Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek  Vergelijken is eigenlijk maar een bizar mechanisme, als ik een HEMA worst vergelijk met een worst van AH, dan is dat om te zien wat er in de ene worst zit en in de andere om zo te komen tot de beste koop, wat niet zo okay is wanneer ik mij goed voel door het doen van de beste koop. Wanneer ik mijn talenten vergelijk met die van mijn zus en zie dat ik beter ben in bepaalde zaken dan is het gevolg hiervan vaak niet zo okay. Ik zal mij dan naar alle waarschijnlijkheid beter voelen dan mijn zus en mij optrekken aan dat beter zijn om mij eigenwaarde te verschaffen. Ook wanneer ik mijn oude auto vergelijk met de nieuwe middenklasser van de buren dan vloeit dat vaak uit in niet okay gedrag. Ik voel mij minderwaardig, omdat ik het met een oude auto moet doen of ik ben jaloers op de buren dat zij zich wel een betere auto kunnen veroorloven dan mij. Wanneer wij aan het vergelijken slaan dan gaat dat bijna nooit goed, simpelweg doordat wij niet neutraal kunnen vergelijken en meteen emoties en gevoelens in de strijd gooien.

Als kind binnen je eigen familie ontstaat er, door vergelijking van de broers en zussen door de ouders, al een onderlinge strijd. Op school worden de leerlingen vergeleken met elkaar of aan de hand van statistieken. Later op de werkplek wordt je vergeleken met collega’s en zal je salarisverhoging afhangen van hoe je in vergelijking tot je collega’s presteert. Je nieuwe partner zal je vergelijken met het ideaalbeeld dat hij/zij in haar geest heeft van hoe je eruit moet zien en wat voor een karakter je moet hebben. Zelfs als wij rampspoed ervaren binnen ons leven dan vergelijken wij ons met anderen om te kunnen zeggen dat anderen het nog erger hebben dan ons of om aan te tonen dat je goed de dupe bent geworden van de situatie.

We vergelijken echter nooit ons eigen handelen met dat wat we denken of zeggen te doen. Vergelijken is iets dat buiten ons afspeelt, in de zin van de competitie die we met anderen aangaan. Wanneer ik zeg dat ik zal stoppen met roken en het vervolgens niet doe, dan vergelijk ik niet mijn goede voornemen met mijn uiteindelijke afwijkende handelen. Nee,dan bedenk ik een excuus waarom ik niet voldoe aan de wens die ik heb uitgesproken of gedacht.

Ons hele leven is 1 groot vergelijkend warenonderzoek, vergelijken om excuses voor ons gedrag te vinden, vergelijken om ons beter te voelen of een permissie te hebben om gedeprimeerd te zijn, vergelijken om en betere aankoop te doen en ons zo meer en beter te voelen. Vergelijken om ons zelf eigenwaarde te verschaffen door het bedenken van redenen over de rug van anderen. Want bleef het maar bij ons beter voelen, zodra we ons minder voelen gaat de geest direct op automatische piloot en vervalt in back chat waarbij de hatelijkheden als een kanon worden afgeschoten naar de ander of de ander zijn/haar bezit, om ons alsnog door kunstmatig ingrijpen beter te voelen. Die beter auto die de buren hebben, die heeft een kleur waar wij niet in zouden willen rijden en echt sportief  of cool is de auto ook niet ook niet. Net zo min als de jurk van onze vriendin die vrij prijzig was en die wij zelf graag hadden gehad maar ons niet kunnen veroorloven, die staat onze vriendin natuurlijk verschrikkelijk, ze lijkt er wel een varken in. De nieuwe bank van je schoonouders is veel te duur voor het bloementjes gordijn dat het is, het is echt een miskoop die wij nooit begaan zouden zijn.

Je voelt het al, het is zeer druk daar boven in onze geest en het zou een stuk rustiger zijn wanneer wij zelf waarde, dus de waarde van onszelf kunnen inzien/waarderen en geen vergelijking buiten onszelf nodig hebben, om zelf van waarde te zijn. Al de hatelijkheden die we gebruiken om ons doel te bereiken hebben allemaal consequenties die we vroeg of laat moeten doorlopen. De vraag is dus waarom zouden we ons leven moeilijker en zwaarder maken als dat niet nodig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking te gebruiken om mijzelf beter te voelen over mijzelf en mij niet te realiseren dat dit beter voelen gebaseerd is op energie en dus een aflopende zaak is en moet worden aangevuld, waardoor er een cyclus ontstaat van energie nemen om zo nooit te komen tot zelfwaardering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering, vergelijken normaal te vinden en daarom als geoorloofd te bestempelen om mijn shot aan eigenwaarde binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te meten met anderen om zo te kunnen beoordelen of ik op het goede pad zit en mij niet te realiseren dat ik in staat ben om te zien of ik op het goede pad zit wanneer ik mijn zelfwaarde actief zou inzetten in plaats van te negeren en voor hulp buiten mijzelf te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijke back chat niet altijd direct te kunnen terug leiden tot het vergelijken wanneer ik verblind ben door de energetische roes waar ik dan in verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als eerste reactie te hebben en totaal negeer dat ik dat niet nodig heb wanneer ik okay ben met mijzelf en kan zien waar ik nog moeten werken aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als competitie te ervaren als een energetische kick, waar ik vervolgens schuldgevoel aan over hou, omdat ik uiteindelijk dit gedrag niet ondersteun dat mij te snel af is en ik achteraf met schuldgevoel het probeer recht te breien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik in gesprek ben met mijn geest, vergelijking te gebruiken als argumentatie, om mijn gelijk te halen en mij niet te realiseren dat het mijn geest is die ik permissie geef om dit soort dialogen af te laten spelen in mijn hoofd en daarmee de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als echt te beschouwen terwijl het merendeel van de tijd in mijn geest afspeelt en alleen de back chat die eruit voortvloeit komt er als gemanifesteerde consequentie uit in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als waardevol te achten en zelfwaarde volkomen te negeren, omdat vergelijkende ‘quick fix’ vertegenwoordigt en zelfwaarde een proces is om heen te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als van mijzelf te beschouwen, terwijl het een aangeleerd kunstje is dat door overlevering en moraal en ethisch geoorloofd heden ten dage nog bestaat, maar niets heeft te maken met mijzelf als gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken in de kiem te smoren en te zien aankomen, door geen energie meer te koppelen aan het mijzelf optrekken over de rug van een ander door middel van vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regisseuse van mijn leven te zijn in het belang van een ieder, waar er geen ruimte is voor vergelijken om mijzelf beter te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van zelfwaarde te optimaliseren en te doorlopen, waarbij ik mijzelf niet te zal boycotten door te vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken overbodig te maken door niet langer energie ervan te trekken en mijzelf te ondersteunen met mijn eigen graadmeter te weten mijn zelfwaarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer anderen neer te halen voor mijn eigen ‘geluk’ door mijzelf te vergelijken met anderen en als winnaar uit de bus te willen komen.

Advertenties

Dag 66 van 2555; het “woordenzoek” personage

Day 66 van 2555; het "woordenzoek" personageIn gesprek met familieleden/vrienden/onbekenden heb ik de neiging om wanneer iemand zoekt naar woorden het woord voor hen in te vullen. Sinds ik proces doe ben ik wel rustiger geworden en heb minder de neiging om mijn mind op volle toeren te laten draaien. Doordat ik 9 van de 10 keer het juiste woord raadde en mensen zoiets hadden van “ja dat is het”, werd ik alleen maar aangemoedigd om dit personage uit de kast te blijven trekken. Er spelen een aantal beloningssystemen binnen dit personage zoals controle, competitie, goed voelen, meer voelen/beter voelen, spiritueel voelen en onmisbaar voelen. Genoeg dus om het instant te houden bij een lage zelfdunk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nodig ben als woordenzoeker voor de mensen die ik ontmoet om zo een doel in mijn leven te hebben waar ik goed in ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat wanneer ik instaat ben de verbale output van anderen te redigeren ik “on top of the world” ben en totaal in controle over de situatie, om mij vervolgens niet te realiseren dat mijn leven en het leven uit meer bestaat dan woorden aanvullen en ik dus maar controle heb over een zeer klein deel van mijn leven. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven als stuurloos te ervaren, waar ik nagenoeg geen controle over heb en zodoende mij fixeer op dat kleine stukje waar ik wel controle op denk te kunnen uitoefenen om de moed erin te houden en mij als positief en goed te kunnen ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met de mensen die niet op een woord kunnen komen en sneller dan hen het woord te vinden zodat ik mij als winnaar kan ervaren en zo een goed gevoel te hebben over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die gezocht worden vrij subtiel aan te dragen, zodat ik het ego van de ander niet kietel om zo in business te kunnen blijven als woordenzoeker. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de andere persoon te manipuleren om mij een goed gevoel te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinderlijke blijdschap te ervaren als ik het juiste woord aandraag en tegelijkertijd een golf van energie in mijn lijf te ervaren en dat als een soort van drug te nemen om mij al te verheugen op de volgende gelegenheid waar ik eenwoord kan zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zoeken naar eengoed gevoel terwijl ik in werkelijkheid niet echt een goed gevoel over mijzelf en het leven heb, maar dit angstvallig wil bedekken met het genot van positiviteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij beter/meer te voelen dan diegene die zoekt naar een woord in een gesprek en mij zo in een polariteit met de ander te plaatsen en in een vicieuze cirkel terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet uit de polariteit te willen stappen omwille van het niet kwijtraken van de energie kick en het positieve gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kunnen vinden van woorden van anderen als een spiritueel gebeuren te ervaren en instaat te zijn om aan te voelen door sensitiviteit wat de ander wil zeggen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet genoeg te vinden om woorden goed te raden waar anderen niet op kunnen komen, maar ook nog gezien wil worden als een spiritueel begaafde die weet wat de ander bedoeld en mij niet te realiseren dat mijn ego zich opblaast tot zijn uiterste grote en ik op een totale ego trip ben beland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo’n lage dunk van mijzelf te hebben dat ik het woordzoeker personage nodig heb om alle nare gevoelens over mijn lage zelf dunk weg te vagen en mij niet te realiseren dat ik mijn leven in eigen handen heb en kan veranderen daar waar het in het belang van een ieder is en er geen reden is om slecht over mijzelf te denken zolang ik durf te veranderen in een verbeterde versie van mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een woord voor iemand aan te vullen, wanneer iemand er echt niet opkomt en ik vrij van energie verslaving op dit punt ben, om zo iemand te ondersteunen als mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een lage zelfdunk niet langer te compenseren met de polariteit ervan en meer consequenties te generen dan nodig en meer dan ik mijzelf kan /wil realiseren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zijn en niet allerlei franjes aan mijzelf te maken in de vorm van personages om mijzelf niet te hoeven aanschouwen voor wie ik ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om leven te omarmen en daarmee het leven mij te laten omarmen en te staan voor een fatsoenlijk leven voor iedereen op deze aarde.

Dag 4 van 2555 dagen; bezitten om mijzelf niet te verliezen

In een flits zag ik een foto met tekst langskomen op Facebook en dacht even voor een seconde, die ken ik. Na erbij stil te hebben gestaan en goed te kijken zag ik dat een foto met tekst die ik zo’n jaar geleden gemaakt had ineens flink gedeeld en verspreidt werd op Facebook. Dat is mooi dacht ik en toen viel mijn oog op de ondertekst die zegt “door: …” Daar verwachtte ik mijn naam, omdat ik diegene was die met zorg deze foto uitzocht en uitsneed en een tekst erop plaatste die diep uit mijzelf kwam. Zeer persoonlijk dus. Maar achter het woord “door” stond de naam van iemand anders. Op dat moment begon er op de achtergrond in mijn mind van alles te draaien. Ik voelde mij miskent, mijn creatie afgenomen en tegelijkertijd voelde ik mij beroerd om deze gedachten die ik had. Ik had deze foto gemaakt en geplaatst omdat ik een boodschap wilde uitdragen, niet voor persoonlijke aandacht, of zat dat er toch stiekem achter verscholen? Een reactie komt niet vanzelf uit de lucht vallen en dus zal ik er verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Ik nam het geheel nog een stapje verder en gaf een commentaar op de foto om aan te geven dat deze van mij was en niet van x die onder mijn foto stond als de eigenaar. Dat voelde eigenlijk al niet goed het maken van dit commentaar, het voelde alsof ik mijn gelijk wilde halen. Een vechtlustige houding van; wanneer men mij niet erkent voor mijn creatie dan zal ik wel erkenning komen halen. Het antwoord wat ik op mijn commentaar kreeg gaf geen voldoening en stak geen veren in mijn kont.Tja …nu moet ik toch maar eens mijzelf op papier onder ogen komen en uitvogelen waarom ik zo bezitterig ben als het gaat om de dingen die ik creer waar vervolgens een ander succes mee heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf miskent te voelen en geen erkenning meer te kunnen halen uit een foto die nu onder een andere naam verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze foto’s te maken in het voordeel van een ieder en tegelijkertijd te genieten van de aandacht en erkenning die het mij opleverde en mij eigenwaarde verschafte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een creatie die ik bestempel als “in het belang van een ieder” ineens zie als mijn eigendom als een ander het onder zijn/haar naam verspreidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verschil te zien tussen wat door mij gemaakt is en wat door een ander gemaakt is wanneer beide creaties in het doel staan van het creëren van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te schrikken wanneer ik meega in mijn ego en mijn negatieve scherpe kantjes laat zien. In plaats van te begrijpen dat ik die kant van mij al lang ken, maar niet erken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn over mijn negatieve kant wetende dat dit een hypocriete houding is om niet verder te hoeven kijken dan de verbazing groot is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet aan te willen dat het negatieve in mij zit als mijn ware aard en die ik niet als waarheid wil aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik net iets teveel van mijn negatieve aard nar buiten toe laat zien dan ik zou willen en te vrezen voor mijn imago naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relationele energetische banden aan te gaan met mijn creaties zoals foto’s met tekst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat bezit onderhevig aan competitie is, en een geweldige uitlaatklep voor het ego om zich te laten gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geldingsdrang te hebben als het gaat om mijn creaties als eenhunkering naar erkenning vanbuiten af, in plaats van te zien dat erkenning van mijzelf van binnen uit komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een “dat is van mij” houding oorlog maak terwijl ik hetzelfde voor ogen heb als diegenen die mijn creatie voor hetzelfde doeleinde gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijzelf te verliezen wanneer mijn creatie onder andermans naam verder gaat en ik zodoende ophou te bestaan, terwijl dit gevoel niet was ontstaan als ik had begrepen dat zelfvertrouwen niet van buiten af komt, maar iets is dat ik in zelf intimiteit opbouw met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals bezit een reden te laten zijn om in de startblokken te gaan staan om oorlog te beginnen met een ieder die mijn bezit riskeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit als een deel van mij te zien en direkt het gevoel te hebben om persoonlijk te worden aangevallen als iemand een vinger ernaar uitsteekt zonder het motief van die ander in ogenschouw te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor het niet kunnen delen in het beste voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het belangrijkste in mijn werkelijkheid te bestempelen en daaruit voortvloeiend het ook normaal vind dat ik altijd het beste en meeste en mooiste heb los van hoe anderen ervoor staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bereid te zijn om te vechten voor mijn bezit, dat altijd voortkomt uit datgene wat al hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezit als iets van mij en origineel van mij te zien, terwijl alles wat hier is, de basis vormt voor alles wat wij doen en creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit te claimen en te leven in ongelijkheid en gescheiden van de eenheid van het geheel.

Ik realiseer mij dat mijn gedrag, typisch gedrag is waar misverstanden, geschillen en oorlogen van komen, Wat mij mede schuldig maakt aan alle misverstanden, geschillen en oorlogen omdat het deel uitmaakt van mij.

Ik realiseer mij dat oorlog een deel van mij is en er niet beter op wordt wanneer ik het met aardige woorden breng. Er is oorlog in mij en zonder door te slaan naar de nadere pool van de polarisatie zal ik de vrede moeten laten liggen/overslaan om i.p. daarvan te zoeken naar oplossingen die de oorlog in mij stilt en geen  consequenties naar buiten toe brengt.

Ik realiseer mij dat het willen bezitten van bezit voortkomt uit angsten en polarisaties en laat de energetische relatie los die gepaard gaat met bezit.

Ik ga de verbintenis aan om geen relaties meer aan te gaan met mijn creaties en in plaats daarvan ze te zien als een expressie in het moment van mij, en laat zien  wie ik ben in dat moment. Een ieder die dat wil delen, deelt een stukje van mij en een stukje van zichzelf dat herkenning vond in mijn expressie gevangen in dat ene moment.

Dag 3 van 2555 dagen; vieren we kapitalisme of de adem die ons leven schonk?

Vandaag ben ik jarig en al jaren vier ik niet echt mijn verjaardag, zoals ik altijd dacht dat het gevierd moest worden. Netjes je vrienden en familie uitnodigen, veel geld uitgeven aan eten en drank, je benen uit het lijf lopen om het iedereen naar de zin te maken om cadeautjes in ontvangst te nemen waarvan je niet weet wat je ermee moet. Ik dacht dat het zo hoorde, ik zag iedereen doen hoe ik dacht dat het hoorde en wellicht dachten de anderen ook dat ze dat deden hoe het hoorde. En zo creëerden we met z’n allen een traditie rondom verjaardagen, verwachtingspatronen en de daarbij gepaard gaande teleurstellingen gebaseerd op irreële verwachtingen en gedachten.

 

Dus jaren terug toen ik nog in volle vaart met graagte het systeem bevocht, besloot ik om niet meer mee te doen aan kapitalistisch verjaardag vieren en stelde de mensen om mij heen op de hoogte en liet ook weten dat ik niet meer bij hen op hun verjaardag zou komen om op kapitalistische wijze hun verjaardag te vieren. Waar er eerst nog wat onbegrip en verbazing was werd het al snel jalousie op mijn beslissing en veel geklaag over hoe vreselijk die verjaardagen wel niet waren die ze wel moesten vieren. Zij konden niet die beslissing nemen om te stoppen met kapitalistisch verjaardag vieren zonder iedereen teleur te stellen.  Buren die weekend na weekend van de ene verjaardag naar de andere gingen en geleefd werden door deze in het leven geroepen traditie die niets anders diende dan kassa voor de winkeliers. Als je iets kunt beginnen dan kun je het ook weer stoppen en dat geldt zeker voor verjaardagen vieren.

 

Dus wanneer ik zeg dat ik niet zo geef om mijn verjaardag dan is het niet, dat ik geen moment wil stilstaan bij het feit dat ik hier op aarde ben dankzij die eerste hap lucht die ik na mijn geboorte nam. Mijn eerste en alles bepalende adem die mij in èèn adem, adem na adem,  de kans gaf/geeft om beslissingen te nemen in het belang van iedereen, of in eigen belang. Dus dat is best een monumentaal moment om bij stil te staan en eigenlijk niet alleen op mijn verjaardag, maar dagelijks te beseffen dat mijn adem de reden van mijn bestaan is. Mijn verjaar-dag is niet meer dan de teller die mij verteld hoeveel jaren ik de adem voor lief heb genomen en vele kansen heb laten gaan die ik in èèn adem had kunnen nemen. Nee dit is geen spijt, maar de realisatie dat we zoooveeel kansen hebben om in het belang van iedereen te beslissen en dat even zo goed niet met beide handen aangrijpen, maar te gaan voor ons eigen hachje.

 

Vandaag staan de  zelfvergevingszinnen die van mij persoonlijk zijn en diegenen die voor ons allen gelden onder hetzelfde kopje, vanwege geen verschil in startpunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat verjaardag vieren alleen op die manier kan zoals iedereen die accepteert, in plaats van te zien dat iedereen die wijze van vieren accepteert uit angst om niet geaccepteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een traditie te ontwikkelen omtrent verjaardag vieren die gebaseerd is op de angst om niet geaccepteerd te worden en niet in de maatschappij mee te lopen in de cadans die zij ons voorschrijft door onze goedkeuring en participatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te zetten tegen de heersende opinie over verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om ontevreden te zijn met de cadeaus die mij gegeven werden die volgens mij nooit passend waren voor wie ik dacht dat ik was. In plaats van te zien dat ik mij niet liet zien voor wie ik werkelijk was en men dus geen idee had wie ik werkelijk was en daardoor mijn cadeautjes ook altijd van die wazige, de plank misslaande cadeautjes waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist wie ik was en door middel van cadeautjes fysiek kon zien dat ik de boodschap niet naar buiten overbracht, maar dat zag als een aanval op mijn identiteit/persoonlijkheid in plaats van een waardevolle aanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist/weet wie ik ben maar er steeds meer achter begin te komen dat ik opnieuw moet kennis maken met mijzelf nu allerhande geloven en opinies als niet valide van mij afvallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om anderen te veroordelen en te beoordelen door middel van de cadeaus die ze mij gaven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf waardeloos te voelen bij het krijgen van waarde-loze goedkope cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te meten met de cadeaus die ik kreeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn zelfvertrouwen af te laten hangen van zaken buiten mij zelf zoals cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf opstandig en “stout” te voelen door tegen de gevestigde ideen in te gaan en geen verjaardag te vieren, terwijl ik mij alleen maar zo kan voelen als er sprake is van een tegenpool die het “stout” gevoel in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in competitie te gaan als het gaat om verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te rebelleren tegen het systeem en mij daar meer bij te voelen dan mee te gaan met het systeem en van binnen uit naar oplossingen te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet in overweging te nemen dat van binnen uit naar oplossingen zoeken niet betekent dat ik akkoord ga met het systeem en de consequenties daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wat ik wel en wat ik niet belangrijk vind aan mijn verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wie ik wel en wie ik niet was, omdat ik het niet wist en enkel en alleen onduidelijkheid uitstraalde, als dat wat ik wel wist.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn levensadem  voor vanzelf sprekend aan te nemen en het niet zag als een reminder voor de kansen die ik kan grijpen in het belang van iedereen in elke adem die ik doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de adem te manipuleren en daarmee het leven te manipuleren in eigen belang niet overziend wat de consequenties ervan zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om kapitalisme af te zweren op èèn punt maar het te omarmen op een ander punt, wat de mate van egoïsme kenmerkt waar ik nog in verkeer, als het gaan van de ene pool naar de andere pool in een polarisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om verjaardagen als een punt van slechtheid te zien, terwijl dat de lading is die ik eraan heb gegeven.

Ik realiseer mij dat een verjaar-dag een gedenkwaardig moment/dag is die mij de kracht van mijn eerst adem doet begrijpen en deze intentie kan en mag ik meedragen met mijzelf voor de rest van mijn leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn levensadem voor lief nemen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze houding tegenover mijn levensadem ik het leven voor lief neem en niet èèn en gelijk aan alles kan zijn . Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren deze nonchalante houding tegenover mijn levensadem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van verjaardagen ervaren in polariteit. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie  ik totaal voorbij ga aan wat mijn verjaardag voor mij betekent. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze polariteiten los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van door kapitalisme gedreven meningen tradities te creëren rondom verjaardagen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik het kapitalistische geldsysteem ondersteun en eigen belang en vervulling van verlangens als belangrijker dan het leven zie. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van kapitalisme ervaren vanuit een startpunt van polarisatie . Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik alleen de polarisatie voedt en niet op zoek ben naar oplossingen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze kapitalistsiche polarisatie los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

 

 

Dag 2 van 2555 dagen; persoonlijkheid elimineren

Vandaag heb ik een 4 uur durende autorit gemaakt van Le Marché naar Umbrië om op een medische afspraak terecht te komen in Toscane aan het Trasimeno meer. Recentelijk schreef ik een blog over mijn verhouding met autorijden en schreef in mijn correctieve statements dat wanneer ik mij zou voorbereiden voor een autorit, met kaart en routebeschrijving en mij niet zou laten opjagen door angsten dat ik de verkeerde afslagen zou nemen, puur en alleen omdat ik mij niet had voorbereid door gezond verstand te gebruiken, ik een betere kans van slagen had om zonder stress op mijn bestemming aan te komen. Dit geschreven hebbende besloot ik het dan ook vandaag werkelijkheid te laten worden.

Dus met een uitdraai van een route beschrijving een kaart en mijn dochter als bijrijder gingen we vandaag op pad. Iedere keer wanneer er onzekerheid/onduidelijkheid was hoe te rijden, stopte ik de auto daar waar het kon om op de kaart te bekijken wat de beste richting was om te nemen. pas op de terugweg en door vermoeidheid moest ik keren om een gemiste kans/afslag te corrigeren. Ik heb nagenoeg geen stress ervaren of angsten gehad dat ik zou verdwalen en verkeerde wegen zou nemen. Ik zeg nagenoeg, omdat ik op sommige punten merkte dat ik heel kort even mijn adem inhield en zag bij verder onderzoek dat ik dat deed wanneer het even spannend was of er een angst voorbij flitste door mijn hoofd.

De vermoeidheid kwam pas een half uur voordat we thuis kwamen en dat is echt een verbetering met wat het was. Autorijden had een grote impact op mij, ik voelde mij altijd energetisch leeggezogen en had het binnen 2 uur wel gehad. Wat was er nu aan de hand, ik nam alles om mij heen in detail in mij op. Wanneer ik langs bomen voorbij flitste, dan zag ik alle blaadjes, alles zag ik in detail. Het mag duidelijk zijn dat dit een enorme mindfuck was en ik heb mij vaak afgevraagd waarom ik dat deed. Vandaag in de auto kwam ik tot de conclusie dat het een persoonlijkheid van mij was. Ik ging er namelijk prat op dat ik werd gezien of gezien zou worden als iemand die oog voor detail heeft, iemand die precies is, iemand die altijd dat terugvond wat anderen waren verloren en niet meer terug zagen. Ik werd geprezen als kind om deze kwaliteit totdat ik volwassen was. Ik definieerde mijzelf als de vrouw die oog heeft voor detail en alles in detail ziet. En dat heeft zo zijn keerzijde of liever gezegd consequenties. Het is absoluut niet leuk om alles altijd in detail te moeten waarnemen om te voldoen aan het beeld/persoonlijkheid die ik voor mijzelf had gesteld, zeer vermoeiend. Het was alsof er veel te veel prikkels binnen kwamen die ik niet kon filteren en door al op verschillende manieren naar dit punt te hebben gekeken en zelfvergeving erop te hebben gedaan kom ik nu steeds een stapje dichter bij het punt van niets omtrent dit patroon.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om voor korte momenten mijn adem in te houden wanneer het auto rijden te spannend wordt, in plaats van te zien dat ik niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor deze angsten door mij op te sluiten in mijn mind voor die seconde dat ik mijn adem vasthoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om uit mijn fysieke realiteit te stappen wanneer ik geloof dat het mij teveel wordt en voor een luttel moment niet adem en weiger leven te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te scheiden van het leven, dus van mijzelf, door mijn adem vast te houden in situaties die spannend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om situaties als spannend te labelen die voortkomen uit angsten en gefabriceerd zijn door de mind en geaccepteerd zijn door mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te participeren in angsten om de weg kwijt te raken, wetende dat wanneer ik niet in mijn mind ga zitten en alles klakkeloos accepteer en geloof, er niets aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het vasthouden van mijn adem als een machtig middel te zien om mijn deelname aan het fysieke te stoppen ook al is het voor enkele seconden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om deelname aan het leven te weigeren en daarmee al het leven te weigeren in die ene gemiste adem die ik niet nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te zien als iemand die oog voor detail heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om oog voor detail te hebben en niet te realiseren dat het leven niet begint met detail en ik zodoende met zeven mijlslaarzen door mijn creatie stamp en hiermee afsnijd routes in het leven roep waarvan ik de consequenties niet kan overzien, omdat ik niet hier ben, maar in mijn mind om te participeren in mijn persoonlijkheid van detail.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken en enkel en alleen mij te willen verliezen in de details.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken, omdat ik het geheel vrees, de vrees om opgenomen te worden in het geheel en niet meer gespot te worden als een detail in het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijkheid van detail niet te willen opgegeven om zo mij niet meer te kunnen vergelijken en mij meer te voelen dan het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de strijd aan te gaan met het geheel en mij niet durf toe te voegen aan het geheel en te zijn als het geheel zonder franjes zoals details, omdat zijn voldoende is en geen opsmuk behoeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gedetailleerd af te scheiden van het geheel en mij niet te realiseren hoe moeilijk het is om zulke gedetailleerde oneerlijkheid te herstellen en alle interconnecties terug te lopen om deze persoonlijkheid te kunnen elimineren.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van participatie in de persoonlijkheid van detail. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie en het geloof in mij als een persoon met oog voor detail, ik mij afscheid van het geheel in mijn mind en mijn akties/handelingen hierop afstem. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in de persoonlijkheid van detail los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn adem inhouden om mijn realiteit te ontsnappen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het vasthouden/inhouden van mijn adem ik een kans op leven door mijn vingers laat glippen in dat moment. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het inhouden/vasthouden van mijn adem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat persoonlijkheden mij alleen maar verder afbrengen van leven, als geheel in eenheid en gelijkheid, als een dwaalspoor om verward achter te blijven en niet te snappen dat ik leven ben en ik mij fysiek niet van mijzelf kan afbrengen.

Ik realiseer mij dat het zinloos is om mijn eigen creatie te ontvluchten aangezien ik de hoofdrol heb in mijn creatie als mens en mensheid in één.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat oog hebben voor detail een goede eigenschap is en de maatschappij ten goede komt, in plaats van te zien dat oog voor detail voort komt vanuit een punt van competitie en gezien te willen worden als meer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te hebben verzaakt om te streven naar eenheid en te functioneren als een geheel, als mensheid en in plaats daarvan als ego’s tegen elkaar op te bieden en te laten zien in detail hoeveel wij meer waard zijn dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te staan voor individualiteit en te spugen op eenheid en gelijkheid, vrezende dat wij opgaan in een massa als gedomineerde slaven, terwijl wij niet zien dat hetgeen wij vrezen onze realiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te vechten voor het behoud van ons ego, in plaats van te vechten voor al het leven in het voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te handelen vanuit opwellingen in plaats van te handelen vanuit gezond verstand door onszelf voor te bereiden op situaties waarin vooruit plannen vereist is zonder dat dit een projectie in de toekomst is in de vorm van verlangens.

Wanneer en als ik mijzelf als deel van de mensheid zie participeren in het punt van ons te separeren van onszelf als mensheid en al het leven op deze aarde, als geheel. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij, als deel van de mensheid, dat wij niet bestaan los van elkaar maar een geheel zijn waar we onszelf van besluiten af te scheiden of bij aan te sluiten, maar het geheel was ons start punt van zijn hier op aarde. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het verlangen om ons te separeren van het geheel los – en ik neem, als deel van de mensheid, deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij, als deel van de mensheid, dat wij een geheel zijn en afscheiden daarvan fysiek onmogelijk is. Alleen in de mind is dit mogelijk en alleen mind participatie kan ons doen geloven dat wij ons moeten afscheiden om iemand te zijn, terwijl we al waren.