Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Advertenties

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 3

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 3  Dit is een vervolg op mijn blog van eergisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

 “In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afleiding nodig te hebben om te kunnen leven in mijn fysieke realiteit door te participeren in veelvoudige denkprocessen en vrije associaties die in het moment geen waarde hebben en niets toevoegen aan het moment en daardoor alleen maar geestesvoer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te voeren met het generen van energie om zo de fysieke realiteit te ontvluchten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als ‘niet erg’ te bestempelen dat ik steeds een momentje mij terug trek in mijn geest door associatieve denkpatronen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het veelvuldig associatief denken erbij hoort en geen kwaad kan en mij niet te realiseren dat ik mijzelf hiermee steeds uit de fysieke realiteit trek en zo niet hier aanwezig te zijn en te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit associatief denken niet te stoppen of te doorbreken is, omdat ik het zie als mijzelf of een deel van mijzelf, waarbij ik dan mijzelf zou moeten stoppen als geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest voor mij te laten denken en te doen geloven dat ik mijn participatie in de geest niet kan stoppen zonder het leven te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het leven niets meer aan is zonder associatief denken en de lol in mijn leven dan verdwijnt, zonder mij te realiseren dat ik slaaf ben van dit denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken te associëren met vrijheid en keuzes maken, terwijl ik het doe als slaaf van de geest die de keuze van energie generen voor mij maakt met mijn acceptatie en goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid van denken en keuzes maken te koppelen aan vrijheid en mij niet te realiseren dat dit beperkingen zijn die ik door 1 met de geest te zijn zie als vrijheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om denken als ‘mijzelf’ te zien en veel denken als ‘meer van mijzelf’ te zien wat als een bevestiging werkt van mijn geest en het moeilijker maakt om deze symbiotische band los te zien door niet te participeren in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afhankelijk te maken van de geest door te genieten van mijn associatieve denkprocessen en mij niet te realiseren dat de enigen die genoten mijn geest/ego zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze denkprocessen kan stoppen wanneer ik de regie in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat het werkte toen ik de geest stopte in het moment van denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust deze denkprocessen moet stoppen, totdat ik kan staan en besef dat ik de energie niet meer nodig heb die deze denkprocessen met zich meebrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als het zeurende kind in mij te stoppen en mijzelf alternatieven aan te bieden over hoe in het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als saai te bestempelen om niet meer zo veelvuldig zonder een echte reden associatief te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gevecht met de geest aan te willen gaan en mij niet te realiseren dat ik in constant gevecht met mijzelf als het leven ben en mijzelf eerder zal compromitteren dan de geest door te participeren in deze denkprocessen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest op nummer 1 te zetten, door te participeren in de geest en mij niet te realiseren dat ik mijzelf als leven te kort doe en de geest zal moeten erkennen maar niet de regie over mijn leven moet laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest niet uit zijn directeurs rol te ontslaan, uit angst dat ik het niet zelf aankan het leven en mij niet realiseer dat ik bang ben om te stoppen te bestaan zonder geest, maar zonder geest betekent zonder participatie in de geesten en niet de fysieke verwijdering van de geest, wat onmogelijk en dodelijk is.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om associatief denken daar in te zetten waar het zijn nut bewijst en in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn symbiotische relatie met de geest te breken omdat het niets anders dan consequenties oplevert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten die ik nog onbewust heb omtrent het associatief denken en het los maken van de geest, dat voor mij nog sterk gekoppeld is aan wie ik denk te zijn, in kaart breng en aanpak op het moment dat het overduidelijk speelt in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid niet meer te zoeken in participatie in de geest , maar te zien/realiseren/begrijpen dat het denken om inzicht te brengen zonder lading, vrijheid is. en dat denken dan zien/realiseren/begrijpen wordt en geen processen aangestuurd door de geest.