Dag 126 van 2555; die gezellige december maand

Dag 126 van 2555; die gezellige decembermaand

mini world

Het is december, de maand waarin de kortste dag van het jaar zit en de lichtjes in huis al rond een uur of 4 aan moeten. We steken kaarsjes aan en verkneukelen onszelf en zeggen, “wat is het gezellig”. Het is ook de maand waarin maar liefst 3 verschillende feesten gevierd worden. Eerst Sinterklaas een nogal racistisch feestje dat door de commercie op de voet gevolgd wordt door Kerst. Waarbij Sinterklaas het overduidelijk voorliegen van onze jongere generaties is, ligt dat met Kerst wat subtieler. Hier hebben we aan de ene kant te maken met de ‘die hards’ die willens en wetens willen voorgelogen worden, bekeken vanuit het perspectief van ‘geloof’/religie, en aan de andere kant de ‘shop-o-holics’ die het consumentisme in stand houden rond Kerst met extravagante aankopen voor hun geliefden. Waardoor men zich willens en wetens een lapje voor de ogen houdt en liefde met geld uitgeven verward. Dan is er natuurlijk nog de knaller, de hekken sluiter van het jaar; Oud en Nieuw. Waar niet minder gelogen wordt dan bij de andere festiviteiten. Met Oudjaar doen wij van allerlei voornemens die wij vervolgens bewust weer schenden zodra het nieuwe jaar aanbreekt. Dus ja het is me wel een gezellig maandje, roodstand op menige bankrekeningen, de schone schijn proberen op te houden binnen de families en spreken over vrede op aarde.

 

Mijn herinneringen aan de maand december toen de kinderen nog klein waren, zijn herinneringen aan het inkopen doen voor kleine Sinterklaascadeautjes, de gordijnen vroeg dicht doen wat een gevoel van geborgenheid gaf, winkelstraten met kerstverlichting, de oliebollen kraam in de stad, mijzelf uitsloven met kerstdineetjes en dan uitgeput en geradbraakt het nieuwe jaar instrompelen in de hoop wat rust te krijgen.

 

Met onze emigratie naar het platteland van Midden Italië verdween er veel van wat ik de december gezelligheid noemde. Sinterklaas schaften we af om in gelijke tred met de Italiaanse kinderen te lopen. Kerst en Oud en Nieuw zijn daar voornamelijk een religieus feest en familie aangelegenheden. In plaats van oliebollen eet men varkensworst met linzen en worden er overal levende kerstallen geplaatst. Het was een andere manier van gezelligheid en niet te vergelijken met dat waarmee ik was opgegroeid. Dus dit plaatje met de herinnering eraan gekoppeld van de december gezelligheid werd in mijn mind/hoofd als het ware in de koelkast gestopt nadat ik geen mogelijkheid zag om de Nederlandse december gezelligheid om te wisselen voor de Italiaanse gezelligheid.

 

Nu weer terug in Nederland met tiener kinderen ontmoet ik de Nederlandse gezelligheid opnieuw na jarenbuitenland. Dat was het moment waarop ik werd terug gezogen en vastgelockt in mijn oude herinneringen. Maar alles wat ik daarvoor had beleeft met een zekere vorm van waarde eraan, had over de jaren heen zijn waarde verloren waardoor ik bleef zitten met plaatjes van weleer en gevoelens die niet stroken met mijn leven nu. Zo bekeek ik reclame folders van de drogisterijen om te zien of er nog leuke cadeautjes voor de kinderen instaan, ondanks dat we niet meer aan december cadeautjes doen en de kinderen niet meer blij worden van kleine kinderen speelgoed. In dat moment waar mijn mind realiteit en fysieke realiteit zich kruisten zag ik mij genoodzaakt om mijn plaatjes en gevoelens bij te stellen. Naast een pensioengat na jaren buitenland heb ik ook een decembergat, ik probeerde mijn oude Nederlandse leven aan mijn nieuwe Nederlandse leven naadloos aan te laten sluiten, maar ik moest eerst het gat erkennen alvorens het te kunnen dichten.

 

Uit principe vier ik geen cadeautjes feesten zoals Sinterklaas of Kerst, omdat ik zie dat het consumentisme hierin hoogtij viert, er maar een paar partijen echt rijk van worden en het geven van dit soort cadeaus het ‘pleasen’ van de ander is om weer een jaar in een goed blaadje bij de ander te staan. Ik ben er niet meer op uit om de ene dag als specialer dan de andere dag te maken/ervaren en samenzijn met anderen kan het hele jaar rond. Wat er dus overblijft is het vroege donker worden en eerder het licht aan, wat ik nu niet meer als een gevoel van gezelligheid ervaar, maar een consequentie van de korter wordende dagen. Vroeger zou ik hebben gezegd, de lol is er vanaf. Nu zie ik het als mijn fysieke realiteit die wat opgeschoond is en los van normen/waarden/gevoelens/emoties en ik kan zeggen dat dit echt een relaxte december maand oplevert.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gevoelens van gezelligheid in de decembermaand en mij niet te realiseren dat deze feesten de afleiding verschaffen die ik nodig heb om te geloven in mijn eigen goedheid om zo niet te hoeven kijken naar mijzelf, naar wie ik ben in die momenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment te willen terugpakken naar die oude gevoelens van gezelligheid en saamhorigheid zonder mij te realiseren dat ik een oude herinnering wakker maakte om die als het ware opnieuw te herleven en weer niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen tussen mijn oude december-personage en mijn nieuwe december-zijn en mij niet te realiseren dat het niet aan elkaar geschoven hoeft te worden als een tijdslijn waar een hapje uit is. Het leven is een proces dat ik loop in tijd en elk stukje heeft zijn specificiteit en waarde in mijn proces, de enige aaneenschakeling is tijd en niet de compatibiliteit van gebeurtenissen/gevoelens/emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen met al die ‘gezelligheid’ op straat en mij niet te realiseren dat dit geen leegte is zolang ik mijn oude gevoelens van gezelligheid niet zie als volwaardigheid, maar deze ‘leegte’ als gemis omzet als ZIJN waar gevoelens mij niet bewegen/beroeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de december feesten als echte feestelijkheden te zien en mij niet te realiseren dat achter deze feesten veel misbruik en verdriet verscholen gaat, die ik instant houd zolang ik mijn gevoel van gezelligheid in stand wil houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik als ‘ongezellig’ wordt ervaren door mijn buitenwereld nu ik weer terug ben in Nederland en niet meer dezelfde ben binnen het punt van december gezelligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik doorschiet in het niet meer vieren van de december feestelijkheden en ik zodoende niet meer kan ZIJN in het moment maar in plaats daarvan mij afzet tegen en frictie veroorzaak waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een verader/overloper te zien wanneer ik toch met kerst met familie afspreek en slinkse omwegen bedenk om het net op een andere dag te laten vallen, zodat ik kan zeggen dat het een gewoon samenzijn is en geen kerstviering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om tegen mijzelf en de ander te liegen om zo mijn gezicht te redden en niet ter verantwoording wordt geroepen en geen conflict initieer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik eerder was binnen het punt van de december vieringen te veroordelen en mij niet te realiseren dat er eens een punt komt van omslag en dat het anders erin staan nodig was om tot deze manier van staan als en gelijk aan het leven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind/hoofd al uit te stippelen dat mijn december gat onmiddellijk gedicht moet worden en naadloos moet aansluiten aan elkaar ook al kom ik vanuit een totaal ander startpunt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude gebeurtenissen/belevenissen als iets dat geweest is te beschouwen en alle opvolgende gelijkende gebeurtenissen keer op keer te beschouwen als nieuwe gebeurtenissen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gat tussen mijn Nederlandse december herinneringen niet als een gat te ervaren maar simpelweg als een gebeurtenis op de tijdlijn van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen goed of fout te koppelen aan mij herinneringen/ervaringen maar simpelweg te zien/begrijpen/realiseren wie ik ben in het moment toen die gebeurtenissen plaatsvonden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen genieten als mijzelf van mijzelf in het samenzijn met anderen in de december feest maand zonder daar waarde oordelen aan te hangen maar simpelweg te zien wat ik door mijn participatie wel wil ondersteunen en wat niet.

Advertenties

Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

Dag 113 van 2555; een gefrustreerde bijrijder

De rit vorige week van en naar Italië heb ik zelf als ontspannen ervaren. Ieder hebben mijn partner en ik 7 uur rijden voor ons rekening genomen en normaal gesproken was ik dan totaal kapot. Het was moeilijk om een volle 2 uur te rijden zonder vermoeidheidsverschijnselen, terwijl er nu geen sprake was van vermoeidheid. Dit is niet helemaal nieuw, maar heeft zich ontwikkeld in de loop van de afgelopen jaren, waarin ik heb geschreven en zelfvergeven op verschillende punten omtrent het auto rijden.

 

Op onze verhuizingsrit van Italië naar Nederland kwam ik er proefondervinderlijk achter dat mijn partner als bijrijder was terug geschoten in een rol/personage die hij jaren daarvoor had ontwikkeld en nu spontaan na 6 maanden gescheiden van elkaar te hebben geleefd weer oppakte. Het personage van de gefrustreerde bijrijder die in totale bezetenheid al mijn moves in de auto bekijkt en d.m.v. uitgesproken back chats communiceert en niet los laat totdat hij zijn gelijk heeft gehaald. Op deze befaamde rit heb ik dan ook mijn partner aangegeven dat ik zijn gedrag onacceptabel vond en dat hij iets moest beginnen met zijn reacties jegens mijn rijstijl of überhaupt mijn aanwezigheid achter het stuur. Iemand wijzen op hoe het in jouw ogen anders kan is van tijd tot tijd verhelderend en verfrissend voor beide partijen, maar totaal uit je driehoekje springen en de ander bij de enkels affakkelen heeft niets meer met communicatie in gelijkheid te maken.

 

Dus vorige week op onze heen en terugrit, maar voornamelijk op onze terugrit pakte mijn partner dit personage weer op, zelfs de kinderen op de achterbank schoot dit in het verkeerde keelgat, waarop mijn zoon aangaf en constateerde dat mijn partner zijn angsten op mij aan het projecteren was. Het grappige is dat het merendeel van de zaken waarop mijn partner als een niet los latende pitbull commentaar levert, zijn die zaken die hijzelf net zo doet. Zo zou ik te kort op mijn medeweg gebruikers rijden, terwijl elke keer als hij dat doet dan heeft dat een speciale reden en heet het anticiperen. Ik zou traag rijden, terwijl ik het hardst rijd van beiden en mijn partner constant vraagt of ik wel de snelheidsborden heb gezien langs de weg, met andere woorden “rij je niet te hard”.

 

Ik zelf heb niet de illusie dat mijn rijstijl dezelfde is als die van mijn partner en sterker nog ik streef er ook niet naar om net zo te rijden als hij dat doet. Dan zou ik mij een personage aanmeten. Wat ik wel merkte was dat, na veel donkere wolkjes naast mij die uit mijn partner opstegen, hij uiteindelijk zich vast beet in brandstof gebruik, terwijl ik zijn gedrag van geen verantwoordelijkheid nemen voor zijn reacties inmiddels zo zat was dat ik mijn hakken in het zand begon te zetten en onredelijk terug begon te doen. Ik had geen zin om zijn manier van rijden te accepteren als het meest goddelijke dat er is en had geen zin, maar dan ook totaal geen zin meer in enige vorm van discussie hierover en besloot te zwijgen en geen olie op het vuur te gooien. Alhoewel ik mij rot voelde om een redelijk ogend voorstel om niet te veel brandstof te verbruiken in de wind sloeg en als mijn aangelegenheid/visie en recht op bestempelde.

 

Waar ik de meeste reactie op ondervond was toch wel het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn partner voor zijn reactie en het niet voor reden vatbaar zijn van mijn partner. Ik vond dat na al het werk dat ik erin had gestoken om te komen tot veel relaxter rijden, hij ook zijn steentje bij zou mogen dragen. Nu weer een week thuis te zijn heeft mijn partner zijn zelfverantwoordelijkheid opgepakt en is begonnen met schrijven over zijn reacties op mijn rijden in de auto. Zelf kwam ik tot de conclusie dat er ook frictie ontstaat als we niet dezelfde betekenissen geven aan bepaalde woorden/termen en er teveel emoties en gevoelens nog omheen hebben, dus hebben we afgesproken om eens te gaan zitten en wat woorden te herdefiniëren om zo samen hetzelfde vocabulaire te gebruiken als wij elkaar ergens op willen wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op mijn partner wanneer hij commentaar heeft op mijn rijstijl en er een gevoel van oneerlijkheid en slachtoffer zijn zich aandient als ik kijk naar zijn rijstijl en de manier van communiceren wat hij met mij heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner zijn commentaren wanneer hij mij uit zijn frustratie probeert af te fakkelen bij mijn enkels persoonlijk te nemen en mij vervolgens mijzelf daardoor verdrietig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer mijn partner onacceptabel gedrag vertoont in het communiceren van zijn frustraties over mijn rijgedrag het gedrag van mijn schoonvader te zien en dat te projecteren op mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn partner net zo zal worden als mijn schoonvader die ik respectloos naar zijn vrouw toe vindt communiceren/handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat dit gedrag van mijn partner mijn relatie op het spel zet, terwijl ik weet dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid heb te nemen in deze situatie en dit gedrag niet hoef te accepteren en toe te staan wanneer het niet in het belang van een ieder is, wat niets, vanuit gezond verstand bekeken te maken heeft met het opbreken van een relatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met iemand in een agreement te willen zijn die is als mijn schoonvader en ik zodoende er graag aan wil werken om dit te voorkomen terwijl op de achtergrond de angst blijft bestaan dat dit gedrag misschien niet te veranderen is door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit angst te willen werken aan mijn agreement en niet met gezond verstand te zien dat frictie zal blijven ontstaan zolang onze woorden niet op 1 lijn zitten en we ons niet op elkaar afstemmen en zodoende ik mijn angst zal manifesteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn partner voor het niet naar zichzelf terug nemen van zijn reacties op mijn rijstijl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te beschuldigen van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om zijn reacties op mijn rijstijl, terwijl ik mij alleen kan bekommeren over het nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn partner over wie wel en wie niet zelfverantwoordelijkheid neemt en dit hele issue teruggebracht heeft naar zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen te werken bij gezond verstand vragen van de kant van mijn partner omtrent mijn rijstijl en door het persoonlijk nemen van zijn commentaren niet meer voor rede vatbaar ben en niet in het belang van een ieder naar een oplossing wil zoeken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn partner zijn reacties omtrent mijn rijstijl niet persoonlijk te nemen en in zelfoprechtheid te kijken of mijn rijstijl voor verbetering vatbaar is op de punten die mijn partner aangeeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbaal beledigend gedrag van mijn partner niet te accepteren en hem te wijzen op zijn bezetenheid en het daarbij te laten zonder dingen persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angst te leven over mijn partners genetische belasting omtrent het communiceren met mij zijn partner en te zien dat hij kan breken en al gebroken heeft met patronen die genetisch bepaald waren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn partner gefrustreerd gaat zitten doen naast mij in de auto dit gedrag te negeren en pas  te communiceren wanneer er normaal en op basis van gelijkheid gesproken kan worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in competitie te gaan met mijn partner over zelfverantwoordelijkheid of welk ander issue dan ook, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat dit tot niets anders leidt dan consequenties.

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Sociale Verzekering Bank

We zaten vlak voor ons vetrek voor een weekje Italië, alles was geregeld, maar we wisten niet of we konden gaan. Al een geruime periode beloofde de SVB kinderbijslag te storten op onze rekening, maar het geld wilde maar niet arriveren. Dit is een bedrag dat hopeloos opgelopen is, het is een bedrag dat met terug werkende kracht over een periode van 2 kwartalen uit betaald had moet worden. Dit is het geld dat wij al die tijd zelf hebben voorgeschoten om die dingen van te doen waar ze voor bedoeld zijn. Nu dient zich het moment aan dat de kinderen in een nieuwe winter garderobe gestoken moeten worden en ik in 1 keer stoffen daarvoor in Italië ga aanschaffen, mits daarvoor geld beschikbaar is.

 

De donderdag voor ons vetrek zou het bedrag gestort worden, maar er gebeurde niets. Wel kregen wij een brief waarin stond dat het eerste kwartaal al was uitbetaald en het tweede kwartaal die donderdag zou worden bijgestort. Nooit hebben wij het eerste kwartaal ontvangen en klaarblijkelijk ook niet het 2e, omdat die limiet net als de andere verstreek. Vrijdag heeft mijn partner opnieuw gebeld met de afdeling kinderbijslag, de brief bleek een vergissing te zijn en misschien zou er een fout zitten in de bestanden die naar de bank gaan, als reden waardoor er nog niet was uitbetaald. Ondertussen zagen wij onze vertrek datum naar Italië opschuiven en zonder het benodigde geld wilde ik niet afreizen. Er werd een nieuwe datum gesteld dat het geld zou worden overgemaakt, of op de dinsdag tijdens ons verblijf in Italië of op 1 november wanner wij allang weer thuis zijn en de kinderen weer naar school moeten.

 

Zo zagen we onze kans om goedkoop aan goede kleding te komen bijna in rook opgaan. Ik durfde geen plannen meer te maken op basis van het geld van de kinderbijslag, want wanneer zouden ze dit geld nu werkelijk gaan storten? We besloten om een voorschot op mijn partners salaris te vragen dat sowieso die donderdag in de vakantie gestort zou worden om toch af te kunnen reizen en de stoffen te kunnen kopen. Die vrijdag voor vertrek kregen we met een spoedoverboeking een voorschot overgemaakt, wat een enorme opluchting was. Het wachten op het antwoord of een voorschot mogelijk was en wanneer het mogelijk was, was erg spannend en benadrukte zo enorm hoe afhankelijk ik en iedereen is van geld. We zijn uiteindelijk een dag later vertrokken dan gepland, aangezien we alles op hold hadden gezet en dus niet klaar waren om zaterdag te gaan rijden.

 

Nu is het dinsdag en we zitten in Italië en we ontvingen vandaag een berichtje dat de kinderbijslag is bijgeschreven. Jemig wat een stress voor geld. Elke actie die we ondernemen wordt bepaald door de hoeveelheid geld die we wel of niet hebben. Iemand die beweerd dat hij/zij niet wordt geleefd door geld is of naïef of niet oprecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat onze arme periode in Italië nog altijd zijn weerslag heeft op ons huidige meer comfortabelere leven in Nederland, waardoor er nog steeds geen reserves zijn en aan het eind van de maand alle inkomsten op zijn, waardoor grotere uitgaven in 1 keer soms onmogelijk zijn of op z’n minst voor onmogelijke situaties zorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen rekening te willen houden met wat ik nu financieel heb en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties fysiek moet doorlopen vanuit mijn recente verleden, dat verleden dat niet los staat van mijn heden en toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten stressen door geld en de afwezigheid van geld, in plaats van diep adem te halen en te werken met wat hier in het moment is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de afwezigheid van geld en mij daardoor gelimiteerd te voelen, terwijl ik mijzelf limiteer in deze situatie door in angst te leven en niet meer te kunnen overzien wat er wel is aan mogelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij limiteer door vast te willen houden aan een reisje Italië om stoffen in te kopen voor kleding, waardoor ik niet meer open kan/wil staan voor andere scenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het scenario van niet naar Italië te kunnen afreizen door gebrek aan geld en dus duurdere kleding in de winkels te moeten aanschaffen die niet zo gegoten zit als op maat gemaakte kleding.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te ervaren bij het idee dat ik in confectie kleding moet rondlopen die mij totaal niet zit vanwege mijn afwijkende lichaamsbouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van mijn afwijkende lichaamsbouw en mijn lichaamsbouw te beschuldigen van het moeten naaien van kleding en nooit eens gemakkelijk een broek te kunnen kopen die goed zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen separeren van mijn afwijkende lichaamsbouw om er zo niet mee geconfronteerd te worden en vooral geen oud zeer naar boven te hoeven halen. ( wordt verder uitgewerkt in een andere blog )

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geld mijn motivator is en daardoor verdwijn ik in mijn mind/hoofd en maak allemaal mooie plannen die de meest ideale uitkomst geven en tegelijkertijd vergeet ik even dat ik heb te doen met wat ik in het moment heb aan geld, dat geld dat bepaald wat er in mijn fysieke werkelijkheid echt kan gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet mijn motivator te willen laten zijn wat resulteert in frictie binnen mijn fysieke werkelijkheid, omdat geld mijn motivator is en ik deze motivator als geld wel kan negeren maar dat maakt nog niet dat het er niet meer is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer zo snel te laten stressen als bepaalde plannen veranderen door geld gebrek, de stress maakt dat ik niet meer helder kan denken en rare bokkensprongen maak of halsstarrig vasthoudt aan zaken die wellicht minder waarde hebben en minder toevoegen aan het belang van een ieder dan ik als gestresste zou ( willen ) vermoeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/ begrijpen dat geld alles in mijn leven bepaald en dat ik daar als een gegeven feit mee moet werken en niet dit geld punt om zeep te willen helpen waarbij ik mijzelf mee ten onder neem, iets wat ik mijzelf al eerder in mijn leven heb bewezen en zodoende zinloos is om nogmaals te doorlopen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld te zien los van emoties en gevoelens, waarbij ik simpele afwegingen kan maken of iets financieel op een bepaald moment mogelijk is en verantwoord is.