Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

Advertenties

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 1

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 1  Tijdens mijn examenjaar van de academie voor maatschappelijk werk en dienstverlening, terwijl ik mijn eindwerkstuk en de presentatie daarvan aan het doornemen was met mijn mentor, riep mijn mentor ineens uit, maar jij bent voor het grootste gedeelte een beelddenker. Dat zei mijn niet zoveel en ik had tot dusver mijzelf niet in al teveel hokjes weten te drukken dan de nodige personages die ik bewust en onbewust aannam en aangenomen had in mijn leven tot dusver. Hij legde mij uit dat een beelddenker voornamelijk denkt in plaatjes en filmpjes en ik had geen idee dat anders denken ook mogelijk was. Denkprocessen waren nooit relaxed bij mij, als éénmaal het vliegwiel draaide dan was er geen stoppen meer aan, wat veelal resulteerde in verassende oplossingen maar ook mijzelf uitputte als ik erop terug kijk. Een uitputtingsslag om zoveel mogelijk energie op te wekken in zo min mogelijk tijd.

 

Ik heb heel lang gedacht dat het normaal is dat je eerst een filmpje in je hoofd ziet van hoe je iets gaat aanpakken en dan dat filmpje bewaarheid in je fysieke realiteit. Het om het probleem heenlopen in je geest in 3-d, om te zien waar de haken en ogen zitten en zo al kunnen inzoomen op de details waar een lineair denker de details als verwarrend ervaart en jouw inbreng al snel afschiet als, “verlies je niet in de details blijf gefocust”.

 

Op middelbare schoolleeftijd, ik denk dat ik in 2 HAVO zat, ervoer ik mijn fantasie als te overweldigend en als een beperking voor het gefocust kunnen leven/leren in mijn fysieke realiteit. Ik sprak dus met mijzelf af dat de tijd was gekomen om deze fantasie denkbeelden los te laten. Wanneer ik nu terugkijk was het niet zozeer het leven in een fantasiewereld, want ik was hier, zo goed en zo kwaad als wij mensen hier kunnen zijn in dienst van de geest. Waar ik mee te maken had was het associatief denken, het creatief denken, wat mij tot verassende oplossingen bracht en de clown van mijn vriendenclubje maakte. Door al de verbanden die ik zag, reële of irreële, werd ik overweldigd. Dit soort denken ging niet echt over problemen, meer ‘als dit’ ‘dan dat’ vraagstukken die dan heel hilarisch konden aflopen. Tijdens de les volgde ik de les, maar zodra ik associaties met woorden of concepten de vrije loop liet, zag ik allerlei plaatjes en filmpjes langskomen, wat het volgen van de les toch minder effectief maakte.  Waarop ik dan tekeningetjes maakte als een stripje over wat ik in mijn geest had zien langskomen. Niet effectief binnen een lineair denk systeem wat het onderwijs toen was en nog steeds is. Dit was dus het moment waarop ik STOP zei tegen deze manier van denken die mij overweldigde. En het stopte, maar vond als water weer een nieuwe uitgang om net even anders naar buiten te komen. Echt stoppen zou stoppen met de energie verslaving zijn geweest, maar dat was toentertijd nog niet duidelijk.

 

Rond mijn 26e had ik van die buien dat wanneer ik erg opgeladen was met energie, zoals na het zingen in een gospelkoor, dan deed ik fysiek hetzelfde als wat er aan versnelde processen in mijn hoofd zich afspeelde. Op woensdag repeteerden wij als gospelkoor en op woensdag werden ook de reclamefolders door mijn deur geperst. Wanneer ik dan terugkwam van zo’n repetitie dan was ik bijna misselijk van de energie die dit zingen en samenzijn had opgeleverd en dan pakte ik de stapel reclamefolders om daar vervolgens turbo doorheen te bladeren. Ik bladerde alles door, sloeg niets over en nam alles waar, het was de overweldigende plaatjes wereld in mijn geest die ik nu buiten mij manifesteerde doormiddel van deze reclamefolders. Het was een soort van afbouwen van de energie piek die ik had ervaren met het zingen, waardoor ik mijn beeldenken tot rust probeerde te brengen met meer van hetzelfde, plaatjes. Dit waren geen leuke ervaringen, dit waren momenten dat ik echt voelde dat ik slaaf was van een systeem in mij, maar er nog niet aan toe was om mij er los van te maken en het te bevragen en te onderzoeken.

 

Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een voor mijn gevoel nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is het mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief creatief denken en ik die behoefte om dat te delen,  zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.

 

In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.

 

Ik zal in deze blog zelfvergevingen en verbintenissen aangaan op het personage van beelddenker en in opvolgende blogs de andere stappen zetten.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te nemen op basis van een docent die mij dit label geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een beelddenker ben en dat zoiets iets bijzonders is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een bepaalde status te ervaren zodra ik mij identificeer met het personage van beelddenker.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afwijkend te zien door de ogen van de samenleving als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen  of het echt wel bijzonder is dat ik beelddenker ben en niet gewoon een leuk woord voor afwijkende mensen in de samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in een hokje gedrukt te willen worden, maar tegelijkertijd wel zoek naar iets dat mij speciaal kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus voor bepaalde gedragingen en manieren van met anderen omgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus, wanneer ik anderen niet begrijp die lineair denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij warm van binnen te voelen toen ik als beelddenker benoemd werd en het voelde alsof ik thuis kwam en mij niet te realiseren dat dit alles gevoel was dat nergens op gebaseerd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vele en intensive denken als positief te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit soort denken gebaseerd op energie niets oplevert dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijzelf dat ik oplossingen en antwoorden zie die anderen niet zo snel zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles op cognitief gebied waarover ik onzeker ben in evenwicht te brengen met het feit dat ik goed ben in associatief denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beelddenk personage te creëren dat beter is als mijzelf om zo onzekerheden onder het tapijt te kunnen vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te trekken aan een op energie gebaseerd personage en dat als meer dan mijzelf te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben om met het leven om te kunnen gaan, terwijl ik mijzelf heb in elke adem en elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een personage als de beelddenker nodig heb om mijn cognitieve waardigheid op te krikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om cognitief nets voor te stellen zonder iets speciaals dat mij vrijpleit van het hebben van de doorsnee cognitieve vaardigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij totaal te identificeren met mijzelf als beelddenker om dat ik geloof dat dat het is want ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zonder het beelddenken niets of niemand meer ben en mijzelf niet langer kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten hoe ik mijzelf aanstuur als het leeg en zwart in mijn hoofd is en geen enkel voorbeeld er meer is dat als instructie zich afspeelt in mijn hoofd.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beelddenken niet als mijzelf te zien, als wie ik ben, maar als eenmanier van denken die ik mijn hele leven heb gehad en die wanneer het los staat van emoties/gevoelens/herinneringen een goed middel is om te komen tot oplossingen en antwoorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de identificatie van mijzelf met de beelddenker los te laten en te zien dat het niets brengt en de wereld niet veranderd of antwoorden brengt waarop de wereld zit te wachten, in plaats daarvan haal ik diep adem en ontdoe ik mijn denken van alle connecties met energie om zo in het belang van een ieder mijn leven te kunnen leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer warm te worden van en erkenning te zoeken in het personage van beelddenker  en te zien/realiseren/begrijpen dat ik meer in plaatjes denk dan in woorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik al enorm veel vooruitgang heb geboekt door het rustiger in mijn hoofd te maken wat mij vertrouwen zal geven om dit pad te doorlopen, totdat er geen enkele energie behoefte meer aan vast zit.

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties  Deze blog is een verzameling van zelfvergevingen op het onderwerp relatie, in de ruimste zin van het woord, om zo op een later tijdsstip te zien waar verdere verdieping nodig is of waar zich punten openen die verder uitgewerkt dienen te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik relaties nodig heb om een relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties los van mijzelf te zien als een middel om de relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie van mijn relaties toch de behoefte heb gecreëerd om een relatie met iets/iemand als iets van mij te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een bezit te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord relatie in te wisselen voor het woord connectie als het gaat om waar ik wel en waar kijk geen relatie mee wil hebben/aangaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie die een connectie is die ik ‘voel’ met iets/iemand als leidraad te nemen voor het aangaan van die relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook al ‘voel’ ik geen connectie met iets/iemand ik toch in relatie sta tot dit iets/iemand door mee te gaan in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit is opgebouwd uit multi-interconnecties en ik er meer en meer bijmaak door mijzelf te verliezen in gedachten/gevoelens/emoties, terwijl ik in separatie met een groot deel van die relaties leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het opgaan en afhankelijk zijn van relaties mijzelf limiteert, maar ook het in separatie zijn met mijn fysiek aanwezige relatie met alles dat is, beperkt mij om in volledige gelijkheid te zijn met water er is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relatie aan te gaan met dat waar ik van walg/verafschuw en mijn niet realiseer dat ik al in relatie sta met deze relaties door te participeren in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties te zien als rel-atie, waar ellende van komt en kan eindigen in een rel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huiverig te zijn om relaties aan te gaan uit angst ze te moeten verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om relaties niet te zien als een reflectie van mijzelf en zodoende altijd verrast te zijn als een relatie met iets/iemand mijzelf verrast door de weerspiegeling van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties met iets/iemand macht over mij te laten hebben door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen door de angst van verlies of confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel relaties/interconnecties te zien wat maakt dat ik er afstand van neem en het liever op een afstandje observeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als een blok aan mijn been te voelen als mijn aantrekkingskracht ernaar toe over is en mij niet te realiseren dat dit het type relatie is dat ik met iets aanga dat voortkomt uit energie, dus een energetische relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties/interconnecties te gebruiken binnen mijn fysieke realiteit om te komen tot mijn gewenste resultaat waarbij ik niet uitga van het belang van een ieder, maar ga voor een doel dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat ik ten aller tijden een relatie met mijzelf aan moet gaan alvorens naar buiten te treden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als bevestiging te zien van hoe ik het doe in mijn eigen leven volgens mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarde te hechten aan relaties als een manier om te kunnen voelen dat ik leef/besta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om slechte relaties als iets los te zien van goede relaties en mij niette realiseren dat het meer van hetzelfde is en goede relaties niet bestaan zonder slechte relaties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord relatie te definiëren of herdefiniëren, zodat ik een leidraad heb om mijn relaties in mijn fysieke realiteit te kunnen aangaan of verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties los te zien van het mij bewegen binnen mijn fysieke realiteit in beperking, maar mij te realiseren dat de fysieke wereld is opgebouwd uit interconnecties en multi relaties, waar ik mij niet van hoef af te scheiden maar mij bewust van moet zijn zonder aan de relaties emoties/gevoelens te plakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen aantrekking of afstoting nodig te hebben om relaties te zien en waar te nemen voor wat ze zijn, maar mij te realiseren dat ik in beide gevallen een relatie aanga langs de ene of de andere kant.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als een punt van verlies te naar voren te schuiven en zo op voorhand al gevoelens van verlies ontwikkel alvorens de relatie aan te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als neutraal te bezien en ook neutraal in relaties te staan, zodat ik altijd instaat ben om binnen deze relaties die ik aanga mijn zelfverantwoordelijkheid te behouden en de regie in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet gelijk te zetten aan bezit waardoor er automatisch angsten van verlies opspelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relaties in mijn leven met het leven om te zetten in een agreement met het leven als mijzelf.