Dag 269 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het fysieke gedragsaspect

basisinkomengarantieDit is een vervolg op de voorgaande blogs in deze serie.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Dag 88 van 2555; de confrontatie

Dag 88 van 2555; de confrontatie  Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

 

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

 

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

 

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

 

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar  het aan te gaan om zo in de praktijk mijn  zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

Dag 77 van 2555; het “beschuldigende” personage

Dag 77 van 2555; het "beschuldigende" personage  Ik realiseerde vandaag ineens hoe sommige situaties in mijn leven anders hadden uitgepakt wanneer ik niet anderen had beschuldigd met de bijbehorende back chat, maar simpel het levende voorbeeld was geweest. Er zit zoveel meer actie in het levend voorbeeld zijn en het is zoveel krachtiger, want mensen gaan voor zich zelf over dingen nadenken en beslissen dan hoe zij erin staan.

 

Ik fietste vandaag op de brug, wat een nieuwe brug voor mij is in mijn nieuwe woonplaats. Dat maakt dat je meer oplet hoe dingen gaan en geregeld zijn. De eerste keer dat ik met de kinderen deze brug nam, fietsten wij op de rechter baan, zoals eigenlijk iedereen deed op dat moment. Uit gewoonte en geleerd te hebben om rechts te rijden en uit kudde gedrag deed ik dit. Totdat ik ineens zag dat er een vage fietser en voetganger op de twee stroken geschilderd waren en dat de linker baan voor fietsverkeer was en de rechter voor de voetgangers. Ik begon links te rijden, om zo geen verwarring te creëren en niets vermoedende voetgangers van de sokken te rijden. Dus ook vandaag reed ik op de linker baan voor de fietsers en wed ik rechts ingehaald door een fietser. Even voor een moment zou ik in een back chat schieten en de jongen beschuldigen van onacceptabel gedrag, maar ik liet het varen. Even later ging de jongen erg langzaam en ik fietste nog steeds links op het fietspad en haalde hem dus links terwijl hij op het voetpad fietste. Hij keek heel verbaasd en ging harder fietsen. We werden beiden vervolgens ingehaald door een fietser die net als mij op het fietspad fietste, waardoor de jongen wat om zich heen keek, hij veranderde niet van baan maar het zou zomaar kunnen zijn dat wij met ons gedrag bij de jongen een zaadje hebben gelegd. Hij kan zich als puber ertegen verzetten of hij kan ineens zien dat hij al die tijd op het voetpad heeft gefietst en dit makkelijk kan voorkomen door voortaan links te rijden. Hoe dit zich verder ontwikkeld wie zal het zeggen…

 

Eén ding is zeker er zijn situaties in mijn leven geweest waar ik niet echt een antwoord wist op hoe te reageren of niet te reageren in situaties die mij gevoelens/emoties opleverden. Ik zelf ben noot zo van het schreeuwen of belerend toespreken van vreemden geweest als het gaat om dingen die je vindt dat een ander fout doet of onacceptabel zijn. Laatst nog schreef ik over fietsers op een voetpad, waarbij mijn vader iedereen de les ging lezen en de gemoederen bij hem erg hoog opliepen. Dit is olie op het vuur gooien en dat bleek ook wel, dat wij daar liepen was al genoeg en het levend voorbeeld van het feit dat wij ons binnen een wandelgebied bevonden op een voetpad. Wij hadden niet aan de kant hoeven gaan voor de fietsers, aangezien het niet aangemerkt was als fietsgebied. Zo simpel, zo simpel kan ons leven zijn. Vroeger zou ik gezegd hebben, maar wat als die fietsers boos worden dat ik niet aan de kant ga, maar dat is niet mijn pakkie aan. Als anderen besluiten te reageren dan moeten zij dat maar doen, het is niets persoonlijk, het is een reactie die zij hebben en die zij kunnen gebruiken om inzicht in hun eigen leven te krijgen. Ik kan hun leven niet glad trekken door hen niet boos te maken en aan de kant te springen, dat zijn beslissingen die zij moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever anderen te beschuldigen van gedrag dat ik niet vind kunnen dan de reactie van mij op de situatie te onderzoeken en te zien waar ik de confrontatie met mijzelf niet aan wilde gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik met beschuldiging en back chat in mijn mind reageer op onacceptabele situaties met anderen, zo’n situatie ooit nog wel eens kan veranderen in een acceptabele situatie, terwijl ik mij niet realiseer dat ik de situatie alleen maar naar binnen toe in mijn mind heb genomen als iets persoonlijks wat emoties/gevoelens oplevert en dat het niets meer te maken heeft met mijn fysieke realiteit en de ander niet eens weet dat ik mij stoor aan zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beschuldigen in de mind als lekker veilig te ervaren en zo de ander niet boos hoef te maken met het feit dat ik zijn/haar gedrag afkeur, maar mij ook niet realiseer dat er niets veranderd aan de situatie in het fysieke anders dan consequenties vor mijzelf door oneerlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar binnen te willen kijken om te zien waarom bepaald gedrag van anderen mij stoort waardoor ik de situatie afdoe met het beschuldigen van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “beschuldigende” personage niet te willen opgeven omdat het mij zoveel schijnbare veiligheid oplevert om niet te hoeven zien waarom ik reageer op de ander en niet kan staan als het punt waar de beschuldigingen over gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beschuldigingen die als back chat begonnen, wel met anderen te willen/moeten delen, maar niet met degene waar het om gaat en mij niet te realiseren dat zoiets gelijk staat aan roddel en onacceptabel gedrag is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf meer te voelen dan degene die ik beschuldig en niet te bedenken dat wij gelijk zijn en ik dezelfde makke heb als de ander, maar het alleen niet wil toegeven of opgeven omdat het nog teveel beloning oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat beschuldigen, het de schuld geven is en dus geef ik de schuld aan de ander terwijl die schuld van mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het zijn van een levend voorbeeld risicovol is en mij niet te realiseren dat back chat/emoties/gevoelens/roddelen consequenties hebben die ik niet kan overzien en dus veel meer risico met zich meebrengen dan te zijn en te staan als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het levend voorbeeld zijn geen conflict of confrontatie met de ander inhoudt, maar dat het gewoon gezond verstand binnen een situatie betekent los van wat anderen doen met die situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie met mijzelf in een situatie waarin ik moet staan, opzettelijk te verwarren met confrontatie en conflict met een ander en het als eng af te doen dat moet worden verwerkt in de mind om er een enge herinnering van te maken en mij te behoeden voor het mij confronteren met mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beschuldigen niet meer te labelen als veilig, maar te zien voor wat het is, een verkapte vorm van roddel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het levende voorbeeld zijn niet meer te zien als een gevecht, maar als een hulpmiddel om mijzelf te laten staan als en in het leven en daarmee mijzelf en anderen als mijzelf de weg te wijzen naar het verbeteren van onszelf om zo de wereld te kunnen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de confrontatie met mijzelf aan te gaan en te zien op welk punt ik reacties heb terwijl ik de ander beschuldig in stilte.