Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – de wet van aantrekking

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - de wet van aantrekking  Ik las een stuk in het boek van Florence Scovel Shinn ‘the game of life’, zij was de eerste pionier op het gebied van de wet van aantrekking, en las het volgende: “Dus kunnen we zien dat we angst moeten vervangen voor hoop, want angst is slechts het omgekeerde van hoop; het is kwaadaardige hoop in plaats van het goede. Het doel van het spel is om helder het goede in ons te zien en om alle kwaadaardige geestesplaatjes uit te wissen. Dit moet gebeuren door een indruk van een realisatie van het goede in het onderbewuste te printen.” En dan een stukje ver zegt zij: “Men moet zich voorbereiden voor de dingen waar men om heeft gevraagd, ook al is er geen enkel teken dat het zal plaatsvinden.” Dus het geloven in het goede dat zal gebeuren, wanneer men zich focussed op het geode in plaats van het slechte.

 

Dit liet mij duidelijk zien dat ik geen kaas heb gegeten van de wet van aantrekking. Mijn complete volwassen leven heb ik in angst geleefd dat ik niet genoeg geld zou hebben om mijn basisbehoeften te kunnen betalen. Het begon toen ik op kamers ging om te studeren aan de Kunstacademie en mijn studiefinancieringsaanvraag verkeerd werd afgehandeld en resulteerde in een jaar geen studiefinanciering waardoor ik moest leven op het geld dat mijn ouders mij wekelijks gaven. Ik had 50 gulden om mee rond te komen voor een week en dat was creatief boodschappen doen en schoolspullen aanschaffen. Ik wilde niet meer vragen, omdat ik bang was dat ik dat nooit meer allemaal kon terug betalen. Had ik de wet van aantrekking gevolgd dan had ik mijn angst voor een tekort aan geld kunnen vervangen voor de hoop dat genoeg geld mijn kant op zou komen elke maand weer. Ik had al op brede voet moeten leven om mij voor te bereiden op een leven zonder tekorten, om klaar te zijn voor dat wat ging volgen.

 

De vraag bij de wet van aantrekking is natuurlijk dat wanneer ik van niet genoeg geld hebben, switch naar voldoende geld dan moet dat geld ergens vandaan komen. Toentertijd werd er nog niet zo naarstig geld bijgeprint als tegenwoordig, wat betekent dat mijn gemanifesteerde geluk een ander zijn ongeluk is en omgekeerd.

 

De waarheid als ik het zo kan noemen in de wet van aantrekking is dat wij zelf dat manifesteren wat wij voorgekookt hebben over de tijd heen. Zo deed ik eens een spel, een soort van waarzegspel, waar ik kaartjes kon trekken om mijn toekomst te zien. Nu geloofde ik daar niet echt in, maar toen ik een kaart trok die mij overvloed en weelde beloofde, kon ik niet geloven dat zoveel geluk mijn kant ooit op kon komen, terwijl mijn tweede reactie  een was van verlangen naar genoeg/voldoende geld. Ik wilde het wel geloven, maar ik kon het niet. Dus door vast te houden aan de gedachte/opinie dat ik altijd geld tekort zal komen, manifesteer ik dat dus voortdurend in mijn leven. Gedachten manifesteren altijd het negatieve, hetzij negatieve of positieve gedachten, beiden draaien op hetzelfde uit. Dus dat heb ik al die jaren over het hoofd gezien, dat ik moet stoppen in het participeren in deze gedachte dat ik nooit voldoende geld zal hebben. Niet makkelijk, want het is op meerdere niveaus in mij geïmprint.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachten te hebben dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gedachte dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze gedachte om niet genoeg geld te hebben te hebben geautomatiseerd, zodat het altijd direct in mijn gedachten bij mij is en mij direct beïnvloed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door gedachten die zijn ontstaan in mijn kindertijd door te kijken naar hoe mijn moeder met geld omging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven dat er altijd heel zuinig gedaan moest worden met geld, omdat er anders tekorten ontstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeders gedrag in mijn volwassen leven te kopiëren toen ik op mij zelf ging wonen en studeren en geen eigen geld had maar geleend geld van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat er niet genoeg geld is in de praktijk te brengen toen ik ging studeren en het als normaal te ervaren dat ik het financieel zeer krap had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gedachten aan het leven was en al die tijd de oorzaak buiten mijzelf zocht, terwijl ik het zelf manifesteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geloof in deze gedachte van niet genoeg geld hebben, één en gelijk aan mijzelf heb gemaakt, waardoor ik het als iets van mijzelf ervaar en daardoor er geen vragen over stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze geïnternaliseerde gedachte niet van mijzelf is, maar zich voordoet als van mijzelf, door geestparticipatie en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn gedachten.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat gedachten niet ontspringen aan mijzelf maar worden veroorzaakt door genetische en sociale imprinting en dus als van mijzelf worden beschouwd door mij, terwijl dat niet het geval is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  niet meer te participeren in de gedachte dat ik niet voldoende geld zal hebben, nog in de gedachte dat ik een overvloed zal hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijzelf financieel niet langer meer te limiteren dan nodig is, om zo lucht en ruimte te creëren op verschillende vlakken in mijn leven die aan mijn financiële situatie gelinieerd zijn.

Dag 5 van 2555 dagen; toe agent ik ben braaf geweest

Na boodschappen te hebben gedaan en pak em beet  15 minuten binnen te zijn geweest in onze biologische winkel, zie ik een agent richting mijn auto lopen. Iets wat verbaasd gaan mijn hersenen in volle toeren, wat heb ik fout gedaan, als hij mij maar niet op de bon slingert en een naar gevoel kwam over mij heen. Ik liep en dacht ik moet iets doen aan deze situatie, ik heb niets fout gedaan, hoe leid ik deze agent af van een bon uitschrijven,  hoe hoog is de boete en kan ik die betalen en hoe weet ik wat hij daadwerkelijk van mij wil. Voordat ik het goed en wel door had riep ik de agent van een afstandje en vroeg hem of er iets mis was met mijn auto. Hij keek mij aan met van die plagerige ogen en een air van, kijk ik heb het hier voor het zeggen en zei: ” we hebben onze parkeerschijf niet op het dashboard liggen, is het niet?” Ik schrok, nee inderdaad de parkeerschijf zat in het handschoenenkastje en ik parkeer hier al heel wat jaartjes en altijd zonder parkeerschijf. Sterker nog er staat nergens een bord dat het een parkeerschijf zone is. Ik zei: “ik wist niet dat ik hier een parkeerschijf moest gebruiken”. Waarop de agent met een wijsneuzerige lach op zijn gezicht weer wegliep en gelukkig geen bon uitschreef. PPFF dat is geluk hebben dacht ik. Maar was het geluk? Stond die agent in zijn recht en had ik iets verkeerd gedaan? Als ik de wet had overtreden dan was ik op de bon geslingerd, maar dat was hier niet aan de hand.

 

Een agent staat voor mij toch voor autoriteit, je kunt er tegen schoppen maar de consequenties zijn altijd aan jou, dus je houdt je koest en doet wat er van je gevraagd wordt. Ik voelde mij dan ook schuldig dat ik de agent zomaar aansprak en in zekere zin zijn autoriteit in twijfel trok. Tegelijkertijd speelde er een gevoel van unfairheid door mij heen, mijn ervaring met de wet is dat hij vaak unfair is en niet het belang van een ieder dient. Ik ben klaar met schoppen tegen de wet, de consequenties waren altijd voor mij ook als ik in mijn gelijk stond. Maar goed wat is gelijk hebben, gelijk hebben is het oorlogje voeren tussen 2 ego’s. Niemand hoeft gelijk te hebben “het is” of “het is niet” en “het” is altijd in het belang van een ieder. Daar hoeven we niet over te wedijveren dat weten we diep van binnen. We weten wanneer we een ander een loer draaien, we weten wanneer we niet zelf oprecht zijn, we weten het allemaal maar we doen er niets mee, want we willen het niet weten. En ja, dan is het niet raar dat we elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

 

Dat wij alleen gehoorzamen als er geldelijke boetes tegenover staan, geeft al aan dat wij als mensheid slecht te bewegen zijn om te handelen in het voordeel van een ieder. Dreigen met boetes en boetes maken ons tot geciviliseerde mensen, dat is natuurlijk een lachertje, hoezo geciviliseerd? Dus wij zijn aangepast als wij doen wat ons gezegd wordt of van ons verwacht wordt. We bedenken ons niet dat er ook zoiets is als zelf verantwoordelijkheid nemen en een simpele 1+1 rekensom maken om met gezond verstand te zien wat wel kan en wat niet. Het is inmiddels geen geheim meer dat we altijd eerst voor onszelf kiezen, dan voor familie, dan vrienden, dan landgenoten etc., maar het lijkt hogere wiskunde om een ieder in de rekensom mee te nemen. Stel je voor dat jou baas deze maand zegt: “sorry deze maand geen salaris ik kan niet al het personeel elke maand in de begroting meenemen”. We zouden verbolgen en kwaad zijn terwijl wij dagelijks keuzes maken gelijk aan die van deze baas en dat vinden we “normaal”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om iets fout te doen of om aangezien te worden voor iemand die iets fout heeft gedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de consequenties wanneer ik iets fout doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te pleasen, zodat ik niets fout zal doen en als het toch gebeurd zij niet zo heel erg boos op mij zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mensen boos op mij worden, wat mij bevestigt in mijn geloof dat ik wel vreselijk moet zijn dat ik anderen boos maak. In plaats van te zien dat ik alleen verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn eigen reacties en niet die van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor boosheid en er niet geconfronteerd mee wil worden, bang voor de boosheid in mijzelf die ik er niet uit kan laten komen zonder mijn image van aangenaam en opgewekt te schaden.

 

Ik realiseer mij dat ik niet boos kan worden omdat ik mijn identiteit verleen aan de andere kant van de polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar van anderen te beschouwen als zij boos op mij worden en ik niet snap waarom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid van anderen persoonlijk te nemen ook als dat niet het geval is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn financiën bij het zien van een agent met een bonnenboekje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het verlies van geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de vrees voor het verlies van geld meteen in mijn mind te gaan en niet meer de realiteit om mij heen aan kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een veilige haven te beschouwen wanneer ik vrees voor het niet hebben of verliezen van geld, in plaats van te zien dat de mind alleen maar zorgen eromheen maakt en het verergert met gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind te gaan als ik in een angst voor het verlies van geld zit en al mijn hoop vestig op een fantasiewereld/binnenwereld die mij nog nooit, gedreven door angst, een duurzame oplossing heeft geboden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te blijven geloven in de reddende kwaliteiten van mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van een agent direct angst voor een boete te hebben zonder tussenkomst van gezond verstand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent te zien als de vertegenwoordiger van alles dat mij belemmerd om dat te doen wat ik goed acht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent als de wet te zien die in mijn opinie niet deugd, in plaats van de agent als een levend wezen te zien die zijn werk doet om te overleven in onze maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door de angst voor een boete en het verlies van geld een automatische actie onderneem om de agent af te leiden van het schrijven van een bon. In plaats van te zien dat dit hele scenario is bedacht in mijn mind met mijn goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de agent te ervaren als autoritair en meer dan mij, terwijl ik alleen maar iemand kan ervaren als meer dan mij als ik mij minder maak dan hem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik de autoriteit van de agent in twijfel trok.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wet als unfair te zien en er daarom tegenaan wil schoppen, in plaats van te zien dat we nu wetten nodig hebben om geen totale chaos te hebben en dat ik alleen maar kan bepalen of wetten in het belang van een ieder zijn gemaakt om zo in een later stadium te bepalen welke wetten echt nodig zijn als iedereen zijn zelfverantwoordelijkheid neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen halen als het gaat om wetten die niet in het belang van een ieder zijn gemaakt, terwijl mijn gelijk willen halen een punt van het ego is en niemand ten goede zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog in het klein te voeren als ik mijn gelijk wil behalen.

 

Ik realiseer mij dat oorlog in ons allen zit en wij alleen in vrede leven door de wetten die ons dat opdragen. Pas als de wet het toestaat om oorlog te voeren komt onze ware aard naar buiten en kan zelfs een buur veranderen in een vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog te accepteren als een deel van mijzelf en het toe te stoppen met mooie woorden om de doos van Pandora dicht te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in beginsel slecht ben en met goedheid dit probeer te camoufleren.

 

Wanneer en als ik de slechtheid in mijzelf waarneem dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat goedheid niet mijn participatie in mijnslechtheid gaat oplossen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het wegdrukken van mijnslechtheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van angst voor boosheid. Dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat mijnangst voor boosheid de angst is voor het laten ontsnappen van mijn eigen boosheid en zo mijn imago van goedheid schaadt. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat de angst voor boosheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

Ik verbind mij aan het stoppen van de oorlog in mij en daarmee stop ik de oorlog buiten mij.