Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Advertenties

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind  Zeggen we nee tegen ons kind uit opvoedkundige motieven of zeggen we nee tegen ons kind uit angst?

 

Vandaag zat ik met mijn tiener kinderen op het bankje voor het huis van het zonnetje te genieten, de buurvrouw kwam ook met haar zoontje buiten. Het jongetje is een dreumes en is op alle mogelijke manieren zijn wereld aan het verkennen/uitbreiden en daarbinnen probeert hij de regels van zijn moeder te stretchen en te verkennen. Het jongetje dat nog maar net loopt en geniet van de “vrijheid” om zelf ergens heen te lopen en de wijde wereld in te trekken, wordt net als hij een beetje op gang komt door zijn moeder terug geroepen met “nee”. Je ziet het kindje veranderen in frustratie, hij zet het op een huilen en probeert van alles uit de kast te trekken om zijn moeders “nee” te omzeilen en dat te doen wat hij in de eerste instantie al wilde doen. In dit geval liep hij op de stoep voor onze huizen en mocht hij niet verder alleen lopen dan het huizenblok.

 

Ik keek er zo naar en dacht, tja zo doen we het allemaal als opvoeders/oppassers, we verbieden ons kind om dat te doen waarvan wij vrezen dat het niet goed af zal lopen. Waarbij wij in datzelfde moment onze angst projecteren en overbrengen op het kind en zo ons kind vullen met angsten van onszelf. Wanneer het kind groter wordt heeft het allerlei angsten waarvan het niet weet hoe het eraan komt en wat het over hem zegt.

 

Mijn buurvrouw is bang dat haar zoontje de weg op zal rennen en dat er op dat moment een auto of fiets aan zal komen en het kind aan zal rijden met alle gevolgen van dien. Dit klinkt als een goede moeder die op haar kind kan letten, maar is het zo dat het kind hierbij gebaat is? Als ouders moeten wij goed begrijpen dat wij een levend voorbeeld voor onze kinderen zijn en als we nee zeggen en zelf ja doen dan komt de ja van de handeling aan en zal de nee in woord alleen maar zorgen dat het kind een mind dossier aanlegt en ons uiteindelijk als hypocriet gaat zien en als ongeloofwaardig bestempeld.

 

Dus praktisch gezien, ziet het buurjongetje dat hij met zijn moeder verder kan lopen dan het huizenblok en ervaart hij op dat moment geen stress van zijn moeder en is het okay om voorbij het huizenblok te lopen. Nu wanneer hij alleen loopt en wil gaan ontdekken vindt zijn moeder het ineens niet goed dat hij verder loopt dan het punt waar zij normaal samen voorbij lopen. Het kind ervaart stress vanuit  zijn moeder die hem negatief benaderd wanneer hij alleen verder loopt dan het huizenblok, zodra hij weer terug komt op aandringen van zijn moeder knuffelt zij hem, wat het kind als een beloning ervaart.

 

Dus wat leert dit kind van zijn moeder? Ten eerste dat het stress oplevert als hij alleen verder dan het huizenblok wil lopen. Ten tweede dat hij wordt vertroeteld als hij doet wat zijn moeder hem zegt en dus leert hij wat het beloningssysteem inhoudt en dus leert hij hoe een consument te zijn en hoe in het systeem te passen. Ten derde leert hij hoe zijn situatie te manipuleren om toch te kunnen doen waarnaar hij verlangt. Ten vierde leert hij hoe mensen gunstig te stellen en blij te maken door een goed kind te zijn, terwijl hij plannen smeedt hoe uit te breken als moeder even niet kijkt. Dus kunnen we concluderen dat dit leren door angst en opvoeden door angstdoctrine is.

 

De moeder speelt haar mind angsten uit door te vrezen wat er allemaal zou kunnen gebeuren, zodat het kindje absoluut niet kan ontdekken zonder de angsten van zijn moeder over te nemen. Wat zou er daadwerkelijk zijn gebeurd wanneer hij verder gelopen was, hoe ver zou een dreumes gaan zonder zijn moeder? Zou het een oplossing zijn om wel met hem mee te lopen maar hem te laten ontdekken en om wanneer er daadwerkelijk fysiek gevaar dreigt meteen te kunnen ingrijpen? Je kunt niet leren in het leven, wanneer je zelf geen fouten mag maken om van te leren.

 

Dit is niet een makkelijke kijk op opvoeden wanneer wij zelf als ouders door angstmanagement zijn opgegroeid, maar zou het niet wat waard zijn als onze kinderen vrij van angsten zouden zijn binnen de exploratie van hun wereld? Zou het voor ons als ouders niet een mooie leerweg zijn om te zien dat wanneer wij reageren op situaties met onze kinderen vanuit emoties/gevoelens/angsten dat wij met onszelf te maken hebben en niet als superman of supervrouw aan de slag te hoeven om ons kind te redden. Wanneer wij bij het zien weglopen van ons kind als reactie allerlei plaatjes in onze mind te zien krijgen van ongelukken en hoe dingen heel verkeerd kunnen aflopen, dan is dat onze reactie die los staat van de fysieke realiteit waar wij ons op straat met ons kindje ons in bevinden. Ervaar eens wat het is wanneer je geen nee zegt tegen je kind, die “nee” die eigenlijk voor jezelf bedoeld zou moeten zijn om niet in te grijpen op een moment dat jouw kindje de wijde wereld verkent. Maar zoals bij elke nieuwe manier van dingen oppakken, moeten we ons niet laten verleiden tot gevaarlijk gedrag en doorslaan van overbeschermend naar gevaarlijk onverschillig. Daar waar ons kindje daadwerkelijk fysiek gevaar loopt daar moeten we ingrijpen en uitleggen waarom we ingrijpen. Laat j kind, kind zijn en realiseer je dat jij zijn levende voorbeeld bent en het ligt dus in jouw handen als ouder om een angstig kind te maken dat leert overleven in het systeem of een kind dat ziet en leert van jou hoe de regie van zijn eigen leven in handen te nemen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de rol als opvoeder een grote verantwoordelijkheid is en dat ik als ouder de mogelijkheid in handen heb om precies dat verschil te maken in de start van het leven van mijn kind en de komende generaties, zodat mijn kind leert wat het betekent om mens te zijn en hoe in het belang van een ieder te leven en keuzes te maken, omdat ik mijn kind dit laat zien door mijn handelen in mijn eigen leven zonder dat mijn woorden in discrepantie zijn met wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het “nee” van mijn buurvrouw en mij te realiseren dat het nee van mijn buurvrouw mij  herinnert aan mijzelf als ouder met jonge kinderen en het “nee” gebruikte in situaties waar ik angst had en gebeurtenissen in de toekomst projecteerde om zo het heden te manipuleren/controleren en mij niet te realiseren dat ik hiermee de angsten, die in mij zaten en nog niet overkomen waren, overzette op mijn kinderen en zodoende later met mijn angsten door mijn kinderen geconfronteerd werd en niet snapte waar deze angsten vandaan kwamen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien/inzien dat de angsten in mijn kinderen de angsten van mijzelf of van mijn partner waren en die ik aan moest gaan en aankan gaan om zo mijn kinderen te vertellen hoe deze angsten te overkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het overbrengen van angsten op mijn kinderen en zo mijn kinderen door een simpele “nee” te limiteren en zo hun evolutie stop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “nee” als onschuldig en effectief binnen de opvoeding te beschouwen en niet verder te durven kijken wat dit woord voor lading had en wat het afdekte aan angsten die ik niet onder ogen wilde zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat met “nee” ik mijn kind kneed in het zich vormen naar het systeem, zodat het later betere kansen in het systeem heeft en ik geen extra angsten hoef te hebben of mijn kind het wel overleeft binnen het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat wij als ouders in het huidige systeem onze kinderen klaarstomen voor het systeem en absoluut niets aan het kind laten zien van wie wij zijn als ouders/als mens, maar alleen maar bezig zijn om van de ene angst in de andere angst te verdwijnen om ons kind te behoeden voor het uitsteken van hun kop boven het maaiveld en beter te luisteren naar het systeem dan het systeem te veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen/realiseren/zien dat “nee” zeggen tegen mijn kind angst is en voortkomt uit eigen belang om mijn eigen angsten niet onder ogen te hoeven komen en simpelweg het “nee” te gebruiken om geen verantwoordelijkheid af te hoeven leggen en mijn rol als ouder te misbruiken om zo controle op mijn leven te houden en goed afgerichte kinderen te hebben die mij het leven niet al te moeilijk maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat “nee” en “ja” binnen de opvoeding een polariteit is en alleen maar daar is om eigen belang te dienen om te manipuleren met woorden terwijl mijn daden en woorden niet met elkaar in overeenstemming zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te beschuldigen van slechte opvoeding omdat zij niet consequent  nee kunnen zegge tegen hun kind en mijzelf niet te realiseren dat ik mij dus trots voel over het feit dat ik mijn kinderen heb gelimiteerd en hen angsten heb bezorgd die zij nu moeten doorwerken, omdat ik er niet naar wilde kijken voordat ik ze overbracht op hen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een moeder van tiener kinderen erachter te moeten komen dat ik mijn rol als ouder te licht heb opgenomen en dacht dat ik goed bezig was, terwijl ik alleen maar bezig was mijzelf niet onder ogen te komen en angsten over te dragen om zo de zonde van de voorvaderen door te zetten en mij niet realiseerde dat ik precies dat deed wat ik niet waardeerde in mijn ouders of juist het tegenovergestelde deed, niet in het belang van een ieder maar uit verzet tegen mijn ouders om het anders te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een opvoedkundige “nee” of “ja” even te stoppen en rustig adem te halen en te zien wel doel/belang ik nastreef en of dat in het belang van een ieder is en zo niet de actie af te blazen en om te zetten in een actie van gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien wat “nee” zeggen tegen je kind omhelst en dat het niet cool is wanneer je eigen angsten projecteert/overdraagt op jouw kindje en het zo niet leert te beslissen in zelfoprechtheid voor zichzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet schuldig te voelen over hoe de opvoeding die ik gaf aan mijn kinderen niet in het licht van “het belang van een ieder” was en te werken met wat hier is en ik het nu in het hier anders aan pak en mijn kinderen uit te leg waarom zij zelf moeten ontdekken hoe dingen gaan in plaats van het moeten doorleven van mijn angsten en niet toe te komen aan leven.