zal verder ingaan door zelfvergevingen op hoe ik mijn vagina ervoer tijdens het baren en na het baren.

Advertenties

Dag 146 van 2555; wil ik een statussymbool of wil ik transport

Dag 146 van 2555; wil ik een statussymbool of wil ik transport  Onze auto die nog op Italiaans kenteken staat zal per januari overgezet gaan moeten worden op Nederlands kenteken. Dit is op zich geen grote operatie, eerst hadden we begrepen dat we de auto in moesten invoeren, maar dat bleek niet het geval te zijn. De auto behoort tot onze inboedel en net als de bank en het bed mag ik dat binnen Europa met mij meenemen. De handeling die wel gedaan moet worden is de auto keuren bij de RDW en wanneer hij daar doorheen komt dan kan hij een Nederlands kenteken krijgen. Dit was een pak van ons hart, want de optie van invoeren lag zo rond de €1000 en het op kenteken zetten zit zo rond de €250.

 

Nu wil het geval dat wij een auto bezitten met een Italiaanse gasinstallatie, wij zijn daar erg blij mee, want op gas rijden scheelt toch een slok op een borrel. Toch zal deze gasinstallatie de bottleneck zijn van de keuring bij de RDW. Wordt de auto hierop afgekeurd dan zal de gastank eruit moeten en blijven we zitten met een oude slurpende benzine auto. Niet echt iets om naar uit te kijken in deze barre tijden met hoge benzine kosten. Zo’n slurp wagen verkopen is ook niet eenvoudig als het al niet onmogelijk is. Dus na een beetje rondvragen en bellen met onze oude garage in Laren, zal het eenkwestie worden van afwachten wat de RDW keuring gaat opleveren en dan een plan van aanpak maken. Komt hij niet door de keuring dan zijn er ook nog andere reparaties die nu of in de nabije toekomst gedaan moeten worden en alles bij elkaar opgeteld zouden we dan beter af zijn met hem naar de sloop te brengen voor onderdelen.

 

Dat doet toch wel een beetje pijn, het idee om een nog rijdende auto naar de sloop te moeten brengen. Ook bracht dit ons tot een punt waar we eens kritisch moesten kijken naar wat die auto nu eigenlijk voor ons betekent en wat wij feitelijk nodig hebben. We zitten al heel lang in situaties dat zonder auto we niet echt weg zouden komen van de plekken waar we gewoond hebben. Nu echter zitten we in een stadssituatie en wonen we op 10 minuten lopen van het treinstation.

 

Dus zijn we met onze tiener kinderen eens gaan kijken hoe wij ons leven met of zonder een auto zien. Voor mij was het in eerste instantie een schok dat we misschien zonder auto verder zouden moesten, maar dit was geheel gebaseerd op herinneringen van afhankelijk te zijn van eenauto in buitengebieden. Ook zag ik dat de maatschappij er waarde aanhecht wie je bent en wat je hebt en daar hoort een auto als statussymbool bij. We hebben zelden een echt statussymbool gereden, eigenlijk altijd waren het tweede hands auto’s. De KIA die we hadden was een SUF en die gaf echt status, wanneer ik daar in nette door mijzelf gemaakte maatkleding uitstapte dan werd ik hoger ingeschat dan mijn bankrekening aankon. Niet dat ik dat wilde of daarmee speelde, maar de auto en de kleiding hebben nu eenmaal een bepaalde waarde/statussymbool binnen onze samenleving en dus wordt je dan afgerekend/beoordeeld volgens deze onuitgesproken regels.

 

Door de eerste schok heen kon ik praktisch nadenken en we kwamen tot de conclusie dat een auto voor de deur hebben een groot gemak is, maar ook elke dag betalen is aan dit gemak. Wanneer ik een auto huur, de trein neem of het vliegtuig, op het moment dat ik mij wil verplaatsen dan heb ik alleen dan de kosten. Met de snelheid waarmee wij ons nu verplaatsen zouden de kosten aanzienlijk lager uitpakken wanneer we geen auto in ons bezit hebben. Binnen de stad is alles met de fiets of de bus zeer goed te bereiken en buiten de stad komen we niet wekelijks, op het werk van mijn partner na. Van de reiskostenvergoeding van zijn werk kan mijn partner met gemak een treinabonnement kopen en zal hij 10 minuten langer bezig zijn om van -en naar zijn werk te komen dan met de auto. Een parkeervergunning is ook niet meer nodig zonder auto. Met de komende kostenstijging in 2013 zal brandstof en wegenbelasting er ook niet beter op worden. Al met al zou het nog wel eens een goed idee kunnen zijn om geen auto te bezitten binnen de roerige tijden waarin wij ons bevinden. We zullen de keuring van de RDW afwachten en dan nogmaals de kaarten op tafel leggen, om te zien wat in onze situatie nu het beste is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de/een auto zie door de ogen van de maatschappij in mijn eerste beoordelende gedachtengoed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen in een oude auto dan in een nieuwe auto met status gehalte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen wanneer ik hen zie in de auto die zij rijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit jaloezie te reageren op het auto bezit van anderen en mij dan af te vragen hoe het kan dat deze mensen in zo’n auto rijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de hype dat de auto die je rijdt bepaald wie je bent binnen de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de auto als praktisch vervoersmiddel te zien, terwijl ik tegelijkertijd beïnvloed wordt door de imprint van de maatschappij dat een auto een belangrijk statussymbool is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren tussen mijn praktische benadering van een auto en mijn imprint over wie ik ben gerelateerd aan mijn auto.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik aan de hand van de auto die ik bezit mijn succes in de maatschappij afmeet, terwijl ik dat niet bewust meemaa , maar als een soort van automatische piloot programma afdraai.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe geautomatiseerd mijn gedachten rondom autobezit zijn en hoe mij dat in mijn dagelijks functioneren beïnvloed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om zonder auto geïsoleerd te raken/zijn en mij niet te realiseren dat dit voortkomt uit herinnering van vroegere situaties die nu niet meer relevant zijn en dus ook niet mogen meewegen/meedoen in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijn herinneringen te gebruiken als leidraad voor mijn hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om zonder auto door anderen als een arme sloeber te worden gezien of als extreme activist wanneer ik uit overtuiging geen auto meer wil en mij niet te realiseren dat ik mijzelf nu beoordeel door de ogen van de maatschappij en dingen verzin die er nog niet zijn om zo emotionele beweging en frictie in mij te creëren en daar weer bevrediging uit te halen om hetzij me meer of minder door te voelen dan een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen zonder statussymbolen en daar gemis door te ervaren en te denken dat ik de boot heb gemist en iets verschrikkelijk fout heb gedaan dat ik aan de andere kant van de lijn sta dan waar ik mijzelf graag had gezien volgens mijn maatschappelijke imprint/programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn status in de maatschappij als geslaagd of mislukt zie aan de hand van de regels die daarvoor gelden binnen de maatschappij en die niets van doen hebben met het werkelijk geslaagd of mislukt te zijn in het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf, wie ik werkelijk ben, niet af te meten aan zaken buiten mijzelf die moeten bepalen of ik geslaagd ben binnen de maatschappij of niet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de auto terug te brengen tot een transport middel en de behoefte/bezetenheid om zoiets te bezitten moet zien als een angstvallig om mij heen grijpen om te snappen wie ik ben aan de hand van de voorwerpen die ik bezit. Ik ben niet mijn bezit, ik ben een bewoner van de planeet aarde die gebruik maakt van de mogelijkheden van de planeet aarde, in het belang van een ieder. Om zo de planeet met zijn mogelijkheden niet uit te putten voor individueel gewin, zonder naar de toekomst te kijken en te zien dat een ieder ook diegenen zijn die nog moeten komen, ook gebruik moeten kunnen maken van de mogelijkheden van de planeet aarde.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om geïsoleerd te raken zonder auto in elke nieuwe woonsituatie weer aan de werkelijkheid te toetsen om te zien of het gevaar van geïsoleerd te raken en niet goed in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien zonder auto nog relevant is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te doen aan de race waarbij wij auto’s als een verlengde van ons ego gebruiken om een ander te imponeren of om onze tekortkomingen te verbloemen en zodoende ons te vereenzelvigen met een voorwerp en de regie over ons leven weg te geven. Dit is niet wat ik voor ogen heb wanneer ik spreek over veranderen in het belang van een ieder en dus zal ik moeten erkennen dat deze race niet bijdraagt aan een betere wereld en deze race dus te zien voor wat het is, het aan te kaarten voor wat het is, maar niet meer mee te doen omdat ik weet/begrijp/realiseer wat deze race is en waar het voor staat.

Dag 131 van 2555; leven één en gelijk aan het leven

Dag 131 van 2555; leven één en gelijk aan het leven  Na het schrijven van mijn vorige blog over allergieën zag ik dat er nog een ander element in het gehele plaatje thuishoort. Waar allergie zoveel betekent als: het gevoelig reageren op bepaalde stoffen als een soort van afweermechanisme, zou je het ook kunnen betitelen als een lichaamseigenstof die als geen lichaamseigenstof door het lijf wordt afgestoten. Zo wil mijn lijf, wat leven is, stof dat leven is, afstoten als geen lichaamseigenstof, en daar zit em de bottleneck. Ik stoot als leven, leven af, terwijl ik er 1 en gelijk aan kan gaan staan en absoluut geen nadelen zal ondervinden. Maar dat is echt een knop omzetten, als ik kijk naar mijn leven en hoe ik ‘geleefd’ heb. Eigenlijk heb ik nooit geleefd, in ieder geval nooit voor de volle 100% en het is de vraag of ik ooit gesnapt heb wat leven daadwerkelijk inhoud, als leven gelijk en 1 aan het leven. In alles wat ik deed ervoer ik een terughoudendheid om mijzelf nooit volledig te geven/te storten in een avontuur. Een soort van terughoudendheid die geen stem in mijn hoofd is maar meer een gevoel dat mij zegt dat ik het niet waard ben en dat ik zodoende mijzelf het leven niet gun. Dus wanneer ik mijzelf het leven niet gun, zal niemand mij dat gunnen en dat zie ik ook wel in veel weerstanden in mijn dagelijkse beslommeringen, interacties en acties met mijn buitenwereld.

 

Alvorens ik deze blog ging of wilde schrijven ervoer ik een enorme hoeveelheid taai slijm en benauwdheid, nu ik aan het schrijven ben en eigenlijk in dat moment al mijn toewijding tot het leven te hebben gegeven, merk ik dat de slijm langzaamaan afneemt. Wat mij indiceert dat ik een punt te pakken heb dat aangepakt dient te worden. Het mijzelf als minder zien/ervaren dan het leven, terwijl ik leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf niet te gunnen om als leven gelijk en 1 aan het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om gelijk en 1 aan het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om volledig te leven terwijl ik mij als mindere ten opzichte van het leven opstel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dat te verliezen wat ik heb, terwijl het leven dat ik heb een compromise is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wat ik zal vinden op mijn pad om 1 en gelijk aan het leven te worden, terwijl ik al zoveel punten heb aangepakt binnen mijn proces en geen 1 punt heeft de angst bewaarheid die vooraf vreesde alvorens de angst los te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs in mijn ademhaling een zekere terughoudendheid te voelen om geen volledige participatie aan het leven te willen geven uit angst bezeerd te worden door het leven en mij niet te realiseren dat ik dat wat ik geef ook terug krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder te voelen dan het leven en te denken dat ik niet teveel ruimte mag innemen n er niet teveel mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik wel even voor een moment 1 en gelijk aan het leven kan staan is er die stem die zich afvraagt of ik niet teveel aanwezig ben en mij niet meer voel dan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem van mijn geest te geloven en te denken dat ik soms mijzelf als meer dan het leven neerzet om vervolgens weer af te druipen als minder en zo de polariteit van de geest uitspeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er net te durven zijn als het leven, bang voor de gevolgen die dat met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wegen als meer en minder dan het leven en daardoor niet te zien waar het daadwerkelijk om draait.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn benauwdheid als een bevestiging te zien dat ik het leven niet waard ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken uit de weg te gaan die ik aanwijs als oorzaak voor mijn benauwdheid, maar mijzelf daarbij buiten schot laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dichtgeknepen keel te ervaren/voelen als iets dat bij mij hoort en wat ik verdien als onwaardige van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet voor te kunnen stellen als waardige van het leven en mij niet te realiseren dat dit slechts polariteit is en ik in elk moment en elke adem kan zien/realiseren/begrijpen dat ik leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven leven alsof er vreselijke dingen zouden kunnen gebeuren en niet te zien in wat voor een gevangenis ik mij plaats wanneer ik niet leef maar overleef.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in polariteit met de geest te leven, maar simpel te leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voorlopig de woorden waardig en minderwaardig aan het leven niet in deze context te leven omdat ik heb bewezen dat het niet in het belang van een ieder is om mijzelf eigenwaarde te verschaffen of te ontzeggen onder regie van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik benauwd wordt en taai slijm opkomt, voor een moment mijn ogen te sluit en bewust adem, terwijl ik leven visualiseer die als stofdeeltjes ronddwarrelen in mijn borstkas/longen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ontdekken en te oefenen wat het betekent om 1 en gelijk aan het leven te leven, zonder angsten die mij afleiden van dat wat ertoe doet en dat wat gedaan moet worden.