Dag 373 van 2555: als er één wakker wordt ontwaken er meerderen

DIP Lite cursusVan de week realiseerde ik mij ineens dat een verandering bij een ander ineens kan zorgen voor een verandering in mijzelf. Met andere woorden de verandering bij de ander geeft ruimte om te zien hoe ik anders om kan gaan met een situatie die ik voorheen als een soort van impasse beleefde.

Sinds dat mijn zoon 9 jaar is mag hij zelf bepalen hoe laat hij naar bed gaat. In de eerste weken was dat een soort van uitproberen en zien waar de grenzen en zijn grenzen lagen. Van een kind dat onder het ‘ouderlijk regime’ een kind leek dat vroeg naar bed wilde gaan, veranderde hij in een kind dat vele malen later naar bed ging en niet zat te knikkebollen en zichzelf wakker zat te houden. De enige regel die mijn partner en ik hebben ingesteld rondom naar bed gaan en opstaan is het op tijd uit bed komen als je verantwoordelijkheden hebt zoals school, bijbaantje of andere afspraken. Dit leverde geen enkel probleem op en iedereen was tevreden. Tot dat mijn zoon een jaar of 13 werd, in de pubertijd zat maar niet zichtbaar puberde, en grootse moeite had om zelfstandig op tijd uit bed te komen. Dit triggerde gedrag in mij als moeder dat ik hem wakker ging maken om op tijd op school te komen, wat mijn partner bestempelde als betuttelen. Mijn grootste drijfveer was om niet in de problemen te komen met school en leerplicht door dit niet wakker wordt gedrag van mijn zoon.

Mijn zoon slaapt net als ik zelf heel diep, wat het moeilijk maakt om hem wakker te maken. Dit maakte dat ik hele rituelen ontwikkelde van tegen hem blijven praten om hem zo bij zijn positieven te krijgen en wakker genoeg te worden dat hij kon opstaan. Mijn partner vond dat ik hierin te ver ging en mijn zoon betuttelde. Wanneer mijn partner mijn zoon ging roepen om uit zijn bed te komen dan resulteerde dat in niets, want een keer roepen was zeker niet afdoende. Ik voelde mij heen en weer geslingerd door gevoelens van geen betuttelende moeder te willen zijn en juist mijn kind de ruimte te laten voor zelfverantwoordelijkheid en de angst om mijn kind door vallen en opstaan teveel te laat te laten komen waardoor we als ouder en kind bij bureau leerplicht terecht zouden komen. Leerplicht was toen nog een beladen woord en organisatie die in mijn optiek ons als gezin door de jaren heen alleen maar had geboycot en nooit had ondersteunt, wat maakte dat ik het gaan naar de leerplicht voor mijn zoon als iets verschrikkelijks projecteerde in mijn toekomst.

Toen we vorig jaar met mijn zoon na aanleiding van een tekenbeet bij een natuurgenezer kwamen werd er ontdekt dat zijn dag nacht ritme op biologisch niveau niet gelijk liep met de cadans van de maatschappij. Zijn lichaam werd pas echt wakker op celniveau tegen 11 uur ’s morgens wat het moeilijk maakte om op te staan om 7 uur of 7:30 uur. Ook het naar bed gaan was niet bijzonder laat, meestal gaat we met z’n allen zo rond 12 uur slapen, waarbij we allemaal makkelijk de vereiste 6 uur slaap halen. Na dit bezoek aan de natuurgenezer werd besloten om een daglichtlampwekker voor mijn zoon aan te schaffen die een uur voor de wektijd licht geeft en steeds feller wordt. De laatste 10 minuten kan er hetzij radio of vogelgeluiden worden ingesteld om uiteindelijk wakker te worden in een kamer vol met daglicht. We merkten direct effect van deze lamp en mijn zoon was echt fysiek wakker de eerste 3 weken. Totdat dit weer wat inzakte en ik toch nog even kort naar zijn kamer moest gaan om hem echt goed wakker te maken. Opnieuw rees natuurlijk mijn dilemma weer van moet ik hem dit zelf laten doen of geef ik hem dit steuntje in de rug? Wat het voor mij ook nog eens moeilijk maakte was het feit dat dit niet een puber was die niet uit zijn bed wilde omdat hij het liefst zijn hele dag zou slapen en het hem niet uitmaakte of hij te laat op school zou komen. Hij werd simpelweg niet wakker uit zijn vaste slaap, waarbij ik het vaste slapen herken, maar wat mij niet belemmert bij het opstaan omdat mijn bioritme niet anders is.

Sinds een aantal weken lijkt het probleem van het opstaan geweken te zijn, mijn zoon staat elke schooldag zelfstandig op en ik hoef mij geen zorgen meer te maken. Dat klinkt wellicht wat eenvoudig om dit zorgen maken ineens los te kunnen laten en niet meer op de achtergrond mee te laten spelen. Toch is dit wel het resultaat geweest van de verandering die mijn zoon onderging waardoor ik mijzelf in staat stelde om mee te veranderen en enige vorm van betutteling of angst die er was los te laten, omdat ik kon zien dat het een overlevingsmechanisme was die op dit moment misplaatst was.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen en verbintenissen dat in grote lijnen het proces weergeeft waar ik doorheen ben gegaan om tot dit eindpunt te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn zoon te laat op school komt en ik daar de gevolgen van moet dragen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik mijn zoon door vallen en opstaan dit probleem zelf laat aanpakken ik zelf als ouder in de problemen kom wanneer mijn zoon faalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de leerplicht en te geloven dat wanneer ik de verantwoordelijkheid van het opstaan bij mijn zoon neerleg zij niet zullen aannemen dat mijn zoon te vaak te laat komt omdat hij in een leerproces zit van zelfverantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand denken te weten wat de leerplicht zal gaan zeggen en denkt, door eerdere ervaringen met de leerplicht met mijn dochter, wat een geloof in mij heeft vastgezet dat de leerplicht bekrompen denkt en tunnelvisie heeft te projecteren op deze situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door toedoen van mijn zoon in de problemen te komen waardoor ik vervolgens de situatie oplos en zo de directe problemen van te laat komen weet te voorkomen maar het onderliggende probleem van het niet uit bed kunnen komen niet aanpak samen met mijn zoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord betuttelend van mijn partner als negatief te labelen en dit als een bedreiging te ervaren die mijn controle over dit probleem zou kunnen ondermijnen als ik daadwerkelijk mijn zoon zijn verantwoordelijkheid teruggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de reactie te gaan wanneer mijn partner het woord betuttelend in de mond neemt en dit te ervaren als het falen van mijn moederschap op dit punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het slaapprobleem van mijn zoon als falen van mijn moederschap te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn zoon te veroordelen over het niet uit bed kunnen komen omdat ik mij kan verplaatsen in het vaste diepe slapen en ik niet op mijn geweten wil hebben dat ik hem opvoed zonder compassie en meer schade aanricht dan nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het niet willen veroordelen van het slaapgedrag van mijn zoon terecht te komen in een impasse waar ik niet zelfstandig uitkom door de aanpak vanuit angst die ik heb gekozen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan te kunnen veranderen wanneer de ander verandert en mij niet te realiseren dat angst en controle willen houden mij in de greep houden om niet te veranderen en niet het gedrag van de ander wat slechts een aanleiding was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie niet mijn zoon de ruimte te geven om zelfstandig zijn wekprobleem aan te laten pakken en angst de boventoon te laten hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het wekken van mijn zoon vanuit gezond verstand en zonder emotionele bagage iets anders is dan hem wekken vanuit angst en controle willen houden.

Ik realiseer mij dat ik door dit hele proces heen angst en controle als leidraad heb genomen en pas toen ik dit ging inzien en dit ietsje los kon laten er ruimte ontstond voor mijn zoon om zijn verantwoordelijkheid te nemen waardoor ik alleen nog ingreep op het aller laatste moment wat soms uit angst en controle plaatsvond en soms vanuit gezond verstand.

Ik realiseer mij dat op het moment dat mijn zoon in staat was zijn wekritme zo om te gooien, dat hij moeiteloos kan meedraaien in de maatschappij die van hem verlangt dat hij op tijd op school komt, dit het moment was waarop ik de controle en angst kon loslaten omdat ik zag dat hij het zelf in de hand had en dit dus geen angst meer triggerde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn zoon terugvalt en niet zelf op tijd uit bed komt eerst in zelfoprechtheid te checken of ik vanuit angst en controle wil gaan handelen of vanuit gezond verstand om hem vervolgens  de ruimte te laten om zichzelf de gelegenheid te geven zich te corrigeren in de werkelijkheid

Dag 317 van 2555: instortende gebouwen – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In deze blog zal ik het lichamelijke aspect van deze angst voor instortende gebouwen vergeven en corrigeren. Op dit moment is deze angst niet meer zo aanwezig als voorheen, toch zal ik de aspecten die door de tijd heen mij fysiek zijn overkomen hier als vergeving en correctie opschrijven, zodat het een helder en compleet plaatje geeft.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in een fysieke angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een gevoel om te zetten in angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem hierin. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gevoel te onderzoeken dat maakt dat ik mij onstabiel ervaar en het niet zover te laten komen dat het uitmond in een angst die vervolgens fysiek wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schudden en trillen van een vloer als trigger point te gebruiken om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in angst voor het instorten van het gebouw waar ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een situatie te misbruiken om een angst niet onder ogen te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een angst ontwikkel dan te onderzoeken wat mij zo’n gevoel van instabiliteit geeft. Ik stop het misbruik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijzelf af te spreken dat misbruik van mijzelf maken onacceptabel is en meer gevolgen met zich meebrengt dan oplossingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van het trillen/bewegen van de vloer de angst als misselijkheid te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van misselijkheid door toe te geven aan de angst voor instorting, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik misselijk wordt van het idee dat ik geen constante stabiliteit in mijn leven kan aanbrengen en dus geen grip/controle op mijn leven heb. Ik stop het toegeven aan de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de drang naar controle/grip uit te zetten door te zien/begrijpen/realiseren dat ik niet in alle situaties in mijn leven het aansturende punt ben, maar soms in een situatie verkeer waar ik met meerdere outflows van meerdere mensen tegelijkertijd heb te maken en dat het enige wat ik kan doen is mijn zelfverantwoordelijkheid nemen voor mijn deel en zelfoprecht te zijn over wat mijn deel inhoud.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor instortende gebouwen als echt te beschouwen waardoor ik wil weg rennen en mijzelf wil redden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen wegrennen van dat wat ik onder ogen moet zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil kijken/zien in mijzelf en ontdekken dat ik niet altijd stabiliteit van mijn buitenwereld aan mijzelf kan garanderen. Ik stop het wegrennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer stabiliteit in mijzelf aan te berengen en zo meer stabiliteit in mijn buitenwereld te gaan ervaren waardoor ik situaties die mij lijken te overkomen toch aankan in het moment om later te zien/realiseren/begrijpen waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet heb genomen waardoor er dus gevolgen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om éénmaal in mijn angst in een kolk van heftige gevoelens verstrikt te zitten en het veel moeite kost om mij daaruit te bevrijden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weggezogen te worden in mijn angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen heb gelegd in mijn ‘geest’ door in angstige momenten in de ‘geest’ te gaan waardoor ik de kolk van al mijn heftige gevoelens/emoties allemaal tegelijkertijd ervaar doordat ik er deel van uit maak en het als het ware wordt. Ik stop het mij laten wegzuigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kolk van heftigheid niet te laten kolken, door meer mijn gevoelens/emoties te begrijpen en zo op tijd te kunnen ingrijpen, zodat ik niet verval in een geloof dat ik in de ‘geest’ zonder mij te aarden met de fysieke werkelijkheid een kans heb om niet overdonderd en meer instabiel te raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de kolk van heftige gevoelens mij zal opnemen en doen verdwijnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te verdwijnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben te verdwijnen in het niets en één en gelijk aan het niets te worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat die angst voor het verworden van niets in feite mij ego is dat het niet kan verkroppen dat ik als een niets zou verdwijnen in het niets. Waardoor dit een strijd is van het ego/de ‘geest’ om baat te hebben bij de instabiliteit/chaos in mij om zo energetische vampierderij op mij bot te vieren, maar mij ook niet kwijt wil wanneer ik kies voor mijn fysieke werkelijkheid en zo een niets wordt voor mijn ego/de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet gerust op te zijn wanneer ik ontdek dat ergens de vloeren bewegen of trillen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn omgeving te wantrouwen op instabiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik steeds sop mijn hoede denk te moeten zijn, omdat ik instabiel van binnen ben en dus dat ook verwacht van mijn buitenwereld. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door hetgeen op mijn pad komt geen instabiliteit in mijzelf toe te staan, maar te zien wat ik nog nodig heb om deze situatie/instabiliteit het hoofd te kunnen bieden en mij het benodigde meester te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mijzelf overtuig dat er niets kan instorten ik mijzelf niet vertrouw en mijzelf als listig ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet te vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf ook niet kan vertrouwen wanneer ik mijzelf één en gelijk aan de ‘geest’ stel. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk aan het fysiek leven te gaan staan en te zien dat instabiliteit en chaos van de ‘geest ‘ komt en ik zodoende de ‘geest’ niet moet gebruiken om mijn fysiek werkelijkheid te ontduiken, maar als ondersteuning voor mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om helemaal fysiek gespannen te zijn wanneer deze angst voor instortende gebouwen zich meester van mij maakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verkramping van mijn fysiek lijf wanneer ik de angst binnen ga, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als het ware schrap wil zetten in mijzelf door alles aan te spannen. Ik stop e verkramping en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/zien/realiseren dat ik mijzelf verkramp in een soort van spagaat om niet in de angst te verdwijnen, maar toch ook de angst te willen aangrijpen om mijzelf niet onder ogen te hoeven zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf tot een punt te laten komen waarop ik benauwd wordt en een paniekaanval voel aankomen en dit heftig moet weg ademen om niet in de kolk mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een paniekaanval te krijgen wanneer de angst heel reëel lijkt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat wanneer ik meega in de angst de gevolgen veel groter zijn dan wanneer ik het onderzoek en mijzelf in zelfoprechtheid in de ogen kijk. Ik stop de paniekaanvallen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniekaanval te zien als een punt waarop ik het tij wel wil keren maar denk het niet meer te kunnen keren, waarbij ik dus bij de eerste benauwdheid al moet zien/realiseren/begrijpen dat ik daar moet stoppen en mijzelf met de 4-tellen ademhaling terug kan halen naar het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf niet te vertrouwen als het aankomt op deze angst en zijn fysieke outflow.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen naar mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf de schuld wil geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijn lijf wel de schuld kan geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid, maar het lijf reageert alleen maar op wat ik accepteer en toesta van de ‘geest’, dus blijf ik in een kringetje rond redeneren waarbij ik mij alleen maar meer en meer separeer van mijzelf als een ‘geest’ en een lijf.

Dag 295 van 2555: kwetsen

leefbaar inkomen gegarandeerd2 Blogs terug schreef ik dat ik niemand wilde ‘kwetsen’ met mijn blog en tegelijkertijd zag ik dat dit een punt was dat ik moest aanpakken. Want wie bang is te kwetsen is in feite in datzelfde moment bang om gekwetst te worden. Dus om maar even bij de basis te beginnen, heb ik het woord opgezocht in de van Dale.

 

1. verwonden

2. krenken, beledigen

 

De betekenis waar ik mee zal werken is de 2e betekenis; krenken.

Het is niet zo dat ik niets tegen anderen durf te zeggen en bij alles wat ik zeg bang ben de ander te ‘kwetsen’, het zijn specifieke momenten waarin ik bang ben de ander te ‘krenken’ en bang dat dit als een boemerang effect op mij terug zal slaan. Het woord ‘krenken’ is dan ook een klank die het gevoel en de emotie die eraan vastzit heel goed verbeeld. Er komt een beeld op van een stuk papier dat met woeste beweging tot een bal wordt geknepen om vervolgens als een projectiel te gebruiken.

 

Zo ook zijn de woorden die ik niet gebruik uit voorzorg de ander niet te krenken/kwetsen. Dus het lijkt of ik mij verplaats in de ander, waarbij ik besluit dit niet te zeggen want ik zou dat zelf ook niet tegen mij gezegd willen krijgen. Dit klinkt haast als naastenliefde, maar als ik er goed naar kijk dan zie ik dat ik, dingen niet zeg uit angst de bal terug gekaatst te krijgen en geen zin te hebben in de eventuele ‘nare’ woorden van de ander die mogelijkerwijs uit frustratie/reactie weer op mij reageert als een boemerang-effect.

 

Dus heb ik te maken met ego en de controle willen behouden. Ik wil mijn ego niet laten ‘krenken’ en dus ‘krenk’ ik de ander niet om zo de ander niet de gelegenheid te bieden om mij te ‘krenken’, dus totale controle van de situatie.

 

Die totale controle over de situatie maakt dat ik in zo’n moment mij ellendig voel, mentaal en fysiek, ik blijf wikken en wegen of het verstandig is hetgeen te zeggen wat ik wilde zeggen. Dit wikken en wegen maakt mij vervolgens dan weer onzeker en totaal niet meer instaat om de afweging die ik bij mijzelf afdwing nog te maken. Uiteindelijk neemt dit proces bezit van mij en raak ik bezeten van dit punt om niet gekwetst te willen worden en laat ik de angst die ermee gepaard gaat mijn lijf in hoogste alarmfase gaan om de vijand af te weren.

 

Uiteindelijk heeft de ander het zo’n beetje gedaan, wat niet verwonderlijk is want het is een ego-kwestie, en het ego wil best een nederlaag nemen maar dan wel als slachtoffer. Dit hele proces kost energie en als het voorbij is ben ik op of nog zo opgepompt van de energie dat ik niet kan wachten om een volgend kwets-punt op te pakken om nogmaals het hele energetische circus af te laten draaien.

 

Ik zie dat dit energetische circus niet in het belang van een ieder is en dus moet ik dit stoppen in mijzelf. Met gezond verstand kan ik zien wanneer ik iemand kwets en wanneer ik realistische feedback geef of dingen zeg die gezegd mogen worden, want dat is een punt van zelfoprechtheid en niet van het ego. Wanneer ik alleen maar positief wil zijn en leuk gevonden wil worden dan leef ik niet dan fantaseer ik in mijn ‘geest’ een leven dat geen leven is. Dus tijd om te stoppen en te leven.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving doen op dit punt en mijzelf corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.