Dag 264 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het angstaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik nogmaals even het probleem, de oplossing en de beloning van de voorgaande blog op een rijtje zetten om vervolgens zelfvergeving op het angst aspect te doen.

 

Probleem:

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestompt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Oplossing:

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

Beloning:

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

 

 

Het angstaspect:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn geest waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat  mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat al angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijndochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Advertenties

Dag 170 van 2555; toch vlooien

equal money capitalism

Een paar dagen geleden zag ik mijn katten verwoed op hun rug bijten, anders dan het grondige schoonmaken dat een kat doet. Het was alsof er ineens heftige jeuk achterop het lijf ontstond en waar mijn katten geen halve maatregelen wilde gebruiken om dit jeuken direct te laten stoppen. De oudste kat zat zelfs na zijn rug te hebben gebeten, iets onzichtbaar voor mijn oog na te jagen, en toen dacht ik: wacht eens even! Aangezien mijn katten de afgelopen 5 jaar nog nooit geplaagd zijn door vlooien, legde ik niet meteen de link met vlooien. Een paar weken terug hadden de katten een uitbraak van lintworm, wat volgens de informatie die voorhanden is bijna altijd wordt veroorzaakt door vlooien, maar dat begreep ik toen niet goed aangezien de katten niet heftig aan het krabben waren. Nu weet ik dat niet alle katte heftig krabben bij vlooien. Mijn fantasie/verbeelding van het hebben van vlooien was het constant zichzelf krabben van de kat. Dus enige referentie had ik niet. De vorige keer had ik de lintworm nog afgeschoven op het eten van rauwe kip, maar dat was ik gestopt om zo het verschil te kunnen zien.

 

Na nog wat onderzoek was het mij duidelijk, mijn katten hadden vlooien en ik moest eraan geloven. In al die jaren had ik 1x bij de oudste 2 katten Frontline gebruikt aangezien we buiten naast een geitenboerderij woonden. Uiteindelijk durfden de katten niet alleen naar buiten met al de dieren op de boerderij en verhuisden wij naar een tijdelijk appartement wat hen tot binnen katten maakte. Hier begon ik met biergist en dat heb ik al de jaren dat zij buiten hebben geleefd als anti-vlooien en teken middl gebruikt. Geen enkel probleem, altijd hadden zij een mooie zachte gezonde vacht. Tot wij remigreerden naar Nederland en in een bijna alleen maar binnen setting terecht kwamen. Het kwam niet in mij op om nu ineens chemische goedjes te gaan gebruiken. Toch hoorde ik gisteren van anderen dat ook zij binnenkatten met vlooien hadden en er werd zelfs gesproken over resistentie van de vlooien tegen chemische middelen. Ik zag dat ikzelf bleef hangen in het willen achterhalen van het waarom. Mijn opinie was: katten die binnen leven krijgen geen vlooien. Mijn realiteit was een tweede uitbraak van lintworm in korte tijd, dus vlooien, afgeleid van het gedrag van mijn katten. Ook had ik al lichte diarree waargenomen en overgeven, wat allemaal aanwijzingen waren voor lintworm. Mijn opinie en mijn realiteit gaven frictie en ik wilde mijn opinie aanhouden, ik wilde pot-Jan-dorie gelijk hebben! Binnen katten krijgen geen vlooien en ik moest uitvinden hoe dat wel kon gebeuren! Dat was mijn insteek en het laatste beetje olie op het vuur was deze opinie van mij: alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven. Dus je begrijpt het al, ik moest mijzelf naar de dierenwinkel sleuren om een anti-vlooien middel te halen.

 

In de dierenspeciaalzaak werd ik door een alleraardigst tienermeisje, een zaterdagskracht, geholpen. Toen ik mijn verhaal begon zag ik de onzekerheid in haar ogen. Ik wilde haar steun voor het feit dat het raar is dat ik katten met vlooien had en ik schatte in dat zij mij die steun niet ging verlenen en niet zo goed wist wat ze met de situatie aan moest. Ik stond in mijn geest al op het punt om de winkel te verlaten, maar fysiek dwong ik mijzelf om te blijven en netjes anti-vlooienmiddel te kopen en dan pas te vertrekken. De bazin kwam erbij en bevestigde wat het meisje had gezegd, dus liet ik mijn houding van mijn gram halen over de rug van anderen en steun willen voor mijn opinies varen. Als troost kreeg ik 3 zakjes luxe brokjes waarvan ik wist dat mijn katten als gekken erop af gaan en droop ik af met de wetenschap dat ik mij moest aanpassen aan het systeem en dat dwarsliggen in dit geval de gezondheid van mijn katten zou schaden. Die trekjes van dwarsliggen  zijn nog steeds overal in mijn realiteit aanwezig, toch begin k steeds meer en steeds sneller in te zien dat ik niets bereik met dwarsliggen, omdat dat niets meer en niets minder is dan een gevecht met mijzelf aangaan. Het systeem moet veranderd, maar dan zal ik eerst moeten veranderen.

 

De katten hebben hun anti-vlooien druppels gehad en de lintworm medicatie is onderweg. Goed zorgen voor mijn katten betekent niet op de bres springen voor mijn eigenhandig gecreëerde opinies. Nee, goed zorgen betekent, goed geïnformeerd zijn, zelf onderzocht hebben en het met andere katten eigenaren checken. Grappig hoe moeilijk wij ons het leven kunnen maken door al die opinies die wij creëren en waar wij voor in de bres willen springen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “katten die binnen leven krijgen geen vlooien” te hebben, te geloven en als geestesrealiteit naast mijn fysieke realiteit te laten draaien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven” te hebben, te geloven en mijn geestesrealiteit die daaruit voortvloeide bovenop mijn fysieke realiteit te plaatsen waardoor mijn handelen een handelen vanuit deze opinie als startpunt werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen anti-vlooienmiddel te gebruiken dat chemisch van aard is vanuit de opinie en mijn startpunt dat katten binnen geen vlooien kunnen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen enkele andere bron van informatie binnen te laten komen, omdat mijn opinie alle ruimte al inneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door het geloof in opinies te bevooroordelen, waardoor ik niet meer kan zien /afwegen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen behalen over het feit dat katten die binnen leven geen vlooien kunnen krijgen, simpelweg omdat ik cognitief gezien geen argumenten kan bedenken die het voor mijn bevooroordeelde geest aannemelijk maakt dat dit mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kennis en informatie als referentiepunt te nemen voor het aannemen van opinies en zo mijn standpunt in het leven te bepalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn informatie en kennis boven alles en iedereen te stellen en een ander af te keuren wanneer ik denk niet gesteund te worden in mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk te willen hebben, als een voortvloeisel van mijn ego, op basis van mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een tunnelvisie te ontwikkelen door het aanhangen van mijn opinies en die vervolgens ook fysiek uit te werken in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen als slecht en als de vijand te zien door mijn opgedane kennis en informatie over deze middelen, terwijl ik over het hoofd zie dat soms dit soort middelen als een brug kunnen dienen totdat het probleem echt is aangepakt bij de bron.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor chemische middelen als zijnde een bedreiging van mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet kan leven wanneer ik binnen mijn geestesrealiteit functioneer gebaseerd op sociale programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het leven berooft te worden terwijl ik niet weet wat echt leven is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van chemische middelen  en mij niet te realiseren dat ik bang ben van het niet hebben van voldoende kennis en informatie op de ze middelen en wat zij eventueel kunnen doen in mijn lijf, dus is mijn eerste afweermechanisme afscheiding en angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te scheiden van chemische middelen uit de angst van het niet precies begrijpen op een cognitieve wijze.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afscheiding als probleemoplossend gedrag aan te dragen en niet te zoeken naar wat een chemisch middel doet ten opzichte van meer natuurlijke middelen, maar het bij voorbaat af te schieten uit angst dat het mij zal schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat alle natuurlijke middelen helpen en zeker niet schaden .

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opinie mijzelf te laten verblinden voor eventuele nadelige gevolgen van meer natuurlijke middelen en mij niet te realiseren dat angst voor het niet weten bij chemische middelen mij doet stoppen van gebruik hiervan, maar het gebrek van kennis en informatie bij natuurlijke middelen mij niet in angst doet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn opinie dat natuurlijke middelen goed voor mij zijn per definitie en daardoor mijn kritische onderscheidingsvermogen totaal in de wind wordt geslagen door mijzelf en ik mij veilig waan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze opinies op positieve gevoelens zijn gestoeld en dus positief en negatief geladen zijn waardoor ik het positieve gevoel als goed zie en het negatieve gevoel als slecht zie, zonder er daadwerkelijk naar te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk op de automatische piloot ga en denk/voel dat ik goed bezig ben, terwijl mijn realiteit mij anders laat zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwars te willen liggen en niet met het systeem mee te willen stromen en mij niet te realiseren dat ik een gevecht met mijzelf aanga als zijnde een weerspiegeling van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwarsliggen als positief te labelen en het daadwerkelijk iets doen aan de situatie te zien, terwijl ik mij niet realiseer dat ik in afscheiding ben met het systeem en daardoor in angst leef met het systeem en meer consequenties creëer dan ik voor mogelijk houd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vastbijten in opinies en mijn gelijk wil halen dan stop ik en haal ik adem.  Ik realiseer mij dan dat ik mijn geestesrealiteit aan het leven ben en niet meer in contact sta met mijn fysieke realiteit, dus stop ik en haal ik adem en haal ik mijzelf terug in het hier en nu door even gas terug te nemen en te zien wat ik aan het doen ben dat zoveel energie in mij losmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dwarsliggen uit angst voor het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het systeem ben en dat vechten tegen mijzelf geen resultaten anders dan consequenties zullen opleveren. Dus ik stop en adem en blijf in het her en nu en ga mee met het systeem en bestudeer het systeem om het te begrijpen en te benaderen met zijn eigen manier van doen om vervolgens verandering te laten plaatsvinden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik zie dat ik op de automatische piloot ga, binnen mijn opinies gebaseerd op informatie en kennis door sociale en genetische programmering, gas terug te nemen en te stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst onder ogen te zien voor chemische middelen en werkelijk te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst zelf te onderzoeken of door verschillende mensen mij iets uit te laten leggen om zo gefundeerd informatie over iets te hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven boven mijn geestesrealiteit/virtuele realiteit te stellen, niet omdat het meer is maar omdat het fysiek is en daardoor echt.