Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek  Vergelijken is eigenlijk maar een bizar mechanisme, als ik een HEMA worst vergelijk met een worst van AH, dan is dat om te zien wat er in de ene worst zit en in de andere om zo te komen tot de beste koop, wat niet zo okay is wanneer ik mij goed voel door het doen van de beste koop. Wanneer ik mijn talenten vergelijk met die van mijn zus en zie dat ik beter ben in bepaalde zaken dan is het gevolg hiervan vaak niet zo okay. Ik zal mij dan naar alle waarschijnlijkheid beter voelen dan mijn zus en mij optrekken aan dat beter zijn om mij eigenwaarde te verschaffen. Ook wanneer ik mijn oude auto vergelijk met de nieuwe middenklasser van de buren dan vloeit dat vaak uit in niet okay gedrag. Ik voel mij minderwaardig, omdat ik het met een oude auto moet doen of ik ben jaloers op de buren dat zij zich wel een betere auto kunnen veroorloven dan mij. Wanneer wij aan het vergelijken slaan dan gaat dat bijna nooit goed, simpelweg doordat wij niet neutraal kunnen vergelijken en meteen emoties en gevoelens in de strijd gooien.

Als kind binnen je eigen familie ontstaat er, door vergelijking van de broers en zussen door de ouders, al een onderlinge strijd. Op school worden de leerlingen vergeleken met elkaar of aan de hand van statistieken. Later op de werkplek wordt je vergeleken met collega’s en zal je salarisverhoging afhangen van hoe je in vergelijking tot je collega’s presteert. Je nieuwe partner zal je vergelijken met het ideaalbeeld dat hij/zij in haar geest heeft van hoe je eruit moet zien en wat voor een karakter je moet hebben. Zelfs als wij rampspoed ervaren binnen ons leven dan vergelijken wij ons met anderen om te kunnen zeggen dat anderen het nog erger hebben dan ons of om aan te tonen dat je goed de dupe bent geworden van de situatie.

We vergelijken echter nooit ons eigen handelen met dat wat we denken of zeggen te doen. Vergelijken is iets dat buiten ons afspeelt, in de zin van de competitie die we met anderen aangaan. Wanneer ik zeg dat ik zal stoppen met roken en het vervolgens niet doe, dan vergelijk ik niet mijn goede voornemen met mijn uiteindelijke afwijkende handelen. Nee,dan bedenk ik een excuus waarom ik niet voldoe aan de wens die ik heb uitgesproken of gedacht.

Ons hele leven is 1 groot vergelijkend warenonderzoek, vergelijken om excuses voor ons gedrag te vinden, vergelijken om ons beter te voelen of een permissie te hebben om gedeprimeerd te zijn, vergelijken om en betere aankoop te doen en ons zo meer en beter te voelen. Vergelijken om ons zelf eigenwaarde te verschaffen door het bedenken van redenen over de rug van anderen. Want bleef het maar bij ons beter voelen, zodra we ons minder voelen gaat de geest direct op automatische piloot en vervalt in back chat waarbij de hatelijkheden als een kanon worden afgeschoten naar de ander of de ander zijn/haar bezit, om ons alsnog door kunstmatig ingrijpen beter te voelen. Die beter auto die de buren hebben, die heeft een kleur waar wij niet in zouden willen rijden en echt sportief  of cool is de auto ook niet ook niet. Net zo min als de jurk van onze vriendin die vrij prijzig was en die wij zelf graag hadden gehad maar ons niet kunnen veroorloven, die staat onze vriendin natuurlijk verschrikkelijk, ze lijkt er wel een varken in. De nieuwe bank van je schoonouders is veel te duur voor het bloementjes gordijn dat het is, het is echt een miskoop die wij nooit begaan zouden zijn.

Je voelt het al, het is zeer druk daar boven in onze geest en het zou een stuk rustiger zijn wanneer wij zelf waarde, dus de waarde van onszelf kunnen inzien/waarderen en geen vergelijking buiten onszelf nodig hebben, om zelf van waarde te zijn. Al de hatelijkheden die we gebruiken om ons doel te bereiken hebben allemaal consequenties die we vroeg of laat moeten doorlopen. De vraag is dus waarom zouden we ons leven moeilijker en zwaarder maken als dat niet nodig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking te gebruiken om mijzelf beter te voelen over mijzelf en mij niet te realiseren dat dit beter voelen gebaseerd is op energie en dus een aflopende zaak is en moet worden aangevuld, waardoor er een cyclus ontstaat van energie nemen om zo nooit te komen tot zelfwaardering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering, vergelijken normaal te vinden en daarom als geoorloofd te bestempelen om mijn shot aan eigenwaarde binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te meten met anderen om zo te kunnen beoordelen of ik op het goede pad zit en mij niet te realiseren dat ik in staat ben om te zien of ik op het goede pad zit wanneer ik mijn zelfwaarde actief zou inzetten in plaats van te negeren en voor hulp buiten mijzelf te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijke back chat niet altijd direct te kunnen terug leiden tot het vergelijken wanneer ik verblind ben door de energetische roes waar ik dan in verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als eerste reactie te hebben en totaal negeer dat ik dat niet nodig heb wanneer ik okay ben met mijzelf en kan zien waar ik nog moeten werken aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als competitie te ervaren als een energetische kick, waar ik vervolgens schuldgevoel aan over hou, omdat ik uiteindelijk dit gedrag niet ondersteun dat mij te snel af is en ik achteraf met schuldgevoel het probeer recht te breien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik in gesprek ben met mijn geest, vergelijking te gebruiken als argumentatie, om mijn gelijk te halen en mij niet te realiseren dat het mijn geest is die ik permissie geef om dit soort dialogen af te laten spelen in mijn hoofd en daarmee de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als echt te beschouwen terwijl het merendeel van de tijd in mijn geest afspeelt en alleen de back chat die eruit voortvloeit komt er als gemanifesteerde consequentie uit in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als waardevol te achten en zelfwaarde volkomen te negeren, omdat vergelijkende ‘quick fix’ vertegenwoordigt en zelfwaarde een proces is om heen te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als van mijzelf te beschouwen, terwijl het een aangeleerd kunstje is dat door overlevering en moraal en ethisch geoorloofd heden ten dage nog bestaat, maar niets heeft te maken met mijzelf als gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken in de kiem te smoren en te zien aankomen, door geen energie meer te koppelen aan het mijzelf optrekken over de rug van een ander door middel van vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regisseuse van mijn leven te zijn in het belang van een ieder, waar er geen ruimte is voor vergelijken om mijzelf beter te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van zelfwaarde te optimaliseren en te doorlopen, waarbij ik mijzelf niet te zal boycotten door te vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken overbodig te maken door niet langer energie ervan te trekken en mijzelf te ondersteunen met mijn eigen graadmeter te weten mijn zelfwaarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer anderen neer te halen voor mijn eigen ‘geluk’ door mijzelf te vergelijken met anderen en als winnaar uit de bus te willen komen.

Dag 6 van 2555 dagen; ik ben leven en geen verwijt

Al wachtende bij het benzinestation kwamen mijn partner en ik de concierge van mijn zoons school tegen. Wij groeten hem vanuit de auto, waarop hij naar de auto toeliep en vroeg of wij echt terug gaan naar Nederland. Het gesprek nam een wending en hij vertelde hoe hij zich genaaid voelt door de regering onder leiding van Monti. De man zal dit jaar 60 worden en zou dus volgens de oude wet met zijn pensioen kunnen. Hij heeft hier jaren naar toe geleefd en nu komt hij erachter dat de regering Monti hem nog 4 jaar langer wil laten werken. De man is verbittert en begint vrij verhit hierover met ons te spreken, hij heeft er naar uitgekeken om met pensioen te gaan en nu moet hij langer werken in een baan die hij gevoelsmatig al had afgeschreven. Wie weet een baan waar hij niet echt voldoening uithaalde of een baan die hem een bepaald sociaal stempel gaf. Hier in Italië is de baan van school concierge het vegen en dweilen van de lokalen en gangen, de bel luiden elk uur, dingen rondbrengen etc. Het is 1 van die baantjes die je doet als er verder niets meer is of wanneer je niet meer in je mars hebt.

 

De boosheid van de man deed mij realiseren dat wij pas boos worden als iemand aan onze portemonnaie komt. Hij zou kunnen stoppen met werken en de hele dag doen wat hij zelf wilde en daarnaast een pensioentje ontvangen, nu moet hij doorwerken als hij enige vorm van inkomen wil blijven behouden. Het grappige of eigenlijk trieste hieraan, is dat zolang de man nog geld kreeg hij niet boos werd over het feit dat anderen geen geld hadden/kregen. Nu hij de dupe is schreeuwt hij moord en brand, of dit nu terecht is of niet dat is niet relevant. Dat geldt ook voor de ouderen die nu van hun pensioen genieten die hoor je veelal zich niet druk maken over het pensioen van hun kinderen en de generatie waar deze kinderen en de kinderen van deze kinderen toe behoren. Onze interesse in de ander lijkt vaak niet veel verder te gaan dan de waarde die die ander in geld uitdrukt voor ons. We zijn niet echt geïnteresseerd in elkaar, we schatten constant in of iemand een financiële bedreiging is voor ons of ons financieel voordeel kan brengen. Alles dat verder buiten ons ligt dan voeten en neus verdwijnt in een surreële waas om ons heen, niet meer dan verhalen. Het kan ons geen ene shit schelen of iemand anders op deze aardkloot wel te eten heeft, zolang onze buikjes maar gevuld zijn.

 

Terwijl wij aan de beurt waren om LPG te tanken nam de man afscheid van ons en wenste ons het aller beste in Nederland (lees financieel beter) en zei dat hij hier moest blijven en afwachten hoe het allemaal voor hem zou uitpakken. Het klonk als een verwijt en even schoot door mij heen, je hebt ook nooit lopen klagen toen het je nog voor de wind ging, toen was de regering wel okay en kon het je geen ene reet schelen of er anderen op deze aarde leefden die het vele malen slechter hadden dan jou. Hij zwaaide ons uit met een trieste blik in zijn ogen, dat is nu de mensheid dacht ik, als je hen leven (lees geld) afpakt dan gaan ze huilen en er is niemand die leven voor iedereen opeist, niemand die ziet dat leven niet geld is. Leven is niet overleven, leven is voor el(k) even. Voor iedereen zou leven moeten staan voor “het leven” waar de levensadem wordt ingeblazen wanneer we in deze wereld komen en waar we onszelf van de levensadem ontdoen als we ons leven beëindigen. Dat mag niets te maken hebben met geld, waar geld staat voor macht, angst, jalousie etc. Leven is leven, adem na adem ook zonder geld, maar leven zou geen strijd moeten zijn voor sommigen en een xtc trip in het land van de onbeteugelde mogelijkheden voor anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onze eigen financiële zorgen voorop te stellen aan anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te kunnen kijken dan onze eigen financiële status.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten wanneer zij onze financiële status bedreigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op diegene die onze financiële toekomst vershit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te gaan dan boosheid en verbolgenheid van wat ons wordt aangedaan financieel en deze boosheid en verbolgenheid vervolgens te gebruiken als ons excuus om niets te hoeven doen aan de situatie en geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lang in de toekomst te projecteren hoe geweldig het zal zijn als wij eenmaal met pensioen gaan en totaal niet in overweging willen nemen dat een pensioen in de derde wereld niet bestaat en niet iets is waar daar over gedroomd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets om anderen te geven zolang ze ons financieel niets opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen op het niveau van net aan overleven, te laten leven, zodat wij ons luxe leven kunnen voortzetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar structurele oplossingen te willen kijken zodat we kunnen groeien naar een wereld waar allen genoeg hebben om echt te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te kijken dan ons eigen leven en te realiseren dat wij die ander zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te heben dat ons leven zoals het is wordt afgenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven wat wij nu hebben te zien als een recht ten koste van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat wij de ander zijn en allen recht hebben op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de man te verwijten wat ook in mijzelf leeft, ook ik vrees voor mijn leven zonder geld en zal alles doen om dat te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net zo egoïstisch te zijn als elk ander mens en daarom geen reden heb om mij meer te voelen doordat ik mij wel de dingen afvraag of de dingen zie.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid zo weinig connectie met elkaar voelen dat wij elkaar zien als moordenaars die elkaar elk moment van de dag van ons leven kunnen beroven, zonder dat wij inzien dat wij zijn verbonden door de consequenties van ons handelen. Wij kunnen dit stoppen door onze participatie in ons denken te stoppen, het denken en het geloven in onze emoties en gevoelens als waarheid te zien.

 

Ik ga de verbintenis aan om anderen niet te verwijten voor de financiële toestand waarin ik mij bevind, het hier en nu dat wij nu kennen in dit moment is onze gezamenlijke creatie waar wij deel van zijn en geen afstand van kunnen doen. Ik stop het verwijten en zal dit vervangen met het vinden van oplossingen die in het voordeel van een ieder zijn en gevoelens zoals verwijt terug brengen naar mijzelf en altijd eerst zien wat er in mij geraakt is dat ik gevoelens heb zoals verwijt.

 

Ik ben leven

 

ik ben een deel van jou

 

ik ben jou in een ander leven

 

wij zijn leven